"Να μην προσπαθείς να γίνεις άν-θρωπος επι-τυχίας, αλλά Ανθρωπος Αξιας."Albert Einstein. "Δύο πράγματα γεμίζουν τον νου μου απορία και δέος, κάθε φορά που συλλογίζομαι: ο έναστρος ουρανός από πάνω μου κι ο ηθικός νόμος μέσα μου."Emanuele Kant. "Ο σκοπός του νόμου δεν είναι να καταργήσει ή να περιορίσει, αλλά να διαφυλάξει και να μεγεθύνει την Ελευθερία. Όταν το κρατος παραβιάζει την εμπιστοσύνη των πολιτών χάνει την νομιμοποίησή της και οι πολίτες έχουν το δικαίωμα να επαναστατήσουν." John Locke
«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»
Ο πατέρας της Ernst Albrecht, Πρόεδρος του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας από το 1978 έως το 1990, έφερε στην κυβέρνησή του μη αποκατασταθέντες Ναζί και διεξήγαγε μια τρομοκρατική επιχείρηση με “μαύρη σημαία” που είχε σκοπό να δυσφημήσει την αριστερή Φατρία του Κόκκινου Στρατού.
Στον απόηχο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, όροι όπως οι «ευρωπαϊκές αξίες» έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Ένα από τα πρόσωπα που είναι περισσότερο υπεύθυνα για αυτό είναι η Ursula von der Leyen, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι πλέον μια σχεδόν πανταχού παρούσα φιγούρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Σύμφωνα με την Ursula, οι «ευρωπαϊκές αξίες» αντιπροσωπεύουν μόνο τα υψηλότερα χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας: ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και κράτος δικαίου.
Φυσικά, όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ιστορίας μπορεί να σας πει ότι αυτά δεν είναι παρά ευφημισμοί. Πριν από λίγο καιρό, οι «ευρωπαϊκές αξίες» σήμαιναν κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτές οι αξίες χάραξαν τα σύνορα του κόσμου σε ωκεανούς αίματος, τόσο των Ευρωπαίων όσο και εκείνων που κατέκτησαν. Μια ματιά στην ιστορία της αριστοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας της Ursula μπορεί να μας δείξει το αληθινό πρόσωπο αυτών των «ευρωπαϊκών αξιών» και πώς η άρχουσα τάξη επωφελήθηκε από την επιβολή τους στον κόσμο.
.
Η Ursula ιππασία σε έναν ιππικό αγώνα το 2007. [Πηγή: Foreignpolicy.com ]
Ο πατέρας της Ernst Albrecht, Πρόεδρος του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας από το 1978 έως το 1990, έφερε στην κυβέρνησή του μη αποκατασταθέντες Ναζί και διεξήγαγε μια τρομοκρατική επιχείρηση με “μαύρη σημαία” που είχε σκοπό να δυσφημήσει την αριστερή Φατρία του Κόκκινου Στρατού.
Στον απόηχο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, όροι όπως οι «ευρωπαϊκές αξίες» έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Ένα από τα πρόσωπα που είναι περισσότερο υπεύθυνα για αυτό είναι η Ursula von der Leyen, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι πλέον μια σχεδόν πανταχού παρούσα φιγούρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Σύμφωνα με την Ursula, οι «ευρωπαϊκές αξίες» αντιπροσωπεύουν μόνο τα υψηλότερα χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας: ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και κράτος δικαίου.
Φυσικά, όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ιστορίας μπορεί να σας πει ότι αυτά δεν είναι παρά ευφημισμοί. Πριν από λίγο καιρό, οι «ευρωπαϊκές αξίες» σήμαιναν κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτές οι αξίες χάραξαν τα σύνορα του κόσμου σε ωκεανούς αίματος, τόσο των Ευρωπαίων όσο και εκείνων που κατέκτησαν. Μια ματιά στην ιστορία της αριστοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας της Ursula μπορεί να μας δείξει το αληθινό πρόσωπο αυτών των «ευρωπαϊκών αξιών» και πώς η άρχουσα τάξη επωφελήθηκε από την επιβολή τους στον κόσμο.
Η Ursula ιππασία σε έναν ιππικό αγώνα το 2007. [Πηγή: Foreignpolicy.com ]
Αμαρτίες του Πατέρα
«Αν καταφέρουμε να φέρουμε ανθρώπους με ικανότητες άνω του μέσου όρου στη διακυβέρνηση, μια απολυταρχία ή η κυριαρχία των λίγων θα μπορέσει να δημιουργήσει μια καλύτερη τάξη από την κυριαρχία του λαού». – Ernst Albrecht
Η Ursula von der Leyen είναι γόνος δύο αριστοκρατικών γερμανικών οικογενειών. Γεννήθηκε ως Ursula Albrecht, κόρη ενός εξέχοντος Ευρωπαίου γραφειοκράτη, αρχηγού του κόμματος CDU και πρώην κυβερνήτη της Κάτω Σαξονίας, Ernst Albrecht. Η οικογένεια καλλιέργησε προσεκτικά μια κοσμοπολίτικη εικόνα καθώς ο Ernst πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του δουλεύοντας για την ΕΕ και διάφορους προδρόμους οργανισμούς. Μεγαλώνοντας, η Ursula είχε το παρατσούκλι "Röschen» (Rosie στα Αγγλικά) από τον πατέρα της και οι εικόνες της ευτυχισμένης οικογένειας εμφανίστηκαν έντονα στις πολιτικές διαφημίσεις του πατέρα της.
.
Ο Ernst Albrecht με την αγαπημένη του "Röschen". [Πηγή: welt.de ]
Η οικογένεια Albrecht έκανε την περιουσία της χρησιμοποιώντας τη θέση της ως εκτελωνιστές στην Αγία Ρωμαϊκή
Αυτοκρατορία για να κυριαρχήσει στις αγορές βαμβακιού της Βρέμης του 19ου αιώνα και, από εκεί και πέρα, το όνομα Albrecht είναι σταθερό σε όλη τη γερμανική ιστορία.
Όπως είναι τυπικό για τους αστούς Γερμανούς, η κατά τα άλλα εξαντλητικά τεκμηριωμένη ιστορία της οικογένειας Albrecht έχει ένα μυστηριώδες κενό μεταξύ 1936 και 1945. Για να αποφύγει δυσάρεστες ερωτήσεις σχετικά με το από πού προήλθαν η εξουσία και τα χρήματά τους και τι έκαναν για να τα κερδίσουν, ο οίκος Albrecht, όπως και τόσοι άλλοι, αρκείται στο να προσποιείται ότι το ναζιστικό καθεστώς απλώς δεν υπήρξε ποτέ. Εφόσον δεν θα έχουμε ποτέ απαντήσεις, ίσως αν ρίξουμε φως σε ό,τι περιβάλλει αυτό το κενό, η σκιά που ρίχνει μπορεί να μας δείξει την πραγματική μορφή των "ευρωπαϊκών αξιών" που τόσο αγαπάει η Ursula.
Αρχικά, μπορούμε να δούμε την πρώτη δουλειά του Ernst στην πολιτική, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Άνθρακα και Χάλυβα υπό τη διεύθυνση ενός άλλου αριστοκράτη, του Hans von der Groeben.
Ο Hans ήταν ήδη επί μακρόν γραφειοκράτης σε αυτό το σημείο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, εργάστηκε ως αναπληρωτής του Υπουργείου Γεωργίας του Ράιχ υπό τις διαταγές του Richard Walther Darré. Ο Darré ήταν φανατικός ναζιστής, έγραψε την πρώτη του φασιστική προπαγάνδα το 1926 και προσχώρησε στο ναζιστικό κόμμα το 1930.
Σύντομα εντάχθηκε στα SS και η πίστη και η αφοσίωσή του στον σκοπό οδήγησαν τον Heinrich Himmler να επιλέξει προσωπικά τον Obergruppenführer Darré ως επικεφαλής τόσο του Γραφείου Φυλής και Μετεγκατάστασης των SS και αργότερα του Τμήματος Γεωργίας του Ράιχ. Ο Darré ήταν ένας από τους κορυφαίους ιδεολόγους του κόμματος και συνδύασε τα καθήκοντα των γεωργικών και φυλετικών γραφείων για να θέσει τα θεμέλια για το Generalplan Ost, το σχέδιο των Ναζί για την εξόντωση ολόκληρης της σλαβικής φυλής και τον αποικισμό της Ανατολικής Ευρώπης.
Ο Darré ήταν ο αρχιτέκτονας της ναζιστικής αγροτικής πολιτικής "αίμα και έδαφος" και επεδίωξε να δημιουργήσει μια νέα γαιοκτητική "άρια" αριστοκρατία. Πέρασε νόμους που απαιτούσαν ένα "άριο πιστοποιητικό" για την κληρονομιά αγροτικής γης και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα προγράμματα ευγονικής των Ναζί, ιδιαίτερα στο πρόγραμμα Lebensborn, το οποίο σχεδιάστηκε για την αναπαραγωγή μιας νέας γενιάς "άριων" υπερανθρώπων και την εκκαθάριση του γερμανικού λαού από τις "ανεπιθύμητες γραμμές αίματος"
Ο πατέρας της Ernst Albrecht, Πρόεδρος του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας από το 1978 έως το 1990, έφερε στην κυβέρνησή του μη αποκατασταθέντες Ναζί και διεξήγαγε μια τρομοκρατική επιχείρηση με “μαύρη σημαία” που είχε σκοπό να δυσφημήσει την αριστερή Φατρία του Κόκκινου Στρατού.
Στον απόηχο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, όροι όπως οι «ευρωπαϊκές αξίες» έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Ένα από τα πρόσωπα που είναι περισσότερο υπεύθυνα για αυτό είναι η Ursula von der Leyen, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι πλέον μια σχεδόν πανταχού παρούσα φιγούρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Σύμφωνα με την Ursula, οι «ευρωπαϊκές αξίες» αντιπροσωπεύουν μόνο τα υψηλότερα χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας: ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και κράτος δικαίου.
Φυσικά, όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ιστορίας μπορεί να σας πει ότι αυτά δεν είναι παρά ευφημισμοί. Πριν από λίγο καιρό, οι «ευρωπαϊκές αξίες» σήμαιναν κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτές οι αξίες χάραξαν τα σύνορα του κόσμου σε ωκεανούς αίματος, τόσο των Ευρωπαίων όσο και εκείνων που κατέκτησαν. Μια ματιά στην ιστορία της αριστοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας της Ursula μπορεί να μας δείξει το αληθινό πρόσωπο αυτών των «ευρωπαϊκών αξιών» και πώς η άρχουσα τάξη επωφελήθηκε από την επιβολή τους στον κόσμο.
Η Ursula ιππασία σε έναν ιππικό αγώνα το 2007. [Πηγή: Foreignpolicy.com ]
Αμαρτίες του Πατέρα
«Αν καταφέρουμε να φέρουμε ανθρώπους με ικανότητες άνω του μέσου όρου στη διακυβέρνηση, μια απολυταρχία ή η κυριαρχία των λίγων θα μπορέσει να δημιουργήσει μια καλύτερη τάξη από την κυριαρχία του λαού». – Ernst Albrecht
Η Ursula von der Leyen είναι γόνος δύο αριστοκρατικών γερμανικών οικογενειών. Γεννήθηκε ως Ursula Albrecht, κόρη ενός εξέχοντος Ευρωπαίου γραφειοκράτη, αρχηγού του κόμματος CDU και πρώην κυβερνήτη της Κάτω Σαξονίας, Ernst Albrecht. Η οικογένεια καλλιέργησε προσεκτικά μια κοσμοπολίτικη εικόνα καθώς ο Ernst πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του δουλεύοντας για την ΕΕ και διάφορους προδρόμους οργανισμούς. Μεγαλώνοντας, η Ursula είχε το παρατσούκλι "Röschen» (Rosie στα Αγγλικά) από τον πατέρα της και οι εικόνες της ευτυχισμένης οικογένειας εμφανίστηκαν έντονα στις πολιτικές διαφημίσεις του πατέρα της.
Ο Ernst Albrecht με την αγαπημένη του "Röschen". [Πηγή: welt.de ]
Η οικογένεια Albrecht έκανε την περιουσία της χρησιμοποιώντας τη θέση της ως εκτελωνιστές στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να κυριαρχήσει στις αγορές βαμβακιού της Βρέμης του 19ου αιώνα και, από εκεί και πέρα, το όνομα Albrecht είναι σταθερό σε όλη τη γερμανική ιστορία.
Όπως είναι τυπικό για τους αστούς Γερμανούς, η κατά τα άλλα εξαντλητικά τεκμηριωμένη ιστορία της οικογένειας Albrecht έχει ένα μυστηριώδες κενό μεταξύ 1936 και 1945. Για να αποφύγει δυσάρεστες ερωτήσεις σχετικά με το από πού προήλθαν η εξουσία και τα χρήματά τους και τι έκαναν για να τα κερδίσουν, ο οίκος Albrecht, όπως και τόσοι άλλοι, αρκείται στο να προσποιείται ότι το ναζιστικό καθεστώς απλώς δεν υπήρξε ποτέ. Εφόσον δεν θα έχουμε ποτέ απαντήσεις, ίσως αν ρίξουμε φως σε ό,τι περιβάλλει αυτό το κενό, η σκιά που ρίχνει μπορεί να μας δείξει την πραγματική μορφή των "ευρωπαϊκών αξιών" που τόσο αγαπάει η Ursula.
Αρχικά, μπορούμε να δούμε την πρώτη δουλειά του Ernst στην πολιτική, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Άνθρακα και Χάλυβα υπό τη διεύθυνση ενός άλλου αριστοκράτη, του Hans von der Groeben.
Ο Hans ήταν ήδη επί μακρόν γραφειοκράτης σε αυτό το σημείο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, εργάστηκε ως αναπληρωτής του Υπουργείου Γεωργίας του Ράιχ υπό τις διαταγές του Richard Walther Darré. Ο Darré ήταν φανατικός ναζιστής, έγραψε την πρώτη του φασιστική προπαγάνδα το 1926 και προσχώρησε στο ναζιστικό κόμμα το 1930.
Σύντομα εντάχθηκε στα SS και η πίστη και η αφοσίωσή του στον σκοπό οδήγησαν τον Heinrich Himmler να επιλέξει προσωπικά τον Obergruppenführer Darré ως επικεφαλής τόσο του Γραφείου Φυλής και Μετεγκατάστασης των SS και αργότερα του Τμήματος Γεωργίας του Ράιχ. Ο Darré ήταν ένας από τους κορυφαίους ιδεολόγους του κόμματος και συνδύασε τα καθήκοντα των γεωργικών και φυλετικών γραφείων για να θέσει τα θεμέλια για το Generalplan Ost, το σχέδιο των Ναζί για την εξόντωση ολόκληρης της σλαβικής φυλής και τον αποικισμό της Ανατολικής Ευρώπης.
Ο Darré ήταν ο αρχιτέκτονας της ναζιστικής αγροτικής πολιτικής "αίμα και έδαφος" και επεδίωξε να δημιουργήσει μια νέα γαιοκτητική "άρια" αριστοκρατία. Πέρασε νόμους που απαιτούσαν ένα "άριο πιστοποιητικό" για την κληρονομιά αγροτικής γης και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα προγράμματα ευγονικής των Ναζί, ιδιαίτερα στο πρόγραμμα Lebensborn, το οποίο σχεδιάστηκε για την αναπαραγωγή μιας νέας γενιάς "άριων" υπερανθρώπων και την εκκαθάριση του γερμανικού λαού από τις "ανεπιθύμητες γραμμές αίματος".
Ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους συνεργάτες του ήταν ένας γιατρός ονόματι Josef Mengele, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις πολιτικές «φυλετικής υγείας» στο τμήμα. Ο Mengele αργότερα θα γίνει ο διαβόητος άγγελος του θανάτου που διέπραξε μερικά από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στην ιστορία με τα ιατρικά πειράματα βιομηχανικής κλίμακας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Ο Mengele στόχευε ιδιαίτερα τα παιδιά ως θύματά του και τα κρατούσε ζωντανά επί μήνες για να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα δεδομένα. Ποτέ δεν ξέχασε από πού προερχόταν: ο Mengele ανέφερε πάντα τον Darré ως πηγή έμπνευσης για τις ιδέες του σχετικά με τη "φυλετική υγιεινή".
Μετά τον πόλεμο, ο Mengele διέφυγε της δικαιοσύνης διαφεύγοντας στην Αργεντινή και αργότερα στη Βραζιλία με τις "γραμμές των αρουραίων" που διαχειριζόταν ο πράκτορας της CIA, μελλοντικός επικεφαλής των δυτικογερμανικών μυστικών υπηρεσιών και μη μεταρρυθμισμένος Ναζί Reinhard Gehlen και προστατευόταν υπό την προσωπική εντολή του διευθυντή της CIA Allen Dulles , ο οποίος θεωρούσε θεωρούσε τον Mengele χρήσιμο σύμμαχο στον πόλεμό του κατά της ΕΣΣΔ. Ο Mengele πέθανε ελεύθερος το 1976 και θάφτηκε με το όνομα Wolfgang Gerhard στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.
Ο Darré ήταν περήφανος για τη δουλειά του. Έγραψε χιλιάδες σελίδες περιγράφοντας τα σχέδιά του σε διάφορες εκδόσεις και έκανε συχνά ομιλίες εντός της ναζιστικής Γερμανίας προωθώντας τις ιδέες του.
«Με τον αιφνιδιαστικό πόλεμο (blitzkrieg )... πριν από το φθινόπωρο... θα είμαστε οι απόλυτοι κυρίαρχοι δύο ηπείρων... θα δημιουργηθεί μια νέα αριστοκρατία Γερμανών κυρίων.... [με] δούλους που θα της ανατεθούν, αυτοί οι δούλοι θα είναι ιδιοκτησία τους και θα αποτελούνται από ακτήμονες, μη Γερμανούς υπηκόους... στην πραγματικότητα έχουμε κατά νου μια σύγχρονη μορφή μεσαιωνικής δουλείας, την οποία πρέπει και θα εισαγάγουμε γιατί την χρειαζόμαστε επειγόντως για να εκπληρώσουμε τα μεγάλα μας καθήκοντα. Αυτοί οι σκλάβοι δεν θα στερηθούν σε καμία περίπτωση τις ευλογίες του αναλφαβητισμού- η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα προορίζεται, στο μέλλον, μόνο για τον γερμανικό πληθυσμό της Ευρώπης...».– Richard Darré
Μαζί με τον Hans von der Groeben, εφάρμοσαν αυτό που ήταν γνωστό ως Σχέδιο Πείνας για να ταΐσουν το Ράιχ σε βάρος των κατακτημένων εδαφών. Εκατομμύρια σκλάβοι δούλευαν με μερίδες πείνας, αναγκασμένοι να στέλνουν κάθε μπουκιά φαγητού στο Ράιχ, όπου θα χρησιμοποιούνταν κυριολεκτικά για τη συντήρηση της ναζιστικής μηχανής που τους καταπίεζε. Μέχρι το 1944, περισσότεροι από 15 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων είχαν επιταχθεί από την ΕΣΣΔ και αυτό οδήγησε στον εσκεμμένο θάνατο από ασιτία περισσότερων από 10 εκατομμυρίων ανθρώπων. Σύμφωνα με το σχέδιο του Darré, αφού θα είχαν όλοι αποστειρωθεί και πεθάνει από την πείνα, οι Σλάβοι "Untermensch" θα αντικαθίσταντο από τη νέα φυλή των "Άριων" αριστοκρατών του Darré, έτοιμων να χρησιμοποιήσουν αυτή τη γη προς όφελος του Ράιχ.
Μετά τον πόλεμο, ο Darré συνελήφθη και δικάστηκε για εγκλήματα πολέμου στη Νυρεμβέργη. Κρίθηκε ένοχος, αλλά παρά το εύρος και το μέγεθος των εγκλημάτων του, καταδικάστηκε σε μόλις επτά χρόνια. Εξέτισε μόνο τρία από αυτά και αποφυλακίστηκε το 1950. Πέθανε από καρκίνο στο συκώτι το 1953. Αν και αυτή η ποινή ήταν σοκαριστικά επιεική, θα μπορούσε να ήταν χειρότερη. Ο Hans δεν είδε ποτέ το εσωτερικό της αίθουσας του δικαστηρίου.
Αυτό ήταν πολύ συνηθισμένο μετά τον πόλεμο. Οι «φιλελεύθεροι διεθνιστές» όπως ο Allen Dulles, υπεύθυνος για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, δεν ενοχλήθηκαν από τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος. Πράγματι, ήδη από το 1940 ο Dulles επιχειρηματολογούσε για μια συμμαχία με τη ναζιστική Γερμανία και το 1944 συναντήθηκε με τις ναζιστικές μυστικές υπηρεσίες για να κανονίσουν μια ξεχωριστή ειρήνη για να χρησιμοποιήσουν τους Ναζί ως όπλο εναντίον της ΕΣΣΔ.
Επιδίωξαν δίκες μόνο για τους πιο ειδεχθείς Ναζί και, ακόμη και τότε, φρόντισαν οι ποινές τους να είναι όσο το δυνατόν πιο επιεικείς. Η βάση του ναζιστικού καθεστώτος, ο στρατός των ανθρώπων που έκαναν σωματικά τη ναζιστική μηχανή να κάνει το δολοφονικό έργο της υποταγής
Ο πατέρας της Ernst Albrecht, Πρόεδρος του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας από το 1978 έως το 1990, έφερε στην κυβέρνησή του μη αποκατασταθέντες Ναζί και διεξήγαγε μια τρομοκρατική επιχείρηση με “μαύρη σημαία” που είχε σκοπό να δυσφημήσει την αριστερή Φατρία του Κόκκινου Στρατού.
Στον απόηχο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, όροι όπως οι «ευρωπαϊκές αξίες» έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Ένα από τα πρόσωπα που είναι περισσότερο υπεύθυνα για αυτό είναι η Ursula von der Leyen, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι πλέον μια σχεδόν πανταχού παρούσα φιγούρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Σύμφωνα με την Ursula, οι «ευρωπαϊκές αξίες» αντιπροσωπεύουν μόνο τα υψηλότερα χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας: ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και κράτος δικαίου.
Φυσικά, όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ιστορίας μπορεί να σας πει ότι αυτά δεν είναι παρά ευφημισμοί. Πριν από λίγο καιρό, οι «ευρωπαϊκές αξίες» σήμαιναν κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτές οι αξίες χάραξαν τα σύνορα του κόσμου σε ωκεανούς αίματος, τόσο των Ευρωπαίων όσο και εκείνων που κατέκτησαν. Μια ματιά στην ιστορία της αριστοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας της Ursula μπορεί να μας δείξει το αληθινό πρόσωπο αυτών των «ευρωπαϊκών αξιών» και πώς η άρχουσα τάξη επωφελήθηκε από την επιβολή τους στον κόσμο.
Η Ursula ιππασία σε έναν ιππικό αγώνα το 2007. [Πηγή: Foreignpolicy.com ]
Αμαρτίες του Πατέρα
«Αν καταφέρουμε να φέρουμε ανθρώπους με ικανότητες άνω του μέσου όρου στη διακυβέρνηση, μια απολυταρχία ή η κυριαρχία των λίγων θα μπορέσει να δημιουργήσει μια καλύτερη τάξη από την κυριαρχία του λαού». – Ernst Albrecht
Η Ursula von der Leyen είναι γόνος δύο αριστοκρατικών γερμανικών οικογενειών. Γεννήθηκε ως Ursula Albrecht, κόρη ενός εξέχοντος Ευρωπαίου γραφειοκράτη, αρχηγού του κόμματος CDU και πρώην κυβερνήτη της Κάτω Σαξονίας, Ernst Albrecht. Η οικογένεια καλλιέργησε προσεκτικά μια κοσμοπολίτικη εικόνα καθώς ο Ernst πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του δουλεύοντας για την ΕΕ και διάφορους προδρόμους οργανισμούς. Μεγαλώνοντας, η Ursula είχε το παρατσούκλι "Röschen» (Rosie στα Αγγλικά) από τον πατέρα της και οι εικόνες της ευτυχισμένης οικογένειας εμφανίστηκαν έντονα στις πολιτικές διαφημίσεις του πατέρα της.
Ο Ernst Albrecht με την αγαπημένη του "Röschen". [Πηγή: welt.de ]
Η οικογένεια Albrecht έκανε την περιουσία της χρησιμοποιώντας τη θέση της ως εκτελωνιστές στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να κυριαρχήσει στις αγορές βαμβακιού της Βρέμης του 19ου αιώνα και, από εκεί και πέρα, το όνομα Albrecht είναι σταθερό σε όλη τη γερμανική ιστορία.
Όπως είναι τυπικό για τους αστούς Γερμανούς, η κατά τα άλλα εξαντλητικά τεκμηριωμένη ιστορία της οικογένειας Albrecht έχει ένα μυστηριώδες κενό μεταξύ 1936 και 1945. Για να αποφύγει δυσάρεστες ερωτήσεις σχετικά με το από πού προήλθαν η εξουσία και τα χρήματά τους και τι έκαναν για να τα κερδίσουν, ο οίκος Albrecht, όπως και τόσοι άλλοι, αρκείται στο να προσποιείται ότι το ναζιστικό καθεστώς απλώς δεν υπήρξε ποτέ. Εφόσον δεν θα έχουμε ποτέ απαντήσεις, ίσως αν ρίξουμε φως σε ό,τι περιβάλλει αυτό το κενό, η σκιά που ρίχνει μπορεί να μας δείξει την πραγματική μορφή των "ευρωπαϊκών αξιών" που τόσο αγαπάει η Ursula.
Αρχικά, μπορούμε να δούμε την πρώτη δουλειά του Ernst στην πολιτική, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Άνθρακα και Χάλυβα υπό τη διεύθυνση ενός άλλου αριστοκράτη, του Hans von der Groeben.
Ο Hans ήταν ήδη επί μακρόν γραφειοκράτης σε αυτό το σημείο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, εργάστηκε ως αναπληρωτής του Υπουργείου Γεωργίας του Ράιχ υπό τις διαταγές του Richard Walther Darré. Ο Darré ήταν φανατικός ναζιστής, έγραψε την πρώτη του φασιστική προπαγάνδα το 1926 και προσχώρησε στο ναζιστικό κόμμα το 1930.
Σύντομα εντάχθηκε στα SS και η πίστη και η αφοσίωσή του στον σκοπό οδήγησαν τον Heinrich Himmler να επιλέξει προσωπικά τον Obergruppenführer Darré ως επικεφαλής τόσο του Γραφείου Φυλής και Μετεγκατάστασης των SS και αργότερα του Τμήματος Γεωργίας του Ράιχ. Ο Darré ήταν ένας από τους κορυφαίους ιδεολόγους του κόμματος και συνδύασε τα καθήκοντα των γεωργικών και φυλετικών γραφείων για να θέσει τα θεμέλια για το Generalplan Ost, το σχέδιο των Ναζί για την εξόντωση ολόκληρης της σλαβικής φυλής και τον αποικισμό της Ανατολικής Ευρώπης.
Ο Darré ήταν ο αρχιτέκτονας της ναζιστικής αγροτικής πολιτικής "αίμα και έδαφος" και επεδίωξε να δημιουργήσει μια νέα γαιοκτητική "άρια" αριστοκρατία. Πέρασε νόμους που απαιτούσαν ένα "άριο πιστοποιητικό" για την κληρονομιά αγροτικής γης και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα προγράμματα ευγονικής των Ναζί, ιδιαίτερα στο πρόγραμμα Lebensborn, το οποίο σχεδιάστηκε για την αναπαραγωγή μιας νέας γενιάς "άριων" υπερανθρώπων και την εκκαθάριση του γερμανικού λαού από τις "ανεπιθύμητες γραμμές αίματος".
Ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους συνεργάτες του ήταν ένας γιατρός ονόματι Josef Mengele, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις πολιτικές «φυλετικής υγείας» στο τμήμα. Ο Mengele αργότερα θα γίνει ο διαβόητος άγγελος του θανάτου που διέπραξε μερικά από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στην ιστορία με τα ιατρικά πειράματα βιομηχανικής κλίμακας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Ο Mengele στόχευε ιδιαίτερα τα παιδιά ως θύματά του και τα κρατούσε ζωντανά επί μήνες για να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα δεδομένα. Ποτέ δεν ξέχασε από πού προερχόταν: ο Mengele ανέφερε πάντα τον Darré ως πηγή έμπνευσης για τις ιδέες του σχετικά με τη "φυλετική υγιεινή".
Μετά τον πόλεμο, ο Mengele διέφυγε της δικαιοσύνης διαφεύγοντας στην Αργεντινή και αργότερα στη Βραζιλία με τις "γραμμές των αρουραίων" που διαχειριζόταν ο πράκτορας της CIA, μελλοντικός επικεφαλής των δυτικογερμανικών μυστικών υπηρεσιών και μη μεταρρυθμισμένος Ναζί Reinhard Gehlen και προστατευόταν υπό την προσωπική εντολή του διευθυντή της CIA Allen Dulles , ο οποίος θεωρούσε θεωρούσε τον Mengele χρήσιμο σύμμαχο στον πόλεμό του κατά της ΕΣΣΔ. Ο Mengele πέθανε ελεύθερος το 1976 και θάφτηκε με το όνομα Wolfgang Gerhard στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.
Ο Darré ήταν περήφανος για τη δουλειά του. Έγραψε χιλιάδες σελίδες περιγράφοντας τα σχέδιά του σε διάφορες εκδόσεις και έκανε συχνά ομιλίες εντός της ναζιστικής Γερμανίας προωθώντας τις ιδέες του.
«Με τον αιφνιδιαστικό πόλεμο (blitzkrieg )... πριν από το φθινόπωρο... θα είμαστε οι απόλυτοι κυρίαρχοι δύο ηπείρων... θα δημιουργηθεί μια νέα αριστοκρατία Γερμανών κυρίων.... [με] δούλους που θα της ανατεθούν, αυτοί οι δούλοι θα είναι ιδιοκτησία τους και θα αποτελούνται από ακτήμονες, μη Γερμανούς υπηκόους... στην πραγματικότητα έχουμε κατά νου μια σύγχρονη μορφή μεσαιωνικής δουλείας, την οποία πρέπει και θα εισαγάγουμε γιατί την χρειαζόμαστε επειγόντως για να εκπληρώσουμε τα μεγάλα μας καθήκοντα. Αυτοί οι σκλάβοι δεν θα στερηθούν σε καμία περίπτωση τις ευλογίες του αναλφαβητισμού- η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα προορίζεται, στο μέλλον, μόνο για τον γερμανικό πληθυσμό της Ευρώπης...».– Richard Darré
Μαζί με τον Hans von der Groeben, εφάρμοσαν αυτό που ήταν γνωστό ως Σχέδιο Πείνας για να ταΐσουν το Ράιχ σε βάρος των κατακτημένων εδαφών. Εκατομμύρια σκλάβοι δούλευαν με μερίδες πείνας, αναγκασμένοι να στέλνουν κάθε μπουκιά φαγητού στο Ράιχ, όπου θα χρησιμοποιούνταν κυριολεκτικά για τη συντήρηση της ναζιστικής μηχανής που τους καταπίεζε. Μέχρι το 1944, περισσότεροι από 15 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων είχαν επιταχθεί από την ΕΣΣΔ και αυτό οδήγησε στον εσκεμμένο θάνατο από ασιτία περισσότερων από 10 εκατομμυρίων ανθρώπων. Σύμφωνα με το σχέδιο του Darré, αφού θα είχαν όλοι αποστειρωθεί και πεθάνει από την πείνα, οι Σλάβοι "Untermensch" θα αντικαθίσταντο από τη νέα φυλή των "Άριων" αριστοκρατών του Darré, έτοιμων να χρησιμοποιήσουν αυτή τη γη προς όφελος του Ράιχ.
Μετά τον πόλεμο, ο Darré συνελήφθη και δικάστηκε για εγκλήματα πολέμου στη Νυρεμβέργη. Κρίθηκε ένοχος, αλλά παρά το εύρος και το μέγεθος των εγκλημάτων του, καταδικάστηκε σε μόλις επτά χρόνια. Εξέτισε μόνο τρία από αυτά και αποφυλακίστηκε το 1950. Πέθανε από καρκίνο στο συκώτι το 1953. Αν και αυτή η ποινή ήταν σοκαριστικά επιεική, θα μπορούσε να ήταν χειρότερη. Ο Hans δεν είδε ποτέ το εσωτερικό της αίθουσας του δικαστηρίου.
Αυτό ήταν πολύ συνηθισμένο μετά τον πόλεμο. Οι «φιλελεύθεροι διεθνιστές» όπως ο Allen Dulles, υπεύθυνος για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, δεν ενοχλήθηκαν από τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος. Πράγματι, ήδη από το 1940 ο Dulles επιχειρηματολογούσε για μια συμμαχία με τη ναζιστική Γερμανία και το 1944 συναντήθηκε με τις ναζιστικές μυστικές υπηρεσίες για να κανονίσουν μια ξεχωριστή ειρήνη για να χρησιμοποιήσουν τους Ναζί ως όπλο εναντίον της ΕΣΣΔ.
Επιδίωξαν δίκες μόνο για τους πιο ειδεχθείς Ναζί και, ακόμη και τότε, φρόντισαν οι ποινές τους να είναι όσο το δυνατόν πιο επιεικείς. Η βάση του ναζιστικού καθεστώτος, ο στρατός των ανθρώπων που έκαναν σωματικά τη ναζιστική μηχανή να κάνει το δολοφονικό έργο της υποταγής και της εξόντωσης μιας ολόκληρης ηπείρου έμεινε σχεδόν εντελώς ατιμώρητος για τα εγκλήματά του.
Στην περίπτωση ανθρώπων όπως ο Hans von der Groeben, ανταμείφθηκαν με θέσεις εργασίας στη νέα "αποναζιστικοποιημένη" δυτικογερμανική κυβέρνηση. Παρά τα προσχήματα μιας νέας Γερμανίας, μόνο τα ονόματα άλλαξαν. Οι ίδιοι γραφειοκράτες εργάζονταν για τον ίδιο στόχο, την καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης και του λαού της, με κάθε μέσο. Ο κρατικός μηχανισμός που κάποτε ονομαζόταν Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ είχε πλέον απλώς απορροφηθεί από μια νέα δομή, που τώρα ονομαζόταν Οργανισμός του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ).
Τώρα στη θέση του αναπληρωτή, ο Ernst Albrecht ανέλαβε τον ίδιο ρόλο που είχε το αφεντικό του τη δεκαετία του 1940, αυτή τη φορά με το «αίμα και το χώμα» που αντικαταστάθηκε από τις «ευρωπαϊκές αξίες».
Αν και ο Ernst Albrecht ήταν νέος για να είναι ο ίδιος Ναζί, καθ' όλη τη διάρκεια της μακράς πολιτικής του σταδιοδρομίας κατέστησε σαφείς τις συμπάθειές του. Ο Ernst ήταν ένας ελιτιστής που έσταζε περιφρόνηση για τον απλό λαό και ήθελε να φέρει αυτό που θεωρούσε ελίτ στη Γερμανία σε αντίθεση με την κυριαρχία του "ανόητου" όχλου. Δεδομένου ότι δεν έχανε ευκαιρία να υμνεί το Τρίτο Ράιχ και τους δολοφόνους του, είναι πολύ σαφές ποιον θεωρούσε ελίτ ο Ernst.
«Η διακυβέρνηση του λαού, ιδίως η άμεση διακυβέρνηση, είναι ουσιαστικά τέτοια ώστε οι αποφάσεις να μην καθορίζονται από τη διορατικότητα των διορατικών [ελίτ], αλλά από το κοινό μέσο επίπεδο με βάση την πλειοψηφία του πληθυσμού». – Ernst Albrecht, Το κράτος, η ιδέα και η πραγματικότητα: περιγράμματα μιας πολιτικής φιλοσοφίας
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επικεφαλής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (ένα από τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της Γερμανίας) στην κυβέρνηση του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας, ο Ernst προσέλκυσε με επιτυχία μέλη της νεοναζιστικής Deutsche Reichspartei (DRP) στις τάξεις του CDU. Η DRP ασκούσε αυτό που ήταν γνωστό ως Εσωτεριστικός Χιτλερισμός, μια παράξενη ποικιλία του νεοναζισμού που ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ είναι η κυριολεκτική μετενσάρκωση του ινδουιστικού θεού Βισνού και ότι οι "Άριοι" του ναζισμού είναι οι ίδιοι Άριοι που κάποτε κατοικούσαν στην αρχαία Ινδία.
Η ιδεολογία δημιουργήθηκε από τη Savitri Devi, μια γαλλικής καταγωγής ναζίστρια κατάσκοπο που είχε απελαθεί από τη Γερμανία το 1951 για επανειλημμένη διάδοση ναζιστικής προπαγάνδας και ήρθε στο DRP μέσω του στενότερου φίλου της Devi, του ναζιστή πιλότου Hans-Ulrich Rudel, ο οποίος εργαζόταν ως έμπορος όπλων για τους φασίστες της Νότιας Αμερικής και σχεδίαζε ενεργά την ανατροπή της γερμανικής κυβέρνησης υπέρ μιας ναζιστικής δικτατορίας.
Ο Rudel και ο Devi πίστευαν ότι, αν κατάφερναν να οικοδομήσουν ένα νέο Ράιχ, ο Χίτλερ θα μετενσαρκωνόταν για άλλη μια φορά ως ο ινδουιστικός θεός Kalki για να καθαρίσει όλες τις κατώτερες φυλές και να οδηγήσει τον "άριο" λαό σε έναν παράδεισο που ονομάζεται Hyperborea. Παρά ταύτα, το CDU τουαπορρόφησε το DRP σχεδόν ολοκληρωτικά, καθώς ανησυχούσε ότι σε διαφορετική περίπτωση το DRP θα υπονόμευε την εκλογική του βάση. Η στρατηγική της υποταγής στους Ναζί απέδωσε και το CDU του Albrecht κυβέρνησε την περιοχή συνεχώς από το 1976 έως το 1990.
Όταν ανέβηκε στην εξουσία, μια από τις ελίτ που εμπιστεύτηκε ο Ernst να κυβερνήσει ήταν ο υπουργός Δικαιοσύνης του, ένας νομικός με το όνομα Hans Puvogel. Για άλλη μια φορά διάλεξε έναν φανατικό ναζί. Ο Puvogel εντάχθηκε στο Sturmabteilung, τον παραστρατιωτικό βραχίονα του ναζιστικού κόμματος το 1934 και, μέχρι το 1937, ήταν περιφερειακός ηγέτης στο Γερμανικό Ναζιστικό Κόμμα (NSDAP). Ο Puvogel χρησιμοποίησε τις ικανότητές του ως δικηγόρος για να βοηθήσει στη δικαιολόγηση της εξόντωσης των φυλετικών εχθρών των Ναζί. Στη διδακτορική του διατριβή υποστήριξε τη μαζική ευθανασία και στείρωση όλων των κατώτερων φυλών ως τρόπο επίλυσης του ναζιστικού "φυλετικού προβλήματος".
Όταν αποκαλύφθηκε το 1978, ο Puvogel είπε ψέματα ότι ήταν μέλος μιας μικρής δεξιάς ομάδας με την ονομασία Steel Helmet, η οποία απορροφήθηκε από το ναζιστικό κόμμα, αλλά υποστήριξε ότι δεν είχε ναζιστικό παρελθόν. Έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας το 2012 απέδειξαν ότι αυτό ήταν ψέμα. Ο Puvogel ποτέ δεν προσπάθησε καν να αποστασιοποιηθεί από το περιεχόμενο της διατριβής του και, απ' όσο γνωρίζουν όλοι, πήγε στον τάφο ως αφοσιωμένος ναζιστής. Από την πλευρά του, ο Ernst Albrecht απλώς δεν το ανέφερε ποτέ. Η στρατηγική της απλής προσποίησης ότι το Τρίτο Ράιχ δεν υπήρξε ποτέ απέδωσε για άλλη μια φορά, καθώς ο ίδιος ο Albrecht δεν αντιμετώπισε πραγματικές συνέπειες.
.
Ο Hans Puvogel (δεύτερος από αριστερά) με τον Albrecht (κέντρο) και το υπουργικό συμβούλιο του, 1977. [Πηγή: ndr.de ]
«Η αξία ενός ατόμου στην κοινότητα μετριέται από τη φυλετική του προσωπικότητα. Μόνο ένα φυλετικά πολύτιμο άτομο έχει το δικαίωμα να υπάρχει μέσα στην κοινότητα. Κάποιος που είναι άχρηστος για την κοινότητα λόγω της κατωτερότητάς του, ή ακόμη και επιβλαβής για αυτήν, πρέπει να εξαλειφθεί». – Hans Puvogel
Ο Ernst δεν εργάστηκε μόνο για τους Ναζί, γέμισε το υπουργικό συμβούλιο με Ναζί και κάλεσε Ναζί στο κόμμα του και αφιέρωσε επίσης πολύ χρόνο φλερτάροντας τους Ναζί ψηφοφόρους. Ο Ernst και οι αναπληρωτές του συμμετείχαν σε εκδηλώσεις βετεράνων των Ναζί σε όλη την Κάτω Σαξονία.
Ο αναπληρωτής υπουργός του Albrecht, στενός φίλος και ναζιστής αξιωματικός Βίλφριντ Χάσελμαν (Wilfried Hasselmann) εκφώνησε ακόμη και την κεντρική ομιλία σε ένα δείπνο της Ένωσης Σταυρού των Ιπποτών το 1978, στην οποία τιμούσε τους χειρότερους δολοφόνους του Ράιχ του Χίτλερ ως γενναίους και έντιμους άνδρες, των οποίων το θάρρος αποτελούσε παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές που θα εμπνέονταν από τις "ευρωπαϊκές αξίες" τους.
Οι Albrecht και Puvogel εμπλέκονται επίσης σε μια βομβιστική επίθεση γνωστή ως σκάνδαλο Celle Hole. Στις 25 Ιουλίου 1978, μια βόμβα πυροδοτήθηκε στον τοίχο της φυλακής, στο Celle της Γερμανίας. Η βόμβα δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα, δημιουργώντας μόνο μια μικρή τρύπα, και μια ομάδα 12 ανδρών που επρόκειτο να εισέλθουν στη φυλακή αναγκάστηκε να διαφύγει. Οι δράστες διέφυγαν, αλλά βρέθηκε μια Mercedes φορτωμένη με μια λαστιχένια σχεδία, εργαλεία διαφυγής, ένα πιστόλι Walther και πλαστά διαβατήρια, ένα από τα οποία είχε τη φωτογραφία του φυλακισμένου αριστερού μαχητή Sigurd Debus. Αργότερα, τοποθετήθηκαν εργαλεία στο κελί του Debus για να σφραγιστεί η συμφωνία, κάνοντας την όλη υπόθεση να μοιάζει με ένα αποτυχημένο σχέδιο απόδρασης από τη Φράξια του Κόκκινου Στρατού (RAF).
Ο Albrecht χαιρέτισε τις επιθέσεις ως μια επιτυχημένη επιχείρηση, η οποία, όπως ισχυρίζεται, σταμάτησε μια ληστεία και μια δολοφονία (δεν παρείχε καμία απόδειξη γι' αυτό), και το περιστατικό χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την επιδείνωση των συνθηκών για τον Debus και άλλα φυλακισμένα μέλη της RAF. Η RAF απάντησε με απεργία πείνας, η οποία τελικά οδήγησε στο θάνατο του Debus το 1981.
Ωστόσο, η ιστορία δεν κατέληξε κάπου. Τα μέλη της RAF διατήρησαν την αθωότητά τους και η αυξανόμενη πίεση από τους δικηγόρους και το κοινό οδήγησε τελικά σε μια κοινοβουλευτική έρευνα το 1986, η οποία διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε καμία απόπειρα απόδρασης, καμία ληστεία ή δολοφονία και ότι η όλη υπόθεση ήταν μια επίθεση ψεύτικης σημαίας με την ονομασία Operation Fire Magic, που σχεδιάστηκε από τη γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία και την αστυνομία της Κάτω Σαξονίας με την έγκριση του Ernst Albrecht. Ένας αστυνομικός της Κάτω Σαξονίας πυροδότησε μάλιστα τη βόμβα. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν συνέβη στον Albrecht ή στην κυβέρνησή του. Η ενοχλητική υπόθεση αποσιωπήθηκε γρήγορα, και ο θάνατος του Debus περιορίστηκε σε κάτι περισσότερο από ένα όνομα στον μακρύ κατάλογο εκείνων που πέθαναν από την πείνα προς όφελος των Albrecht.
Δεν είναι ακόμη σαφές γιατί ο Ernst Albrecht πραγματοποίησε αυτήν την τρομοκρατική επίθεση εναντίον της χώρας του- ωστόσο, είναι πιθανό να συνδέεται με τις επίμονες φήμες ότι η RAF επεδίωκε να απαγάγει την αγαπημένη του κόρη Ούρσουλα σε αντίποινα για τις ναζιστικές συμπάθειες του Ernst. Λόγω των φημών, όταν η Ursula γράφτηκε στο London School of Economics, το έκανε με το ψευδώνυμο Rose Ladson για να αποκρύψει την ταυτότητά της. Αυτό το όνομα δεν επιλέχθηκε τυχαία. Αντίθετα, είναι ο σύνδεσμος με μια άλλη εποχή που οι "ευρωπαϊκές αξίες" του Οίκου Albrecht επιβλήθηκαν στον κόσμο.
Το Dixie Rose
Η θρησκευτική και ηθική διδασκαλία των νέγρων είναι, εδώ και αρκετά χρόνια, ένα θέμα μεγάλου ενδιαφέροντος για μένα, και είμαι ικανοποιημένος ότι οι προσπάθειές μας για λογαριασμό τους (αν και πολλά, πάρα πολλά, πρέπει να γίνουν ακόμα) όχι μόνο παρεξηγούνται στο εξωτερικό, αλλά και δεν εκτιμώνται. Η βελτίωση των νέγρων είναι πολύ πιο δύσκολο έργο από ό,τι γνωρίζουν πολλοί, οι οποίοι δεν έχουν εμπειρία στη διδασκαλία τους. Είναι από τη φύση τους βαρετοί και με αδύναμη νοημοσύνη, αλλά γενικά διαθέτουν καλή μνήμη- και όσοι έχουν ασχοληθεί με αυτό το έργο φιλανθρωπίας, πρέπει να θρηνήσουν, μετά από πολύ κόπο, ότι η διδασκαλία που προσπάθησαν να δώσουν, αν και τη θυμόντουσαν, διαστρεβλώθηκε και κατευθύνθηκε λανθασμένα. – James H. Ladson, «The Religious Instruction of the Negroes»
Η Ursula επέλεξε το όνομά της από έναν άλλο κλάδο της οικογένειάς της, τους Ladsons της Νότιας Καρολίνας. Οι Ladsons ήταν μια οικογένεια δουλεμπόρων, ιδιοκτητών φυτειών και αποσχιστών. Αν και οι Ladsons δεν φέρουν αριστοκρατικό τίτλο όπως ο Albrecht ή ο von der Leyen, έφεραν όλα τα ίδια χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Η επιχείρηση βαμβακιού Albrecht έφερε την οικογένεια σε στενή επαφή με τους Λάντσονς και η σχέση τους μεγάλωσε μέχρι που, το 1902 , η Mary Ladson-Robertson παντρεύτηκε τον Carl Albrecht, ενώνοντας τις δύο οικογένειες εξ αίματος.
Οι αποικιακοί δεσμοί της οικογένειας Albrecht μπορεί να εξηγούν γιατί ήταν τόσο άνετοι με τους Ναζί. Εκτός από τους προφανείς παραλληλισμούς σχετικά με την υποδούλωση και την οικονομική εκμετάλλευση ολόκληρων φυλών ανθρώπων, τον αποικισμό μιας ηπείρου, τις φυλετικές ιεραρχίες και τις μαζικές δολοφονίες σε βιομηχανική κλίμακα, οι Ναζί ήταν ένθερμοι θαυμαστές του αμερικανικού αποικιακού συστήματος. Στήριξαν μάλιστα συγκεκριμένα το φυλετικό τους σύστημα σε αυτό του αμερικανικού Νότου.
.
James Ladson, Αντικυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας από το 1792 έως το 1794. [Πηγή: wikipedia.org ]
Η οικογένεια Ladson ξεκίνησε στο μονοπάτι της δυσφημίας στα Barbados όταν ο John Ladson μετανάστευσε από την Αγγλία στα μέσα του 1600. Το 1679, ο John ήταν μεταξύ των πρώτων εποίκων στη νέα αποικία της
Ο πατέρας της Ernst Albrecht, Πρόεδρος του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας από το 1978 έως το 1990, έφερε στην κυβέρνησή του μη αποκατασταθέντες Ναζί και διεξήγαγε μια τρομοκρατική επιχείρηση με “μαύρη σημαία” που είχε σκοπό να δυσφημήσει την αριστερή Φατρία του Κόκκινου Στρατού.
Στον απόηχο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, όροι όπως οι «ευρωπαϊκές αξίες» έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Ένα από τα πρόσωπα που είναι περισσότερο υπεύθυνα για αυτό είναι η Ursula von der Leyen, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι πλέον μια σχεδόν πανταχού παρούσα φιγούρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Σύμφωνα με την Ursula, οι «ευρωπαϊκές αξίες» αντιπροσωπεύουν μόνο τα υψηλότερα χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας: ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και κράτος δικαίου.
Φυσικά, όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ιστορίας μπορεί να σας πει ότι αυτά δεν είναι παρά ευφημισμοί. Πριν από λίγο καιρό, οι «ευρωπαϊκές αξίες» σήμαιναν κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτές οι αξίες χάραξαν τα σύνορα του κόσμου σε ωκεανούς αίματος, τόσο των Ευρωπαίων όσο και εκείνων που κατέκτησαν. Μια ματιά στην ιστορία της αριστοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας της Ursula μπορεί να μας δείξει το αληθινό πρόσωπο αυτών των «ευρωπαϊκών αξιών» και πώς η άρχουσα τάξη επωφελήθηκε από την επιβολή τους στον κόσμο.
Η Ursula ιππασία σε έναν ιππικό αγώνα το 2007. [Πηγή: Foreignpolicy.com ]
Αμαρτίες του Πατέρα
«Αν καταφέρουμε να φέρουμε ανθρώπους με ικανότητες άνω του μέσου όρου στη διακυβέρνηση, μια απολυταρχία ή η κυριαρχία των λίγων θα μπορέσει να δημιουργήσει μια καλύτερη τάξη από την κυριαρχία του λαού». – Ernst Albrecht
Η Ursula von der Leyen είναι γόνος δύο αριστοκρατικών γερμανικών οικογενειών. Γεννήθηκε ως Ursula Albrecht, κόρη ενός εξέχοντος Ευρωπαίου γραφειοκράτη, αρχηγού του κόμματος CDU και πρώην κυβερνήτη της Κάτω Σαξονίας, Ernst Albrecht. Η οικογένεια καλλιέργησε προσεκτικά μια κοσμοπολίτικη εικόνα καθώς ο Ernst πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του δουλεύοντας για την ΕΕ και διάφορους προδρόμους οργανισμούς. Μεγαλώνοντας, η Ursula είχε το παρατσούκλι "Röschen» (Rosie στα Αγγλικά) από τον πατέρα της και οι εικόνες της ευτυχισμένης οικογένειας εμφανίστηκαν έντονα στις πολιτικές διαφημίσεις του πατέρα της.
Ο Ernst Albrecht με την αγαπημένη του "Röschen". [Πηγή: welt.de ]
Η οικογένεια Albrecht έκανε την περιουσία της χρησιμοποιώντας τη θέση της ως εκτελωνιστές στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να κυριαρχήσει στις αγορές βαμβακιού της Βρέμης του 19ου αιώνα και, από εκεί και πέρα, το όνομα Albrecht είναι σταθερό σε όλη τη γερμανική ιστορία.
Όπως είναι τυπικό για τους αστούς Γερμανούς, η κατά τα άλλα εξαντλητικά τεκμηριωμένη ιστορία της οικογένειας Albrecht έχει ένα μυστηριώδες κενό μεταξύ 1936 και 1945. Για να αποφύγει δυσάρεστες ερωτήσεις σχετικά με το από πού προήλθαν η εξουσία και τα χρήματά τους και τι έκαναν για να τα κερδίσουν, ο οίκος Albrecht, όπως και τόσοι άλλοι, αρκείται στο να προσποιείται ότι το ναζιστικό καθεστώς απλώς δεν υπήρξε ποτέ. Εφόσον δεν θα έχουμε ποτέ απαντήσεις, ίσως αν ρίξουμε φως σε ό,τι περιβάλλει αυτό το κενό, η σκιά που ρίχνει μπορεί να μας δείξει την πραγματική μορφή των "ευρωπαϊκών αξιών" που τόσο αγαπάει η Ursula.
Αρχικά, μπορούμε να δούμε την πρώτη δουλειά του Ernst στην πολιτική, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Άνθρακα και Χάλυβα υπό τη διεύθυνση ενός άλλου αριστοκράτη, του Hans von der Groeben.
Ο Hans ήταν ήδη επί μακρόν γραφειοκράτης σε αυτό το σημείο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, εργάστηκε ως αναπληρωτής του Υπουργείου Γεωργίας του Ράιχ υπό τις διαταγές του Richard Walther Darré. Ο Darré ήταν φανατικός ναζιστής, έγραψε την πρώτη του φασιστική προπαγάνδα το 1926 και προσχώρησε στο ναζιστικό κόμμα το 1930.
Σύντομα εντάχθηκε στα SS και η πίστη και η αφοσίωσή του στον σκοπό οδήγησαν τον Heinrich Himmler να επιλέξει προσωπικά τον Obergruppenführer Darré ως επικεφαλής τόσο του Γραφείου Φυλής και Μετεγκατάστασης των SS και αργότερα του Τμήματος Γεωργίας του Ράιχ. Ο Darré ήταν ένας από τους κορυφαίους ιδεολόγους του κόμματος και συνδύασε τα καθήκοντα των γεωργικών και φυλετικών γραφείων για να θέσει τα θεμέλια για το Generalplan Ost, το σχέδιο των Ναζί για την εξόντωση ολόκληρης της σλαβικής φυλής και τον αποικισμό της Ανατολικής Ευρώπης.
Ο Darré ήταν ο αρχιτέκτονας της ναζιστικής αγροτικής πολιτικής "αίμα και έδαφος" και επεδίωξε να δημιουργήσει μια νέα γαιοκτητική "άρια" αριστοκρατία. Πέρασε νόμους που απαιτούσαν ένα "άριο πιστοποιητικό" για την κληρονομιά αγροτικής γης και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα προγράμματα ευγονικής των Ναζί, ιδιαίτερα στο πρόγραμμα Lebensborn, το οποίο σχεδιάστηκε για την αναπαραγωγή μιας νέας γενιάς "άριων" υπερανθρώπων και την εκκαθάριση του γερμανικού λαού από τις "ανεπιθύμητες γραμμές αίματος".
Ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους συνεργάτες του ήταν ένας γιατρός ονόματι Josef Mengele, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις πολιτικές «φυλετικής υγείας» στο τμήμα. Ο Mengele αργότερα θα γίνει ο διαβόητος άγγελος του θανάτου που διέπραξε μερικά από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στην ιστορία με τα ιατρικά πειράματα βιομηχανικής κλίμακας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Ο Mengele στόχευε ιδιαίτερα τα παιδιά ως θύματά του και τα κρατούσε ζωντανά επί μήνες για να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα δεδομένα. Ποτέ δεν ξέχασε από πού προερχόταν: ο Mengele ανέφερε πάντα τον Darré ως πηγή έμπνευσης για τις ιδέες του σχετικά με τη "φυλετική υγιεινή".
Μετά τον πόλεμο, ο Mengele διέφυγε της δικαιοσύνης διαφεύγοντας στην Αργεντινή και αργότερα στη Βραζιλία με τις "γραμμές των αρουραίων" που διαχειριζόταν ο πράκτορας της CIA, μελλοντικός επικεφαλής των δυτικογερμανικών μυστικών υπηρεσιών και μη μεταρρυθμισμένος Ναζί Reinhard Gehlen και προστατευόταν υπό την προσωπική εντολή του διευθυντή της CIA Allen Dulles , ο οποίος θεωρούσε θεωρούσε τον Mengele χρήσιμο σύμμαχο στον πόλεμό του κατά της ΕΣΣΔ. Ο Mengele πέθανε ελεύθερος το 1976 και θάφτηκε με το όνομα Wolfgang Gerhard στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.
Ο Darré ήταν περήφανος για τη δουλειά του. Έγραψε χιλιάδες σελίδες περιγράφοντας τα σχέδιά του σε διάφορες εκδόσεις και έκανε συχνά ομιλίες εντός της ναζιστικής Γερμανίας προωθώντας τις ιδέες του.
«Με τον αιφνιδιαστικό πόλεμο (blitzkrieg )... πριν από το φθινόπωρο... θα είμαστε οι απόλυτοι κυρίαρχοι δύο ηπείρων... θα δημιουργηθεί μια νέα αριστοκρατία Γερμανών κυρίων.... [με] δούλους που θα της ανατεθούν, αυτοί οι δούλοι θα είναι ιδιοκτησία τους και θα αποτελούνται από ακτήμονες, μη Γερμανούς υπηκόους... στην πραγματικότητα έχουμε κατά νου μια σύγχρονη μορφή μεσαιωνικής δουλείας, την οποία πρέπει και θα εισαγάγουμε γιατί την χρειαζόμαστε επειγόντως για να εκπληρώσουμε τα μεγάλα μας καθήκοντα. Αυτοί οι σκλάβοι δεν θα στερηθούν σε καμία περίπτωση τις ευλογίες του αναλφαβητισμού- η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα προορίζεται, στο μέλλον, μόνο για τον γερμανικό πληθυσμό της Ευρώπης...».– Richard Darré
Μαζί με τον Hans von der Groeben, εφάρμοσαν αυτό που ήταν γνωστό ως Σχέδιο Πείνας για να ταΐσουν το Ράιχ σε βάρος των κατακτημένων εδαφών. Εκατομμύρια σκλάβοι δούλευαν με μερίδες πείνας, αναγκασμένοι να στέλνουν κάθε μπουκιά φαγητού στο Ράιχ, όπου θα χρησιμοποιούνταν κυριολεκτικά για τη συντήρηση της ναζιστικής μηχανής που τους καταπίεζε. Μέχρι το 1944, περισσότεροι από 15 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων είχαν επιταχθεί από την ΕΣΣΔ και αυτό οδήγησε στον εσκεμμένο θάνατο από ασιτία περισσότερων από 10 εκατομμυρίων ανθρώπων. Σύμφωνα με το σχέδιο του Darré, αφού θα είχαν όλοι αποστειρωθεί και πεθάνει από την πείνα, οι Σλάβοι "Untermensch" θα αντικαθίσταντο από τη νέα φυλή των "Άριων" αριστοκρατών του Darré, έτοιμων να χρησιμοποιήσουν αυτή τη γη προς όφελος του Ράιχ.
Μετά τον πόλεμο, ο Darré συνελήφθη και δικάστηκε για εγκλήματα πολέμου στη Νυρεμβέργη. Κρίθηκε ένοχος, αλλά παρά το εύρος και το μέγεθος των εγκλημάτων του, καταδικάστηκε σε μόλις επτά χρόνια. Εξέτισε μόνο τρία από αυτά και αποφυλακίστηκε το 1950. Πέθανε από καρκίνο στο συκώτι το 1953. Αν και αυτή η ποινή ήταν σοκαριστικά επιεική, θα μπορούσε να ήταν χειρότερη. Ο Hans δεν είδε ποτέ το εσωτερικό της αίθουσας του δικαστηρίου.
Αυτό ήταν πολύ συνηθισμένο μετά τον πόλεμο. Οι «φιλελεύθεροι διεθνιστές» όπως ο Allen Dulles, υπεύθυνος για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, δεν ενοχλήθηκαν από τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος. Πράγματι, ήδη από το 1940 ο Dulles επιχειρηματολογούσε για μια συμμαχία με τη ναζιστική Γερμανία και το 1944 συναντήθηκε με τις ναζιστικές μυστικές υπηρεσίες για να κανονίσουν μια ξεχωριστή ειρήνη για να χρησιμοποιήσουν τους Ναζί ως όπλο εναντίον της ΕΣΣΔ.
Επιδίωξαν δίκες μόνο για τους πιο ειδεχθείς Ναζί και, ακόμη και τότε, φρόντισαν οι ποινές τους να είναι όσο το δυνατόν πιο επιεικείς. Η βάση του ναζιστικού καθεστώτος, ο στρατός των ανθρώπων που έκαναν σωματικά τη ναζιστική μηχανή να κάνει το δολοφονικό έργο της υποταγής και της εξόντωσης μιας ολόκληρης ηπείρου έμεινε σχεδόν εντελώς ατιμώρητος για τα εγκλήματά του.
Στην περίπτωση ανθρώπων όπως ο Hans von der Groeben, ανταμείφθηκαν με θέσεις εργασίας στη νέα "αποναζιστικοποιημένη" δυτικογερμανική κυβέρνηση. Παρά τα προσχήματα μιας νέας Γερμανίας, μόνο τα ονόματα άλλαξαν. Οι ίδιοι γραφειοκράτες εργάζονταν για τον ίδιο στόχο, την καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης και του λαού της, με κάθε μέσο. Ο κρατικός μηχανισμός που κάποτε ονομαζόταν Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ είχε πλέον απλώς απορροφηθεί από μια νέα δομή, που τώρα ονομαζόταν Οργανισμός του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ).
Τώρα στη θέση του αναπληρωτή, ο Ernst Albrecht ανέλαβε τον ίδιο ρόλο που είχε το αφεντικό του τη δεκαετία του 1940, αυτή τη φορά με το «αίμα και το χώμα» που αντικαταστάθηκε από τις «ευρωπαϊκές αξίες».
Αν και ο Ernst Albrecht ήταν νέος για να είναι ο ίδιος Ναζί, καθ' όλη τη διάρκεια της μακράς πολιτικής του σταδιοδρομίας κατέστησε σαφείς τις συμπάθειές του. Ο Ernst ήταν ένας ελιτιστής που έσταζε περιφρόνηση για τον απλό λαό και ήθελε να φέρει αυτό που θεωρούσε ελίτ στη Γερμανία σε αντίθεση με την κυριαρχία του "ανόητου" όχλου. Δεδομένου ότι δεν έχανε ευκαιρία να υμνεί το Τρίτο Ράιχ και τους δολοφόνους του, είναι πολύ σαφές ποιον θεωρούσε ελίτ ο Ernst.
«Η διακυβέρνηση του λαού, ιδίως η άμεση διακυβέρνηση, είναι ουσιαστικά τέτοια ώστε οι αποφάσεις να μην καθορίζονται από τη διορατικότητα των διορατικών [ελίτ], αλλά από το κοινό μέσο επίπεδο με βάση την πλειοψηφία του πληθυσμού». – Ernst Albrecht, Το κράτος, η ιδέα και η πραγματικότητα: περιγράμματα μιας πολιτικής φιλοσοφίας
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επικεφαλής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (ένα από τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της Γερμανίας) στην κυβέρνηση του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας, ο Ernst προσέλκυσε με επιτυχία μέλη της νεοναζιστικής Deutsche Reichspartei (DRP) στις τάξεις του CDU. Η DRP ασκούσε αυτό που ήταν γνωστό ως Εσωτεριστικός Χιτλερισμός, μια παράξενη ποικιλία του νεοναζισμού που ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ είναι η κυριολεκτική μετενσάρκωση του ινδουιστικού θεού Βισνού και ότι οι "Άριοι" του ναζισμού είναι οι ίδιοι Άριοι που κάποτε κατοικούσαν στην αρχαία Ινδία.
Η ιδεολογία δημιουργήθηκε από τη Savitri Devi, μια γαλλικής καταγωγής ναζίστρια κατάσκοπο που είχε απελαθεί από τη Γερμανία το 1951 για επανειλημμένη διάδοση ναζιστικής προπαγάνδας και ήρθε στο DRP μέσω του στενότερου φίλου της Devi, του ναζιστή πιλότου Hans-Ulrich Rudel, ο οποίος εργαζόταν ως έμπορος όπλων για τους φασίστες της Νότιας Αμερικής και σχεδίαζε ενεργά την ανατροπή της γερμανικής κυβέρνησης υπέρ μιας ναζιστικής δικτατορίας.
Ο Rudel και ο Devi πίστευαν ότι, αν κατάφερναν να οικοδομήσουν ένα νέο Ράιχ, ο Χίτλερ θα μετενσαρκωνόταν για άλλη μια φορά ως ο ινδουιστικός θεός Kalki για να καθαρίσει όλες τις κατώτερες φυλές και να οδηγήσει τον "άριο" λαό σε έναν παράδεισο που ονομάζεται Hyperborea. Παρά ταύτα, το CDU τουαπορρόφησε το DRP σχεδόν ολοκληρωτικά, καθώς ανησυχούσε ότι σε διαφορετική περίπτωση το DRP θα υπονόμευε την εκλογική του βάση. Η στρατηγική της υποταγής στους Ναζί απέδωσε και το CDU του Albrecht κυβέρνησε την περιοχή συνεχώς από το 1976 έως το 1990.
Όταν ανέβηκε στην εξουσία, μια από τις ελίτ που εμπιστεύτηκε ο Ernst να κυβερνήσει ήταν ο υπουργός Δικαιοσύνης του, ένας νομικός με το όνομα Hans Puvogel. Για άλλη μια φορά διάλεξε έναν φανατικό ναζί. Ο Puvogel εντάχθηκε στο Sturmabteilung, τον παραστρατιωτικό βραχίονα του ναζιστικού κόμματος το 1934 και, μέχρι το 1937, ήταν περιφερειακός ηγέτης στο Γερμανικό Ναζιστικό Κόμμα (NSDAP). Ο Puvogel χρησιμοποίησε τις ικανότητές του ως δικηγόρος για να βοηθήσει στη δικαιολόγηση της εξόντωσης των φυλετικών εχθρών των Ναζί. Στη διδακτορική του διατριβή υποστήριξε τη μαζική ευθανασία και στείρωση όλων των κατώτερων φυλών ως τρόπο επίλυσης του ναζιστικού "φυλετικού προβλήματος".
Όταν αποκαλύφθηκε το 1978, ο Puvogel είπε ψέματα ότι ήταν μέλος μιας μικρής δεξιάς ομάδας με την ονομασία Steel Helmet, η οποία απορροφήθηκε από το ναζιστικό κόμμα, αλλά υποστήριξε ότι δεν είχε ναζιστικό παρελθόν. Έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας το 2012 απέδειξαν ότι αυτό ήταν ψέμα. Ο Puvogel ποτέ δεν προσπάθησε καν να αποστασιοποιηθεί από το περιεχόμενο της διατριβής του και, απ' όσο γνωρίζουν όλοι, πήγε στον τάφο ως αφοσιωμένος ναζιστής. Από την πλευρά του, ο Ernst Albrecht απλώς δεν το ανέφερε ποτέ. Η στρατηγική της απλής προσποίησης ότι το Τρίτο Ράιχ δεν υπήρξε ποτέ απέδωσε για άλλη μια φορά, καθώς ο ίδιος ο Albrecht δεν αντιμετώπισε πραγματικές συνέπειες.
Ο Hans Puvogel (δεύτερος από αριστερά) με τον Albrecht (κέντρο) και το υπουργικό συμβούλιο του, 1977. [Πηγή: ndr.de ]
«Η αξία ενός ατόμου στην κοινότητα μετριέται από τη φυλετική του προσωπικότητα. Μόνο ένα φυλετικά πολύτιμο άτομο έχει το δικαίωμα να υπάρχει μέσα στην κοινότητα. Κάποιος που είναι άχρηστος για την κοινότητα λόγω της κατωτερότητάς του, ή ακόμη και επιβλαβής για αυτήν, πρέπει να εξαλειφθεί». – Hans Puvogel
Ο Ernst δεν εργάστηκε μόνο για τους Ναζί, γέμισε το υπουργικό συμβούλιο με Ναζί και κάλεσε Ναζί στο κόμμα του και αφιέρωσε επίσης πολύ χρόνο φλερτάροντας τους Ναζί ψηφοφόρους. Ο Ernst και οι αναπληρωτές του συμμετείχαν σε εκδηλώσεις βετεράνων των Ναζί σε όλη την Κάτω Σαξονία.
Ο αναπληρωτής υπουργός του Albrecht, στενός φίλος και ναζιστής αξιωματικός Βίλφριντ Χάσελμαν (Wilfried Hasselmann) εκφώνησε ακόμη και την κεντρική ομιλία σε ένα δείπνο της Ένωσης Σταυρού των Ιπποτών το 1978, στην οποία τιμούσε τους χειρότερους δολοφόνους του Ράιχ του Χίτλερ ως γενναίους και έντιμους άνδρες, των οποίων το θάρρος αποτελούσε παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές που θα εμπνέονταν από τις "ευρωπαϊκές αξίες" τους.
Οι Albrecht και Puvogel εμπλέκονται επίσης σε μια βομβιστική επίθεση γνωστή ως σκάνδαλο Celle Hole. Στις 25 Ιουλίου 1978, μια βόμβα πυροδοτήθηκε στον τοίχο της φυλακής, στο Celle της Γερμανίας. Η βόμβα δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα, δημιουργώντας μόνο μια μικρή τρύπα, και μια ομάδα 12 ανδρών που επρόκειτο να εισέλθουν στη φυλακή αναγκάστηκε να διαφύγει. Οι δράστες διέφυγαν, αλλά βρέθηκε μια Mercedes φορτωμένη με μια λαστιχένια σχεδία, εργαλεία διαφυγής, ένα πιστόλι Walther και πλαστά διαβατήρια, ένα από τα οποία είχε τη φωτογραφία του φυλακισμένου αριστερού μαχητή Sigurd Debus. Αργότερα, τοποθετήθηκαν εργαλεία στο κελί του Debus για να σφραγιστεί η συμφωνία, κάνοντας την όλη υπόθεση να μοιάζει με ένα αποτυχημένο σχέδιο απόδρασης από τη Φράξια του Κόκκινου Στρατού (RAF).
Ο Albrecht χαιρέτισε τις επιθέσεις ως μια επιτυχημένη επιχείρηση, η οποία, όπως ισχυρίζεται, σταμάτησε μια ληστεία και μια δολοφονία (δεν παρείχε καμία απόδειξη γι' αυτό), και το περιστατικό χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την επιδείνωση των συνθηκών για τον Debus και άλλα φυλακισμένα μέλη της RAF. Η RAF απάντησε με απεργία πείνας, η οποία τελικά οδήγησε στο θάνατο του Debus το 1981.
Ωστόσο, η ιστορία δεν κατέληξε κάπου. Τα μέλη της RAF διατήρησαν την αθωότητά τους και η αυξανόμενη πίεση από τους δικηγόρους και το κοινό οδήγησε τελικά σε μια κοινοβουλευτική έρευνα το 1986, η οποία διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε καμία απόπειρα απόδρασης, καμία ληστεία ή δολοφονία και ότι η όλη υπόθεση ήταν μια επίθεση ψεύτικης σημαίας με την ονομασία Operation Fire Magic, που σχεδιάστηκε από τη γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία και την αστυνομία της Κάτω Σαξονίας με την έγκριση του Ernst Albrecht. Ένας αστυνομικός της Κάτω Σαξονίας πυροδότησε μάλιστα τη βόμβα. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν συνέβη στον Albrecht ή στην κυβέρνησή του. Η ενοχλητική υπόθεση αποσιωπήθηκε γρήγορα, και ο θάνατος του Debus περιορίστηκε σε κάτι περισσότερο από ένα όνομα στον μακρύ κατάλογο εκείνων που πέθαναν από την πείνα προς όφελος των Albrecht.
Δεν είναι ακόμη σαφές γιατί ο Ernst Albrecht πραγματοποίησε αυτήν την τρομοκρατική επίθεση εναντίον της χώρας του- ωστόσο, είναι πιθανό να συνδέεται με τις επίμονες φήμες ότι η RAF επεδίωκε να απαγάγει την αγαπημένη του κόρη Ούρσουλα σε αντίποινα για τις ναζιστικές συμπάθειες του Ernst. Λόγω των φημών, όταν η Ursula γράφτηκε στο London School of Economics, το έκανε με το ψευδώνυμο Rose Ladson για να αποκρύψει την ταυτότητά της. Αυτό το όνομα δεν επιλέχθηκε τυχαία. Αντίθετα, είναι ο σύνδεσμος με μια άλλη εποχή που οι "ευρωπαϊκές αξίες" του Οίκου Albrecht επιβλήθηκαν στον κόσμο.
Το Dixie Rose
Η θρησκευτική και ηθική διδασκαλία των νέγρων είναι, εδώ και αρκετά χρόνια, ένα θέμα μεγάλου ενδιαφέροντος για μένα, και είμαι ικανοποιημένος ότι οι προσπάθειές μας για λογαριασμό τους (αν και πολλά, πάρα πολλά, πρέπει να γίνουν ακόμα) όχι μόνο παρεξηγούνται στο εξωτερικό, αλλά και δεν εκτιμώνται. Η βελτίωση των νέγρων είναι πολύ πιο δύσκολο έργο από ό,τι γνωρίζουν πολλοί, οι οποίοι δεν έχουν εμπειρία στη διδασκαλία τους. Είναι από τη φύση τους βαρετοί και με αδύναμη νοημοσύνη, αλλά γενικά διαθέτουν καλή μνήμη- και όσοι έχουν ασχοληθεί με αυτό το έργο φιλανθρωπίας, πρέπει να θρηνήσουν, μετά από πολύ κόπο, ότι η διδασκαλία που προσπάθησαν να δώσουν, αν και τη θυμόντουσαν, διαστρεβλώθηκε και κατευθύνθηκε λανθασμένα. – James H. Ladson, «The Religious Instruction of the Negroes»
Η Ursula επέλεξε το όνομά της από έναν άλλο κλάδο της οικογένειάς της, τους Ladsons της Νότιας Καρολίνας. Οι Ladsons ήταν μια οικογένεια δουλεμπόρων, ιδιοκτητών φυτειών και αποσχιστών. Αν και οι Ladsons δεν φέρουν αριστοκρατικό τίτλο όπως ο Albrecht ή ο von der Leyen, έφεραν όλα τα ίδια χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Η επιχείρηση βαμβακιού Albrecht έφερε την οικογένεια σε στενή επαφή με τους Λάντσονς και η σχέση τους μεγάλωσε μέχρι που, το 1902 , η Mary Ladson-Robertson παντρεύτηκε τον Carl Albrecht, ενώνοντας τις δύο οικογένειες εξ αίματος.
Οι αποικιακοί δεσμοί της οικογένειας Albrecht μπορεί να εξηγούν γιατί ήταν τόσο άνετοι με τους Ναζί. Εκτός από τους προφανείς παραλληλισμούς σχετικά με την υποδούλωση και την οικονομική εκμετάλλευση ολόκληρων φυλών ανθρώπων, τον αποικισμό μιας ηπείρου, τις φυλετικές ιεραρχίες και τις μαζικές δολοφονίες σε βιομηχανική κλίμακα, οι Ναζί ήταν ένθερμοι θαυμαστές του αμερικανικού αποικιακού συστήματος. Στήριξαν μάλιστα συγκεκριμένα το φυλετικό τους σύστημα σε αυτό του αμερικανικού Νότου.
James Ladson, Αντικυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας από το 1792 έως το 1794. [Πηγή: wikipedia.org ]
Η οικογένεια Ladson ξεκίνησε στο μονοπάτι της δυσφημίας στα Barbados όταν ο John Ladson μετανάστευσε από την Αγγλία στα μέσα του 1600. Το 1679, ο John ήταν μεταξύ των πρώτων εποίκων στη νέα αποικία της Καρολίνας, όπου αγόρασε μια φυτεία έξω από το Charleston, την οποία η πόλη έχει από καιρό μεγαλώσει και περιλαμβάνει. Εκείνη την εποχή, τα Barbados ήταν σημαντικός ενδιάμεσος σταθμός για το δουλεμπόριο, και εδώ ήταν που οι Ladsons απόλαυσαν την πρώτη τους γεύση αίματος και χρήματος.
Τα Barbados ήταν η πρώτη βρετανική κοινωνία σκλάβων. Το πανέμορφο νησί της Καραϊβικής έγινε αντικείμενο ανελέητης εκμετάλλευσης για τον φυσικό του πλούτο όταν περιήλθε υπό βρετανικό έλεγχο από το 1630. Οι συχνές επιδρομές σκλάβων, οι ασθένειες και οι σκόπιμες πολιτικές γενοκτονίας των Ισπανών πριν από αυτούς είχαν εξοντώσει τους αυτόχθονες Arawak, αφήνοντας το νησί ώριμο για επανακατοίκηση από σκλάβους. Το θερμό κλίμα και το εύφορο έδαφός του το καθιστούσαν ιδανικό για την καλλιέργεια καπνού και ζαχαροκάλαμου, τα οποία στη συνέχεια αποστάζονταν σε ρούμι και πωλούνταν σε όλο τον κόσμο.
Το 1636 τέθηκαν σε εφαρμογή νόμοι που εξασφάλιζαν ότι όλοι οι Αφρικανοί που μεταφέρθηκαν στο νησί και οι απόγονοί τους θα αποτελούσαν μόνιμη ιδιοκτησία, χωρίς καμία πρόβλεψη για απελευθέρωση. Το 1661, οι κώδικες για τους δούλους ενισχύθηκαν, θεωρώντας όλους τους δούλους ως ακίνητη περιουσία, ζωντανή με μοναδικό σκοπό τη δημιουργία αξίας για τους ιδιοκτήτες τους. Οι σκλάβοι θεωρούνταν πρώτα ιδιοκτησία και σε δεύτερη μοίρα άνθρωποι, αν όχι καθόλου. Οι κανόνες υπήρχαν για να προστατεύουν την αξία των δούλων ως ιδιοκτησία και όχι τη ζωή ή την αξιοπρέπειά τους.
Από το 1630 έως το 1807, περίπου 380.000 Αφρικανοί απήχθησαν από τα σπίτια τους, δέθηκαν με αλυσίδες και στάλθηκαν στα Barbados για να δουλέψουν μέχρι να πεθάνουν. Αμέτρητες χιλιάδες από αυτούς πουλήθηκαν από τους Ladsons σε φυτείες σε όλο το ημισφαίριο και οι θάνατοι και τα βάσανά τους έκαναν την οικογένεια απίστευτα πλούσια.
Οι σκλάβοι στα Barbados υπέστησαν αφάνταστη κτηνωδία στα χέρια δουλοκτητών όπως οι Ladsons. Από το 1705 έως το 1735, ο αριθμός των σκλάβων που εισήχθησαν στα Barbados , εκτός από εκείνους που γεννήθηκαν εκεί, ήταν περίπου 85.000. Ωστόσο, λόγω του ακραίου ποσοστού θνησιμότητας στο νησί, ο συνολικός πληθυσμός αυξήθηκε μόνο κατά 4.000 άτομα.
Οι εξεγέρσεις των σκλάβων, η άρνηση αποδοχής του χριστιανισμού ή οποιαδήποτε πράξη ανυπακοής εκ μέρους των σκλάβων καταπνίγονταν με τη μέγιστη δυνατή βία για να χρησιμεύσουν ως παράδειγμα για τους υπόλοιπους σκλάβους. Αυτά τα βασανιστήρια και οι σφαγές ήταν τόσο συνηθισμένα που οι περισσότερες περιπτώσεις δεν καταγράφηκαν ποτέ, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουμε μαρτυρίες από πρώτο χέρι για την κτηνωδία. Μία από αυτές προέρχεται από το ημερολόγιο του πατέρα Antoine Biet , ενός Γάλλου ιερέα και ιεραπόστολου το 1654.
«Μεταχειρίζονται τους νέγρους σκλάβους τους με μεγάλη αυστηρότητα. Αν κάποιοι ξεπεράσουν τα όρια της φυτείας την Κυριακή, τους δίνουν πενήντα χτυπήματα με το ρόπαλο- αυτά συχνά τους τραυματίζουν σοβαρά. Αν διαπράξουν κάποιο άλλο ελαφρώς σοβαρότερο αδίκημα, δέχονται υπερβολικό ξυλοδαρμό, μερικές φορές μέχρι του σημείου να βάλουν μια φωτιά σε όλο τους το σώμα που τους κάνει να ουρλιάζουν από απελπισία. Είδα μια φτωχή νέγρα γυναίκα, ίσως τριάντα πέντε ή σαράντα ετών, της οποίας το σώμα ήταν γεμάτο ουλές που, όπως ισχυριζόταν, είχαν προκληθεί από το γεγονός ότι ο αφέντης της είχε εφαρμόσει πάνω της το πυρρίχιο: αυτό με τρόμαξε. Καθώς αυτοί οι φτωχοί δυστυχείς τρέφονται πολύ άσχημα, μερικοί περιστασιακά δραπετεύουν κατά τη διάρκεια της νύχτας και πηγαίνουν να κλέψουν ένα γουρούνι ή κάτι παρόμοιο από μια γειτονική φυτεία. Αλλά, αν τους ανακαλύψουν, δεν τους συγχωρούν. Μια μέρα πήγα να επισκεφθώ τον Ιρλανδό μου. Είχε σιδηροδέσμιο έναν από αυτούς τους φτωχούς νέγρους που είχαν κλέψει ένα γουρούνι. Κάθε μέρα, με τα χέρια του σιδηροδέσμια, ο επιστάτης τον μαστίγωνε από τους άλλους νέγρους μέχρι να γεμίσει αίματα. Ο επιστάτης, αφού τον μεταχειρίστηκε έτσι για επτά ή οκτώ ημέρες, του έκοψε ένα από τα αυτιά, το έβαλε να ψηθεί και τον ανάγκασε να το φάει».
.
Μια σύγχρονη απεικόνιση σκλάβων που μαστιγώνονται στις Δυτικές Ινδίες. [Πηγή: futurelearn.com ]
Παρόλα αυτά, οι σκλάβοι όντως αντιστάθηκαν. Οι πράξεις αντίστασης κυμαίνονταν από το να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα κατ' ιδίαν μέχρι στάσεις εργασίας, πράξεις σαμποτάζ, ακόμη και οργανωμένες εξεγέρσεις. Δυστυχώς, οι βρετανικές αρχές διατηρούσαν μια μεγάλη και καλά οπλισμένη αστυνομική δύναμη, και δεδομένου ότι τα δάση των Barbados είχαν αποψιλωθεί πλήρως για να δημιουργηθεί χώρος για περισσότερο ζαχαροκάλαμο, οι επαναστάτες σκλάβοι δεν είχαν πουθενά να κρυφτούν. Οι εξεγέρσεις πάντα συντρίβονταν και οι σκλάβοι στα Barbados απελευθερώθηκαν μόλις το 1834, σχεδόν 200 χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση με τις «Ευρωπαϊκές αξίες».
Στη Νότια Καρολίνα, οι Ladsons εδραίωσαν τον πλούτο και τη δύναμή τους, και τελικά έγιναν μια από τις πιο σημαίνουσες οικογένειες στην πολιτεία, με βαθιές σχέσεις με τα οικονομικά, την πολιτική και, φυσικά, τη δουλεία. Όπως και οι αριστοκράτες της Ευρώπης, οι Ladsons ενίσχυσαν το σπίτι τους μέσω του γάμου τους με άλλες ελίτ οικογένειες, οι περισσότερες από τις οποίες ασχολούνταν με το δουλεμπόριο. Μεταξύ των προγόνων τους ήταν άντρες όπως ο James Moore, ο πρώην κυβερνήτης της Καρολίνας, ο οποίος κέρδισε τη θέση του μέσω γενοκτονικών επιδρομών κατά τις οποίες περισσότεροι από 4.000 ιθαγενείς Apalachee συνελήφθησαν ως σκλάβοι, οδηγώντας τελικά στην πλήρη εξόντωση της φυλής.
Στη δεκαετία του 1790, οι Ladsons ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν τη θέση τους στα κορυφαία κλιμάκια του δουλεμπορίου μέσω ενός γάμου με την οικογένεια Wragg. Ο Joseph Wragg ήταν ο πιο παραγωγικός δουλέμπορος και ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Αμερική. Ξεκίνησε ως καπετάνιος σε δουλεμπορικά πλοία μέχρι που κέρδισε αρκετά χρήματα για να αγοράσει το δικό του σκλαβοπάζαρο και μια φυτεία κοντά στο Charleston. Μεταξύ του 1717 και του 1747, τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι απήχθησαν από τα σπίτια τους, τους έβαλαν αλυσίδες και τους ανάγκασαν να μπουν στα σκοτεινά, υπερπλήρη αμπάρια των "Guineamen" για να πουληθούν ως τσιφλίκι από τονJoseph Wragg και την παρέα του στην αποβάθρα του Wragg στο Wraggborogh , της Νότιας Καρολίνας.
Υπολογίζεται ότι δύο εκατομμύρια σκλάβοι έχασαν τη ζωή τους στο λεγόμενο τριγωνικό εμπόριο από τη Βρετανία στην Αφρική, στην Αμερική και πίσω στη Βρετανία. Καθώς οι σκλάβοι θεωρούνταν πρώτα απ' όλα ιδιοκτησία, γινόταν κάθε προσπάθεια να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη ακόμη και με κόστος ανθρώπινες ζωές. Για να μεγιστοποιήσουν την αποδοτικότητα του χώρου τους, οι σκλάβοι στοιβάζονταν όσο το δυνατόν πιο σφιχτά, οδηγώντας συχνά σε φρικτές επιδημίες ασθενειών, ακόμη και σε ασφυξία.
«Γιατί τα αυταρχικά καθεστώτα φοβούνται τόσο πολύ την Ευρώπη; Δεν διεξάγουμε πόλεμο, δεν επιβάλλουμε το μοντέλο μας. Γιατί λοιπόν; Οι αξίες μας τα κάνουν να φοβούνται». Η ερώτηση του David Sassoli μοιάζει πλέον με προφητεία. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, η μνήμη του David εξακολουθεί να ζεσταίνει τις καρδιές μας και να μας δείχνει το δρόμο. [Πηγή: twitter.com ]
Ο πατέρας της Ernst Albrecht, Πρόεδρος του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας από το 1978 έως το 1990, έφερε στην κυβέρνησή του μη αποκατασταθέντες Ναζί και διεξήγαγε μια τρομοκρατική επιχείρηση με “μαύρη σημαία” που είχε σκοπό να δυσφημήσει την αριστερή Φατρία του Κόκκινου Στρατού.
Στον απόηχο του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, όροι όπως οι «ευρωπαϊκές αξίες» έχουν επανέλθει στο προσκήνιο. Ένα από τα πρόσωπα που είναι περισσότερο υπεύθυνα για αυτό είναι η Ursula von der Leyen, η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, η οποία είναι πλέον μια σχεδόν πανταχού παρούσα φιγούρα στα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Σύμφωνα με την Ursula, οι «ευρωπαϊκές αξίες» αντιπροσωπεύουν μόνο τα υψηλότερα χαρακτηριστικά της ανθρωπότητας: ελευθερία, δικαιοσύνη, αλληλεγγύη και κράτος δικαίου.
Φυσικά, όποιος έχει έστω και μικρή γνώση της ιστορίας μπορεί να σας πει ότι αυτά δεν είναι παρά ευφημισμοί. Πριν από λίγο καιρό, οι «ευρωπαϊκές αξίες» σήμαιναν κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτές οι αξίες χάραξαν τα σύνορα του κόσμου σε ωκεανούς αίματος, τόσο των Ευρωπαίων όσο και εκείνων που κατέκτησαν. Μια ματιά στην ιστορία της αριστοκρατικής ευρωπαϊκής οικογένειας της Ursula μπορεί να μας δείξει το αληθινό πρόσωπο αυτών των «ευρωπαϊκών αξιών» και πώς η άρχουσα τάξη επωφελήθηκε από την επιβολή τους στον κόσμο.
Η Ursula ιππασία σε έναν ιππικό αγώνα το 2007. [Πηγή: Foreignpolicy.com ]
Αμαρτίες του Πατέρα
«Αν καταφέρουμε να φέρουμε ανθρώπους με ικανότητες άνω του μέσου όρου στη διακυβέρνηση, μια απολυταρχία ή η κυριαρχία των λίγων θα μπορέσει να δημιουργήσει μια καλύτερη τάξη από την κυριαρχία του λαού». – Ernst Albrecht
Η Ursula von der Leyen είναι γόνος δύο αριστοκρατικών γερμανικών οικογενειών. Γεννήθηκε ως Ursula Albrecht, κόρη ενός εξέχοντος Ευρωπαίου γραφειοκράτη, αρχηγού του κόμματος CDU και πρώην κυβερνήτη της Κάτω Σαξονίας, Ernst Albrecht. Η οικογένεια καλλιέργησε προσεκτικά μια κοσμοπολίτικη εικόνα καθώς ο Ernst πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του δουλεύοντας για την ΕΕ και διάφορους προδρόμους οργανισμούς. Μεγαλώνοντας, η Ursula είχε το παρατσούκλι "Röschen» (Rosie στα Αγγλικά) από τον πατέρα της και οι εικόνες της ευτυχισμένης οικογένειας εμφανίστηκαν έντονα στις πολιτικές διαφημίσεις του πατέρα της.
Ο Ernst Albrecht με την αγαπημένη του "Röschen". [Πηγή: welt.de ]
Η οικογένεια Albrecht έκανε την περιουσία της χρησιμοποιώντας τη θέση της ως εκτελωνιστές στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία για να κυριαρχήσει στις αγορές βαμβακιού της Βρέμης του 19ου αιώνα και, από εκεί και πέρα, το όνομα Albrecht είναι σταθερό σε όλη τη γερμανική ιστορία.
Όπως είναι τυπικό για τους αστούς Γερμανούς, η κατά τα άλλα εξαντλητικά τεκμηριωμένη ιστορία της οικογένειας Albrecht έχει ένα μυστηριώδες κενό μεταξύ 1936 και 1945. Για να αποφύγει δυσάρεστες ερωτήσεις σχετικά με το από πού προήλθαν η εξουσία και τα χρήματά τους και τι έκαναν για να τα κερδίσουν, ο οίκος Albrecht, όπως και τόσοι άλλοι, αρκείται στο να προσποιείται ότι το ναζιστικό καθεστώς απλώς δεν υπήρξε ποτέ. Εφόσον δεν θα έχουμε ποτέ απαντήσεις, ίσως αν ρίξουμε φως σε ό,τι περιβάλλει αυτό το κενό, η σκιά που ρίχνει μπορεί να μας δείξει την πραγματική μορφή των "ευρωπαϊκών αξιών" που τόσο αγαπάει η Ursula.
Αρχικά, μπορούμε να δούμε την πρώτη δουλειά του Ernst στην πολιτική, με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Άνθρακα και Χάλυβα υπό τη διεύθυνση ενός άλλου αριστοκράτη, του Hans von der Groeben.
Ο Hans ήταν ήδη επί μακρόν γραφειοκράτης σε αυτό το σημείο. Κατά τη διάρκεια του πολέμου, εργάστηκε ως αναπληρωτής του Υπουργείου Γεωργίας του Ράιχ υπό τις διαταγές του Richard Walther Darré. Ο Darré ήταν φανατικός ναζιστής, έγραψε την πρώτη του φασιστική προπαγάνδα το 1926 και προσχώρησε στο ναζιστικό κόμμα το 1930.
Σύντομα εντάχθηκε στα SS και η πίστη και η αφοσίωσή του στον σκοπό οδήγησαν τον Heinrich Himmler να επιλέξει προσωπικά τον Obergruppenführer Darré ως επικεφαλής τόσο του Γραφείου Φυλής και Μετεγκατάστασης των SS και αργότερα του Τμήματος Γεωργίας του Ράιχ. Ο Darré ήταν ένας από τους κορυφαίους ιδεολόγους του κόμματος και συνδύασε τα καθήκοντα των γεωργικών και φυλετικών γραφείων για να θέσει τα θεμέλια για το Generalplan Ost, το σχέδιο των Ναζί για την εξόντωση ολόκληρης της σλαβικής φυλής και τον αποικισμό της Ανατολικής Ευρώπης.
Ο Darré ήταν ο αρχιτέκτονας της ναζιστικής αγροτικής πολιτικής "αίμα και έδαφος" και επεδίωξε να δημιουργήσει μια νέα γαιοκτητική "άρια" αριστοκρατία. Πέρασε νόμους που απαιτούσαν ένα "άριο πιστοποιητικό" για την κληρονομιά αγροτικής γης και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στα προγράμματα ευγονικής των Ναζί, ιδιαίτερα στο πρόγραμμα Lebensborn, το οποίο σχεδιάστηκε για την αναπαραγωγή μιας νέας γενιάς "άριων" υπερανθρώπων και την εκκαθάριση του γερμανικού λαού από τις "ανεπιθύμητες γραμμές αίματος".
Ένας από τους πιο πολλά υποσχόμενους συνεργάτες του ήταν ένας γιατρός ονόματι Josef Mengele, ο οποίος ήταν υπεύθυνος για τις πολιτικές «φυλετικής υγείας» στο τμήμα. Ο Mengele αργότερα θα γίνει ο διαβόητος άγγελος του θανάτου που διέπραξε μερικά από τα πιο αποτρόπαια εγκλήματα στην ιστορία με τα ιατρικά πειράματα βιομηχανικής κλίμακας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. Ο Mengele στόχευε ιδιαίτερα τα παιδιά ως θύματά του και τα κρατούσε ζωντανά επί μήνες για να συγκεντρώσει όσο το δυνατόν περισσότερα δεδομένα. Ποτέ δεν ξέχασε από πού προερχόταν: ο Mengele ανέφερε πάντα τον Darré ως πηγή έμπνευσης για τις ιδέες του σχετικά με τη "φυλετική υγιεινή".
Μετά τον πόλεμο, ο Mengele διέφυγε της δικαιοσύνης διαφεύγοντας στην Αργεντινή και αργότερα στη Βραζιλία με τις "γραμμές των αρουραίων" που διαχειριζόταν ο πράκτορας της CIA, μελλοντικός επικεφαλής των δυτικογερμανικών μυστικών υπηρεσιών και μη μεταρρυθμισμένος Ναζί Reinhard Gehlen και προστατευόταν υπό την προσωπική εντολή του διευθυντή της CIA Allen Dulles , ο οποίος θεωρούσε θεωρούσε τον Mengele χρήσιμο σύμμαχο στον πόλεμό του κατά της ΕΣΣΔ. Ο Mengele πέθανε ελεύθερος το 1976 και θάφτηκε με το όνομα Wolfgang Gerhard στο Σάο Πάολο της Βραζιλίας.
Ο Darré ήταν περήφανος για τη δουλειά του. Έγραψε χιλιάδες σελίδες περιγράφοντας τα σχέδιά του σε διάφορες εκδόσεις και έκανε συχνά ομιλίες εντός της ναζιστικής Γερμανίας προωθώντας τις ιδέες του.
«Με τον αιφνιδιαστικό πόλεμο (blitzkrieg )... πριν από το φθινόπωρο... θα είμαστε οι απόλυτοι κυρίαρχοι δύο ηπείρων... θα δημιουργηθεί μια νέα αριστοκρατία Γερμανών κυρίων.... [με] δούλους που θα της ανατεθούν, αυτοί οι δούλοι θα είναι ιδιοκτησία τους και θα αποτελούνται από ακτήμονες, μη Γερμανούς υπηκόους... στην πραγματικότητα έχουμε κατά νου μια σύγχρονη μορφή μεσαιωνικής δουλείας, την οποία πρέπει και θα εισαγάγουμε γιατί την χρειαζόμαστε επειγόντως για να εκπληρώσουμε τα μεγάλα μας καθήκοντα. Αυτοί οι σκλάβοι δεν θα στερηθούν σε καμία περίπτωση τις ευλογίες του αναλφαβητισμού- η τριτοβάθμια εκπαίδευση θα προορίζεται, στο μέλλον, μόνο για τον γερμανικό πληθυσμό της Ευρώπης...».– Richard Darré
Μαζί με τον Hans von der Groeben, εφάρμοσαν αυτό που ήταν γνωστό ως Σχέδιο Πείνας για να ταΐσουν το Ράιχ σε βάρος των κατακτημένων εδαφών. Εκατομμύρια σκλάβοι δούλευαν με μερίδες πείνας, αναγκασμένοι να στέλνουν κάθε μπουκιά φαγητού στο Ράιχ, όπου θα χρησιμοποιούνταν κυριολεκτικά για τη συντήρηση της ναζιστικής μηχανής που τους καταπίεζε. Μέχρι το 1944, περισσότεροι από 15 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων είχαν επιταχθεί από την ΕΣΣΔ και αυτό οδήγησε στον εσκεμμένο θάνατο από ασιτία περισσότερων από 10 εκατομμυρίων ανθρώπων. Σύμφωνα με το σχέδιο του Darré, αφού θα είχαν όλοι αποστειρωθεί και πεθάνει από την πείνα, οι Σλάβοι "Untermensch" θα αντικαθίσταντο από τη νέα φυλή των "Άριων" αριστοκρατών του Darré, έτοιμων να χρησιμοποιήσουν αυτή τη γη προς όφελος του Ράιχ.
Μετά τον πόλεμο, ο Darré συνελήφθη και δικάστηκε για εγκλήματα πολέμου στη Νυρεμβέργη. Κρίθηκε ένοχος, αλλά παρά το εύρος και το μέγεθος των εγκλημάτων του, καταδικάστηκε σε μόλις επτά χρόνια. Εξέτισε μόνο τρία από αυτά και αποφυλακίστηκε το 1950. Πέθανε από καρκίνο στο συκώτι το 1953. Αν και αυτή η ποινή ήταν σοκαριστικά επιεική, θα μπορούσε να ήταν χειρότερη. Ο Hans δεν είδε ποτέ το εσωτερικό της αίθουσας του δικαστηρίου.
Αυτό ήταν πολύ συνηθισμένο μετά τον πόλεμο. Οι «φιλελεύθεροι διεθνιστές» όπως ο Allen Dulles, υπεύθυνος για την αμερικανική εξωτερική πολιτική, δεν ενοχλήθηκαν από τα εγκλήματα του ναζιστικού καθεστώτος. Πράγματι, ήδη από το 1940 ο Dulles επιχειρηματολογούσε για μια συμμαχία με τη ναζιστική Γερμανία και το 1944 συναντήθηκε με τις ναζιστικές μυστικές υπηρεσίες για να κανονίσουν μια ξεχωριστή ειρήνη για να χρησιμοποιήσουν τους Ναζί ως όπλο εναντίον της ΕΣΣΔ.
Επιδίωξαν δίκες μόνο για τους πιο ειδεχθείς Ναζί και, ακόμη και τότε, φρόντισαν οι ποινές τους να είναι όσο το δυνατόν πιο επιεικείς. Η βάση του ναζιστικού καθεστώτος, ο στρατός των ανθρώπων που έκαναν σωματικά τη ναζιστική μηχανή να κάνει το δολοφονικό έργο της υποταγής και της εξόντωσης μιας ολόκληρης ηπείρου έμεινε σχεδόν εντελώς ατιμώρητος για τα εγκλήματά του.
Στην περίπτωση ανθρώπων όπως ο Hans von der Groeben, ανταμείφθηκαν με θέσεις εργασίας στη νέα "αποναζιστικοποιημένη" δυτικογερμανική κυβέρνηση. Παρά τα προσχήματα μιας νέας Γερμανίας, μόνο τα ονόματα άλλαξαν. Οι ίδιοι γραφειοκράτες εργάζονταν για τον ίδιο στόχο, την καταστροφή της Σοβιετικής Ένωσης και του λαού της, με κάθε μέσο. Ο κρατικός μηχανισμός που κάποτε ονομαζόταν Μεγάλο Γερμανικό Ράιχ είχε πλέον απλώς απορροφηθεί από μια νέα δομή, που τώρα ονομαζόταν Οργανισμός του Βορειοατλαντικού Συμφώνου (ΝΑΤΟ).
Τώρα στη θέση του αναπληρωτή, ο Ernst Albrecht ανέλαβε τον ίδιο ρόλο που είχε το αφεντικό του τη δεκαετία του 1940, αυτή τη φορά με το «αίμα και το χώμα» που αντικαταστάθηκε από τις «ευρωπαϊκές αξίες».
Αν και ο Ernst Albrecht ήταν νέος για να είναι ο ίδιος Ναζί, καθ' όλη τη διάρκεια της μακράς πολιτικής του σταδιοδρομίας κατέστησε σαφείς τις συμπάθειές του. Ο Ernst ήταν ένας ελιτιστής που έσταζε περιφρόνηση για τον απλό λαό και ήθελε να φέρει αυτό που θεωρούσε ελίτ στη Γερμανία σε αντίθεση με την κυριαρχία του "ανόητου" όχλου. Δεδομένου ότι δεν έχανε ευκαιρία να υμνεί το Τρίτο Ράιχ και τους δολοφόνους του, είναι πολύ σαφές ποιον θεωρούσε ελίτ ο Ernst.
«Η διακυβέρνηση του λαού, ιδίως η άμεση διακυβέρνηση, είναι ουσιαστικά τέτοια ώστε οι αποφάσεις να μην καθορίζονται από τη διορατικότητα των διορατικών [ελίτ], αλλά από το κοινό μέσο επίπεδο με βάση την πλειοψηφία του πληθυσμού». – Ernst Albrecht, Το κράτος, η ιδέα και η πραγματικότητα: περιγράμματα μιας πολιτικής φιλοσοφίας
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επικεφαλής της Χριστιανοδημοκρατικής Ένωσης (ένα από τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της Γερμανίας) στην κυβέρνηση του γερμανικού κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας, ο Ernst προσέλκυσε με επιτυχία μέλη της νεοναζιστικής Deutsche Reichspartei (DRP) στις τάξεις του CDU. Η DRP ασκούσε αυτό που ήταν γνωστό ως Εσωτεριστικός Χιτλερισμός, μια παράξενη ποικιλία του νεοναζισμού που ισχυρίζεται ότι ο Χίτλερ είναι η κυριολεκτική μετενσάρκωση του ινδουιστικού θεού Βισνού και ότι οι "Άριοι" του ναζισμού είναι οι ίδιοι Άριοι που κάποτε κατοικούσαν στην αρχαία Ινδία.
Η ιδεολογία δημιουργήθηκε από τη Savitri Devi, μια γαλλικής καταγωγής ναζίστρια κατάσκοπο που είχε απελαθεί από τη Γερμανία το 1951 για επανειλημμένη διάδοση ναζιστικής προπαγάνδας και ήρθε στο DRP μέσω του στενότερου φίλου της Devi, του ναζιστή πιλότου Hans-Ulrich Rudel, ο οποίος εργαζόταν ως έμπορος όπλων για τους φασίστες της Νότιας Αμερικής και σχεδίαζε ενεργά την ανατροπή της γερμανικής κυβέρνησης υπέρ μιας ναζιστικής δικτατορίας.
Ο Rudel και ο Devi πίστευαν ότι, αν κατάφερναν να οικοδομήσουν ένα νέο Ράιχ, ο Χίτλερ θα μετενσαρκωνόταν για άλλη μια φορά ως ο ινδουιστικός θεός Kalki για να καθαρίσει όλες τις κατώτερες φυλές και να οδηγήσει τον "άριο" λαό σε έναν παράδεισο που ονομάζεται Hyperborea. Παρά ταύτα, το CDU τουαπορρόφησε το DRP σχεδόν ολοκληρωτικά, καθώς ανησυχούσε ότι σε διαφορετική περίπτωση το DRP θα υπονόμευε την εκλογική του βάση. Η στρατηγική της υποταγής στους Ναζί απέδωσε και το CDU του Albrecht κυβέρνησε την περιοχή συνεχώς από το 1976 έως το 1990.
Όταν ανέβηκε στην εξουσία, μια από τις ελίτ που εμπιστεύτηκε ο Ernst να κυβερνήσει ήταν ο υπουργός Δικαιοσύνης του, ένας νομικός με το όνομα Hans Puvogel. Για άλλη μια φορά διάλεξε έναν φανατικό ναζί. Ο Puvogel εντάχθηκε στο Sturmabteilung, τον παραστρατιωτικό βραχίονα του ναζιστικού κόμματος το 1934 και, μέχρι το 1937, ήταν περιφερειακός ηγέτης στο Γερμανικό Ναζιστικό Κόμμα (NSDAP). Ο Puvogel χρησιμοποίησε τις ικανότητές του ως δικηγόρος για να βοηθήσει στη δικαιολόγηση της εξόντωσης των φυλετικών εχθρών των Ναζί. Στη διδακτορική του διατριβή υποστήριξε τη μαζική ευθανασία και στείρωση όλων των κατώτερων φυλών ως τρόπο επίλυσης του ναζιστικού "φυλετικού προβλήματος".
Όταν αποκαλύφθηκε το 1978, ο Puvogel είπε ψέματα ότι ήταν μέλος μιας μικρής δεξιάς ομάδας με την ονομασία Steel Helmet, η οποία απορροφήθηκε από το ναζιστικό κόμμα, αλλά υποστήριξε ότι δεν είχε ναζιστικό παρελθόν. Έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα από το κοινοβούλιο της Κάτω Σαξονίας το 2012 απέδειξαν ότι αυτό ήταν ψέμα. Ο Puvogel ποτέ δεν προσπάθησε καν να αποστασιοποιηθεί από το περιεχόμενο της διατριβής του και, απ' όσο γνωρίζουν όλοι, πήγε στον τάφο ως αφοσιωμένος ναζιστής. Από την πλευρά του, ο Ernst Albrecht απλώς δεν το ανέφερε ποτέ. Η στρατηγική της απλής προσποίησης ότι το Τρίτο Ράιχ δεν υπήρξε ποτέ απέδωσε για άλλη μια φορά, καθώς ο ίδιος ο Albrecht δεν αντιμετώπισε πραγματικές συνέπειες.
Ο Hans Puvogel (δεύτερος από αριστερά) με τον Albrecht (κέντρο) και το υπουργικό συμβούλιο του, 1977. [Πηγή: ndr.de ]
«Η αξία ενός ατόμου στην κοινότητα μετριέται από τη φυλετική του προσωπικότητα. Μόνο ένα φυλετικά πολύτιμο άτομο έχει το δικαίωμα να υπάρχει μέσα στην κοινότητα. Κάποιος που είναι άχρηστος για την κοινότητα λόγω της κατωτερότητάς του, ή ακόμη και επιβλαβής για αυτήν, πρέπει να εξαλειφθεί». – Hans Puvogel
Ο Ernst δεν εργάστηκε μόνο για τους Ναζί, γέμισε το υπουργικό συμβούλιο με Ναζί και κάλεσε Ναζί στο κόμμα του και αφιέρωσε επίσης πολύ χρόνο φλερτάροντας τους Ναζί ψηφοφόρους. Ο Ernst και οι αναπληρωτές του συμμετείχαν σε εκδηλώσεις βετεράνων των Ναζί σε όλη την Κάτω Σαξονία.
Ο αναπληρωτής υπουργός του Albrecht, στενός φίλος και ναζιστής αξιωματικός Βίλφριντ Χάσελμαν (Wilfried Hasselmann) εκφώνησε ακόμη και την κεντρική ομιλία σε ένα δείπνο της Ένωσης Σταυρού των Ιπποτών το 1978, στην οποία τιμούσε τους χειρότερους δολοφόνους του Ράιχ του Χίτλερ ως γενναίους και έντιμους άνδρες, των οποίων το θάρρος αποτελούσε παράδειγμα για τις μελλοντικές γενιές που θα εμπνέονταν από τις "ευρωπαϊκές αξίες" τους.
Οι Albrecht και Puvogel εμπλέκονται επίσης σε μια βομβιστική επίθεση γνωστή ως σκάνδαλο Celle Hole. Στις 25 Ιουλίου 1978, μια βόμβα πυροδοτήθηκε στον τοίχο της φυλακής, στο Celle της Γερμανίας. Η βόμβα δεν είχε το επιθυμητό αποτέλεσμα, δημιουργώντας μόνο μια μικρή τρύπα, και μια ομάδα 12 ανδρών που επρόκειτο να εισέλθουν στη φυλακή αναγκάστηκε να διαφύγει. Οι δράστες διέφυγαν, αλλά βρέθηκε μια Mercedes φορτωμένη με μια λαστιχένια σχεδία, εργαλεία διαφυγής, ένα πιστόλι Walther και πλαστά διαβατήρια, ένα από τα οποία είχε τη φωτογραφία του φυλακισμένου αριστερού μαχητή Sigurd Debus. Αργότερα, τοποθετήθηκαν εργαλεία στο κελί του Debus για να σφραγιστεί η συμφωνία, κάνοντας την όλη υπόθεση να μοιάζει με ένα αποτυχημένο σχέδιο απόδρασης από τη Φράξια του Κόκκινου Στρατού (RAF).
Ο Albrecht χαιρέτισε τις επιθέσεις ως μια επιτυχημένη επιχείρηση, η οποία, όπως ισχυρίζεται, σταμάτησε μια ληστεία και μια δολοφονία (δεν παρείχε καμία απόδειξη γι' αυτό), και το περιστατικό χρησιμοποιήθηκε για να δικαιολογήσει την επιδείνωση των συνθηκών για τον Debus και άλλα φυλακισμένα μέλη της RAF. Η RAF απάντησε με απεργία πείνας, η οποία τελικά οδήγησε στο θάνατο του Debus το 1981.
Ωστόσο, η ιστορία δεν κατέληξε κάπου. Τα μέλη της RAF διατήρησαν την αθωότητά τους και η αυξανόμενη πίεση από τους δικηγόρους και το κοινό οδήγησε τελικά σε μια κοινοβουλευτική έρευνα το 1986, η οποία διαπίστωσε ότι δεν υπήρξε καμία απόπειρα απόδρασης, καμία ληστεία ή δολοφονία και ότι η όλη υπόθεση ήταν μια επίθεση ψεύτικης σημαίας με την ονομασία Operation Fire Magic, που σχεδιάστηκε από τη γερμανική ομοσπονδιακή αστυνομία και την αστυνομία της Κάτω Σαξονίας με την έγκριση του Ernst Albrecht. Ένας αστυνομικός της Κάτω Σαξονίας πυροδότησε μάλιστα τη βόμβα. Παρόλα αυτά, τίποτα δεν συνέβη στον Albrecht ή στην κυβέρνησή του. Η ενοχλητική υπόθεση αποσιωπήθηκε γρήγορα, και ο θάνατος του Debus περιορίστηκε σε κάτι περισσότερο από ένα όνομα στον μακρύ κατάλογο εκείνων που πέθαναν από την πείνα προς όφελος των Albrecht.
Δεν είναι ακόμη σαφές γιατί ο Ernst Albrecht πραγματοποίησε αυτήν την τρομοκρατική επίθεση εναντίον της χώρας του- ωστόσο, είναι πιθανό να συνδέεται με τις επίμονες φήμες ότι η RAF επεδίωκε να απαγάγει την αγαπημένη του κόρη Ούρσουλα σε αντίποινα για τις ναζιστικές συμπάθειες του Ernst. Λόγω των φημών, όταν η Ursula γράφτηκε στο London School of Economics, το έκανε με το ψευδώνυμο Rose Ladson για να αποκρύψει την ταυτότητά της. Αυτό το όνομα δεν επιλέχθηκε τυχαία. Αντίθετα, είναι ο σύνδεσμος με μια άλλη εποχή που οι "ευρωπαϊκές αξίες" του Οίκου Albrecht επιβλήθηκαν στον κόσμο.
Το Dixie Rose
Η θρησκευτική και ηθική διδασκαλία των νέγρων είναι, εδώ και αρκετά χρόνια, ένα θέμα μεγάλου ενδιαφέροντος για μένα, και είμαι ικανοποιημένος ότι οι προσπάθειές μας για λογαριασμό τους (αν και πολλά, πάρα πολλά, πρέπει να γίνουν ακόμα) όχι μόνο παρεξηγούνται στο εξωτερικό, αλλά και δεν εκτιμώνται. Η βελτίωση των νέγρων είναι πολύ πιο δύσκολο έργο από ό,τι γνωρίζουν πολλοί, οι οποίοι δεν έχουν εμπειρία στη διδασκαλία τους. Είναι από τη φύση τους βαρετοί και με αδύναμη νοημοσύνη, αλλά γενικά διαθέτουν καλή μνήμη- και όσοι έχουν ασχοληθεί με αυτό το έργο φιλανθρωπίας, πρέπει να θρηνήσουν, μετά από πολύ κόπο, ότι η διδασκαλία που προσπάθησαν να δώσουν, αν και τη θυμόντουσαν, διαστρεβλώθηκε και κατευθύνθηκε λανθασμένα. – James H. Ladson, «The Religious Instruction of the Negroes»
Η Ursula επέλεξε το όνομά της από έναν άλλο κλάδο της οικογένειάς της, τους Ladsons της Νότιας Καρολίνας. Οι Ladsons ήταν μια οικογένεια δουλεμπόρων, ιδιοκτητών φυτειών και αποσχιστών. Αν και οι Ladsons δεν φέρουν αριστοκρατικό τίτλο όπως ο Albrecht ή ο von der Leyen, έφεραν όλα τα ίδια χαρακτηριστικά της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας. Η επιχείρηση βαμβακιού Albrecht έφερε την οικογένεια σε στενή επαφή με τους Λάντσονς και η σχέση τους μεγάλωσε μέχρι που, το 1902 , η Mary Ladson-Robertson παντρεύτηκε τον Carl Albrecht, ενώνοντας τις δύο οικογένειες εξ αίματος.
Οι αποικιακοί δεσμοί της οικογένειας Albrecht μπορεί να εξηγούν γιατί ήταν τόσο άνετοι με τους Ναζί. Εκτός από τους προφανείς παραλληλισμούς σχετικά με την υποδούλωση και την οικονομική εκμετάλλευση ολόκληρων φυλών ανθρώπων, τον αποικισμό μιας ηπείρου, τις φυλετικές ιεραρχίες και τις μαζικές δολοφονίες σε βιομηχανική κλίμακα, οι Ναζί ήταν ένθερμοι θαυμαστές του αμερικανικού αποικιακού συστήματος. Στήριξαν μάλιστα συγκεκριμένα το φυλετικό τους σύστημα σε αυτό του αμερικανικού Νότου.
James Ladson, Αντικυβερνήτης της Νότιας Καρολίνας από το 1792 έως το 1794. [Πηγή: wikipedia.org ]
Η οικογένεια Ladson ξεκίνησε στο μονοπάτι της δυσφημίας στα Barbados όταν ο John Ladson μετανάστευσε από την Αγγλία στα μέσα του 1600. Το 1679, ο John ήταν μεταξύ των πρώτων εποίκων στη νέα αποικία της Καρολίνας, όπου αγόρασε μια φυτεία έξω από το Charleston, την οποία η πόλη έχει από καιρό μεγαλώσει και περιλαμβάνει. Εκείνη την εποχή, τα Barbados ήταν σημαντικός ενδιάμεσος σταθμός για το δουλεμπόριο, και εδώ ήταν που οι Ladsons απόλαυσαν την πρώτη τους γεύση αίματος και χρήματος.
Τα Barbados ήταν η πρώτη βρετανική κοινωνία σκλάβων. Το πανέμορφο νησί της Καραϊβικής έγινε αντικείμενο ανελέητης εκμετάλλευσης για τον φυσικό του πλούτο όταν περιήλθε υπό βρετανικό έλεγχο από το 1630. Οι συχνές επιδρομές σκλάβων, οι ασθένειες και οι σκόπιμες πολιτικές γενοκτονίας των Ισπανών πριν από αυτούς είχαν εξοντώσει τους αυτόχθονες Arawak, αφήνοντας το νησί ώριμο για επανακατοίκηση από σκλάβους. Το θερμό κλίμα και το εύφορο έδαφός του το καθιστούσαν ιδανικό για την καλλιέργεια καπνού και ζαχαροκάλαμου, τα οποία στη συνέχεια αποστάζονταν σε ρούμι και πωλούνταν σε όλο τον κόσμο.
Το 1636 τέθηκαν σε εφαρμογή νόμοι που εξασφάλιζαν ότι όλοι οι Αφρικανοί που μεταφέρθηκαν στο νησί και οι απόγονοί τους θα αποτελούσαν μόνιμη ιδιοκτησία, χωρίς καμία πρόβλεψη για απελευθέρωση. Το 1661, οι κώδικες για τους δούλους ενισχύθηκαν, θεωρώντας όλους τους δούλους ως ακίνητη περιουσία, ζωντανή με μοναδικό σκοπό τη δημιουργία αξίας για τους ιδιοκτήτες τους. Οι σκλάβοι θεωρούνταν πρώτα ιδιοκτησία και σε δεύτερη μοίρα άνθρωποι, αν όχι καθόλου. Οι κανόνες υπήρχαν για να προστατεύουν την αξία των δούλων ως ιδιοκτησία και όχι τη ζωή ή την αξιοπρέπειά τους.
Από το 1630 έως το 1807, περίπου 380.000 Αφρικανοί απήχθησαν από τα σπίτια τους, δέθηκαν με αλυσίδες και στάλθηκαν στα Barbados για να δουλέψουν μέχρι να πεθάνουν. Αμέτρητες χιλιάδες από αυτούς πουλήθηκαν από τους Ladsons σε φυτείες σε όλο το ημισφαίριο και οι θάνατοι και τα βάσανά τους έκαναν την οικογένεια απίστευτα πλούσια.
Οι σκλάβοι στα Barbados υπέστησαν αφάνταστη κτηνωδία στα χέρια δουλοκτητών όπως οι Ladsons. Από το 1705 έως το 1735, ο αριθμός των σκλάβων που εισήχθησαν στα Barbados , εκτός από εκείνους που γεννήθηκαν εκεί, ήταν περίπου 85.000. Ωστόσο, λόγω του ακραίου ποσοστού θνησιμότητας στο νησί, ο συνολικός πληθυσμός αυξήθηκε μόνο κατά 4.000 άτομα.
Οι εξεγέρσεις των σκλάβων, η άρνηση αποδοχής του χριστιανισμού ή οποιαδήποτε πράξη ανυπακοής εκ μέρους των σκλάβων καταπνίγονταν με τη μέγιστη δυνατή βία για να χρησιμεύσουν ως παράδειγμα για τους υπόλοιπους σκλάβους. Αυτά τα βασανιστήρια και οι σφαγές ήταν τόσο συνηθισμένα που οι περισσότερες περιπτώσεις δεν καταγράφηκαν ποτέ, αλλά, σε ορισμένες περιπτώσεις, έχουμε μαρτυρίες από πρώτο χέρι για την κτηνωδία. Μία από αυτές προέρχεται από το ημερολόγιο του πατέρα Antoine Biet , ενός Γάλλου ιερέα και ιεραπόστολου το 1654.
«Μεταχειρίζονται τους νέγρους σκλάβους τους με μεγάλη αυστηρότητα. Αν κάποιοι ξεπεράσουν τα όρια της φυτείας την Κυριακή, τους δίνουν πενήντα χτυπήματα με το ρόπαλο- αυτά συχνά τους τραυματίζουν σοβαρά. Αν διαπράξουν κάποιο άλλο ελαφρώς σοβαρότερο αδίκημα, δέχονται υπερβολικό ξυλοδαρμό, μερικές φορές μέχρι του σημείου να βάλουν μια φωτιά σε όλο τους το σώμα που τους κάνει να ουρλιάζουν από απελπισία. Είδα μια φτωχή νέγρα γυναίκα, ίσως τριάντα πέντε ή σαράντα ετών, της οποίας το σώμα ήταν γεμάτο ουλές που, όπως ισχυριζόταν, είχαν προκληθεί από το γεγονός ότι ο αφέντης της είχε εφαρμόσει πάνω της το πυρρίχιο: αυτό με τρόμαξε. Καθώς αυτοί οι φτωχοί δυστυχείς τρέφονται πολύ άσχημα, μερικοί περιστασιακά δραπετεύουν κατά τη διάρκεια της νύχτας και πηγαίνουν να κλέψουν ένα γουρούνι ή κάτι παρόμοιο από μια γειτονική φυτεία. Αλλά, αν τους ανακαλύψουν, δεν τους συγχωρούν. Μια μέρα πήγα να επισκεφθώ τον Ιρλανδό μου. Είχε σιδηροδέσμιο έναν από αυτούς τους φτωχούς νέγρους που είχαν κλέψει ένα γουρούνι. Κάθε μέρα, με τα χέρια του σιδηροδέσμια, ο επιστάτης τον μαστίγωνε από τους άλλους νέγρους μέχρι να γεμίσει αίματα. Ο επιστάτης, αφού τον μεταχειρίστηκε έτσι για επτά ή οκτώ ημέρες, του έκοψε ένα από τα αυτιά, το έβαλε να ψηθεί και τον ανάγκασε να το φάει».
Μια σύγχρονη απεικόνιση σκλάβων που μαστιγώνονται στις Δυτικές Ινδίες. [Πηγή: futurelearn.com ]
Παρόλα αυτά, οι σκλάβοι όντως αντιστάθηκαν. Οι πράξεις αντίστασης κυμαίνονταν από το να μιλούν τη μητρική τους γλώσσα κατ' ιδίαν μέχρι στάσεις εργασίας, πράξεις σαμποτάζ, ακόμη και οργανωμένες εξεγέρσεις. Δυστυχώς, οι βρετανικές αρχές διατηρούσαν μια μεγάλη και καλά οπλισμένη αστυνομική δύναμη, και δεδομένου ότι τα δάση των Barbados είχαν αποψιλωθεί πλήρως για να δημιουργηθεί χώρος για περισσότερο ζαχαροκάλαμο, οι επαναστάτες σκλάβοι δεν είχαν πουθενά να κρυφτούν. Οι εξεγέρσεις πάντα συντρίβονταν και οι σκλάβοι στα Barbados απελευθερώθηκαν μόλις το 1834, σχεδόν 200 χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση με τις «Ευρωπαϊκές αξίες».
Στη Νότια Καρολίνα, οι Ladsons εδραίωσαν τον πλούτο και τη δύναμή τους, και τελικά έγιναν μια από τις πιο σημαίνουσες οικογένειες στην πολιτεία, με βαθιές σχέσεις με τα οικονομικά, την πολιτική και, φυσικά, τη δουλεία. Όπως και οι αριστοκράτες της Ευρώπης, οι Ladsons ενίσχυσαν το σπίτι τους μέσω του γάμου τους με άλλες ελίτ οικογένειες, οι περισσότερες από τις οποίες ασχολούνταν με το δουλεμπόριο. Μεταξύ των προγόνων τους ήταν άντρες όπως ο James Moore, ο πρώην κυβερνήτης της Καρολίνας, ο οποίος κέρδισε τη θέση του μέσω γενοκτονικών επιδρομών κατά τις οποίες περισσότεροι από 4.000 ιθαγενείς Apalachee συνελήφθησαν ως σκλάβοι, οδηγώντας τελικά στην πλήρη εξόντωση της φυλής.
Στη δεκαετία του 1790, οι Ladsons ήταν σε θέση να εξασφαλίσουν τη θέση τους στα κορυφαία κλιμάκια του δουλεμπορίου μέσω ενός γάμου με την οικογένεια Wragg. Ο Joseph Wragg ήταν ο πιο παραγωγικός δουλέμπορος και ένας από τους πλουσιότερους ανθρώπους στην Αμερική. Ξεκίνησε ως καπετάνιος σε δουλεμπορικά πλοία μέχρι που κέρδισε αρκετά χρήματα για να αγοράσει το δικό του σκλαβοπάζαρο και μια φυτεία κοντά στο Charleston. Μεταξύ του 1717 και του 1747, τουλάχιστον 10.000 άνθρωποι απήχθησαν από τα σπίτια τους, τους έβαλαν αλυσίδες και τους ανάγκασαν να μπουν στα σκοτεινά, υπερπλήρη αμπάρια των "Guineamen" για να πουληθούν ως τσιφλίκι από τονJoseph Wragg και την παρέα του στην αποβάθρα του Wragg στο Wraggborogh , της Νότιας Καρολίνας.
Υπολογίζεται ότι δύο εκατομμύρια σκλάβοι έχασαν τη ζωή τους στο λεγόμενο τριγωνικό εμπόριο από τη Βρετανία στην Αφρική, στην Αμερική και πίσω στη Βρετανία. Καθώς οι σκλάβοι θεωρούνταν πρώτα απ' όλα ιδιοκτησία, γινόταν κάθε προσπάθεια να μεγιστοποιηθούν τα κέρδη ακόμη και με κόστος ανθρώπινες ζωές. Για να μεγιστοποιήσουν την αποδοτικότητα του χώρου τους, οι σκλάβοι στοιβάζονταν όσο το δυνατόν πιο σφιχτά, οδηγώντας συχνά σε φρικτές επιδημίες ασθενειών, ακόμη και σε ασφυξία.
«Γιατί τα αυταρχικά καθεστώτα φοβούνται τόσο πολύ την Ευρώπη; Δεν διεξάγουμε πόλεμο, δεν επιβάλλουμε το μοντέλο μας. Γιατί λοιπόν; Οι αξίες μας τα κάνουν να φοβούνται». Η ερώτηση του David Sassoli μοιάζει πλέον με προφητεία. Ένα χρόνο μετά το θάνατό του, η μνήμη του David εξακολουθεί να ζεσταίνει τις καρδιές μας και να μας δείχνει το δρόμο. [Πηγή: twitter.com ]
«Ενώ εξέφραζα τη φρίκη μου γι' αυτό που έβλεπα και αναφωνούσα για την κατάσταση αυτού του πλοίου για τη μεταφορά ανθρώπων, πληροφορήθηκα από τους φίλους μου, οι οποίοι είχαν περάσει τόσο πολύ καιρό στις ακτές της Αφρικής και είχαν επισκεφθεί τόσα πολλά πλοία, ότι αυτό ήταν ένα από τα καλύτερα που είχαν δει. Το ύψος μεταξύ των καταστρωμάτων ήταν μερικές φορές μόνο δεκαοκτώ ίντσες, έτσι ώστε τα άτυχα πλάσματα δεν μπορούσαν να γυρίσουν ούτε γύρω ούτε καν στο πλάι, καθώς το ύψος ήταν μικρότερο από το πλάτος των ώμων τους- και εδώ είναι συνήθως αλυσοδεμένοι στα καταστρώματα από το λαιμό και τα πόδια. Σε ένα τέτοιο μέρος η αίσθηση της δυστυχίας και της ασφυξίας είναι τόσο μεγάλη που οι νέγροι, όπως οι Άγγλοι στη Μαύρη Τρύπα της Καλκούτας, οδηγούνται σε φρενίτιδα. Σε μια περίπτωση είχαν καταλάβει ένα δουλεμπορικό πλοίο στον ποταμό Bonny- οι δούλοι ήταν στοιβαγμένοι στο στενό χώρο μεταξύ των καταστρωμάτων και αλυσοδεμένοι μεταξύ τους. Άκουσαν μια φρικτή φασαρία και αναταραχή ανάμεσά τους και δεν μπορούσαν να φανταστούν από ποια αιτία προήλθε. Άνοιξαν τις καταπακτές και τους ανέβασαν στο κατάστρωμα. Ήταν δεμένοι με χειροπέδες ανά δύο και τρεις. Ο τρόμος τους μπορεί να γίνει κατανοητός όταν διαπίστωσαν ότι αρκετοί από αυτούς βρίσκονταν σε διάφορα στάδια ασφυξίας- πολλοί από αυτούς είχαν αφρούς από το στόμα και βρίσκονταν στις τελευταίες αγωνίες - πολλοί ήταν νεκροί. Μερικές φορές ένας ζωντανός άνθρωπος σύρθηκε προς τα πάνω και ο σύντροφός του ήταν ένα νεκρό σώμα- μερικές φορές από τους τρεις που ήταν προσδεδεμένοι στην ίδια αλυσίδα, ο ένας πέθαινε και ο άλλος ήταν νεκρός. Ο θόρυβος που είχαν ακούσει ήταν η φρενίτιδα αυτών των άθλιων που ασφυκτιούσαν στο τελευταίο στάδιο της οργής και της απελπισίας, παλεύοντας να απεγκλωβιστούν. Όταν τους ανέσυραν όλους, δεκαεννέα ήταν ανεπανόρθωτα νεκροί. Πολλοί κατέστρεφαν ο ένας τον άλλον με την ελπίδα να εξασφαλίσουν χώρο για να αναπνεύσουν- οι άνδρες στραγγάλιζαν τους διπλανούς τους και οι γυναίκες έριχναν καρφιά ο ένας στον εγκέφαλο του άλλου. Πολλά άτυχα πλάσματα σε άλλες περιπτώσεις βρήκαν την πρώτη ευκαιρία να πηδήξουν στη θάλασσα και να απαλλαγούν, με αυτόν τον τρόπο, από μια ανυπόφορη ζωή.»
– Rev. Robert Walsh, Notices of Brazil in Walsh, Notices of Brazil in 1828 and 1829
Οι Ladsons δραστηριοποιήθηκαν επίσης στην επιβολή "ευρωπαϊκών αξιών" στα θύματά τους. Συγκεκριμένα, ο James H. Ladson (υπάρχουν αρκετοί James Henry Ladsons σε αυτή την οικογένεια, σε κανέναν από τους οποίους δεν δόθηκε κατάληξη για να τους ξεχωρίζει- για λόγους σαφήνειας, θα αναφέρομαι σε αυτό το πρόσωπο ως James H. Ladson) ήταν γνωστός για την κατασκευή ενός τεράστιου παρεκκλησίου σε μια από τις φυτείες του, όπου μπορούσε να επιβάλει τις "ευρωπαϊκές αξίες" στους σκλάβους του μέσω του αναγκαστικού προσηλυτισμού. Αυτό ήταν χαρακτηριστικό του Νότου, όπου η λευκή υπεροχή πήρε πατερναλιστικό χαρακτήρα. Οι αφέντες των σκλάβων θεωρούσαν τους εαυτούς τους ως ευγενείς, φιλανθρωπικούς ανθρώπους, που έφερναν "πολιτισμό" στους άγριους μαύρους τους οποίους κακοποιούσαν για χρήματα. Ο πολιτισμός, όπως το "αίμα και χώμα" και οι "ευρωπαϊκές αξίες", δεν ήταν τίποτα περισσότερο από έναν αιματηρό ευφημισμό.
Πράγματι, η τοπική εφημερίδα τον αποκάλεσε «εξαιρετικό δείγμα του παλιού τζέντλεμαν της Καρολίνας, αγνό στο χαρακτήρα και με υψηλούς τόνους στις συναλλαγές του, και ήταν για πολλά χρόνια ο επικεφαλής του οίκου James H. Ladson & Co., που τώρα εκπροσωπείται από την εταιρεία W.C. Bee & Co. Η εταιρεία αυτή είχε εκτεταμένη και επικερδή δραστηριότητα ως παραγωγός ρυζιού και βαμβακιού. Ήταν επίσης διευθυντής τράπεζας και για το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του ηγετικό μέλος της Επισκοπικής Εκκλησίας του Αγίου Μιχαήλ της πόλης μας, όπου πρωτοστάτησε στις χριστιανικές αρετές και την ενεργό φιλανθρωπία».
Αυτός ο εκλεκτός τζέντλεμαν του Νότου ήταν επίσης ένθερμος οπαδός των "δικαιωμάτων των πολιτειών", ενός ακόμη αιματηρού ευφημισμού, για τον οποίο οι Ladsons ήταν πρόθυμοι να σκοτώσουν. Η αλήθεια των «δικαιωμάτων των κρατών» αποκαλύφθηκε από τις πράξεις του ίδιου του Ladson: Εργάστηκε ακούραστα για την υπόθεση της Συνομοσπονδίας και ήταν ξεκάθαρο ότι το έκανε για να προστατεύσει τα οικονομικά του συμφέροντα.
Συνολικά, 620.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους για τα οικονομικά συμφέροντα του James H. Ladson, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του γιου του, και άλλο ένα εκατομμύριο τραυματίστηκαν, πολλοί από αυτούς μόνιμα ακρωτηριασμένοι. Γι' αυτό, δεν υπέστη καμία απολύτως συνέπεια και κράτησε κάθε δεκάρα και όλο το κύρος που κέρδισε με το αίμα και τα βάσανα τόσο των σκλάβων όσο και των στρατιωτών.
Κάθε τριαντάφυλλο έχει τα αγκάθια του
«Έχει μια βαθιά ευρωπαϊκή κουλτούρα, είναι γεννημένη στις Βρυξέλλες και είναι κόρη ενός λειτουργού των Βρυξελλών, οπότε μπορώ να πω ότι έχει το DNA της Ένωσης μέσα της». – Emmanuel Macron
Δεν είναι καθόλου άδικο να αναρωτηθεί κανείς από πού προήλθαν τα χρήματα και η εξουσία της οικογένειας της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν και τι έκαναν για να τα κερδίσουν, ιδίως δεδομένου ότι η Ούρσουλα έχει επωφεληθεί σε τεράστιο βαθμό από τον πλούτο και τις διασυνδέσεις της οικογένειάς της για να προωθήσει τη δική της καριέρα, η οποία μπορεί να σταθεί από μόνη της ως παράδειγμα διαφθοράς, σοβαρού σκανδάλου, ανικανότητας και, ενδεχομένως, ακόμη και απροκάλυπτης προδοσίας. Η θητεία της ως πολιτικός δείχνει ότι το μήλο της Ursula δεν έπεσε μακριά από το οικογενειακό δέντρο των Albrecht.
Η Ursula μπήκε για πρώτη φορά στην πολιτική το 2003, όταν ηττήθηκε για τυπικούς λόγους στις περιφερειακές εκλογές στο Ανόβερο από το στέλεχος του CDU, Lutz von der Heide. Αυτό ήταν απαράδεκτο για τον πατέρα της Ursula, τον Ernst , ο οποίος εξαπέλυσε πλήρεις πιέσεις μαζί με τον παλιό του βουλευτή και αξιωματικό πυροβολικού της Βέρμαχτ Wilfried Hasselmann.
Οι δυο τους άρχισαν να δουλεύουν τόσο για την εκστρατεία υπέρ της Ursula όσο και για την κηλίδωση της αντιπάλου της, o οποίoς κρατούσε την έδρα για περισσότερα από 15 χρόνια σε αυτό το σημείο. Εκείνη την εποχή, η Ursula είχε μια μακροχρόνια στήλη στην ακροδεξιά ταμπλόιντ Bild , μια εφημερίδα που ιδρύθηκε από τον πρώην προπαγανδιστή των Ναζί και στέλεχος της CIA Axel Springer, στην οποία έχουν επιβληθεί δεκάδες φορές κυρώσεις για παραβιάσεις της γερμανικής νομοθεσίας και, μέσω αυτού, μπόρεσε να ενισχύσει αποτελεσματικά τις επιθέσεις τους κατά του von der Heide. Σύντομα, όλη η Γερμανία διάβαζε τις τελευταίες βρωμιές σχετικά με μια προκριματική διαδικασία για μια μικρή περιφερειακή εκλογή.
Η εκστρατεία ήταν καθοριστική και, στον δεύτερο γύρο της ψηφοφορίας, η Ursula κέρδισε με πλειοψηφία δύο τρίτων. Ήταν μια ασφαλής έδρα και έτσι, ως νέα υποψήφια του CDU, η Ursula εξελέγη εύκολα. Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω, είναι αδύνατο να διαχωριστεί η Ursula von der Leyen από την κληρονομιά του πατέρα της.
Δύο χρόνια αργότερα, επιλέχθηκε από την Angela Merkel για να υπηρετήσει ως υπουργός Εργασίας και Οικογενειακών Υποθέσεων, παρά την σχεδόν ανύπαρκτη πολιτική εμπειρία της. Σε αυτόν τον ρόλο, διακρίθηκε κυρίως για την περικοπή των κοινωνικών υπηρεσιών για τους τυφλούς και την προσπάθεια της να απαγορεύσει τα άλμπουμ heavy-metal, ένα βιογραφικό που δεν φαίνεται να δικαιολογεί περαιτέρω προαγωγή.
Παρόλα αυτά, προήχθη σε Υπουργό Άμυνας το 2013, μια κίνηση που μπέρδεψε την αντιπολίτευση. Ήταν εδώ που οι «ευρωπαϊκές αξίες» της Ursula von der Leyen άρχισαν να δείχνουν για άλλη μια φορά τη μορφή τους.
Η εντολή της Ursula ήταν να επεκτείνει και να αυξήσει την ετοιμότητα της Bundeswehr και ξεκίνησε τη δουλειά της με ενθουσιασμό. Άρχισε μια συνεχή τυμπανοκρουσία υπέρ του πολέμου, υποστηρίζοντας ότι ο γερμανικός στρατός ήταν πολύ μικρός και απροετοίμαστος για να αντιμετωπίσει όποιον νέο εχθρό κι αν σκαρφιζόταν εκείνη την ημέρα. Είτε επρόκειτο για το Αφγανιστάν, το Ιράν, την Κίνα, τη Ρωσία ή τη Συρία, η Ursula υποστήριζε με συνέπεια περισσότερα όπλα, περισσότερο πόλεμο και περισσότερα χρήματα. Η Ursula πρότεινε ακόμη και μια γερμανική ξένη λεγεώνα για να ενισχύσει τις τάξεις της Bundeswehr, μια πρόταση που αντιμετωπίστηκε με φρίκη και καταδίκη από όλες τις πλευρές.
Η τότε υπουργός Άμυνας της Γερμανίας Ursula von der Leyen ποζάρει με τις γερμανικές Ειδικές Δυνάμεις κατά τη διάρκεια επίσκεψης στο γερμανικό στρατό "Bundeswehr" στο Κίελο της Γερμανίας, 21 Απριλίου 2017. [Πηγή: newsweek.com ]
Σχεδόν αμέσως, είπε ότι το υπουργείο χρειαζόταν εξωτερική βοήθεια και προσέλαβε έναν από τους αγαπημένους και πιο εγκληματικούς συμβούλους της νεοφιλελεύθερης πολιτικής τάξης, τη McKinsey που συνδέεται με τη CIA , πρώην έδρα φωστήρων όπως η Susan Rice, η Chelsea Clinton, ο Pete Buttigieg και πολλών άλλων πολιτικών και στελεχών επιχειρήσεων αμφιβόλου χαρακτήρα. Οι έλικες της McKinsey φτάνουν σε κυβερνήσεις και εταιρείες σε όλο τον κόσμο και αποτελεί παράδειγμα της "περιστρεφόμενης πόρτας" μεταξύ της κυβέρνησης, των μυστικών υπηρεσιών και των μεγάλων επιχειρήσεων.
Ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή συμβουλευτική: Η McKinsey ανέλαβε τον άμεσο έλεγχο του υπουργείου, ενώ η σύμβουλος Katrin Suder απέκτησε νέα θέση στο υπουργείο για τη "μεταρρύθμιση του τομέα των εξοπλισμών". Η Ούρσουλα έσπρωξε σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ευρώ στα ταμεία της McKinsey και άλλων για «συμβουλευτικές» υπηρεσίες και δεν έλαβε απολύτως τίποτα σε αντάλλαγμα. Η μη εκλεγμένη Suder εθεάθη τόσο συχνά δίπλα στη von der Leyen που η αντιπολίτευση αστειεύτηκε ότι ήταν η νέα σωματοφύλακας της Ursula.
Suder (αριστερά) με τον von der Leyen. [Πηγή: dw.com ]
Αυτή η θρασύτατη διαφθορά έγινε γνωστή ως « υπόθεση tvn συμβούλων » και ήταν τόσο σοβαρή που οδήγησε σε κοινοβουλευτική έρευνα, με την αντίθεση τόσο από την αριστερά όσο και από τη δεξιά να ζητά απαντήσεις από τη von der Leyen. Η Ursula απάντησε ως επί το πλείστον με κωλυσιεργία, αρνούμενη απλώς να απαντήσει σε ερωτήσεις ή να παράσχει πληροφορίες, καταστρέφοντας τελικά τα αποδεικτικά στοιχεία των ατασθαλιών της προτού οδηγηθεί στο Κοινοβούλιο. Καθώς δεν υπήρχαν αποδεικτικά στοιχεία, η έρευνα απέτυχε. Για τον ρόλο της στην υπόθεση, η Katrin Suder τιμήθηκε με τον Σταυρό Τιμής της Bundeswehr από τη von der Leyen.
Το σκάνδαλο ήταν τόσο σοβαρό, τόσο θρασύ και τόσο μπερδεμένο που το αντιπολιτευόμενο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κατηγόρησε ανοιχτά την Ursula von der Leyen για προδοσία, που εργαζόταν προς το συμφέρον της κυβέρνησης των Ηνωμένων Πολιτειών σε αντίθεση με τη Γερμανία:
“Ως ομοσπονδιακή υπουργός Άμυνας, η φον ντερ Λάιεν συμπεριφέρθηκε όπως ήθελε ο πρόεδρος των ΗΠΑ όταν ζήτησε αύξηση των στρατιωτικών δαπανών: υψηλότεροι στρατιωτικοί προϋπολογισμοί, αύξηση των εξοπλισμών αντί για αφοπλισμό. Και παρόλο που η υπουργός αυτή έμπλεξε σε μπελάδες λόγω των υψηλών δαπανών της σε εταιρείες συμβούλων και διαφόρων αποφάσεων για το προσωπικό και κάθε άλλο παρά πρότυπο ήταν, έγινε πρόεδρος της Επιτροπής της ΕΕ. Αυτή είναι μια βασική λειτουργία και είναι σημαντική για τις ΗΠΑ.
Η απόφαση για τη von der Leyen ελήφθη αθόρυβα στα παρασκήνια. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί της δόθηκε αυτό το σημαντικό αξίωμα. Μια μερική εξήγηση είναι ότι είχε την υποστήριξη σημαντικών χωρών της Ανατολικής Ευρώπης. Οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν μεγάλη επιρροή σε αυτά τα κράτη.
Στην πρώτη μεγάλη κρίσιμη υπόθεση, η φον ντερ Λάιεν εκπροσώπησε αμέσως και απερίφραστα τη θέση των ΗΠΑ, όπου είπε ότι το ίδιο το Ιράν ευθύνεται για την αντιπαράθεση στη Μέση Ανατολή και για την εκτέλεση του Ιρανού στρατηγού. Μαζί της, οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν πιθανώς να διεκδικήσουν και σε άλλες περιπτώσεις και να διαδραματίσουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση της εσωτερικής δομής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ursula von der Leyen είναι το τέλειο παράδειγμα ενός «παράγοντα επιρροής».
– Albrecht Müller , μέλος του κοινοβουλίου του SPD, 2 Ιανουαρίου 2021
Η Bundeswehr της Ursula ήταν κάτι περισσότερο από ένα σχέδιο συγκέντρωσης χρημάτων για μια παρασιτική τάξη συμβούλων. Ήταν επίσης ένα εκκολαπτήριο για την ίδια άθλια ιδεολογία που ο πατέρας της πέρασε όλη του τη ζωή προωθώντας. Υπό την von der Leyen, οι ακροδεξιές και νεοναζιστικές συμπάθειες εξερράγησαν στις τάξεις της Bundeswehr.
Παρά τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις τόσο εντός όσο και εκτός του στρατού, η von der Leyen δεν έκανε τίποτα ουσιαστικό. Οι σύμβουλοί της στο McKinsey δημιούργησαν μαθήματα εκπαίδευσης ευαισθησίας για τον στρατό και η Ursula έκανε συνεχείς περιοδείες δημοσιότητας σε στρατιωτικές βάσεις, αλλά το πρόβλημα συνέχιζε να επιδεινώνεται. Τελικά, το 2018 , αποκαλύφθηκε μια συνωμοσία από την επίλεκτη μονάδα ειδικών δυνάμεων Kommando Spezialkräfte (KSK) για τη δολοφονία Γερμανών πολιτικών και την ανατροπή της γερμανικής κυβέρνησης.
.
Η Ursula επισκέπτεται τα στρατεύματα στους Στρατώνες Στρατάρχη Ρόμελ, παλαιότερα γνωστοί ως Γήπεδα Εκπαίδευσης Σενελάγκερ για τη Νεολαία των SS και του Χίτλερ. [Πηγή: wikipedia.org ]
Περαιτέρω έρευνες το 2019 αποκάλυψαν ότι η μονάδα των ειδικών δυνάμεων όχι μόνο είχε μολυνθεί από ανοιχτούς νεοναζί, αλλά σχεδίαζαν ενεργά να ανατρέψουν τη γερμανική κυβέρνηση για τουλάχιστον τρία χρόνια. Επιπλέον, παρά την επανειλημμένη προειδοποίηση, η Ursula von der Leyen και ο στρατός των συμβούλων της δεν είχαν κάνει στην καλύτερη περίπτωση τίποτα και στη χειρότερη επιδείνωσαν ενεργά το ζήτημα.
Μια επιδρομή αποκάλυψε κρύπτες όπλων, εκρηκτικών και ναζιστικά αναμνηστικά. Περαιτέρω έλεγχοι αποκάλυψαν 48.000 σφαίρες πυρομαχικών και περίπου 135 λίβρες πλαστικών εκρηκτικών αγνοούμενων, αφήνοντας πολλούς Γερμανούς πολιτικούς να αμφισβητούν πόσα ακόμη από αυτά τα τρομοκρατικά κελιά υπήρχαν εντός της Bundeswehr. Τα αγνοούμενα πυρομαχικά και τα εκρηκτικά δεν βρέθηκαν ποτέ. Τελικά, το Υπουργείο Άμυνας δεν είχε άλλη επιλογή από το να διαλύσει πλήρως το KSK.
Παρ' όλα αυτά, η Ursula θεωρήθηκε φαβορί για να διαδεχθεί τον Jens Stoltenberg στη θέση του γενικού γραμματέα του ΝΑΤΟ. Δεδομένης της ιστορίας της συμμαχίας με τους Ναζί , δεν πρέπει να αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι δεσμοί της με την ακροδεξιά είτε αγνοήθηκαν είτε, πιο πιθανό, μετρήθηκαν υπέρ της. .
Jens Stoltenberg, Υπουργός Άμυνας του Ηνωμένου Βασιλείου Michael Fallon, Υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Ash Carter και von der Leyen στις Βρυξέλλες, Οκτώβριος 2015. [Πηγή: ushtaraktimes.com ]
Ο λόγος για τον οποίο η Ursula δεν επιλέχτηκε ήταν επειδή είχε αποτύχει για άλλη μια φορά προς τα πάνω και είχε ήδη εκλεγεί πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής σε μια κλειστή εκλογή που κέρδισε παρά την σχεδόν καθολική καταδίκη από Γερμανούς πολιτικούς τόσο από το δικό της κόμμα όσο και από την αντιπολίτευση. Η Angela Merkel, το αφεντικό και στενή φίλη της von der Leyen, χρειάστηκε να απέχει από την ψηφοφορία αφού το γερμανικό κοινοβούλιο αρνήθηκε ακόμη και να προτείνει την Ursula.
Η κίνηση χαιρετίστηκε, ωστόσο, από ξένους πολιτικούς όπως ο Εμμανουέλ Μακρόν, ο οποίος δημοσίευσε μια γελοία δήλωση στην οποία είπε «Είδα την ικανότητά της να πετυχαίνει πράγματα και να αποφεύγει την αιχμαλωσία σε συγκεκριμένα συμφέροντα" για την ηγέτιδα που μόλις λίγους μήνες πριν είχε κατηγορηθεί για προδοσία για την πλήρη υποταγή της σε ξένα ειδικά συμφέροντα. Το Bloomberg αποκάλεσε τη γυναίκα που είχε περάσει σχεδόν πέντε χρόνια δημιουργώντας νέες θέσεις στο υπουργικό συμβούλιο για τους φίλους της και στην καλύτερη περίπτωση αγνοώντας, αν όχι επωάζοντας ενεργά, ένα δεύτερο Beer Hall Putsch "Σκληρή, οραματική μεταρρυθμίστρια».
Η Ursula ήταν η πρώτη γυναίκα που κατείχε αυτή τη θέση και η δεύτερη με οποιαδήποτε σχέση με τους Ναζί: ο πρώην αξιωματικός του πυροβολικού της Βέρμαχτ και καθηγητής νομικής των Ναζί Walter Hallstein είχε ξεκινήσει στην πολιτική επιχειρηματολογώντας για τις αρετές των φυλετικών νόμων της Νυρεμβούργης ως νεαρός άνδρας. επιδεικνύοντας τη δια βίου δέσμευσή του στις «ευρωπαϊκές αξίες».
Από το νέο της βήμα στις Βρυξέλλες όλος ο κόσμος γνώρισε τις "ευρωπαϊκές αξίες" της Ursula von der Leyen. Μετά το ξέσπασμα του πολέμου στην Ουκρανία, η Ursula κυριάρχησε στις ειδήσεις ως μία από τις πιο σθεναρές και αταλάντευτες υπέρμαχους περισσότερου πολέμου, περισσότερων κυρώσεων και περισσότερων όπλων.
Η Ursula περιόδευσε ακόμη και στην Ουκρανία, σταματώντας για μια διάσημη πλέον φωτογράφιση στην πρόσφατα ανακαταληφθείσα Bucha, όπου έχυσε κροκοδείλια δάκρυα για τα θύματα μιας σφαγής που υποτίθεται ότι πρέπει να πιστέψουμε ότι προκλήθηκε από τις ρωσικές δυνάμεις που βομβάρδιζαν τις δικές τους θέσεις, αλλά στην προκλήθηκε σχεδόν σίγουρα από το ουκρανικό πυροβολικό .
Η von der Leyen στην Μπούχα—χύνοντας κροκοδείλια δάκρυα. [Πηγή: ukrinform.net ]
Όπως αποδεικνύεται, η Ursula έχει επίσης οικογενειακούς δεσμούς με την περιοχή αυτή. Την τελευταία φορά που μια von der Leyen βρέθηκε στην Ουκρανία, ο μακρινός συγγενής της Ursula, ο Joachim, έφερνε τις "ευρωπαϊκές αξίες" στην Ουκρανία ως ο ναζιστής Gaultier της Γαλικίας. Σε αυτό που οι Ναζί ονόμασαν Επιχείρηση Reinhard, η περιοχή έγινε "Juden Frei" χάρη στις φιλότιμες προσπάθειες των Ουκρανών εθνικιστών, οι οποίοι χρησίμευσαν ως τιμωροί για το ναζιστικό καθεστώς, μόνο και μόνο για να γλιτώσουν την τιμωρία χάρη στις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών και του ΝΑΤΟ.
Τώρα, h απόγονος του Joachim στέκεται μαζί με τους εθνικιστές για άλλη μια φορά, φέρνοντας θάνατο και καταστροφή στους ανθρώπους της Ουκρανίας και του κόσμου. Πόσοι ακόμα πρέπει να πεθάνουν αυτή τη φορά για τις "ευρωπαϊκές αξίες" της Ursula von der Leyen;
Διότι γέμισε η κοινωνία με νάρκισσους τελευταία, επιβάλλεται να τους αναγνωρίσουμε εγκαίρως...
Are you trapped in the web of a narcissist? Do you feel drained, manipulated, and controlled without even realizing how deep it goes? In this powerful and eye-opening speech, we expose 3 signs that a narcissist has fully embraced darkness, turning away from truth, morality, and even their own humanity. They don’t just lie—they rewrite reality. They don’t just manipulate—they consume the energy of those around them. And once they cross that final threshold, there is no coming back. Are narcissists truly selling their souls to darkness? This powerful SoulTorch143 motivational video delves deep into the spiritual battle behind narcissism, revealing three chilling signs of their final descent. Uncover the hidden truth about narcissistic manipulation and its connection to demonic influence. Learn how spiritual warfare plays a role in their toxic behavior—and how you can protect yourself from their destructive energy.
Stay tuned for an in-depth discussion on faith, morality, and the dangerous path of those who reject God.
.jpg){kind=link}
