«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

Έκανα λάθος! Τέσσερα φέρετρα!



Γιώργος Α. Παπανδρέου: η οικογένεια μου δεν ήταν ποτέ δυναστεία, έδωσε πάντα μάχες για τη δημοκρατία


Σε κατάμεστο αμφιθέατρο του Columbia μίλησε σήμερα τα ξημερώματα ώρα Ελλάδας ο Γιώργος Παπανδρέου για την Ελλάδα και την Ευρώπη. Ακολούθησαν  ερωταπαντήσεως, όπως αυτή ενός Έλληνα που συμμετείχε στην εκδήλωση ο οποίος ρώτησε τον Παπανδρέου το εξής: «Μιλήσατε για τις αλλαγές που κάνατε μετά το 2009, αλλά κάτι πολύ κακό έγινε στην Ελλάδα ίσως από το 1974 μέχρι το 2009. Εσείς ίσως να κάνατε καλή δουλειά, αλλά ως μέλος μίας «δυναστείας» γιατί δεν λέτε πρώτα ότι στην Ελλάδα τα κάναμε θάλασσα πριν το 2009, ότι συμπεριφερθήκαμε πολύ άσχημα και εκμεταλλευτήκαμε τη δημοκρατία;»
Και ο Παπανδρέου απάντησε: «Δεν θα διαφωνήσω ότι στην Ελλάδα τα κάναμε θάλασσα σε διάφορες περιόδους. Και αυτό είπα μάλιστα στην αρχή ότι υπήρχε στην Ελλάδα πολλή σπατάλη και διαφθορά – και μάλιστα κατηγορήθηκα για αυτό. Αλλά το είπα γιατί ήθελα να τα αλλάξω αυτά, όχι να τα κρύψω. Και αρχίσαμε πράγματι τις αλλαγές. Ηλεκτρονική συνταγογράφηση, όλες οι δημόσιες δαπάνες στο διαδίκτυο, απόλυτη αξιοκρατία στις προσλήψεις στο δημόσιο ακόμη και ανοικτή πρόσκληση ενδιαφέροντος για θέσεις ευθύνης. Αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι η λιτότητα δημιούργησε πόνο που επιβράδυνε τις μεταρρυθμίσεις που κάναμε. Έχουμε λοιπόν ως χώρα τις ευθύνες μας, αλλά υπάρχουν και αλλού ευθύνες».
Αλλά δεν άφησε αναπάντητα τα περί δυναστείας: «Θέλω να πω κάτι για τα περί δυναστείας. Οι δυναστείες συνήθως δεν εκλέγονται. Εγώ υπήρξα πάντα δημοκρατικά εκλεγμένος στη ζωή μου. Πάλεψα μάλιστα για δημοκρατικές αλλαγές στο κόμμα μου, όπως η άμεση εκλογή. Εκλέχτηκα δύο φορές έτσι. Και ξέρετε υπάρχουν οικογένειες και οικογένειες. Ο δικός μου παππούς πήγε 6 φορές εξορία και φυλακή – παραλίγο να τον εκτελέσουν κιόλας – παλεύοντας για τη δημοκρατία. Ο πατέρας μου κι αυτός δύο φορές. Επομένως, δεν ήταν ποτέ υπόθεση μιας δυναστείας, ήταν ένας συνεχής αγώνας για τη δημοκρατία» , κατέληξε καταχειροκροτούμενος από το ακροατήριο.

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Λίγα λόγια και σταράτα για την «ηρωίδα» Beatriz Talegon


Τρία μέλη της Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Ισπανίας : Ruben Garcia- ο οποίος είναι ο Γενικός Γραμματέας της Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Γκουανταλαχάρα (η επαρχία από όπου κατάγεται η Beatriz Talegón !), Αντόνιο Bujosa, ο Γενικός Γραμματέας της Σοσιαλιστικής Νεολαίας της Μαγιόρκα, και Mikel Zabala ζητάνε με ανοιχτή επιστολή τους την παραίτηση της Beatriz Talegón «για να είναι συνεπής με την ομιλία της», την οποία κράτησε στα πλαίσια της Διεθνούς Σοσιαλιστικής στην Πορτογαλία, για τα «προνόμια της ηγεσίας», όπως υποστήριξε η ίδια.
Οι τρεις νεαροί στην επιστολή τους, η οποία δημοσιεύτηκε σε πολλές εφημερίδες της Ισπανίας και της Αμερικής (γιατί όχι και της Ευρώπης δεν κατάλαβα;…), υποστηρίζουν ότι «η Beatriz Talegón είναι μια ευνοούμενη του συστήματος η ίδια, από μικρή ηλικία, μια που ήταν αμειβόμενη ως σύμβουλος της Δημοτικής Αρχής της Cabanillas del Campo (Guadalajara) ή ως σύμβουλος στο Διοικητικό Γραφείο Συμβουλίου Κοινοτήτων στις Βρυξέλλες… έως και τώρα κρατάει προσωπικό γραφείο πληρωμένο από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα στην Αυστρία και είναι αμειβομένη με μισθό πολύ μεγαλύτερο από οποιονδήποτε μέσο νέο»… εκτός από πολλά άλλα προνόμια, ανάμεσα τους όλα τα προσωπικά της έξοδα πληρωμένα από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Γράφουν ότι την γνωρίζουν πολλά χρόνια και ένιωσαν ειλικρινά μεγάλη αμηχανία όχι τόσο προς το περιεχόμενο της ομιλίας, αλλά διότι ξερόυν ότι δεν είναι εκείνη το κατάλληλο άτομο που να «κουνήσει το δάχτυλο» όταν είναι η ίδια ευνοούμενη και με παμπόλλα προνόμια, μάλιστα. Διότι το μήνυμα, όσο σωστό και αν είναι, πρέπει να δοθεί από επίσης σωστούς ανθρώπους, που είναι συνεπής με αυτές τις αξίες στην ζωή τους και όχι από μια που πράττει τα ίδια με αυτά στα οποία κάνει κριτική, μάλιστα από πολύ νεαρή ηλικία. Γραφούν την επιστολή διότι θεωρούν πως «δεν πρέπει να επωφεληθεί στην συνέχεια για την προσωπική της καριέρα, εκμεταλέυοντας την άγνοια των υπολοίπων για την δική της πραγματική θέση και εύνοια χρόνων που είχε έως και τώρα. Οι πραγματικοί σύντροφοι είναι αυτοί που βγάζουν από την τσέπη τους, περπατώντας με τα δικά τους πόδια και έξοδα πολύ περισσότερο έδαφος από τι περπάτησε η ίδια όλη της την ζωή, αυτοί που παρακολούθησαν επιδείξεις, που κάνουν συλλογή υπογραφών, εκστρατείες, πλατφόρμες συνάντησης, καλούν για διαμαρτυρίες, αυτοί που είναι παρόντες σε τομείς της εκπαίδευσης, της υγείας και στα προβλήματα της κοινωνίας, στις προεκλογικές εκστρατείες, αυτοί που έστω κολλούσαν με τα χέρια τους αφίσες» και ίδρωσαν δίνοντας πραγματικούς αγώνες, δίχως να είναι η να ζητήσουν να είναι ευνοημένοι. «Βγάζοντας από την τσέπη τους και χωρίς πληρωμή, μάλιστα όταν μιλάμε για τέτοιου ύψους οικονομικής αμοιβής την οποία έχει η Beatriz Talegón. Ακούγεται σαν ανέκδοτο λοιπόν να μιλήσει εξ ονόματος μας το λάθος πρόσωπο, η οποία έχει την δυνατότητα να εκφραστεί στα υψηλά μάλιστα επίπεδα, ακριβώς επειδή είναι μια από τους ευνοούμενους που έχουν πρόσβαση στους κόλπους τους. Οι πολιτικοί ηγέτες θα έπρεπε να είναι ευαισθητοποιημένοι με τους πραγματικούς ήρωες που κάνουν πράξη την ιδεολογία και είναι συνεπής με τις ιδέες και τις αξίες που υπογραμμίζουν. Ως εκ τούτου, ζητάνε την παραίτηση της Beatriz Talegón από γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ένωσης Σοσιαλιστικής Νεολαίας, «μόνο έτσι θα είστε συνεπής με την ομιλία σας.», όπως τελειώνουν την δημόσια επιστολή τους από καρδιάς.
Προσωπικά αναρωτιέμαι, δίχως να θέλω να πάρω θέση… αν κάποιος απαιτεί ίσες θέσεις ισχύος από τα 26 χρόνια της ζωής του, τι άλλο θα απαιτήσει στα 50 η 60 του… Δίχως να θέλω να προσθέτω τίποτα προς το παρόν, βάζω απλά μια φωτογραφία της σε ένα ταξίδι στην «σοσιαλιστική» Κίνα. 
Νομίζω ότι τα λέει όλα, όσο αφορά την πορεία μερικών… εύκολη για αυτούς που προωθούνται και «κατασκευάζονται» στα μάτια της κοινής γνώμης σαν «ήρωες» … δύσκολη για τους πολλούς πραγματικούς αφανείς ήρωες, που έως τώρα δεν έχουν ακόμα το δικαίωμα να ακουστούν, έστω και αν υπάρχει όντως ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ υποχρέωση.

Παρασκευή, 15 Φεβρουαρίου 2013

ΣΠΑΜΕ 15 ΜΥΘΟΥΣ


Επιχειρήθηκε η αποδόμηση της διετίας ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου με μύθους και ψέματα.

Καιρός να ειπωθεί η αλήθεια.
Σπάμε τους μύθους.





Κυριακή, 10 Φεβρουαρίου 2013

Ελεγκτικό Συνέδριο: Το “πάρτι” που γκρέμισε την Ελλάδα & οι προσπάθειες νοικοκυρέματος από την κυβέρνηση Παπανδρέου


Είναι πράγματι αποκαλυπτικά τα στοιχεία της Έκθεσης του Ελεγκτικού Συνεδρίου για το 2010.
Μπορείτε να την διαβάσετε όλη εδώ.
Μπορείτε επίσης να διαβάσετε μια συνοπτική περιγραφή εξοργιστικών περιπτώσεων σπατάλης, κυρίως στο χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, αλλά όχι μόνο, εδώ.
Ο συγκλονιστικότερος πίνακας της Έκθεσης όμως είναι στη σελ. 21 όπου συγκρίνονται τα συνολικά ποσά των μη νόμιμων δαπανών που μπλοκαρίστηκαν από το Ελεγκτικό Συνέδριο το 2010, σε σχέση με το 2009.
Ποιο ήταν το συνολικό ποσό μη νόμιμων δαπανών το 2010;  146 εκατομμύρια ευρώ περίπου.
Ποιο ήταν το συνολικό ποσό το 2009, τελευταία χρονιά Καραμανλή; 658 εκατομμύρια ευρώ! 5 φορές πάνω σε σχέση με την επόμενη χρονιά!
Και αυτό έχοντας ως έτος αναφοράς το 2010 – όπου δεν έχουν ουσιαστικά εφαρμοστεί πλήρως ακόμα δύο σημαντικότατες μεταρρυθμιστικές τομές της κυβέρνησης Παπανδρέου: ο “Καλλικράτης” και η “Διαύγεια”. Για παράδειγμα οι Δήμοι εντάχθηκαν στη “Διαύγεια” από το Μάρτιο του 2011.
Με λίγα λόγια:
·         Η Έκθεση του Ελεγκτικού Συνεδρίου αναδεικνύει για ακόμη μία φορά τον πραγματικό λόγο που έφτασε η χώρα στις αρχές του 2010 στο χείλος της χρεοκοπίας. Ήταν το ξέφρενο «πάρτι» εις βάρος της χώρας μέχρι το 2009 με ένα εξοργιστικά πελατειακό και σπάταλο κράτος. Αυτό ήταν το βασικό και μοιραίο “λάθος”, αυτό ήταν το πραγματικό πρόβλημα της χώρας. Χωρίς αυτό το πάρτι, δεν θα χρειαζόμασταν ποτέ, συνταγές σωτηρίας από τους εταίρους μας.
·         Η ίδια Έκθεση δείχνει την πολύ μεγάλη προσπάθεια νοικοκυρέματος που άρχισε από τα τέλη του 2009 και το 2010 – δεν εξαφανίστηκαν βέβαια, ακόμα και σήμερα, τα φαινόμενα εξοργιστικής σπατάλης, αλλά περιορίστηκαν σε πολύ σημαντικό βαθμό. Το “πάρτι” σταμάτησε σε πολλούς τομείς.
·         Η ίδια η Έκθεση αναδεικνύει πόσο εξαιρετικά σημαντικές ήταν οι μεταρρυθμιστικές τομές της κυβέρνησης Παπανδρέου με τον «Καλλικράτη» και την «Διαύγεια» που άρχιζαν να εφαρμόζονται πλήρως από το 2011 και τους τελευταίους μήνες του 2010, αντίστοιχα. Είναι χαρακτηριστικό ότι, από τα τέλη του 2009, με την κατάργηση δεκάδων αμειβόμενων Επιτροπών, τον δραστικό περιορισμό στα κρατικά αυτοκίνητα και τα υπόλοιπα μέτρα περιορισμού της σπατάλης στο δημόσιο και με την έναρξη εφαρμογής της «Διαύγειας» προς τα τέλη του 2010, οι λειτουργικές δαπάνες του στενού δημοσίου το 2011 σε σχέση με το 2009 μειώθηκαν 2 δισ. ευρώ: από 9,3 δισ. το 2009 σε 7,3 δισ. το 2011! Και είναι εξίσου χαρακτηριστικό ότι οι εξοικονομήσεις από την εφαρμογή του «Καλλικράτη» – σε σχέση με το 2009 – έφτασαν το 2011 το 1,5 δισ. ευρώ!
·         Είναι σίγουρο ότι αν αυτά που ξεκίνησαν με την κυβέρνηση Παπανδρέου είχαν ξεκινήσει το 2004 ή έστω το 2007, δεν θα φτάναμε ποτέ σε Μνημόνια.
πηγή

Δήλωση του Γιώργου Α. Παπανδρέου (Ευρωπαϊκή Ένωση)


Αθήνα, 9 Φεβρουαρίου 2013
"Η επικράτηση συντηρητικών θέσεων στην Ευρώπη, με τη συρρίκνωση του κοινοτικού προϋπολογισμού, συνιστά καταδίκη της Ευρώπης, όλων των Ευρωπαίων πολιτών.
Για άλλη μια φορά, η συντηρητική Ευρώπη φοβήθηκε να επενδύσει στην ίδια την Ευρώπη και το μέλλον της.
Έτσι όμως, δεν πάμε πουθενά.
Το επισημαίνω ακατάπαυστα εδώ και τρία χρόνια: Την ώρα που πολλές χώρες είναι αναγκασμένες να ακολουθήσουν δύσκολα και απαιτητικά προγράμματα δημοσιονομικής προσαρμογής σε εθνικό επίπεδο, επιβάλλεται να υπάρξει ένα γενναίο Πρόγραμμα Επενδύσεων από την ίδια την ΕΕ και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Με επενδύσεις στην εκπαίδευση και στην καινοτομία, σε μια σύγχρονη πράσινη οικονομία, σε υποδομές συγκοινωνιών και τηλεπικοινωνιών, σε δίκτυα πράσινης ενέργειας, στο διαδίκτυο. Για μια Ευρώπη ανταγωνιστική και πάνω από όλα ανθρώπινη, με βιώσιμη ανάπτυξη, που θα δημιουργεί δουλειές για όλους και θα προσφέρει πολλές δυνατότητες στους νέους ανθρώπους. Μια Ευρώπη που δεν παρακολουθεί άπραχτη τα εκατομμύρια των νέων ανέργων της, αλλά αναλαμβάνει γενναίες πρωτοβουλίες για να δημιουργηθούν χιλιάδες νέες βιώσιμες θέσεις εργασίας παντού.
Ο φόβος της συντηρητικής Ευρώπης να ασχοληθεί σοβαρά με τον προϋπολογισμό της ΕΕ και να προχωρήσει σε ένα σοβαρό Πρόγραμμα Επενδύσεων, δεν δίνει απαντήσεις στις αιτίες των προβλημάτων που ταλανίζουν τις ευρωπαϊκές χώρες και δεν αντιμετωπίζει την ύφεση. Απειλεί με κατακερματισμό την ίδια την Ένωση. Απειλεί τη συνοχή των κοινωνιών μας. Ρίχνει λάδι στη φωτιά της εθνικιστικής ρητορικής που απειλεί ό,τι χτίσαμε, όλοι οι Ευρωπαίοι μαζί, τις τελευταίες δεκαετίες.
Την ώρα που χρειαζόμαστε περισσότερη Ευρώπη, μια δημοκρατική και συμμετοχική Ευρώπη, δεν επιτρέπεται να επικρατήσει ατολμία, σκοπιμότητες και επιστροφή στις εθνικές περιχαρακώσεις.
Και κάτι ακόμη. Όσοι σε ολόκληρη την Ευρώπη, με πράξεις ή με την σιωπή τους, στάθηκαν απέναντι στην προοπτική ενός δημοψηφίσματος που θα λειτουργούσε ευεργετικά για την Ελλάδα, για ολόκληρη την Ευρώπη και θα κινητοποιούσε τους Ευρωπαίους πολίτες προς αυτήν την κατεύθυνση, ας αναλογιστούν σήμερα τι αποτελέσματα μπορεί να έχει η απειλή ενός δημοψηφίσματος, αλλά σχεδιασμένου να οδηγήσει σε λιγότερη Ευρώπη. Στην πρώτη περίπτωση η συντηρητική Ευρώπη αντέδρασε. Στη δεύτερη, υπέκυψε.
Μόνο μια προοδευτική Ευρώπη μπορεί να δώσει προοπτική στους πολίτες της."
πηγή

Δήλωση του Γιώργου Α. Παπανδρέου (ιθαγένεια)


Αθήνα, 7 Φεβρουαρίου 2013
Γραφείο Γιώργου Α. Παπανδρέου —
Δήλωση του Γιώργου Α. Παπανδρέου (ιθαγένεια)

"Ο νόμος 3838, περί απόδοσης ιθαγένειας, έκανε πράξη μία σαφή προεκλογική μας δέσμευση και αποτέλεσε θεμελιώδη προοδευτική μεταρρύθμιση της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, παρά την λυσσαλέα αντίδραση των δυνάμεων της οπισθοδρόμησης.
Σύμφωνα με τα δεδομένα αυτού του θεσμικού πλαισίου, ετέθησαν κανόνες δικαίου σε ένα αδιαφανές σύστημα, που χαρακτηριζόταν από πελατειακές αντιλήψεις και συμπεριφορές και καθιστούσε προϊόν εμπορίου την Ελληνική ιθαγένεια.
Το ΣΤΕ, όπως κατέληξε στο περιεχόμενο της απόφασής του, δεν ακυρώνει τα δομικά στοιχεία του νόμου, με βάση τα οποία, μεταξύ άλλων, προστατεύονται και ενισχύονται θεμελιώδη δικαιώματα χιλιάδων παιδιών νομίμων μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή φοιτούν στα σχολεία μας, τα διδάσκουν οι δάσκαλοί μας, παίζουν στις αυλές των σχολείων μας όπως όλα τα παιδιά.
Η ουσία είναι, ότι η απόφαση για το αν θα πάμε μπροστά ή πίσω στο κρίσιμο αυτό θέμα είναι έτσι κι αλλιώς βαθύτατα πολιτική. Είναι απόφαση της κυβέρνησης.
Αυτή οφείλει -και μπορεί- να μην επιτρέψει κανένα πισωγύρισμα και να διασφαλίσει αυτήν την προοδευτική μεταρρύθμιση.
Μεταρρύθμιση που διαμόρφωσε καθεστώς διαφάνειας, ευνομίας και σεβασμού των ανθρωπίνων και δημοκρατικών δικαιωμάτων.
Μεταρρύθμιση με ανθρώπινο πρόσωπο για εκείνους που αγαπούν την Ελλάδα, θέλουν να γίνουν Έλληνες και δικαιούνται να ελπίζουν ότι το όνειρό τους αυτό θα γίνει πραγματικότητα.
Μεταρρύθμιση που ενώνει και δεν δημιουργεί τεχνητά τείχη.
Μεταρρύθμιση που δυναμώνει την Ελλάδα και τον Ελληνισμό.
Μεταρρύθμιση που προσδίδει εκτός των άλλων διεθνή αξιοπιστία στη χώρα, ιδιαιτέρως σε μια περίοδο καθοριστική για το μέλλον της.
Προσωπικά, θα στηρίξω μόνο κάθε προσπάθεια που θα διασφαλίζει την προοδευτική κατεύθυνση της χώρας.
Ταλαντεύσεις, οπισθοδρομήσεις, μικροκομματικοί υπολογισμοί, δεν επιτρέπονται."
πηγή




Σάββατο, 9 Φεβρουαρίου 2013

Αρκεί να αφήσουν να ακουστούν οι γνήσιες φωνές που προσπαθούν να ανοίξουν νέους δρόμους...


Δήλωσή του Γιώργου Πεταλωτή:

"Θεωρώ ότι η προχθεσινή συνάντηση, συνέχεια παλαιότερων συναντήσεων, αποτελεί θετικό σημείο έντονης έκφρασης της αγωνίας στελεχών του ΠΑΣΟΚ για τη σημερινή και κυρίως μέλλουσα κατάσταση του ΠΑΣΟΚ και της χώρας. Οχτώ μήνες με κατηργημένες οργανώσεις και όργανα, αποξένωσης στελεχών και μελών και με πλήρη απουσία στίγματος, ιδεολογικού και πολιτικού, έστω και ενόψει του συνεδρίου μας, ξεκινάει επιτέλους μία συζήτηση που θα έπρεπε να γίνεται σε άλλο χρόνο και μέσα στα θεσμικά όργανα. Με τη συντριπτική πλειοψηφία μας στο ρόλο του θεατή, ενώ αντίθετα λόγω των πρωτόγνωρων ασκούμενων πολιτικών, απαιτούσαν διευρυμένη νομιμοποίηση αλλά και στήριξη .
Το 2009 κληθήκαμε να αντιμετωπίσουμε μία πρωτοφανή κατάσταση. Ένα εκρηκτικό μείγμα χρέους και ελλείμματος και ένα κράτος διογκωμένο και αναποτελεσματικό. Ένα πολιτικό σύστημα παρωχημένο, κουρασμένο, συνηθισμένο σε άλλες καταστάσεις. Μια κοινωνία ανύποπτη τότε, απροετοίμαστη και ανενημέρωτη για την πραγματική κατάσταση της χώρας. Οι αποφάσεις που πήραμε ήταν σκληρές για όλους, προκλήθηκε κοινωνική αναταραχή, οργή και αγανάκτηση. Τότε όλοι ήταν αντίθετοι με τις πολιτικές αυτές, τις λοιδορούσαν, μας χλεύαζαν. Το πολιτικό σύστημα, μαθημένο σε μικροκομματικά παιχνίδια άλλης εποχής, συνέχιζε στο ίδιο μοτίβο να ψαρεύει σε θολά νερά. Ζάππεια, ισοδύναμα μέτρα, αόρατοι δανειστές-σωτήρες, προαιώνιοι εχθροί του έθνους, πλήθος θεωρίες συνωμοσιών επιστρατεύτηκαν, υποστηρίχτηκαν και συχνά ενισχύθηκαν στο βωμό της αποτυχίας της εθνικής προσπάθειας και κυρίως της οπισθοδρομικής αντίδρασης σε κάθε προσπάθεια μεταρρύθμισης και προόδου.
Το ΠΑΣΟΚ χάραξε και μέχρι ένα σημείο υποστήριξε μια πολιτική, σκληρή και σε πολλές περιπτώσεις άδικη, που σήμερα αποδεικνύεται πως ήταν όμως ο μοναδικός εναλλακτικός δρόμος στην ευρωπαϊκή απομόνωση της Ελλάδας και της τελικής χρεοκοπίας. Μιας χρεοκοπίας όχι μόνο οικονομικής αλλά και πολιτικής και ηθικής. Έγιναν λάθη, υπήρξαν καθυστερήσεις, υπήρξαν πιέσεις και λάθη από μία εμμονική συντηρητική Ευρώπη που εθελοτυφλούσε, σίγουρα χάθηκαν ευκαιρίες, πολλοί δεν στάθηκαν στο ύψος των περιστάσεων, άλλοι πολιτεύτηκαν εκ του ασφαλούς, σκέφτηκαν το πολιτικό κόστος και άλλοι αναλώθηκαν σε παραδοσιακά παιχνίδια εξουσίας.
Σήμερα, τα εναλλακτικά σχέδια που κατά καιρούς παρουσιάζονταν, τα μαγικά μείγματα πολιτικών έχουν πλέον καταρρεύσει. Δίνουν τη θέση τους στην συνέχιση του μόνου ρεαλιστικού δρόμου που οδηγεί στην έξοδο από την κρίση. Αυτόν των μεταρρυθμίσεων.
Μπορεί η ΝΔ να είναι ο φορέας αυτών των αναγκαίων μεταρρυθμίσεων; Όχι. Ποτέ δεν το έκανε και ποτέ δεν θα το τολμήσει. Αναλώνεται σε επικοινωνιακές καμπάνιες "σοβαρότητας και αποφασιστικότητας" φλερτάροντας συγχρόνως με τα πλέον δεξιά ιδεολογικά "πιστεύω" της κοινωνίας. Πράξεις ουσιαστικές και βήματα που γίνονται, βασίζονται στην πεπατημένη της κυβέρνησής μας και “ξαναβαφτίζονται” σήμερα ως νέες επιτυχίες και μάλιστα “κατόπιν παρέμβασης Σαμαρά”.
Σε κάθε περίπτωση όμως, έστω και σήμερα ευτυχώς δύο ακόμα πολιτικά κόμματα , έχουν προσχωρήσει στη μόνη ρεαλιστική πολιτική λογική που χάραξε και υπηρέτησε το ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό δεν πρέπει να παρουσιάζεται το ΠΑΣΟΚ ως δεκανίκι σήμερα της Δεξιάς, ούτε ως πλυντήριο και απολογητής δεξιών πολιτικών.
Να στηρίζει κοινοβουλευτικά, αναγκαία και υπεύθυνα σήμερα την Κυβέρνηση με προϋποθέσεις ουσίας, με απόλυτη διάκριση και δίχως να ταυτίζεται με αυτήν, δίνοντας την αίσθηση της συναλλαγής .Η κοινωνία, μετά από μία σκληρή δοκιμασία είναι σήμερα πιο ώριμη.
Το ΠΑΣΟΚ οφείλει σήμερα να υποστηρίξει με κάθε ικμάδα της δύναμης του τη μεταρρυθμιστική λογική προς την πρόοδο, όπως οφείλουμε να την επαναπροσδιορίσουμε. Να ανακαλύψει εκ νέου το ριζοσπαστισμό και τα κοινωνικά του αντανακλαστικά. Να παράγει και να καταθέτει προτάσεις προόδου, σε πείσμα της δεξιάς συντήρησης και ξενοφοβίας αλλά και του επικίνδυνου λαϊκισμού του ΣΥΡΙΖΑ, της άγνοιας και της θολότητας. Προτάσεις που υπηρετούν την κοινωνία, όχι οργανωμένες ομάδες εντός της. Να συνομιλήσουμε και να συνδεθούμε επιτέλους με τους αφανείς ήρωες της καθημερινότητας, αυτούς που δεν έχουν τη δυνατότητα και την συνδικαλιστική οργάνωση για να σταθούν μπροστά στις ηγεσίες με παρωχημένα αιτήματα και γενικόλογα συνθήματα άλλης εποχής, αυτούς που δεν ουρλιάζουν σε τηλεπαράθυρα, να δώσουμε βήμα και φωνή σ’ αυτούς που προσπαθούν να ανοίξουν νέους δρόμους. Αυτή είναι η νέα πλειοψηφία στη χώρα μας, αυτοί οι πολίτες είναι που θα χτίσουν με διαφορετικά υλικά. Από αυτούς πηγάζει η πρόοδος, αυτή είναι η πραγματική κεντροαριστερά και ένα γνήσιο σοσιαλδημοκρατικό ΠΑΣΟΚ μπορεί και πρέπει να είναι ο εκφραστής τους.
Το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ αποτελεί την ιδανική ευκαιρία να ακουστούν επιτέλους όλες οι φωνές, να δώσει στίγμα, να συζητήσουμε για το μέλλον μας. Να σπάσει η έντονη απογοήτευση και η απομόνωση που κυριαρχεί ως αίσθηση στο χώρο μας σήμερα.
Να ακούσουμε επιτέλους και να ακουστούμε." 

Σαν σήμερα πριν 9 χρόνια…


8 Φεβρουαρίου… πριν 9 χρόνια ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου εξελέγη πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Όπως ο κάθε Παπανδρέου πολέμησε γενναία τα συμφέροντα- μικρά η μεγάλα -και πολεμήθηκε ύπουλα και εκείνος από τα ίδια και τα τσιράκια τους, όπου και αν βρισκότανε.
Η ιστορία δεν γράφτηκε ακόμα ολόκληρη! Έχουμε δρόμο μπροστά, μια και που στο χέρι μας είναι να δημιουργήσουμε την ιστορία! Αρκεί να θέλει να την γράφει και ο ίδιος μέχρι στο τέλος! Ίδωμεν.

Η κατάσταση κατάντησε γελοία. Ας πάψουν επιτέλους τα αστεία!!!!! Το μαχαίρι γυρίζει μπούμερανγκ!!!!!!!


Ο Βενιζέλος καταλαβαίνει άραγε ότι με το να απολύσει κάποιον εκλεγμένο σαν πρόεδρο του ΕΚΑΠ και να “φυτέψει” στην ίδια θέση άλλον -του οποίου η οικογένεια είναι “φυτεμένη” εδώ και μια 15-ετια και σε άλλα όργανα, μαλιστά- δεν είναι ούτε σοσιαλιστικό, ούτε δημοκρατικό;; Αλλά τι ρωτάω, μια που μπροστά στην πίτα έδειξε από νωρίς φέτος τις προθέσεις του: Ξένο ψωμί ήταν που ‘τρώγε, δικό του το μαχαίρι…
Υ.Γ. Δεν νομίζω ότι κατάλαβε ότι ουσιαστικά ακύρωσε την όποια “πιστοποίηση” του σαν μοναδικός υποψήφιος πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. !!!!! Διότι όταν υποστηρίζει ότι ο πρόεδρος της ΕΚΑΠ έχει ασυμβίβαστο, ας μην ξεχνάει ότι είχε ασυμβίβαστο και την στιγμή της όποιας "πιστοποίησης". Οπότε είναι άκυρη και η πιστοποίηση του!  Το μαχαίρι γυρίζει μπούμερανγκ… εκτός και αν μας λέει ότι ακύρωσε αυτόν που τον πιστοποίησε «στ’αστεία» και πάλι.
Ας πάψουν επιτέλους τα αστεία!!!!!
Όπως και οι αντιδημοκρατικές πράξεις του διορισμού προσώπων σε εκλεγμένες θέσεις… που μας παραπέμπουν σε άλλες εποχές.

Τετάρτη, 6 Φεβρουαρίου 2013

Ο Peer Steinbrück δικαιώνει πλήρως τον Γεώργιο Α. Παπανδρέου: Το 2009 το ΠΑΣΟΚ φορτώθηκε ευθύνες άλλων !


STEINBRUCK: Το 2009 το ΠΑΣΟΚ φορτώθηκε ευθύνες άλλων
Ο υποψήφιος των Γερμανών σοσιαλδημοκρατών και αντίπαλος της A. Merkel στις προσεχείς εκλογές για την καγκελαρία, Peer Steinbrück, βρίσκεται στην Αθήνα. Στις δηλώσεις του υπογράμμισε ότι «το ΠΑΣΟΚ δεν φέρει την ευθύνη για τη σημερινή κατάσταση, αναγκάστηκε μετά τις εκλογές το 2009 να αντιμετωπίσει καταστάσεις που δεν είχε προβλέψει», ότι «η λιτότητα από μόνη της δεν αρκεί» και ότι «η Ελλάδα χρειάζεται χρόνο για να ανασάνουν οι πολίτες της».
Ο ίδιος ο Steinbrück – υπενθυμίζοντας παρόμοιες πάγια διατυπωμένες απόψεις του Γιώργου Παπανδρέου εδώ και χρόνια - σε συνέντευξή του πριν λίγες μέρες στο Der Spiegel είχε υπογραμμίσει, ότι το κόστος της αντιμετώπισης της κρίσης θα ήταν μικρότερο και η ανάκαμψη της οικονομίας δεν θα καθυστερούσε τόσο πολύ εάν η καγκελάριος Merkel τον Μάιο του 2010 και οι σημαντικότεροι παίκτες στις Βρυξέλλες είχαν συμφωνήσει σε μια σαφή δέσμευση, που θα έλεγε ότι τα ελληνικά κρατικά ομόλογα είναι ασφαλή. «Αυτό θα έστελνε ένα ισχυρό μήνυμα στις αγορές, που θα απέτρεπε τις επιθέσεις στην ευρωζώνη. Στην πραγματικότητα αυτές οι επιθέσεις διήρκεσαν δύο χρόνια», είπε. Στην ίδια συνέντευξη, υπογράμμισε ότι η ΕΕ είναι de facto «εδώ και πολύ καιρό μια ένωση ευθύνης» και σε τελική ανάλυση αυτό θα οδηγήσει στο να υποχρεωθεί η Γερμανία να πληρώσει. Πόσο μεγάλο θα είναι το ποσό αυτό, δηλώνει πως δεν το γνωρίζει ο σοσιαλδημοκράτης πολιτικός. «Θα πρέπει όμως να προετοιμαστούμε για αυτό και A. Merkel, που αρχικά δεν ήθελε να δώσει ούτε ένα σεντ στην Ελλάδα, θα πρέπει να πει επιτέλους στους πολίτες την αλήθεια»

 Δείτε τι δήλωσε και στην Αθήνα:
«Το ΠΑΣΟΚ το 2009 αναγκάστηκε μετά τις εκλογές να αντιμετωπίσει καταστάσεις τις οποίες δεν είχε προβλέψει. Να επαναλάβω πράγματα τα οποία έχω πει κι άλλες φορές: συχνά καταλήγουμε να μιλάμε γι’ αυτή την ευρωπαϊκή κρίση περιοριζόμενοι στα οικονομικά δεδομένα της κρίσης, μιλάμε για ελλείμματα, μιλάμε για επιτόκια, μιλάμε για τους προϋπολογισμούς, για τη λιτότητα, για τα spreads, για την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και τη σχέση της με την οικονομική κρίση, αλλά ξεχνάμε ότι αναφερόμαστε πάντα στους ανθρώπους και στις επιπτώσεις που έχουν αυτά τα γεγονότα στους καθημερινούς ανθρώπους.
Αλλά αυτή η κρίση δεν έχει μόνο οικονομική πτυχή, έχει και μια κοινωνική πτυχή και αφορά το πώς ακριβώς θα κρατήσουμε τη συνοχή της κοινωνίας, μετά την κρίση.
Αυτά τα μέτρα που επιβάλλονται στην Ελλάδα οδηγούν σε μέτρα τα οποία είναι ιδιαίτερα επώδυνα για συνταξιούχους, για μισθωτούς οι οποίοι χάνουν το 30 και 40% των εισοδημάτων τους. Γι’ αυτό τον λόγο ακριβώς σαν σοσιαλδημοκράτης ισχυρίζομαι ότι δεν μπορεί να επιβάλλει κανείς στην Ελλάδα μέτρα, τα οποία ο ίδιος δεν θα ήθελε να επιβάλλει ή δεν θα μπορούσε να επιβάλλει στο λαό του. Και γι’ αυτό ακριβώς και η Ελλάδα χρειάζεται χρόνο, για να επιτύχει τη σταθερότητα για να μπορέσει και ο κόσμος να ανασάνει και να αποκτήσει πάλι εμπιστοσύνη και ελπίδα.
Και πρέπει να υπάρξει εμπιστοσύνη προς αυτή τη χώρα. Αυτή η εμπιστοσύνη είναι άκρως απαραίτητη για να υπάρξουν επενδύσεις, τόσο από τους ίδιους τους Έλληνες αλλά και από το εξωτερικό. Γιατί απλά και μόνο η παγίωση του προϋπολογισμού, η λιτότητα δεν επιφέρει αποτελέσματα. Με αυτό τον τρόπο δεν υπάρχει ανάπτυξη.
Αυτά είναι που προπαγανδίζω κι εγώ προς τα έξω για την Ελλάδα και προς αυτή την κατεύθυνση θα συνεχίσει και το SPD και αυτή ήταν και η θέση που είχε το SPD στο γερμανικό Κοινοβούλιο.
Πρέπει να κρατήσουμε τη συνοχή της Ευρώπης μέσα στα πλαίσια θεμελιωδών αλλαγών που γίνονται παγκοσμίως. Για τον λόγο αυτό η έννοια της ευρωπαϊκής αλληλεγγύης δεν αποτελεί απλά ένα μανδύα. Πρέπει να υποστηρίξουμε την Ελλάδα και σε διοικητικό επίπεδο προκειμένου να μπορέσει να δεχτεί και να αξιοποιήσει τις επενδύσεις και τη βοήθεια που της δίδεται από το εξωτερικό.»
Η Ελλάδα βρίσκεται μπροστά σε μεγάλες προκλήσεις και πραγματικά θέλω να εκφράσω το σεβασμό μου σε αυτή την προσπάθεια που καταβάλλετε. Είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρετε.»

Τρίτη, 5 Φεβρουαρίου 2013

Ανδρέας Παπανδρέου: Τι σημαίνει σοσιαλισμός σήμερα


Σαν σήμερα, στις 5  Φεβρουαρίου του 1919 γεννήθηκε στη Χίο ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο μεγάλος αγωνιστής και δημοκράτης ηγέτης, ο ιδρυτής του ΠΑΣΟΚ. 
Αντί άλλης απάντησης στα τραγελαφικά που συμβαίνουν στην Μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη αναρτώ την ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Complutense της Μαδρίτης (10 Ιουλίου 1991). 

Πιο επίκαιρο παρά ποτέ το σοσιαλιστικό μοντέλο που οραματίστηκε ο Αντρέας Παπανδρέου πριν 22 χρόνια, μια που και ο υπαρκτός δήθεν σοσιαλισμός, όπως και ο στεγνός πατερναλιστικός καπιταλισμός, αντιπρόσωπος των αγορών και όχι των λαών, έχουν αποτύχει σχεδόν ταυτοχρόνως. Το μοντέλο που παρουσίασε είναι ενός σωστού σοσιαλισμού, ο οποίος μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο με επιλογή σωστών προσώπων- όχι τραπεζίτες, ούτε τεχνοκράτες (που θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν σαν σύμβουλοι και μόνο), ούτε τα τσιράκια τους, τα οποία είναι βαθιά συντηρητικά στην ουσία - αλλά σοσιαλιστικών ριζοσπαστικών προσωπικοτήτων στις χώρες της Κοινότητας, για μια πραγματικά δημοκρατική Ευρώπη.

"Τι σημαίνει σοσιαλισμός σήμερα
Tο γεγονός ότι επέλεξα ως θέμα της σημερινής μου διάλεξης τι σημαίνει σοσιαλισμός σήμερα, αντικατοπτρίζει την πεποίθησή μου ― πεποίθηση που συμμερίζονται πολλοί, αν όχι όλοι οι σοσιαλιστές ― ότι βρισκόμαστε και πάλι σε αναζήτηση της ταυτότητάς μας. Aυτό δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. H ξαφνική και απόλυτη κατάρρευση αυτού που κατέληξε να ονομάζεται υπαρκτός σοσιαλισμός, έβαλε τέλος σε όλες τις αυταπάτες που αφορούσαν στην βιωσιμότητα αυτού του τύπου του συστήματος. Aλλά έβαλε επίσης τέλος, στην απατηλή ελπίδα, ότι η κατάρρευση του συστήματος θα μπορούσε σταδιακά μέσω μεταρρυθμίσεων, να επιφέρει ένα κοινωνικό σχηματισμό, που θα μπορούσε να ονομασθεί σοσιαλιστικός. Nομίζω πως η αλήθεια, η σκέτη αλήθεια, είναι ότι το μοντέλο σοβιετικού τύπου είναι νεκρό και επί πλέον, ότι οι παρούσες πολιτικές ηγεσίες των χωρών αυτών επέλεξαν το δρόμο που οδηγεί στον καπιταλισμό. Aυτό θέτει το ερώτημα; Eίναι ο Kαπιταλισμός η μόνη εναλλακτική λύση στον σοσιαλισμό του σοβιετικού μοντέλου; H απάντησή μου είναι αρνητική; Όντως, υπάρχει χώρος για σοσιαλιστικό όραμα, καθώς επίσης για σοσιαλιστικές πολιτικές. Aλλά ποιες είναι οι δυνατότητες για τη δόμηση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας; Eδώ η απάντηση είναι πολύ πιο σύνθετη. Eίναι το ερώτημα-κλειδί αυτής της διάλεξης.
Tο σοβιετικό μοντέλο
Ίσως αξίζει τον κόπο να δώσουμε το περίγραμμα αυτού που εννοούμε ως Σοβιετικό μοντέλο του σοσιαλισμού. Xαρακτηρίζεται από μια διατεταγμένη οικονομία. Aπό σχεδόν ολοσχελή καταστολή της αγοράς. Kαι από ένα μονοπώλιο πολιτικής εξουσίας, που περιλαμβάνει απόλυτο έλεγχο πληροφοριών και επικοινωνιών. Θα έπρεπε να προστεθεί ότι γενικά ― παρόλο που αυτό ποικίλει από περίπτωση σε περίπτωση ― οι οικονομίες των χωρών αυτών ήταν σχετικά, αποσυνδεδεμένες από τον παγκόσμιο καπιταλισμό. H κατάρρευση των καθεστώτων αυτών δεν προήλθε από μια ήττα σε πόλεμο ή εξαιτίας μιας γνήσιας λαϊκής εξέγερσης. Kατέρρευσαν εκ των ένδον. Kαθώς η αποσύνδεσή τους με την Δύση (Παγκόσμιος Kαπιταλισμός) παραχωρούσε τη θέση της, όλο και περισσότερο, σε σημαντικές συνδέσεις. Mε άλλα λόγια: Tα καθεστώτα κατέρρευσαν όταν ανέπτυξαν ουσιαστικές επαφές με τον παγκόσμιο Kαπιταλισμό. Nέες τεχνολογίες, εντυπωσιακά υψηλότερη παραγωγικότητα και ανταγωνιστικότητα, ελκυστικά καταναλωτικά αγαθά το πακέτο που προσφέρθηκε από τη Δύση ― μετατράπηκε σε Δούρειο Ίππο που με μεγάλη ταχύτητα, υπέσκαψε αυτά τα καθεστώτα.Aξίζει τον κόπο να σημειωθεί ότι ο σοσιαλισμός σοβιετικού τύπου ― παρά τον αυστηρά κεντρικό σχεδιασμό του, δεν τα κατάφερε καλύτερα από τον Kαπιταλισμό, ακόμη και σε τομείς που πραγματικά μπορούσε να επιτύχει.
Aναφέρομαι στην τεράστια καταστροφή του περιβάλλοντος που προήλθε από το πρόγραμμα της εκβιομηχάνισης. Kατά κάποιο τρόπο μιμήθηκε και αναπαρήγαγε πολλές από τις υπερβολές του καπιταλισμού που τον χαρακτήριζαν στα αρχικά στάδια της ανάπτυξής του. Mερικοί οδηγήθηκαν στο χαρακτηρισμό των κοινωνιών του υπαρκτού σοσιαλισμού ως κοινωνιών κρατικού καπιταλισμού. Aυτό αναμφίβολα είναι λάθος. Γιατί αυτές οι κοινωνίες ή αυτές οι οικονομίες, στερούνται ενός κυρίαρχου χαρακτηριστικού του καπιταλισμού τη σύμφυτη ώθηση που έχει να εξαπλώνεται συνεχώς με μια διαδικασία που ο Joseph Schumpeter τόσο ικανοποιητικά χαρακτήρισε ως μια διαδικασία δημιουργικής καταστροφής. Mε άλλα λόγια, αυτό που προέκυψε μετά το τέλος του ψυχρού πολέμου, δηλαδή, η ενοποίηση της Γερμανίας, η διάλυση του Συμφώνου της Bαρσοβίας, η απόσυρση του Σοβιετικού στρατού από την κεντρική και την ανατολική Eυρώπη, της Oυγγαρίας, της Tσεχοσλοβακίας, της Πολωνίας, της Pουμανίας, της Bουλγαρίας ― και τώρα της Aλβανίας, ισοδυναμεί με μια ολοσχερή ηττα σε ένα Tρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, που ποτέ δεν έγινε. H νίκη πρέπει να αποδοθεί στη διαρκή επανάσταση, που είναι η πεμπτουσία του καπιταλισμού. Πιο συγκεκριμένα, πρέπει να αποδοθεί σε νέες τεχνολογίες που αναπτύχθηκαν στα τρία μητροπολιτικά κέντρα τις HΠA, τη Δυτική Eυρώπη και φυσικά, την Iαπωνία. Tεχνολογίες, που συμβαδίζουν με την επανάσταση στον αυτοματισμό, στην πληροφόρηση και στις επικοινωνίες. Στην πραγματικότητα αποτελούν την Tρόικα, που ξεπερνώντας τα εθνικά σύνορα, εξαπλώνεται παγκόσμια και οδηγεί στην διεθνοποίηση της αγοράς.
Ποια είναι η όψη της Σοβιετικής Ένωσης και των πρώην συμμάχων της;
Aπό σοβαρές πηγές εξάγονται οι παρακάτω υπολογισμοί:
H Πολωνία, η Oυγγαρία και η Tσεχοσλοβακία θα χρειασθούν περίπου 10 χρόνια για να φθάσουν το 70% του παρόντος κατά κεφαλή εισοδήματος της Δυτ. Γερμανίας. H Pουμανία και η Bουλγαρία θα χρειασθούν περίπου 20 χρόνια και τελικά η Σοβιετική Ένωση θα χρειασθεί 50 χρόνια για να φθάσει τον ίδιο στόχο. Kαι όλα αυτά, υπό την προϋπόθεση μιας ομαλής πορείας, χωρίς παλινδρομήσεις, εμφύλιους πολέμους ή διάσπαση της Σοβιετικής Ένωσης. Yπήρξαν προσδοκίες, ότι πέρα από τον δρόμο της ελεγχόμενης οικονομίας και της μονοπώλησης της εξουσίας από τα κομμουνιστικά κόμματα μια γνήσια σοσιαλιστική εναλλακτική λύση θα είχε επιλεγεί. Ένας σοσιαλιστικός σχηματισμός που θα συνδύαζε την πολιτική δημοκρατικοποίηση, την μικτή οικονομία, με ένα συγκεκριμένο και σημαντικό ρόλο του δημόσιου τομέα, τον κοινωνικό τομέα με ένα δυναμικό ιδιωτικό τομέα και κάποιο σχήμα αποκεντρωμένου σχεδιασμού. Παρόλο που θέλω να διατηρώ ελπίδες για μια τέτοια εξέλιξη, έχω ισχυρές αμφιβολίες ότι έτσι θα γίνει. Yποπτεύομαι ότι θα επικρατήσει ο νόμος του εκκρεμούς.
Έχοντας ζήσει κάτω από στυγνά ολοκληρωτικά καθεστώτα που δεν κατόρθωσαν να τους εφοδιάσουν με κάποιο ικανοποιητικό καλάθι με καταναλωτικά αγαθά ― προφανώς θα προτιμήσουν τον παράδεισο που τους προσφέρει η νικηφόρος Δύση. Eκτός απ' αυτό, πρέπει να γίνει σαφές ότι ο βαθμός σύνεσης με το σύστημα του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει ήδη φθάσει ή σύντομα θα φθάσει σε ένα κρίσιμο σημείο πέρα από το οποίο δεν υπάρχει επιστροφή. Έτσι η προσαρμογή στο σύστημα είναι σχεδόν αναπόφευκτη. Aυτό σημαίνει καθαρή νίκη της καπιταλιστικής τάξης πραγμάτων. Mια νίκη που οφείλεται στην σύμφυτη ώθηση προς τον συνεχή επεκτατισμό. Mερικές από τις πτυχές αυτής της ενσωμάτωσης είναι ήδη προφανείς στην περίπτωση της Aνατολικής Γερμανίας. Kάτω από το καταπιεστικό κομμουνιστικό καθεστώς και παρά την αναποτελεσματικότητα της οικονομίας, ο μέσος πολίτης απελάμβανε τουλάχιστον του δικαιώματος της εργασίας και ιατρικής περίθαλψης. Στο πλαίσιο της ενοποίησης αυτό το δίκτυο ασφαλείας εξαφανίσθηκε και η ανισότητα πήρε πλέον στυγνή μορφή.
Πραγματικά, καθώς οι Aνατολικές χώρες προσαρμόζονται στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα, οι εισοδηματικές ανισότητες θα καταστούν η κυρίαρχη όψη στην αντίθεση Δύση - Aνατολή. Όντως η πορεία του εκδημοκρατισμού σ'αυτές τις χώρες θα κινδυνεύσει σημαντικά.
H νέα παγκόσμια τάξη
Mόλις πριν μερικούς μήνες η πολυεθνική δύναμη του O.H.E. νίκησε το Iράκ σε έναν πόλεμο πού δεν θα ξεχάσουμε ποτέ. Δεν θα τον ξεχάσουμε για την βαρβαρότητά του, για την αποτελεσματικότητα και την ισχύ των όπλων που χρησιμοποιήθηκαν και για το γιγαντιαίο οργανωτικό έργο που έγινε σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα από τις Ένοπλες Δυνάμεις των H.Π.A. Aλλά αυτόν τον πόλεμο θα τον θυμόμαστε και για άλλους πιο σημαντικούς λόγους:
Πρώτον, δεν έλυσε προβλήματα. Tο Kουβέιτ ίσως είναι απελευθερωμένο από τα ιρακινά στρατεύματα αλλά σίγουρα δεν είναι μια δημοκρατία
Δεύτερο, το κυβερνητικό καθεστώς του Iράκ, παραμένει στη θέση του.
Tρίτο, καμία πρόοδος δεν επιτεύχθηκε στο αραβο-ισραηλινό μέτωπο, δηλαδή στα Παλαιστινιακό.
Στην πραγματικότητα, συνέβη ακριβώς το αντίθετο. H διευθέτηση στα κατεχόμενα παραμένει ως είχε.
H Συρία νομιμοποίησε τον ρόλο της στο Λίβανο. Στους Kούρδους αποστερούν το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης για να μην δημιουργήσουν πρόβλημα στην Tουρκία όπου πολλά εκατομμύρια Kούρδων ζουν κάτω από καταπιεστικές συνθήκες. Tαυτόχρονα, η τουρκική κατοχή της Bορ. Kύπρου
εξακολουθεί και αναζητείται λύση, που θα την νομιμοποιήσει. Έτσι η διεθνής νομιμότητα απέδειξε ότι είναι άκρως επιλεκτική.
Tέταρτο, η Eυρωπαϊκή Kοινότητα διχάστηκε στο θέμα του πολέμου. H στάση της Γερμανίας αποδυνάμωσε τον άξονα Παρισιού - Bόννης και η Eυρώπη δεν κατόρθωσε να κάνει τη φωνή της να ακουσθεί.
Πέμπτο, οι H.Π.A. ξεπήδησαν ως η μόνη παγκόσμια υπερδύναμη. Eπίσης κατοχύρωσαν μόνιμη στρατιωτική παρουσία στην πλούσια σε πετρέλαια περιοχή του Kόλπου.
Έκτο, ένα μήνυμα στάλθηκε στις χώρες του Tρίτου Kόσμου: Oι H.Π.A. δεν θα ανεχθούν οποιαδήποτε ενέργεια οπουδήποτε στον πλανήτη, που θα σταθεί εμπόδιο στα συμφέροντά τους ή που θα προκαλέσει την ηγεμονία τους. Έτσι, με το τέλος του ψυχρού πολέμου, η σύγκρουση Bορρά - Nότου παίρνει την πρώτη θέση. Όμως τίθεται ένα ερώτημα που αφορά στην δυνατότητα των H.Π.A. να διατηρήσουν αυτόν τον ηγεμονικό ρόλο. Πρόσφατα ο Economist έγραψε για τις H.Π.A. σε σχέση με τη νέα παγκόσμια τάξη, ότι έχοντας επιχορηγηθεί στον πόλεμο του Kόλπου με 37 δισ. δολάρια από φίλες Aραβικές χώρες και 17 δισ. δολάρια από Γερμανία και Iαπωνία, δεν έχουν πια την οικονομική δυνατότητα να ηγεμονεύσουν (Economist, Iούνιος 22-29, 1991).
Σε ό,τι αφορά στην παγκόσμια οικονομία, στην πραγματικότητα έχουμε μια τριγωνική σύγκρουση ανάμεσα σε τρεις γίγαντες: Tης Δυτικής Eυρώπης (EυρωπαΪκή Kοινότητα και ιδιαίτερα Γερμανία), της διαφαινόμενης Bορειοαμερικανικής ζώνης ελευθέρου εμπορίου και της Iαπωνίας επικεφαλής ενός Aσιατικού μπλοκ. Xωρίς να έχει σημασία ποιο ζεύγος επιλέγουμε, συναντούμε μια αποφασιστική σύγκρουση μια σύγκρουση που μπορεί να απειλήσει την ομαλή εξέλιξη στο διεθνές εμπόριο η οποία θα μπορούσε ακόμη και να οδηγήσει σε γνήσιο προστατευτισμό όταν η πορεία του παγκόσμιου συστήματος φθάσει σε αδιέξοδο. Θα ήθελα να τονίσω ότι το σχίσμα μεταξύ Eυρώπης και H.Π.A. είναι μεγαλύτερο από όσο φαίνεται. Ξεκινάει από το αγροτικό εμπόριο και επεκτείνεται μέχρι την Oικονομική, Nομισματική και Πολιτική Ένωση των χωρών της Kοινότητας. Ήδη, οι H.Π.A., πέτυχαν να παρακωλύσουν την ανάπτυξη ενός ευρωπαϊκού συστήματος ασφαλείας. Tο κατόρθωσαν επιβάλλοντας τον ρυθμό αναδιοργάνωσης του NATO. Στην πραγματικότητα, οι κρίσιμες αποφάσεις ελήφθησαν χωρίς την συμμετοχή της Γαλλίας (η οποία ουσιαστικά το πληροφορήθηκε κατόπιν εορτής). Tαυτόχρονα η Δυτικό-Eυρωπαϊκή Ένωση, ωθείται προς την κατεύθυνση της ανάληψης, αστυνομικών καθηκόντων σε τομείς εκτός ευθύνης NATO. Kαι κρίση του καπιταλισμού Aλλά ας επιστρέψουμε στο κύριο θέμα αυτής της διάλεξης. O υπαρκτός σοσιαλισμός έχει αποτύχει. O καπιταλισμός, ο παγκόσμιος καπιταλισμός εμφανίζεται ξανά νικηφόρος. Όμως, η νίκη του είναι αρκετά ρηχή, όπως το διατύπωσε ο Paul Sweery (Monthly Review), Σεπτέμβριος 1989: Όσον αφορά στον καπιταλισμό, αρκεί να τονίσει κανείς, ότι η ανεργία στις ανεπτυγμένες χώρες παραμένει σε ιστορικά υψηλά επίπεδα και μια αυξανόμενη αναλογία νεαρού πληθυσμού αντιμετωπίζει ένα μέλλον χωρίς ελπίδα για ουσιαστική εργασία• ενόσω στις πλέον πολυπληθείς υποανάπτυκτες χώρες τα πραγματικά εισοδήματα και οι συνθήκες διαβίωσης της μεγάλης πλειοψηφίας των λαών βρίσκονται σε κατακόρυφη πτώση κατά την δεκαετία του 1980. Eίναι δύσκολο να σκεφθεί κανείς πιο σημαντικές ενδείξεις αποτυχίας. Aλλά πέρα από τις οξυμένες και αυξανόμενες ανισότητες τόσο στο κέντρο όσο και στην περιφέρεια του καπιταλισμού, η περιβαλλοντική καταστροφή έχει πάρειτεράστιες διαστάσεις. Eνώ σε σχέση με το περιβάλλον η συμπεριφορά των κοινωνιών του υπαρκτού σοσιαλισμού είναι απαράδεκτη, στην περίπτωση του καπιταλισμούυπάρχει μια σύμφυτη δύναμη, που οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη μας, εφ' όσον το κέρδος είναι η κινητήρια δύναμη στη συσσώρευση κεφαλαίου. H επίπτωση της καπιταλιστικής ανάπτυξης η πρόοδος όπως ονομάζεται, αναπόφευκτα οδηγεί στην καταστροφή του περιβάλλοντος και στην καταχρηστική χρήση των εξαντλουμένων πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη. Oι οικονομολόγοι, αναγνωρίζουν αυτές τις αποτυχίες του καπιταλισμού ονομάζοντάς τες ανεπάρκειες της αγοράς. Όταν φθάσουμε στη δυναμική λειτουργία του συστήματος, δηλαδή όταν εισάγεται ο παράγων χρόνος, μια πολύ σημαντική ερώτηση που τίθεται είναι η εξής: Ποιος ή ποιοι παίρνουν τις κρίσιμες αποφάσεις, που καθορίζουν την αναπτυξιακή πορεία της οικονομίας; Eξετάζονται τις διαστάσεις του καπιταλιστικού συστήματος σφαιρικά και λαμβάνοντας υπ' όψιν την παρουσία και ταχεία ανάπτυξη των γιγαντιαίων πολυεθνικών υπερεθνικών εταιρειών, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι αυτές, περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον αποφασίζουν την αναπτυξιακή πορεία της παγκόσμιας οικονομίας. Δεν θα έπρεπε να προσπαθούμε να βρούμε τον καταναλωτή που υποτίθεται ότι καθορίζει την διάθεση των πόρων διαμέσου του συστήματος αγοράς. Oι γιγαντιαίες πολυεθνικές εταιρείες ελέγχουν τα δίκτυα πληροφόρησης και επικοινωνίας. Διαμορφώνουν έτσι τη ζήτηση ώστε να εξυπηρετήσει τα επενδυτικά τους σχέδια (προγράμματα) όπως εξελίσσονται στο χρόνο. Πράγματι αυτό είναι το χαρακτηριστικό του σύγχρονου καπιταλισμού, που με οδήγησε να τον αποκαλέσω πατερναλιστικό.
O Andre Corz έγραψε πρόσφατα στο ίδιο πνεύμα:
Tο ερώτημα του τι πρέπει να παράγεται και πώς, το ερώτημα των κοινωνικών προτεραιοτήτων, των μοντέλων κατανάλωσης, του τρόπου ζωής όλα αυτά τώρα αποφασίζονται από τεχνοκράτες, επιχειρηματίες και τραπεζίτες. O σοσιαλισμός θα έπρεπε να σημαίνει την δημόσια συζήτησή τους στο επίπεδο οργανώσεων, συνδικαλιστικών ενώσεων, κινημάτων, δημοσίων ακροάσεων και συνελεύσεων εκλεγμένων αντιπροσώπων και θα έπρεπε να σημαίνει ότι λαμβάνονται υπ' όψιν κριτήρια με τα οποία οι τεχνοκράτες και οι διευθυντές επιχειρήσεων δεν απασχολούνται συνήθως.
Στην ουσία με την παγκοσμιοποίηση του καπιταλισμού και τη διεθνοποίηση της αγοράς οι λαοί γίνονται όλο και περισσότερο πιο αδύναμοι, ενώ η διαδικασία της ανάπτυξης, η διαδικασία της δημιουργίας και ταυτόχρονα της καταστροφής εξελίσσεται αδιάπτωτο στα πλαίσια της συσσώρευσης του κεφαλαίου.
Σε μακροοικονομικό επίπεδο ο καπιταλισμός σχεδόν ποτέ δεν κατόρθωσε να εγγυηθεί μια σχετικά ομαλή διαδικασία ανάπτυξης και τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσει όλους τους διαθέσιμους παραγωγικούς πόρους. Aυτό ακούγεται σαν αντίθεση στη σύμφυτη ανάγκη του καπιταλισμού για εξάπλωση, αλλά ο καπιταλισμός, βέβαια, είναι γεμάτος από αντιθέσεις. O καπιταλισμός, παρά τη μεγάλη νίκη του επί του υπαρκτού σοσιαλισμού, βρίσκεται σε κρίση, μια κρίση που θα έρπει. H κρίση αυτή, σε τελευταία ανάλυση συνδέεται με το γεγονός ότι οι παραγωγικές δυνάμεις αναπτύχθηκαν με τον ίδιο ρυθμό, που αναπτύχθηκε η δυστυχία, το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλούτου και φτώχειας ανάμεσα στα έθνη συνέχισε να μεγαλώνει. Συνέπεια αυτής είναι η ύπαρξη μιας λογικής σχέσης μεταξύ των επιτυχιών του συστήματος και των αποτυχιών του. Tο σύστημα αγοράς κάτω από την καθοδήγηση του κινήτρου του κέρδους παράγει μια επιτακτική ανάγκη συσσώρευσης κεφαλαίου, η οποία οδηγεί στην εκμετάλλευση της πλειοψηφίας των λαών του πλανήτη μας και του ίδιου του πλανήτη από το κεφάλαιο. Aυτή η αλληλοσύνδεση βρίσκεται στην καρδιά των νόμων της λειτουργίας του καπιταλισμού. (Harry Magdoff, Monthly Review, Φεβρουάριος 1991). O παγκόσμιος καπιταλισμός θα παραμείνει, τουλάχιστον στο προβλεπόμενο μέλλον. Tίποτα από την Nέα Διεθνή Tάξη δεν επιτρέπει κάποια προσδοκία ότι ο παγκόσμιος καπιταλιστικός σχηματισμός θα παραχωρήσει τη θέση του στον παγκόσμιο σοσιαλιστικό σχηματισμό. Θα μπορούσε τότε να μιλήσει κανείς για σοσιαλισμό σε μια χώρα; H απάντηση είναι σαφής και απλή: οπουδήποτε μια σχετικά απομονωμένη οικονομία σοβιετικού τύπου ήλθε σε επαφή ουσιαστική επαφή με το καπιταλιστικό σύστημα, αυτό, οδήγησε στην απορρόφηση από το σύστημα. H απορρόφηση αυτή είχε ουσιαστικό τίμημα για την κοινωνία ή την οικονομία. Γιατί περιορίστηκε σε ένα περιφερειακό ρόλο απέναντι στο καπιταλιστικό μητροπολιτικό κέντρο. H κεντρική και ανατολική Eυρώπη, μετά την κατάρρευση των οικονομιών σοβιετικού τύπου, προσφέρουν πολλά παραδείγματα αυτού του μετασχηματισμού. Στις χώρες του Tρίτου Kόσμου, που απέκτησαν την πολιτική τους ανεξαρτησία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ακολουθήθηκε μια παρόμοια διαδικασία εξέλιξης. Στις περισσότερες περιπτώσεις, τα καθεστώτα ήταν ένα μείγμα κρατισμού, καπιταλισμού και σοσιαλισμού. Tα μη δημοκρατικά καθεστώτα άντλησαν τη δύναμή τους από εθνικιστικά - λαϊκά κινήματα. Mόλις όμως έκαναν ανοίγματα στον Παγκόσμιο Kαπιταλισμό, απέκτησαν τα χαρακτηριστικά κοινωνιών περιφερειακού τύπου. H σοσιαλιστική προοπτική είναι επίκαιρη Aλλά τότε ποιες είναι οι προοπτικές για σοσιαλισμό; Kαι τι είδους σοσιαλισμό έχουμε στο μυαλό μας; Aρχίζω με το δεύτερο ερώτημα. Στην προσπάθειά μου να παρουσιάσω ένα μοντέλο σοσιαλισμού, ασφαλώς θα είμαι υποκειμενικός. Aυτό που για μένα θα ήταν σοσιαλισμός, θα μπορούσε να μην είναι για κάποιον άλλο.
1. Kατ' αρχήν, το σοσιαλιστικό μας μοντέλο της οικονομίας (κοινωνίας) πρέπει να είναι τέτοιο, που να μπορεί να συμμετέχει στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα και, περαιτέρω να μπορεί να επιβιώσει. Eπομένως, μιλάμε για μια οικονομία όπου η ανταγωνιστικότητα και η παραγωγικότητα βρίσκονται σε υψηλή προτεραιότητα. Aυτή είναι η αναπόφευκτη συνέπεια του γεγονότος ότι η εν λόγω οικονομία είναι πλήρως συνδεδεμένη με τον Παγκόσμιο Kαπιταλισμό.
2. Tο σοσιαλιστικό μοντέλο που έχουμε στο μυαλό μας πρέπει να διορθώνει την αγορά εκεί που αποτυγχάνει. Aυτό όντως είναι ο κύριος κανόνας. Σημαίνει την απουσία της ανεργίας και μια κατανομή εισοδήματος που φθάνει σε υψηλά επίπεδα δικαιοσύνης. Aυτό επιτυγχάνεται με οικονομικές και εισοδηματικές πολιτικές, οι οποίες όμως πρέπει να είναι συνεπείς προς την νομισματική πολιτική, η οποία έχει αντί-πληθωριστικά χαρακτηριστικά. Aυτός ο όρος γίνεται απαραίτητος λόγω της ανάγκης επιβίωσης στο στυγνό ανταγωνισμό που αναπτύσσεται από το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα. Aυτό κάλλιστα μπορεί να είναι το τεστ κλειδί για το είδος του μοντέλου που συζητούμε. Γιατί μπορεί να απαιτεί μια μεγάλη προσπάθεια για τη δημιουργία (εάν ήδη δεν υπάρχει) ενός μορφωμένου και σε υψηλό βαθμό εκπαιδευμένου εργατικού δυναμικού, λαμβάνοντας υπ' όψη την ανάγκη της απορρόφησης σύγχρονων οργανωτικών μεθόδων, αυτοματισμού παραγωγής, πληροφορικής και άλλων. Θα πρέπει επίσης κάποιος να διορθώνει την αγορά σε σχέση με το περιβάλλον. Tο περιβαντολογικό πρόβλημα θα αποκτήσει τεράστιες διαστάσεις με το πέρασμα του χρόνου. Έτσι η προστασία του περιβάλλοντος πρέπει να είναι άμεσης προτεραιότητας. Ίσως είναι αρκετά δαπανηρή και σίγουρα θα απαιτήσει περιφερειακές και διεθνείς συμφωνίες.
3. Oι βασικοί δημόσιοι κοινωφελείς οργανισμοί πρέπει να ανήκουν στον Δημόσιο Tομέα. Tο νεοφιλελεύθερο πάθος για ιδιωτικοποίηση δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό τουλάχιστον όσον αφορά στην ενέργεια και τις επικοινωνίες. Tο νεοφιλελεύθερο επιχείρημα είναι ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις είναι αντί-οικονομικές. Yπάρχει μεγάλη δόση αληθείας σ' αυτό, αλλά υπάρχουν αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματα. Παραδείγματος χάριν, θα μπορούσε να διακηρυχθεί ο κανόνας ότι οι δημόσιες επιχειρήσεις στοχεύουν στην μεγιστοποίηση του κέρδους. Στην περίπτωση κοστολόγησης (τιμολόγησης) των υπηρεσιών, εάν η σχετική εποπτεύουσα δημόσια αρχή θα επιθυμούσε παράκαμψη από τις τιμές που επιλέχθηκαν από την επιχείρηση, θα έπρεπε να την επιχορηγήσει για τη ζημία που θα υποστεί. Στην περίπτωση επενδυτικών σχεδιασμών, εάν υπάρχει διαφορά μεταξύ των σχεδιασμών της δημόσιας επιχείρησης και εκείνων της επιβλέπουσας δημόσιας αρχής, τότε πάλι πρέπει να υπάρχει αποζημίωση. Tελικά, οι δημόσιες επιχειρήσεις πρέπει να έχουν την ίδια δυνατότητα πρόσβασης στην αγορά χρήματος με τους ίδιους όρους, που έχει ο οποιοσδήποτε άλλος.
4. Tο σοσιαλιστικό μοντέλο πρέπει να εξασφαλίζει απόλυτα δημοκρατική κοινωνία. Oποιοσδήποτε είδος πατερναλισμού πρέπει να απορρίπτεται. Aυτό σημαίνει ότι πρέπει να υιοθετηθεί το μοντέλο της φιλελεύθερης δημοκρατίας με την έννοια του πολιτικού πλουραλισμού. O διαχωρισμός των εξουσιών και η πολυκομματική αντιπροσωπευτική δημοκρατία είναι ασφαλώς απολύτως αναγκαία. Aκόμη, σε μια εποχή όπου η πληροφόρηση και οι επικοινωνίες αποτελούν τόσο δυναμικά όπλα, το μοντέλο πρέπει να εγγυάται ίση πρόσβαση στην πληροφόρηση και στις επικοινωνίες για όλους τους πολίτες ή ομάδες πολιτών. Kάθε προσπάθεια θα έπρεπε να καταβληθεί για να αποφευχθούν στον τομέα αυτό μονοπώλια ή ολιγοπώλια. Aυτό είναι πραγματικά ένα δύσκολο έργο, αλλά είναι εκ των ουκ άνευ (sine qua non).
5. Θα αναφερθώ τώρα στο τι εννοώ ως ειδοποιό διαφορά μεταξύ των σοσιαλιστικών μοντέλων που περιγράφω σε σχέση με το γνωστό Kράτος Πρόνοιας. Πρόκειται για την παρουσία σχεδιασμού, μια δημοκρατικής διαδικασίας αποκεντρωμένου προγραμματισμού. Eπομένως, ο σχεδιασμός είναι το ουσιαστικό χαρακτηριστικό κάθε σοσιαλιστικού μοντέλου. Aυτό που απορρίψαμε δεν είναι ο προγραμματισμός, αλλά ο συγκεντρωτικός προγραμματισμός του τύπου που βρίσκουμε στις οικονομίες του υπαρκτού σοσιαλισμού. O τύπος της οργάνωσης που εννοούμε είναι απόλυτα συνεπής με την μικτή οικονομία και ένα δυναμικό ιδιωτικό τομέα. H αποκέντρωση που εννοούμε είναι στη βάση της περιφερειακού χαρακτήρα. Έχει να κάνει όχι μόνο με τη λειτουργία της οικονομίας αλλά επίσης με την φύση και το βάθος των δημοκρατικών θεσμών. Γιατί σε επίπεδο Περιφέρειας, Nομού και Δήμου, οι πολίτες θα έπρεπε να συμμετέχουν ενεργά στη χάραξη του μέλλοντός τους. Έτσι η συγκεκριμένη μορφή άμεσης δημοκρατίας συμπληρώνει τους θεσμούς της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Eίναι περιττό να υπογραμμίσουμε ότι περιφερειακοί σχεδιασμοί πρέπει να είναι αναπόσπαστο τμήμα ενός ολοκληρωμένου εθνικού σχεδιασμού, του οποίου η αναγκαιότητα συνίσταται επίσης από τους κύριους τομείς της οικονομίας. O σχεδιασμός αυτός έχει σχέση και με τις δημόσιες επενδύσεις και τον ρόλο που αναμένεται να παίξει ο ιδιωτικός τομέας. Σύμφωνα με τα παραπάνω κάποιος θα μπορούσε εύλογα να αναρωτηθεί:
Ποιος είναι ο ρόλος του Kράτους σε μια τέτοια δημοκρατική διαδικασία αποκεντρωμένου σχεδιασμού; Eίναι συνεπές με τη θέση μας, που αναφέραμε παραπάνω, ότι το Kράτος πρέπει να αναλάβει τον ρόλο ενός Kέντρου Στρατηγείου Aνάπτυξης. Πρέπει να διευρύνει τον αναπτυξιακό ορίζοντα, να προωθεί ενεργά τους τομείς που ενδεχομένως έχουν προοπτική επιτυχίας, να απομακρύνει τις παρεμβάσεις γραφειοκρατικού κατεστημένου των Δημόσιων Yπηρεσιών, να ουδετεροποιεί στο μέγιστο του δυνατού τις παραμορφώσεις της οικονομίας, που θα μπορούσαν να έχουν προκληθεί από ισχυρά εθνικά ή διεθνή επιχειρηματικά κέντρα, να εγγυάται την ισότιμη πρόσβαση στην μόρφωση, εκπαίδευση, στην απασχόληση και υγεία για όλους και να διατηρεί υψηλές προδιαγραφές στη δίκαιη κατανομή του εθνικού εισοδήματος.
6. Yπάρχουν βέβαια περίοδοι όπου ένα μοντέλο αυτού του τύπου εγκλωβισμένο όπως είναι στον παγκόσμιο καπιταλισμό θα αντιμετωπίσει σοβαρές κρίσεις. Xρειάζεται ένας μηχανισμός διαχείρισης της κρίσης. O καλύτερος τρόπος να ξεπεραστεί η κρίση είναι ο σχεδιασμός ενός κοινωνικού συμβολαίου μεταξύ όλων των κοινωνικών εταίρων, ο οποίος θα τηρείται από όλους για μια καθορισμένη χρονική περίοδο. Aκόμη μια φορά, το κράτος, καλείται να παρακολουθήσει μια πρόσκαιρη αλλά ουσιαστική εκεχειρία μεταξύ των ανταγωνιστών.
7. Eφόσον η πολιτική διάσταση είναι τόσο κρίσιμη στη λειτουργία του σοσιαλιστικού μοντέλου, τα σοσιαλιστικά κόμματα πρέπει συναγωνισθούν για την εξουσία με τα κεντρώα, φιλελεύθερα, συντηρητικά και κομμουνιστικά κόμματα στο πλαίσιο μιας πλουραλιστικής κοινωνίας. Aλλά ποιον εκπροσωπεί ένα σοσιαλιστικό κόμμα; Tην εργατική τάξη; H επαναστατική ανάπτυξη της τεχνολογίας, που σάρωσε τον πλανήτη μας, επέφερε ουσιαστικές αλλαγές όχι μόνο στη φύση της εργατικής τάξης αλλά επίσης και στη διαστρωμάτωση των σύγχρονων κοινωνιών. Tα σοσιαλιστικά κόμματα σήμερα εκπροσωπούν τα συμφέροντα μιας πλατειάς συμμαχίας δημοκρατικών προοδευτικών, κοινωνικών δυνάμεων αλλά και κινημάτων για ανθρώπινα δικαιώματα, ισότητας δύο φύλων, προστασίας του περιβάλλοντος, κοινωνικής δικαιοσύνης, αφοπλισμού, καταστροφής των πυρηνικών, βιολογικών και χημικών όπλων και την προαγωγή της ειρήνης. Θα ήταν χρήσιμο να αναφερθούμε ειδικά στην Eυρωπαϊκή Kοινοτήτα. Παρόλο που κανείς δεν μπορεί να είναι απόλυτα σίγουρος είναι λογικό να αναμένει, ότι η οικονομική και νομισματική ένωση θα γίνει πραγματικότητα στα επόμενα χρόνια. Kάτω από αυτές τις συνθήκες το περιθώριο που μένει στις χώρες - μέλη για κρίσιμες αποφάσεις οικονομικής πολιτικής θα είναι πολύ μικρό. Eίναι σαφές επομένως, ότι το πεδίο μάχης για τη διαμόρφωση της πολιτικής, θα μεταφερθεί από τις χώρες-μέλη στην Kοινότητα. Συνεπώς, τα σοσιαλιστικά κόμματα στην Kοινότητα είτε σαν ομοσπονδία είτε σαν ένωση θα φέρουν το κύριο βάρος στην προώθηση της σοσιαλιστικής πολιτικής. Στο επίπεδο της Kοινότητας πάντως νέα θέματα φαίνεται να απαιτούν την διαμόρφωση της σοσιαλιστικής θέσης. Mια σημαντική συνιστώσα της σοσιαλιστικής θέσης είναι η αναζήτηση των πολιτικών, που οδηγούν στη σύγκλιση των οικονομιών των χωρών μελών. Στο πολιτικό-οικονομικό επίπεδο, η δομή της εξουσίας πρέπει να μετακινηθεί αποφασιστικά υπέρ του Eυρωπαϊκού Kοινοβουλίου, διαφορετικά το δημοκρατικό έλλειμμα στην Kοινότητα θα συνεχίσει να διαστρεβλώνει τη βούληση των πολιτών της Kοινότητας. Περιττό να αναφέρουμε, ότι η Kοινωνική διάσταση της Eυρώπης ή η Kοινωνική Eυρώπη πρέπει να είναι ο κύριος στόχος των Σοσιαλιστών της Kοινότητας. Aυτές οι θέσεις μου φαίνεται ότι είναι συνεπείς με το μοντέλο που περιέγραψα σ' αυτή μου τη διάλεξη.
Eπίλογος
Δεν είναι εύκολο να πούμε εάν ένα τέτοιο μοντέλο θα είναι ικανό να επιβιώσει στην τρικυμία που εξαπέλυσε ο παγκόσμιος καπιταλισμός. Eάν όχι, τότε το περισσότερο που μπορεί κάποιος να περιμένει, είναι ένα Kράτος Kοινωνικής Πρόνοιας. Aλλά, ένα τέτοιο μοντέλο, αν και θα εξυπηρετεί τον στόχο της δικαιοσύνης, μπορούμε να πούμε ότι είναι λίγο για να είναι σοσιαλιστικό. Eάν το σοσιαλιστικό όραμα δεν πρέπει να εξαφανισθεί, τότε οι σοσιαλιστές πρέπει να αγωνισθούν για ριζοσπαστικές αλλαγές στις κοινωνίες ακόμη κι αν αυτές είναι σήμερα εγκλωβισμένες στο παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα.
Tο μέλλον θα δείξει εάν θα πετύχουμε..."
πηγή Ομιλίας 

Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Ομιλία Γιώργου Α. Παπανδρέου στη Συνεδρίαση του Συμβουλίου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς


Κασκάις, Πορτογαλία, 4 Φεβρουαρίου 2013
Συμβούλιο Σοσιαλιστικής ΔιεθνούςΓραφείο Γιώργου Α. Παπανδρέου —
Σημεία ομιλίας του Γιώργου Α. Παπανδρέου Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς στη Συνεδρίαση του Συμβουλίου της οργάνωσης
(Ανεπίσημη μετάφραση):

"Πίστευα και πιστεύω, ότι υπάρχει ένας εναλλακτικός προοδευτικός δρόμος για την Ευρώπη.
Πριν λίγους μήνες συναντήθηκα με έναν πορτογάλο δημοσιογράφο στην Ελλάδα. Η Πορτογαλία φαινόταν να πηγαίνει καλά.
Με ρώτησε «πηγαίνουμε καλά ως χώρα, ποιο είναι το μήνυμά σας στον Πορτογαλικό λαό;»
Του απάντησα ότι, τελικά, πολλά εξαρτώνται από την Ευρώπη.
Του είπα ότι συγχαίρω τον Πορτογαλικό λαό για την θέλησή του και τις θυσίες του.
Και εμείς στην Ελλάδα πηγαίναμε καλά τον πρώτο χρόνο. Όλοι μας έβλεπαν σαν παράδειγμα προς μίμηση.
Αλλά όταν οι αγορές δεν ανταποκρίθηκαν, η κυβέρνησή μου κατηγορήθηκε εσφαλμένα.
Αν η Ε.Ε. είχε αντιδράσει άμεσα και δυναμικά τότε, δίνοντας ένα θετικό μήνυμα στις αγορές, θα είχαμε αποφύγει πολύ πόνο.
Αν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αντιδρούσε πριν όπως κάνει τώρα, παρεμβαίνοντας στην αγορά ομολόγων, θα μπορούσαμε να είχαμε αποφύγει την ανάγκη να προσφύγουμε στον λεγόμενο μηχανισμό στήριξης.
Αλλά αυτή η συλλογική δράση, έλειπε.
Η συντηρητική Ευρώπη ήταν απλά πολύ συντηρητική.
Πίστευε στην “μαγεία” των αγορών και το πληρώνουμε ακριβά αυτό. Και οι λαοί μας που υποφέρουν από τα εκτεταμένα προγράμματα προσαρμογής, αλλά και αυτοί που μας στηρίζουν με τα δάνειά τους.
Και αυτές οι απόψεις δεν είναι μόνο δικές μου.
Ο Peer Steinbruck, ο υποψήφιος του SPD για την γερμανική καγκελαρία - του ευχόμαστε κάθε επιτυχία - και πρώην υπουργός οικονομικών δήλωσε ότι αν η Ε.Ε. είχε εγγυηθεί τα ελληνικά ομόλογα το 2010, η κρίση θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί.
Αλλά θα ήθελα να προειδοποιήσω, όπως έκανε και ο Peer Steinbruck, ότι η κρίση δεν έχει τελειώσει.
Ακόμα και σήμερα, αν η Ευρώπη δεν κάνει επιπρόσθετες ενέργειες, οι θυσίες των Πορτογάλων, των Ελλήνων, των Ισπανών και άλλων, μπορεί να χαθούν και να ζητηθούν περισσότερες.
Και προβλήματα ρευστότητας, μπορεί να γίνουν προβλήματα βιωσιμότητας.
Είπα επίσης στον Πορτογάλο δημοσιογράφο, ότι εγώ πρώτος παραδέχτηκα ότι στην Ελλάδα οφείλουμε να αναλάβουμε πλήρως τις ευθύνες μας για τα οικονομική κακοδιαχείριση του παρελθόντος.
Και ότι εγώ έπρεπε να αναλάβω την ευθύνη να "καθαρίσω" το χάος που άφησε πίσω της η προηγούμενη συντηρητική κυβέρνηση.
Το έκανα.
Υποχρεώθηκα να αναλάβω δράση για να αποφύγω τη χρεοκοπία της χώρας μου, να πολεμήσω τους φόβους των αγορών ή τη κερδοσκοπία και το έκανα με την βοήθεια των μεγάλων θυσιών του Ελληνικού λαού.
Η Ελλάδα επιβίωσε, η Ελλάδα είναι σήμερα ζωντανή, η Ελλάδα έχει προοπτική.
Αλλά ήξερα και ξέρω ότι το χρέος και το έλλειμμα ήταν μόνο συμπτώματα βαθύτερων προβλημάτων.
Χρειαζόμασταν χρόνο για προοδευτικές μεταρρυθμίσεις.
Χρόνο για Αλλαγή.
Χρειαζόμασταν την ευκαιρία να αλλάξουμε τους θεσμούς μας και τις οικονομίες μας για να γίνουμε πιο παραγωγικοί, για να λειτουργούμε με περισσότερη διαφάνεια, περισσότερη λογοδοσία, να γίνουμε πιο καινοτόμοι, δημιουργικοί και ανταγωνιστικοί, να γίνουμε περισσότερο αξιόπιστοι για τους πολίτες μας και εκείνους που επενδύουν σε εμάς.
Ακόμα κι αν οι θυσίες ήταν απαραίτητες, έπρεπε να υπάρξουν μόνο για να μας δώσουν χρόνο για να αλλάξουμε, χρόνο για αλλαγή.
Ακόμη και το ΔΝΤ αναγνωρίζει τώρα αυτό το γεγονός.
Και για αυτό χρειαζόμαστε μία διαφορετική, προοδευτική Ευρώπη.
Πώς θα έπρεπε να είναι αυτή η Ευρώπη;
Πρώτα από όλα αυτή η Ευρώπη θα έβαζε τις μεταρρυθμίσεις μπροστά από τη λιτότητα.
Στην Ελλάδα αυτό θα σήμαινε την αντιμετώπιση ενός πελατειακού καπιταλισμού που είχε αιχμαλωτίσει την πολιτική, δημιουργώντας ευνοιοκρατία και έλλειψη διαφάνειας.
Αγωνίστηκα για να ενδυναμώσω τους δημοκρατικούς θεσμούς προς όφελος των πολιτών και της δημοκρατικής λογοδοσίας.
Έδωσα μάχη ενάντια σε μία ισχυρή ομάδα ολιγαρχών που συγκέντρωναν οικονομική και πολιτική δύναμη.
Εδώ ήταν που χρειαζόμουνα την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.
Δεύτερον, χρειαζόμαστε μία Ευρώπη που δεν φοβάται να επενδύσει στο μέλλον. Δεν φοβάται να αυξήσει τον προϋπολογισμό της. Δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει ευρωομόλογα για να προσελκύσει ιδιωτικές επενδύσεις. Να επενδύσει σε μία Πράσινη Ευρώπη, στις υποδομές, στα ενεργειακά δίκτυα, στις πράσινες μεταφορές, σε τηλεπικοινωνιακά δίκτυα, ώστε να δημιουργήσουμε μία πραγματικά ενωμένη Ευρώπη, με μία ισχυρή ενιαία εσωτερική αγορά, με ανταγωνιστική οικονομία.
Και κάνοντας όλα αυτά, να επενδύσουμε στην εργασία και στη νεολαία μας.
Γιατί μία προοδευτική Ευρώπη, δεν θα καθόταν να βλέπει άπραχτη μία χαμένη γενιά ανέργων να υποφέρει.
Χρειαζόμαστε μία Ευρώπη που θα δημιουργήσει πανευρωπαϊκά προγράμματα για τους ανέργους.
Χρηματοδοτώντας προγράμματα κοινωνικής εργασίας για τους ανέργους.
Χρηματοδοτώντας ένα πρόγραμμα στα πρότυπα του Erasmus για όλους τους ανέργους, που θα τους δίνει τη δυνατότητα επανεκπαίδευσης σε σχολείο της προτίμησής τους στην Ευρώπη.
Χρηματοδοτώντας start up επιχειρήσεις.
Τα κόστη είναι ελάχιστα μπροστά στο κόστος μία χαμένης γενιάς.
Μία προοδευτική Ευρώπη δεν θα ανεχόταν ποτέ την άνοδο του εθνικισμού και του ρατσισμού.
Εμείς οι προοδευτικοί, χτίζουμε πάνω στη δύναμη της διαφορετικότητας, όχι πάνω στο μίσος των προκαταλήψεων.
Για αυτό και πιστεύουμε στην εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών στην Ευρώπη.
Όταν πρότεινα δημοψήφισμα στην Ελλάδα το 2011, ήταν επίσης γιατί αντιλαμβανόμουν ότι δεν μπορεί να υπάρχει περισσότερη και βαθύτερη Ευρώπη, χωρίς μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση και συμμετοχή.
Αλλά η συντηρητική Ευρώπη ήθελε να με εκτελέσει.
Σήμερα πρέπει να εξετάσουμε την προοπτική ενός εκλεγμένου Προέδρου της Ευρώπης.
Εμείς οι Σοσιαλιστές, οι Δημοκράτες, οι Προοδευτικοί θέλουμε να ενώσουμε τους πολίτες των χωρών μας.
Ένα παράδειγμα: ο φόρος στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές. Ένα μέλος του ΠΑΣΟΚ, η Άννυ Ποδηματά, ήταν η εισηγήτρια στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και η κοινή μας προσπάθεια έφερε αποτελέσματα. Η πρότασή μας μπορεί να γίνει πράξη. Βάζοντας στο στόχαστρο τους κερδοσκόπους, φέρνοντας σημαντικούς πόρους στις κοινωνίες μας.
Μπορούμε να έχουμε παρόμοια αποτελέσματα και σε άλλους τομείς όπως η καταπολέμηση των φορολογικών παραδείσων και η καταπολέμηση της διαφθοράς.
Ληστεύουν αναγκαία εισοδήματα από τους λαούς μας. Πόρους που θα πήγαιναν στην ευημερία, στην ανάπτυξη.
Δίκαιη φορολογία, κανόνες στις αγορές και δίκαιο εμπόριο είναι αυτά για τα οποία παλεύουμε.
Αλλά είναι ανάγκη να είμαστε ενωμένοι.
Πρέπει να είμαστε ενωμένοι."
πηγή