«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Τρίτη, 21 Απριλίου 2015

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: ΠΡΩΤΑ ΑΠ' ΟΛΑ Η ΧΩΡΑ!


Ο Γιώργος Παπανδρέου βρέθηκε στην Κρήτη για το Πάσχα. Εκεί έδωσε συνέντευξη στο τοπικό κανάλι στην εκπομπή «Αντιθέσεις.
Γυρίζοντας στην Αθήνα ο κ. Παπανδρέου συναντήθηκε με τον πρωθυπουργό κ. Τσίπρα. Μετά την συνάντηση έκανε την ακόλουθη δήλωση
Αθήνα, 16 Απριλίου 2015 Γ. Παπανδρέου: "Πατριωτικός στόχος ήταν και παραμένει το να μείνει η Ελλάδα όρθια"
Ο Πρόεδρος του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών, Σοσιαλιστών και Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργος Α. Παπανδρέου, συναντήθηκε σήμερα με τον Πρωθυπουργό, Αλέξη Τσίπρα. Μετά τη συνάντηση, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

"Είχα την ευκαιρία να συζητήσω με τον πρωθυπουργό, τον κ. Τσίπρα, για τις εξελίξεις στην Ελλάδα, στην ΕΕ και βεβαίως, διεθνώς.
Οι θέσεις μας, οι δικές μου προσωπικά και του Κινήματος, είναι γνωστές και επιβεβαιώνεται η αλήθεια τους, από την πραγματικότητα που ζούμε.
Πατριωτικός σκοπός ήταν και είναι και σήμερα, να μείνει η Ελλάδα όρθια και να διατηρήσει μια σημαντική κατάκτηση. Την ισχυρή θέση της μέσα στον σκληρό πυρήνα της Ευρωζώνης. Είναι μια κατάκτηση που δεν πρέπει να χαθεί.
Βέβαια, θα θέλαμε και μια διαφορετική Ευρώπη, όχι μια συντηρητική αλλά μια προοδευτική Ευρώπη.
Μια Ευρώπη της ανάπτυξης, μια Ευρώπη με περισσότερη Δημοκρατία, με πραγματική αλληλεγγύη, μια Ευρώπη της πράσινης, της βιώσιμης ανάπτυξης.
Γι” αυτήν την Ευρώπη παλεύουμε. Γι” αυτήν την Ευρώπη παλέψαμε και θα παλεύουμε.
Όμως, βρισκόμαστε σε ένα συντηρητικό πλαίσιο, σε ένα συντηρητικό ευρωπαϊκό πλαίσιο και μέσα σε αυτό το πλαίσιο είμαστε αναγκασμένοι να προασπιστούμε και το δημόσιο και το εθνικό συμφέρον.
Αλλά όχι μόνο αυτό. Πρέπει να κατανοήσουμε επιτέλους, ότι χρειάζεται να γίνουν οι μεγάλες μεταρρυθμίσεις, πολλές από αυτές που ξεκινήσαμε το 2009 αλλά που έμειναν στη μέση.
Μεταρρυθμίσεις που αντιμετωπίζουν τα κακώς κείμενα στη χώρα μας, μια παρασιτική αντίληψη της οικονομίας, ώστε επιτέλους να διαμορφώσουμε ένα κράτος δικαίου, μια αναπτυξιακή προοπτική που να μας επιτρέπει να σταθούμε στα δικά μας πόδια, χωρίς εξαρτήσεις από άλλους.
Αυτός είναι στρατηγικός στόχος, εθνικός, πατριωτικός. Και θα παλέψουμε και θα βοηθήσουμε όποιον έχει τον ίδιο το στόχο."
    
 Στον απόηχο της συνάντησης Παπανδρέου -Τσίπρα

Πολλοί σχολίασαν ποικιλοτρόπως την συνάντηση του Προέδρου μας με τον Πρωθυπουργό.
    Έπρεπε να συναντηθεί ο Γιώργος Παπανδρέου με τον Πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ;  Έπρεπε να συναντηθεί με τον Τσίπρα, που επί 5 χρόνια το κόμμα του είχε ηγηθεί της εκστρατείας κατασυκοφάντησης του ιδίου και της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, που πότισε, σε μια πολύ δύσκολη εποχή για τη χώρα, την ελληνική κοινωνία με λαϊκισμό και ανεχόταν, αν δεν ενίσχυε, τη βία και το διχασμό;
    Και ιδιαίτερα τώρα, που μέρα με τη μέρα, καταρρέει η επιχειρηματολογία του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ και ενισχύονται μια μετά την άλλη οι ενέργειες του Παπανδρέου και της τότε κυβέρνησης του;
    Οφείλουμε κρατηθούμε ψύχραιμοι, μακριά από θυμούς, πάθος και εντάσεις.

   Είμαστε υποχρεωμένοι να σταθούμε με συνέπεια στη γραμμή που ξεκινήσαμε το 2004 και κορυφώθηκε τη διετία 2009-2011.
    Το 2009 ο Παπανδρέου μπορούσε να συστήσει εξεταστική επιτροπή για την κυβέρνηση Καραμανλή και να πάει τη χώρα σε εκλογές, αφού τα στοιχεία του ελλείμματος ήταν -αποδεδειγμένα πλέον- πλαστά (σημειώνουμε ότι ακόμη και εκείνοι οι λίγοι που επιμένουν ότι φουσκώθηκαν τα στοιχεία, δεν αμφισβητούν ότι το έλλειμμα ήταν διψήφιο, ενώ η Κυβέρνηση Καραμανλή μιλούσε μόλις για 6%).
    Θα είχε  τότε, ίσως, "γλιτώσει το ΠΑΣΟΚ" και προπάντων ο ίδιος. Θα είχε όμως, καταλήξει  η χώρα σε άτακτη χρεωκοπία, δεδομένου ότι τότε δεν αναζητούσαμε  1 ή 2 δισ όπως ζητάμε σήμερα.
    Ο Παπανδρέου και η κυβέρνηση του αποφάσισε να μην ρισκάρει.  Αυτό είχε με ως αποτέλεσμα να χάσουμε έδαφος ως πολιτικός χώρος, αλλά σήμερα η χώρα συνεχίζει τη ,,διαπραγμάτευση,, επειδή ακριβώς υπήρξε η πρώτη συμφωνία.
    Ο Παπανδρέου και η κυβέρνησή του μιλούσε για εθνική ενότητα απέναντι στην κρίση.
Αυτός ήταν ο λόγος που ο Παπανδρέου κάλεσε αυτούς που τον εξύβριζαν να σχηματίσουν κυβέρνηση εθνικής ενότητας.
Και όταν είπε το 2011 ότι δεν θα σταθεί ,εμπόδιο σε μια κυβέρνηση εθνικής ενότητας,, απλά αποδείκνυε ότι δεν τον ένοιαζε το προσωπικό του συμφέρον μπροστά στην ανάγκη της εθνικής συστράτευσης.  Και ας λειτούργησαν οπουρτουνιστικά οι υπόλοιποι. Τον Σαμαρά τον ενδιέφερε πότε θα πέσει η κυβέρνηση για να γίνει Πρωθυπουργός. Και ο Τσίπρας απλά περίμενε με την σειρά του την φθορά του Σαμαρά για να γίνει στη συνέχεια, ο ίδιος Πρωθυπουργός.
    Και πάλι, ο Παπανδρέου μπορούσε να προχωρήσει με  το δημοψήφισμα, να τον ρίξει η Κοινοβουλευτική ομάδα του ΠΑΣΟΚ - όπως τον απειλούσε - και να πάει σε εκλογές ως Πρωθυπουργός που έχασε τη πλειοψηφία από αποστάτες. Πάλι όμως, επέλεξε το συμφέρον της χώρας.
    Σήμερα θέλουμε για το καλό της πατρίδας, η Κυβέρνηση  να πετύχει στη διαπραγμάτευση. Όχι βέβαια, γιατί στηρίζουμε το ΣΥΡΙΖΑ και τον συνέταιρό του, τον Καμμένο, ούτε επειδή ξεχάσαμε την 5ετία που πέρασε, ούτε για το γεγονός ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είχε ψηφίσει ούτε μια μεταρρύθμιση , ούτε επειδή  σήμερα καταρρέουν ένα μετά το άλλο τα λαϊκίστικα επιχειρήματα (από τα χρήματα που θα εισρεύσουν από Ρωσία μέχρι την κατάργηση του ΕΝΦΙΑ κλπ).
    Θέλουμε να πετύχει για το καλό της χώρας.
    Ο ΣΥΡΙΖΑ και ιδιαίτερα ο Τσίπρας δεν υποστηρίζει σήμερα πολύ διαφορετικά πράγματα από όσα έλεγε ο Παπανδρέου το 2009. Ότι αυτή δεν είναι η Ευρώπη που θέλουμε, ότι οι συντηρητικές δυνάμεις ελέγχουν την ΕΕ, ότι οι αγορές παίζουν παιχνίδια. Βέβαια, η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ παίζει επικοινωνιακά παιχνίδια και κινδυνεύει να χάσει τα πάντα. Αλλά πολιτικά ο στόχος για έναν δρόμο που θα απαλλάξει τους χαμηλοσυνταξιούχους, ανέργους από επιπρόσθετα μέτρα εκφράζει την ελληνική κοινωνία.
    Ο Παπανδρέου και όσοι στηρίξαμε την προσπάθειά του ποτέ δεν χαρήκαμε με τα δημοσιονομικά μέτρα του μνημονίου. Ποτέ δεν πανηγυρίζαμε για τις οριζόντιες περικοπές. Απλά, είχαμε συνειδητοποιήσει  ότι το 2010, δεν είχαμε άλλη επιλογή, δεν είχαμε χρόνο (αυτό που μετά 5 χρόνια λέει σήμερα και ο ΣΥΡΙΖΑ).
    Άρα, η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ καλό είναι να πετύχει τους στόχους και ας έχει συνασπιστεί με μια καλυπτόμενη ακροδεξιά και ας συνεργάζεται στην ουσία με την καραμανλική ΝΔ.
    Αυτά είναι  πολιτικά παιχνίδια και τακτικισμοί. Η ουσία που ενδιαφέρει τον Παπανδρέου και όλους εμάς είναι πάνω από όλα η χώρα .
    Η πρωτοβουλία του Παπανδρέου να συναντηθεί με τον Πρωθυπουργό δείχνει τη συνεπή στάση του Γιώργου Παπανδρέου και είναι μια εθνική και πατριωτική στάση.
    Ο Παπανδρέου ενημέρωσε, κατάθεσε απόψεις, παρουσίασε την εμπειρία του προς τον Πρωθυπουργό.  Δεν έμεινε,όπως οι άλλοι αρχηγοί, απλά σε κριτική ή καταγγελία των ενεργειών της κυβέρνησης.

    Τώρα, αν  η κυβέρνηση εστερνιστεί τις απόψεις του Παπανδρέου είναι άλλο θέμα. Όμως,ο Γιώργος Παπανδρέου έχει  πράξει το καθήκον του.
    Από εδώ και πέρα, η ευθύνη ανήκει στο ΣΥΡΙΖΑ και στον Τσίπρα.

Το ίδιο επισήμανε και ο Εκπρόσωπος Τύπου του ΚΙΝΗΜΑΤΟΣ Δημοκρατών Σοσιαλιστών κ. Πεταλωτής στην συνέντευξη του στο ράδιο . Ο κ. Πεταλωτής συμβούλευσε να μην ψάχνει κανείς παρασκήνιο πίσω από την συνάντηση Αλ. Τσίπρα – Γ. Παπανδρέου. «Η συζήτηση ενός πρωθυπουργού με έναν πρώην πρωθυπουργό είναι κάτι αυτονόητο» είπε και πρόσθεσε: «Είχαμε και έχουμε την υποχρέωση να στηρίξουμε τη χώρα. Να παραμείνει στην Ευρωζώνη, να γίνουν προοδευτικές μεταρρυθμίσεις. Αυτά πήγε και συζήτησε ο Παπανδρέου με τον Αλέξη Τσίπρα. Δεν υπάρχουν συμφωνίες στο παρασκήνιο. Δεν υπάρχει παρασκήνιο, το δηλώνω κατηγορηματικά και το θέμα είναι ότι αυτοί που μιλάνε για παρασκήνιο είναι αυτοί οι οποίοι στήριζαν με τον δυσμενέστερων –και για το ΠΑΣΟΚ και για την χώρα μας- τρόπο, τον κύριο Σαμαρά και την κυβερνούσα, χωρίς κόκκινες γραμμές και ταυτιζόταν. Πρώτα απ’ όλα η χώρα. Όποιοι δεν μπορούν αυτό να το αντιληφθούν και να το χωνευόσουν, είναι δικό τους θέμα.»
Επίσης ο κ. Πεταλωτής επισήμανε ότι κανένα δρόμο επιστροφής των στελεχών που ακολούθησαν τον Γ. Παπανδρέου δεν ανοίγει ενδεχόμενη αλλαγή ηγεσίας στο ΠΑΣΟΚ. Είπε χαρακτηριστικά:
 «Έχουμε κάποιες αρχές και κάποιες αξίες που δεν μπορεί να σχετίζονται με το θέμα της διαδοχής που ανοίγει στο ΠΑΣΟΚ – αν θα αλλάξει δηλαδή ο αρχηγός. Η ενότητα του χώρου της Κεντροαριστεράς δεν επιτυγχάνεται ούτε με την αλλαγή ηγεσίας, ούτε με μια συνάντηση προσώπων που θα αποφασίσουν εν μία νυκτί να ξαναδημιουργήσουν την Κεντροαριστερά. Χρειάζονται διαδικασίες που απαιτούν πολύ κόπο και πολύ δρόμο».

Κυριακή, 12 Απριλίου 2015

Καλή Ανάσταση!

Χριστός Ανέστη!
Υγεία, Αγάπη και ανάταση ψυχής σε όλο το κόσμο!


Τετάρτη, 8 Απριλίου 2015

Μεγάλη Τέταρτη: Η Πίστη και η αληθινή Αγάπη σώζει


Ημέρα προσπάθειας αποτροπής από την προδοσία, μετάνοιας και συγχώρεσης.

Σύμφωνα με το ευαγγέλιο του Ιωάννη, ο Ιησούς προσκλήθηκε σε δείπνο στο σπίτι του Σίμωνος (του λεπρού)  που άνηκε στην τάξη των Φαρισαίων. Επίσης στην πόλη βρισκόταν μία πόρνη που μόλις έμαθε ότι ο Ιησούς ήρθε στην πόλη θέλησε να μάθει σε ποιο σπίτι ήταν, προκειμένου να πάει για να τον συναντήσει.
(Μπορεί να ήταν η ίδια γυναίκα που ο Ιησούς έσωσε από το λιθοβολισμό με τα λόγια «Ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλετώ», η ένας γενικώς παραλληλισμός στην “αμαρτωλή” γυναίκα, μιας και τότε οι γυναίκες θεωρούνταν κατώτερες των ανδρών, αν και σε πλήρη αντίθεση με το τεράστιο συναίσθημα της απόλυτης αγάπης των γυναικών προς τους άνδρες της ζωής τους- πατέρες, αδέλφια, σύζυγοι και γιους, ταυτόχρονα με την παραδοχή -από τις ίδιες τις γυναίκες- του εαυτού τους σε δεύτερο ρόλο, με μια πανάρχαια σοφία της αυτοθυσίας που έχει σκοπό να μην διαταράξει την ηρεμία του συνόλου. Με μια δύναμη ψυχής που απορρέει από την μεγάλη αγάπη των γυναικών προς τον πλησίον τους. Ο Ιησούς όμως τους βλέπει όλους τους ανθρώπους ως ίσους και τους ξεχωρίζει μόνο βάση των πράξεων τους, βάση των ελεύθερων επιλογών τους γενικά, αλλά και ιδιαίτερα στις κρίσιμες στιγμές, ανθρώπινες επιλογές που αντικατροπτίζουν τα βαθιά τους αισθήματα, αλλά και την καθαρότητα της συνείδησης τους και το μεγαλείο της ψυχής τους).

Ενώ ο Ιησούς έτρωγε και συζητούσε με τους άλλους παραβρισκόμενους μπήκε ξαφνικά στο σπίτι η γυναίκα, κρατώντας στα χέρια της αλαβάστρινο δοχείο γεμάτο με μύρο. Προχώρησε στο μέρος του Ιησού και αφού στάθηκε πίσω του, γονάτισε και άρχισε να κλαίει και να οδύρεται γοερά. Η γυναίκα άνοιξε το δοχείο και άρχισε να αλείφει το κεφάλι του Ιησού με μύρο και να πλένει τα πόδια του, ενώ ταυτόχρονα έπεφταν τα δάκρυα της που έτρεχαν σαν ποτάμι από τα μάτια της. Αφού άδειασε το δοχείο ξέπλεξε τα μαλλιά της και σκούπισε με αυτά τα πόδια του Ιησού ενώ τα φιλούσε αδιάκοπα.
(Το έκανε αυτό θέλοντας να Τον τιμήσει εξαιρετικά και ήταν σαν να πρόσφερε το µύρο στο Θεό, γιατί γνώριζε καλά ότι στις θυσίες προσέφεραν λάδι στο Θεό και οι ιερείς χρίονταν µε µύρο κι ακόµα ότι και ο Ιακώβ κάποτε άλειψε µε µύρο µία στήλη και την αφιέρωσε στο Θεό. Η γυναίκα δεν υπολογίζει χρήματα μπροστά στην αφοσίωση της στον Θεϊκό Ιησού, μπροστά στην κολόνα του Βασιλείου του Θεού πάνω στην γη. Οι θείοι Ευαγγελιστές Ιωάννης και Μάρκος προσέθεσαν ακόµη και το είδος του µύρου, όνοµάζοντάς το «πιστικό» και πολύτιµο. Συνηθίζουν να ονοµάζουν το µύρο «πιστικό», για να δείξουν ότι είναι γνήσιο, ανόθευτο και εγγυηµένο, καθαρό. Ίσως ακόµα η λέξη «πιστικό» να ήταν ονοµασία του αρίστου και πρώτης ποιότητος µύρου.
 Στο ίδιο συμβάν, η γυναίκα παρουσιάζεται να υπερβάλει στις κινήσεις λατρείας, έως που περιγράφεται να είχε σπάσει κατά λάθος το αλαβάστρινο δοχείο με το ακριβό μύρο, πιθανών και ως παραλληλισμός της υπεράνθρωπης αγάπης που μια γυναίκα μπορεί να σκορπίσει, με υπερβολικό πάθος, έως και καμιά φορά σε άσχετα πρόσωπα δυσανάλογα ψυχικής αξίας του εαυτού της.
Το σίγουρο είναι ότι η γυναίκα, όσο και «αμαρτωλή» να την κρίνουν οι «αναμάρτητοι», δεν υπολογίζει ούτε χρήματα, ούτε υλικά στοιχεία, μπροστά στην Αγάπη. Η Αγάπη ως δώρο του Θεού προς τους ανθρώπους. Και η Θεϊκή Αγάπη είναι που σώζει εντέλει όλες τις ψυχές που την δέχονται).

Ο Φαρισαίος οικοδεσπότης απόρησε με τον Ιησού καθώς αναρωτήθηκε ότι από την στιγμή που ήταν προφήτης γιατί δεν εμπόδισε αυτή την γυναίκα που ήταν μια πόρνη. Τότε ο Ιησούς τον κοίταξε και του είπε: «Έχω να πω το εξής στις σκέψεις σου» και ο Σίμωνας του απάντησε: «Μίλα μου δάσκαλε».

Ο Ιησούς του είπε: «Κάποιος δάνεισε χρήματα σε δύο ανθρώπους. Στον πρώτο έδωσε πεντακόσια δηνάρια και στον δεύτερο πενήντα. Όταν έπρεπε να τα επιστρέψουν δεν είχαν χρήματα και ο δανειστής τους τα χάρισε. Ποιος από τους δύο θα χρωστάει μεγαλύτερη χάρη στον δανειστή;» και ο Σίμωνας απάντησε: «Αυτός που του χαρίστηκε το μεγαλύτερο ποσό».

Τότε ο Ιησούς του είπε: «Σωστά απάντησες. Για κοίταξε αυτή την γυναίκα. Εγώ μπήκα στο σπίτι σου και δεν μου έπλυνες τα πόδια με νερό, όμως εκείνη μου τα έπλυνε με τα δάκρυα της και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Χαιρετισμό δε μου έδωκες, όμως αυτή δε σταμάτησε στιγμή να μου φιλάει τα πόδια. Με λάδι δεν μου άλειψες το κεφάλι, όμως αυτή με πανάκριβο μύρο μου άλειψε τα πόδια. Δεν αξίζει να της πω: “σου συγχωρούνται οι τόσες πολλές αμαρτίες σου, διότι με αγάπησες τόσο πολύ;”»

Αμέσως ο Ιησούς γύρισε προς την γυναίκα και της είπε: «Σου συγχωρούνται οι αμαρτίες σου». Έπειτα όλοι οι παραβρισκόμενοι άρχισαν να διερωτώνται ποιος είναι αυτός που μπορεί να συγχωρέσει αμαρτίες και ο Χριστός γύρισε ξανά προς την γυναίκα και της είπε: «Η πίστη σου σε έσωσε, πήγαινε στο καλό».

Επιπροσθέτως είπε στην γυναίκα ότι η πράξη της θα αναφερθεί στο ευαγγέλιο που θα κηρυχτεί σε όλο τον κόσμο και αυτό θα αποτελεί ένα μνημόσυνο γι’ αυτήν.

«λαί τν κεφαλήν μου οκ λειψας• ατη δ μύρ λειψέ μου τος πόδας. ο χάριν λέγω σοι, φέωνται α μαρτίαι ατς α πολλαί, τι γάπησε πολύ• δ λίγον φίεται, λίγον γαπ. επε δ ατφέωνταί σου α μαρτίαι» (Κατά Λουκάν Ευαγγέλιο, 7.46.).

Η τιμή του μύρου ήταν γύρω στα τριακόσια δηνάρια και γι’ αυτό οι μαθητές την επέκριναν και περισσότερο απ’ όλους ο Ιούδας. Γνώριζαν οι μαθητές καλά πόσο μεγάλο ζήλο έδειχνε πάντοτε ο Χριστός για την ελεημοσύνη προς τους φτωχούς. Ο Ιησούς επέπληξε τους μαθητές του λέγοντας πως η γυναίκα του έκανε καλό με την πράξη της αφού τον ετοίμασε για την ταφή. Με την συγκεκριμένη φράση του προσπάθησε να αποτρέψει τον Ιούδα από την προδοσία αλλά ήταν μάταιο. Άλλωστε, είπε στους μαθητές, “εμένα θα με έχετε για λίγο ακόμα κοντά σας, τους φτωχούς θα τους βοηθάτε καθ΄όλη τη διάρκεια της ζωής σας”. Ο Ιούδας αποχώρησε δυσαρεστημένος και πήγε στους Αρχιερείς, όπου και διαπραγματεύτηκε την παράδοση του Διδασκάλου του έναντι 30 αργυρίων, επιλέγοντας να ανταποδίδει με προδοσία στην θεϊκή διδασκαλία του Ιησού.

Η παράδοση της Εκκλησίας χρησιμοποιεί το συγκεκριμένο περιστατικό, συγκρίνοντας τη μετάνοια της πόρνης με το ολίσθημα του Ιούδα και παραλληλίζει τις δύο ψυχικές καταστάσεις. Η πόρνη ελευθερώνεται από την αμαρτία και μετανοεί, ενώ ο Ιούδας αιχμαλωτίζεται από τη φιλαργυρία και αποχωρίζεται απ’ το Θεό.


Θα μπορούσα να διακινδυνέψω εδώ με ένα προσωπικό μου συμπέρασμα. Ενώ η γυναίκα δεν υπολόγισε μπροστά στον Ιησού ούτε τα χρήματα για τον ακριβό μύρο και δοχείο, ούτε την ίδια της την εικόνα ταπείνωσης μπροστά σε άλλους, είτε τα κάλλη της σκουπίζοντας με τα μαλλιά της τα πόδια του Χριστού. Σε αντίποδα ο Ιούδας πρόδωσε την εμπιστοσύνη του Ιησού Χριστού, πουλώντας αντί χρημάτων Εκείνον που είναι πιο πάνω από οποιοδήποτε κόστος. Όσο και αμαρτίες της σάρκας υποτίθεται ότι έχει μια γυναίκα σε σύγκριση με ένα άνδρα, ο Θεός διακρίνει την καθαρή  ψυχή που μοιράζει απλόχερα την Αγάπη, συγχωρώντας την, σε αντίθεση με τον «ενάρετο» και «σοφό» άνδρα, ο οποίος όμως στο πρώτο υποτιθέμενο «ολίσθημα» επιλεγεί να κρίνει και να τιμωρεί μέχρι και τον Γιο του Θεού, καταδικάζοντας έτσι με αυτή του την πράξη ο ίδιος  την ψυχή του. Διότι μόνο ο Θεός έχει το δικαίωμα να κρίνει. 

Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

Καλή άνοιξη και ανάταση ψυχής!

Ας κρατήσουμε για πάντα το θεϊκό δώρο που μας κάνει να ξεχωρίζουμε και στο οποίο βασίζεται η διαφορετικότητα που ωθεί στην εξέλιξη και στην αληθινή πρόοδο. Ας το χρησιμοποιήσουμε με σοφία.

Καλή άνοιξη και ανάταση ψυχής!

https://www.youtube.com/watch?v=syUtp0YQJlM
Ένα διαφορετικό τριαντάφυλλο

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2015

Η δύναμη της θέλησης



πηγή https://www.youtube.com/watch?v=kpA-FsKLA6A

Κυριακή, 22 Φεβρουαρίου 2015

Ορκίζεται…= ψεύδεται;

«Εγώ δε λέγω υμίν,  μη ομόσαι όλως, μήτε εν τω ουρανώ, ότι θρόνος εστί του Θεού. μήτε εν τη γη, ότι υποπόδιον έστι των ποδών αυτού. μήτε εις Ιεροσόλυμα, ότι πόλις εστί του μεγάλου βασιλέως. μήτε εν τη κεφαλή σου ομόσης, ότι ου δύνασαι μίαν τρίχα λευκήν ή μέλαιναν ποιήσαι». Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου». τ δ περισσν τούτων κ το πονηρο στιν. (Ματθ. ε’ 34-37).

«Εγώ, όμως, σας λέω, να μη ορκιστείτε καθόλου· ούτε στον ουρανό, επειδή είναι θρόνος τού Θεού· ούτε στη γη, επειδή είναι υποπόδιο των ποδιών του· ούτε στα Ιεροσόλυμα, επειδή είναι πόλη τού μεγάλου βασιλιά· ούτε στο κεφάλι σου να ορκιστείς, επειδή δεν μπορείς να κάνεις μια τρίχα άσπρη ή μαύρη. Αλλά, ο λόγος σας ας είναι: Ναι, ναι. Όχι, όχι· μάλιστα, το περισσότερο απ' αυτά, είναι από τον πονηρό.» [Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο Κεφ. 5, Στίχοι 34 – 37.].

Αλήθεια, πόσοι από εμάς έχουμε, ουσιαστικά, εμβαθύνει στο νόημα της λέξης όρκος, κάθε φορά που με ιδιαίτερη ευκολία, στα πλαίσια, μάλιστα, ενός απλού καθημερινού διαλόγου, την χρησιμοποιούμε;     

Έχουμε, άραγε, διαισθανθεί ότι, όσο πιο συχνά χρησιμοποιεί ο συνομιλητής μας τη λέξη «όρκος» ή «ορκίζομαι», τόσο περισσότερο καταδεικνύεται η αναλήθεια των αναφερομένων, τα οποία προσπαθεί να αποδείξει και να μας πείσει για την ορθότητά τους; Ή, μήπως, αντίστροφα, όποιον αποφεύγει να ορκιστεί τον θεωρούμε αναξιόπιστο, πειθόμενοι και παρασυρόμενοι από την ευκολία έκφρασης της λέξης «ορκίζομαι στ…..» από ένα έτερο πρόσωπο που ορκίζεται με ιδιαίτερη ευκολία;;;

      Πολλά τα αναδυόμενα ερωτήματα, ποικίλες οι απαντήσεις μέσω πολλών θεωριών, ιδεολογιών και επιστημονικών αναλύσεων.

       Πιο συγκεκριμένα:

1) Μελετώντας την Ελληνική μυθολογία, μαθαίνουμε ότι ο όρκος ήταν και αυτός Θεός, γιος του Αιθέρα και της Γαίας, ο οποίος τιμωρούσε τους επίορκους. Σύμφωνα με μία άλλη άποψη, ο όρκος ήταν παιδί της Έριδας από την οποία γεννήθηκαν και άλλα δεκατέσσερα παιδιά με αρνητική νοηματική σημασία, όπως ο πόνος, ο λιμός, η άλγη, οι μάχες, οι φόνοι, η  δυσνομία κτλ. Στα πλαίσια αποδοχής αυτής της 2ης άποψης δημιουργούνται δυο μεγάλα ερωτήματα: 1ον  γιατί τα αδέρφια του όρκου έχουν αρνητική έννοια; και 2ον ταυτίζεται νοηματικά ο όρκος με τα αδέρφια του ή είναι ο μόνος που διαφοροποιείται από αυτά;

Απαντώντας, εντελώς αυθόρμητα, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι στη σημερινή εποχή, γίνεται αποδεχτή από τους περισσότερους η διαφοροποίηση του όρκου, δηλαδή η θετική του έννοια, χωρίς, ωστόσο, να λείπουν και τα μέγιστα θεολογικά, κοινωνιολογικά και φιλοσοφικά ερωτήματα, μήπως, ουσιαστικά, ο όρκος συνιστά και αυτός μια σοβαρή κοινωνική δυσλειτουργία αντίστοιχη του ψεύδους, των πολέμων, της ένδειας, της κοινωνικής ανισότητας κ.λ.π.

2) Ετυμολογικά η λέξη «Όρκος» προέρχεται από το αρχ. Έρκος (= φραγμός < είργω).

Ως Όρκος θεωρείται η υπόσχεση ή η βεβαίωση, η οποία δίνεται με την επίκληση ενός ιερού προσώπου ή πράγματος, ως απόλυτο μάρτυρα, για την αλήθεια ή όχι κάποιου γεγονότος. Η επίκληση, μάλιστα, του Θείου στοιχείου έχει την έννοια ότι η παραβίαση της υπόσχεσης ή η ψεύτικη επιβεβαίωση από το άτομο που ορκίζεται, επισύρει τη Θεία τιμωρία, υπό την έννοια ότι δεσμεύει άμεσα ή έμμεσα την τιμή και την προσωπικότητα του προσώπου που δίνει τον όρκο, επιδιώκοντας να πείσει για το ειλικρινές της δήλωσής του αυτής.

Ο όρκος, επομένως, πηγάζει άμεσα από τη θρησκευτική πίστη, η οποία βασίζεται στη θρησκευτική συνείδηση του ατόμου και αποκτά τη μέγιστη σημαίνουσα βαρύτητα αποκλειστικά και μόνο στην περίπτωση που ο άνθρωπος που επικαλείται το Θεό πιστεύει σε Αυτόν ουσιαστικά και συνακόλουθα αναγνωρίζει και αποδέχεται, λόγω της πίστης του αυτής, ότι εάν παραβεί τον όρκο, θα πρέπει να τιμωρηθεί, λόγω της ασέβειάς του αυτής και ότι όντως θα τιμωρηθεί.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο όρκος με την προαναφερόμενη σημασία και μάλιστα ενώπιον ποικίλων θεϊκών συμβόλων, συναντάται στους μεγάλους αρχαίους πολιτισμούς, όπως στους αρχαίους Αιγύπτιους, στους Ινδούς, στους αρχαίους Έλληνες, στους Ρωμαίους και στους Εβραίους, ενώ έχουν ανακαλυφθεί πολλές γραπτές μαρτυρίες περί αυτού.

3) Πιο συγκεκριμένα, ο όρκος απαντάται στην Αρχαία Ελλάδα, όπου γινόταν χρήση αυτού και μάλιστα υπήρχαν οι λεγόμενοι «όρκιοι θεοί», μεταξύ των οποίων συγκαταλέγεται και ο Δίας – Ζεύς.

Οι αθλητές ορκίζονταν ότι θα αγωνίζονταν έντιμα, χωρίς να παραβούν τους κανόνες ή να προξενήσουν κακό στους συναθλητές τους, ενώπιον του χρυσελεφάντινου αγάλματος του Δια, ενός αριστουργηματικού αγάλματος, το οποίο βρισκόταν στην Αρχαία Ολυμπία και συγκεκριμένα είχε τοποθετηθεί, ως λατρευτικό άγαλμα στον ναό του Δία. [Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε από το διάσημο γλύπτη της εποχής Φειδία, περίπου το έτος 430 π.Χ. και κατά τα ιστορικά στοιχεία, η κατασκευή του είχε διάρκεια δυο Ολυμπιακών Περιόδων, δηλαδή οκτώ ετών. Αξίζει να σημειωθεί ότι, λόγω της απαράμιλλης τεχνικής και καλλιτεχνικής κατασκευής και των κολοσσιαίων διαστάσεών του (13 μέτρα ύψος συν 1,1 μέτρα η βάση), συμπεριλαμβανόταν στα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου].

Ο όρκος, από πολύ νωρίς, εντάχθηκε στο Αρχαίο Ελληνικό Δίκαιο, και είχε ευρέως αναγνωριστεί και ως ένα μη θεσμοποιημένο αποδεικτικό μέσο κατά τη δικαστηριακή διαδικασία. Υπό αυτή τη σημασία αναφέρεται στο έπος του Ομήρου «Ιλιάδα», ότι ο Αγαμέμνονας, παρουσία των Αργειτών, ορκίσθηκε στο Θεό Δία για να αποδείξει ότι δεν είχε πειράξει τη Βρισηίδα, όσο χρόνο την είχε στη σκηνή του.

Στην Αρχαία Αθήνα οι έφηβοι, όταν γίνονταν ενήλικοι (18 ετών), παρουσιάζονταν στην εκκλησία του δήμου, στην Πνύκα. Εκεί, αναγράφονταν στους καταλόγους των Αθηναίων πολιτών, στο επονομαζόμενο «ληξιαρχικόν γραμματείον», τους χορηγούνταν ένα δόρυ και μία ασπίδα και στη συνέχεια ανέβαιναν ένοπλοι στην Ακρόπολη, όπου και έδιναν τον «Όρκο των Αθηναίων εφήβων» στον ναό της Αγλαύρου. Ο όρκος αυτός διασώθηκε από τον αρχαίο ρήτορα Λυκούργο (390 π.Χ – 324 π.Χ), ο οποίος τον συμπεριέλαβε στον μοναδικό σωζόμενο στην  σημερινή εποχή λόγο του, στον «Κατά Λεωκράτους», ενώ αναφορά σε αυτόν έχουν κάνει ο σημαντικότερος ρήτορας της αρχαιότητας και όλων των εποχών, μαθητής του ρήτορα Ισοκράτη, Δημοσθένης (384 – 322 π.Χ) και ο μέγιστος Έλληνας Φιλόσοφος Αριστοτέλης (384 – 322 π.Χ) στην πολιτική πραγματεία του «Αθηναίων Πολιτεία».

Υποστηρίζεται η άποψη πως ο συγκεκριμένος όρκος συντάχθηκε από τον σπουδαίο Αθηναίο νομοθέτη, φιλόσοφο και ποιητή Σόλωνα (περ.639-599 π.Χ.), [έναν από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας], ο οποίος προέβη σε μεταρρυθμίσεις στο χώρο της δικαιοσύνης και  θέσπισε νέους νόμους, οι οποίοι επέτρεπαν τον όρκο και καθόριζαν τις προϋποθέσεις χρήσης του ως αποδεικτικού μέσου, ενώ, λόγω της σπουδαιότητας του συνολικού νομοθετικού του έργου, το οποίο επέδρασε θετικά στην εξέλιξη του (δημοσίου & ιδιωτικού) δικαίου, αλλά και στην κοινωνική, οικονομική, πολιτική και πολιτειακή εξέλιξη της Αθήνας, ο Σόλωνας αναγνωρίστηκε δίκαια ως «ο πατέρας» του αστικού δικαίου!!!

4) Περισσότερο διαδεδομένη ήταν η χρήση του όρκου στο Ρωμαϊκό Δίκαιο, όπου αναγνωριζόταν, αρχικά, ως μέσο επίλυσης των εξώδικων διαφόρων και μεταγενέστερα και ως μέσο απόδειξης. Λόγω, μάλιστα, της ιδιαίτερης αφοσίωσης των Ρωμαίων στη θρησκεία, ο όρκος απέκτησε ιδιαίτερη θρησκευτική σημασία, την οποία, άλλωστε, επεσήμανε ο ρήτορας  και πολιτικός Μάρκος Τύλλιος Κικέρων, γνωστός απλά και ως Κικέρων (106 π.Χ – 43 π.Χ), ο οποίος έζησε στα τέλη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους ρήτορες και συγγραφείς στη λατινική γλώσσα.



5) Αξίζει, ωστόσο, να ερευνηθεί, στο σημείο αυτό, η θέση της Αγίας Γραφής στο ζήτημα της ορκοδοσίας. Στο 5ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον Ευαγγελίου (34-37) ο ίδιος ο Θεάνθρωπος Ιησούς διδάσκει:  «Εγώ δε λέγω υμίν, είπε, μη ομόσαι όλως, μήτε εν τω ουρανώ, ότι θρόνος εστί του Θεού. μήτε εν τη γη, ότι υποπόδιον έστι των ποδών αυτού. μήτε εις Ιεροσόλυμα, ότι πόλις εστί του μεγάλου βασιλέως. μήτε εν τη κεφαλή σου ομόσης, ότι ου δύνασαι μίαν τρίχα λευκήν ή μέλαιναν ποιήσαι. στω δ λόγος μν να ναί, ο ο· τ δ περισσν τούτων κ το πονηρο στιν.»  (Ματθ. ε’ 34-37). (μτφρ: Εγώ όμως σας λέγω, είπε, μην ορκίζεσθε καθόλου, ούτε στον ουρανό διότι είναι ο θρόνος του Θεού, ούτε στη γη επειδή είναι το υποπόδιο των ποδιών του. Ούτε στα Ιεροσόλυμα γιατί είναι η πόλη του μεγάλου βασιλιά. Ούτε στο κεφάλι σου μην ορκισθής γιατί δεν μπορείς να δημιουργήσεις ούτε μια λευκή ή μαύρη τρίχα του Ας είναι δε ο λόγος σας αληθινός πάντοτε, ώστε το ναι να είναι ναι και το όχι να είναι όχι. Διότι το παραπάνω από αυτά είναι από τον πονηρό, τον πατέρα του ψεύδους.). Η διδασκαλία του Ιησού Χριστού, επομένως, ορίζει κατηγορηματικά ότι δεν πρέπει σε τίποτα να ορκιζόμαστε, αφού τα πάντα τα γεμίζει η παρουσία του Θεού. Ο ίδιος, ο Θεάνθρωπος, μέσω της προαναφερόμενης εντολής Του, έδωσε νέο Νόμο περί όρκου, με τον οποίο απαγορεύει τελείως τον όρκο. Ο όρκος θεωρείται ασυμβίβαστος στον τέλειο αυτό Νόμο, δεδομένης της φιλαλήθειας και της ειλικρίνειας που χαρακτηρίζει τους Χριστιανούς. Η απαγόρευση που θέτει ο Κύριος είναι απόλυτη και σαφής: «Εγώ δε λέγω υμίν μη ομόσαι όλως. Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου». (Ματθ. ε’, 34).

6) Απαγορευμένος, όμως, δεν καθίσταται μόνο ο όρκος, που αναφέρεται άμεσα στον ίδιο το Θεό, αλλά και έμμεσα σε κάθε πρόσωπο ή πράγμα, που σχετίζεται με τον Θεό, δηλαδή, απαγορεύεται παράλληλα και η μικρορκία, αφού δεν επιτρέπεται να ορκιζόμαστε «Μήτε εν τω ουρανώ… μήτε εν τη γη…μήτε εις τα Ιεροσόλυμα…».

Ο ουρανός, η γη και όλα συνολικά τα δημιουργήματα δεν είναι αυθύπαρκτα και ανεξάρτητα από το Θεό, αλλά κτίσματα Του. Γι’ αυτό, ακριβώς, όταν ορκίζεται κανείς σ’ αυτά, έμμεσα καλεί μάρτυρα και τιμωρό τον ίδιο το Θεό. Δεν μπορεί να υπάρξει, επομένως, όρκος μόνο φαινομενικά και όχι ουσιαστικά, δεν μπορεί να υπάρξει κατ’ επίφαση όρκος, ο οποίος μας παρέχει τη δυνατότητα να τον παραβαίνουμε χωρίς φόβο ή ενοχή και καμία γενικά συνέπεια.

Η ζωή μας, η ύπαρξή μας, κάθε στοιχείο και σημείο του ανθρώπινου σώματος, το κεφάλι μας, τα μάτια μας κλπ. είναι δημιούργημα του Θεού, απόλυτη ιδιοκτησία Του και Ναός του Αγίου Πνεύματος. «Ουκ οίδατε ότι το σώμα υμών ναός του Αγ. Πνεύματος έστι;» (Α’ Κορινθ, ΙΣΤ’ 15-19).

Γι’ αυτό, ακριβώς, δεν μας παρέχεται καμία εξουσία να ορκιζόμαστε, πόσο περισσότερο να ορκιζόμαστε, όχι απλά στη δική μας ζωή, αλλά και στη ζωή των άλλων και μάλιστα οικείων ή συγγενικών μας προσώπων, αφού δεν έχουμε καμία εξουσία πάνω στη ζωή και στην ανθρώπινη ύπαρξη («ότι ου δύνασαι μίαν τρίχαν λευκήν ή μέλαιναν ποιήσαι»). Κάθε τέτοιος όρκος είναι όρκος στον ίδιο το Θεό, που εξουσιάζει ζωντανούς και νεκρούς. Ακόμα μεγαλύτερη αμαρτία συνιστά ο όρκος στην ψυχή αγαπητών προσώπων, που έχουν αποβιώσει, αφού η ψυχή των αποθανόντων βρίσκεται πια στην απόλυτη εξουσία του Θεού…

Ακόμα και η χρησιμοποίηση απλά της λέξης «ορκίζομαι» ή της έκφρασης «σου ορκίζομαι» συνιστά πλήρη όρκο αναφερόμενο στον Θεό, όπως, αντίστοιχα, ο όρκος με επίκληση της αλήθειας, δηλαδή η έκφραση «Μα, την αλήθεια», αποτελεί όρκο, διότι αλήθεια είναι μόνο ο ίδιος ο Θεός… «Εγώ ειμί η Αλήθεια», είπε ο Κύριος.

7) Στις εναλλασσόμενες ιστορικές συγκυρίες η δόση του όρκου θεωρήθηκε απαραίτητη ως εγγύηση και ασφάλεια έναντι του ψεύδους, θεωρούμενος, μάλιστα, ο όρκος, ως σημαντικός ηθικός θεσμός και παράγοντας διασφάλισης της αρμονίας των ανθρώπινων σχέσεων. Γι’ αυτό, άλλωστε, ο Κύριος αναφέρει, ότι από τον πατέρα του ψεύδους, από τον πονηρό, προήλθε η ανάγκη του όρκου. Δημιουργείται, όμως, η εξής απορία: Όπου επικρατεί η αλήθεια - και πρέπει να επικρατεί στις χριστιανικές κοινωνίες – ο όρκος δεν είναι περιττός;;;

Η Ορθόδοξη Θεολογία, από πολύ νωρίς, στηλίτευσε το μέγεθος της αμαρτίας και ασέβειας έναντι του Θείας Παρουσίας που αποτελεί η χρησιμοποίηση από τους ανθρώπους του ονόματος του Θεού ή άλλων ιερών προσώπων και πραγμάτων, μέσω του όρκου, με αναπόφευκτο αποτέλεσμα την ανίερη υποβίβαση αυτών στην τάξη των κοινών, απλών, βιοτικών πραγμάτων, προς το σκοπό της εξασφάλισης ευτελών, συνήθως, υλικών συμφερόντων.

Ο Κύριος, άλλωστε, όπως προαναφέρθηκε, δεν περιορίστηκε στην απαγόρευση του όρκου, αλλά, παράλληλα, αναφέρθηκε και στη θετική του όψη, λέγοντας: «Έστω δε ο λόγος υμών ναι ναι, ου ου. Το δε περισσόν τούτων εκ του πονηρού εστίν» (Ματθ. ε’ 37). Δηλαδή, οι απαντήσεις μας θα πρέπει να είναι απλές, αληθινές, ειλικρινείς, έτσι ώστε να εξαλειφθεί η αναγκαιότητα ορκοδοσίας και αναπόφευκτα η ψευδορκία…

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι, όταν μας τίθεται ένα ερώτημα, θα πρέπει ή να το βεβαιώσουμε ή να το αρνηθούμε, δηλαδή θα πρέπει να απαντούμε βεβαιωτικά λέγοντας ναι ή αρνητικά λέγοντας όχι. Το ναι, όμως, πρέπει να είναι πραγματικό ναι και το όχι να είναι πραγματικό όχι. Σε περίπτωση που τεθεί πάλι η ίδια ερώτηση, λόγω αμφισβήτησης της ειλικρινούς δήλωσης, πάλι η απάντηση πρέπει να είναι το πραγματικό ναι ή το πραγματικό όχι και μάλιστα με εντονότερη και διπλή διαβεβαίωση, δηλ. ναι-ναι ή όχι-όχι και σε καμία περίπτωση ο όρκος!!! Αλλά, ακόμα και στην περίπτωση που η μη επίκληση όρκου εκληφθεί, λανθασμένα, ότι υποδηλώνει ανειλικρίνεια, είναι προτιμότερο να ανεχθούμε την υποψία αυτή, παρά να προσπαθήσουμε να την διαλύσουμε με την επίκληση και μόνο του όρκου! Αυτό, ουσιαστικά, οδηγεί σε μια παράλογη, ασυναίσθητη, πολλές φορές, συνήθεια – τρόπο σκέψης να πιστεύουμε μόνο όσους ορκίζονται. Άλλωστε η υποψία, λόγω της μη όρκισης, γρήγορα διαλύεται μέσω των δεδομένων της ανθρώπινης συναναστροφής, τόσο των οικείων, όσο και των λιγότερο γνώριμων ατόμων, δηλαδή η αλήθεια σε ανύποπτο τόπο και χρόνο και πολλές φορές, με ένα ιδιαίτερα απροσδόκητο τρόπο, αποκαλύπτεται.

8) Η ευκολία επίκλησης του όρκου, αποδεικνύει, με μεγαλύτερη ευχέρεια την αναξιοπιστία του ατόμου που τόσο εύκολα, δηλαδή, με πλήρη ετοιμότητα ορκίζεται για την αλήθεια των όσων αναφέρει, αφού, συνήθως, τα άτομα που ορκίζονται «απέχουν» από κάθε αναφορά πραγματικών περιστατικών ή αντικειμενικών στοιχείων απόδειξης, ψευδόμενα σε κάθε περίπτωση, ενώ, όσοι δεν ορκίζονται, συνήθως παραθέτουν αντικειμενικές «αποδείξεις» των δεδομένων στα οποία αναφέρονται, αλλά και εξηγούν γιατί θεωρούν ότι δεν πρέπει - δεν αρμόζει ή δεν ωφελεί να ορκίζονται… Η συνήθης και γρήγορη προσφυγή στην επίκληση του όρκου  οδηγεί, με αντικειμενική βεβαιότητα, στο ψεύδος. Όσο πιο εύκολος ο όρκος, τόσο μεγαλύτερο το ψέμα…

Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι ο Κύριος στο νέο νόμο περί όρκου τον οποίο έθεσε, δηλαδή, το ναι να είναι αληθινό ναι και το όχι πραγματικό όχι, συμπλήρωσε ότι: «Το δε περρισσόν τούτων εκ του πονηρού εστί» (Ματθ. ε’ 37). Δηλαδή, κάθε τι επιπλέον, κάθε τι επιπρόσθετο από το ναι ή το όχι, από την βεβαίωση ή την άρνηση, προέρχεται από τον πονηρό!!!. Ποιο, όμως, είναι το περισσότερο; Στο ουσιώδες αυτό ερώτημα ο Ιερός Χρυσόστομος διευκρινίζει ότι «περρισσόν» είναι, όχι μόνο η επιορκία, αλλά και η απλή καταφυγή στον όρκο, για την οποία ο Κύριος ανέφερε ότι αποτελεί παρακίνηση του πονηρού! (Ιωάν. η’ 44). Το ψεύδος, άλλωστε, είναι η αιτία από την οποία γεννήθηκε ο όρκος.

9) Η Ορθόδοξη στάση περί ορκοδοσίας επισημαίνεται από τους τρεις  Ιεράρχες και από άλλους αγίους και πατέρες της Εκκλησίας:

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος αναφέρει: «Όρκου τι χείρον; Ουδέν», δηλαδή: Τι είναι χειρότερο από τον όρκο; Τίποτα!»

Ο Μέγας Βασίλειος επισημαίνει: «Καθ’ άπαξ μεν όρκος απαγορεύεται. Πολλώ δε που εικός τον επί κακώ γενόμενον κατακεκρίσθαι» (ΚΘ’ Κανών Μ. Βασιλείου), δηλαδή, ο όρκος απαγορεύεται μια και για πάντα. Περισσότερο, μάλιστα, ο όρκος που γίνεται για κακό.

Ο Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει: «Συ, ει μηδέν έτερον, αυτό γουν το Βιβλίον αιδέσθητι, ο προτείνεις εις όρκον. Το Ευαγγέλιον, ο μετά χείρας φέρεις και κελεύεις ομνύναι, ανάπτυξον και ακούσας τι περί όρκου ο Χριστός εκεί διαλέγεται, φρίξον και απόστηθι. Συ δε τον νόμον τον κωλύοντα ομνύναι, τούτον όρκον ποιείς: Ω της ύβρεως! Ω της παροινίας!». Δηλαδή: εσύ, αν μη τι άλλο, αυτό το Βιβλίο σεβάσου το, το οποίο προτείνεις για όρκο. Το Ευαγγέλιο που κρατάς στα χέρια σου και παροτρύνεις κάποιον να ορκισθεί σε αυτό, άνοιξέ το και όταν μάθεις τι λέγει για τον όρκο ο Χριστός, φρίξε και στάσου μακριά από αυτό που πήγες να κάνεις. Εσύ, ορκίζεσαι στο νόμο που απαγορεύει τον όρκο; Τι ύβρις! Τι παράνοια! Παράλληλα, ο Ιερός Χρυσόστομος επισημαίνει ότι «ο πολύορκος θα αναγκασθεί να επιορκήσει», δηλαδή, όποιος ορκίζεται πολλές φορές και συνεπώς με μεγάλη ευκολία και σε πολλές περιπτώσεις, θα αναγκασθεί, εκ των πραγμάτων, να παραβεί τους όρκους του και να καταστεί επίορκος.

Ο Άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, αναφέρει στην Καθολική του Επιστολή: «Προ πάντων αδελφοί μου, μη ομνύετε, μήτε τον ουρανόν, μήτε την γην, μήτε τινά άλλον όρκον. ήτω δε ο λόγος υμών το ναι, ναι και το ου, ου» (Ιακ. ε’ 12). Δηλαδή: Προ πάντων αδελφοί μου, μην ορκίζεσθε ούτε στον ουρανό ούτε στη γη, ούτε οποιοδήποτε άλλο όρκο. Ας είναι, όμως, ειλικρινής ο λόγος σας, το ναι να είναι ναι και το όχι να είναι όχι.

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς αναφέρει: «Φεύξη τον όρκον τελείως» (απόφευγε τελείως τον όρκο) και ο Άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας επισημαίνει: «ουκ ην πονηρόν τότε το ομνύειν, μετά Χριστόν εστί πονηρόν», δηλαδή στην Παλαιά Διαθήκη δεν ήταν κακό να ορκίζεσαι, μετά Χριστόν όμως είναι κακό. [– Μάλιστα σε σχέση με τη θέση του όρκου στην Παλαιά Διαθήκη, την ιστορική αυτήν περίοδο, ο ίδιος ο Θεός ορκίζεται στον Εαυτόν Του, (γιατί δεν υπάρχει ανώτερός Του), ότι θα τηρήσει τις υποσχέσεις Του, τις οποίες έδωσε στον Αβραάμ και στα άλλα εκλεκτά πρόσωπα του περιούσιου λαού Του, «κατ’ εμαυτού ώμοσα .. αρώ εις τον ουρανόν την χείρα μου και ομούμαι τη δεξιά και ερώ, ζώ εγώ εις τον αιώνα ... διεθέμην διαθήκην τοις εκλεκτοίς μου, όμωσα Δαυίδ τω δούλω μου ... ή μην ευλογών ευλογήσω σε και πληθύνων πληθυνώ σε ... Ώμοσε Κύριος τω Δαυίδ αλήθειαν και ου μη αθέτηση αυτήν» (Γεν. 22,16-17. Δευτ. 32,40. Ψαλ. 88,4 & 131,11. Ησ. 55,23,). Επίσης, ο Θεός καλεί τους ανθρώπους να ορκίζονται στο όνομά Του και όχι στους ψεύτικους θεούς «Κύριον τον Θεόν σου φοβηθήση και αυτώ μόνω λατρεύσεις και προς αυτόν κολληθήση και επί τω ονόματι αυτού ομή ... ευφρανθήσεται επί τω Θεώ πας ο ομνύων εν αυτώ, ότι ενεφράγη στόμα λαλούντων άδικα» (Δευτ. 6,13 & 10,20. Ψαλμ. 62,12).]

Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης (στην ερμηνεία του ΨΔ’ Κανόνα της Πενθέκτης Οικ. Συνόδου) αναφέρει, σε σχέση με τον όρκο, ότι «ου μόνοι δε οι κατά την συνήθειαν των Ελλήνων γινόμενοι όρκοι είναι εμποδισμένοι από τους Χριστιανούς, αλλά και κάθε απλός όρκος».

Πλήθος ακόμα Αγίων Πατέρων αντιμετωπίζουν αρνητικά το θέμα του όρκου, γεγονός που καταδεικνύει, με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο, την τεράστια σωτηριολογική σημασία που έχει η ορκοδοσία στην Ορθόδοξη Θεολογία.

Πέραν, ωστόσο, από οποιαδήποτε θεολογική ή φιλοσοφική άποψη περί όρκου, ίσως πρέπει - θαυμάζοντας το μεγάλο πνεύμα των αρχαίων προγόνων μας - να σκεφτούμε την προτροπή του μεγάλου Έλληνα φιλοσόφου, μαθηματικού, γεωμέτρη και θεωρητικού της μουσικής, του 6ου π.Χ. αιώνα, Πυθαγόρα του Σάμιου, ο οποίος αναφέρει: «Μην ορκίζεστε στους Θεούς, αλλά να φροντίζετε να είστε από μόνοι σας αξιόπιστοι».

Τελικά, μήπως, πίσω από τον όρκο κρύβεται η απάτη;

Πηγή Arthrografia 07/07/2013 Patrisnews

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015

Μια μέρα μετά από τι μου ΕΞΑΦΑΝΙΣΑΝ το προφίλ μου στο φεισμπουκ ΧΩΡΙΣ ΚΑΝΕΝΑ ΛΟΓΟ

Αφού μου εξαφάνισαν εντελώς το πρώτο μου προφίλ στο φεισμπούκ- ΚΑΡΜΕΝ ΓΛΙΓΛΗ- δήθεν διότι «φαίνεται ότι δεν είναι το πραγματικό μου όνομα» όπου είχα 5000 @φίλους και χιλιάδες κείμενα κάθε χρόνο εδώ και πολλά χρόνια… το αλλο προφίλ ΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ ΟΝΟΜΑ, πιο καιονούργιο και με λιγους @φιλους φαινέται οτι εχεί το σωστό όνομα χαχαχα ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!!! το οποίο δεύτερο μου προφίλ ούτε αυτό δεν μπορείς να το βρείς στην "αναζήτηση" στο φεισμπούκ, παρόλο που εχω πρόσβαση σε αυτό... μετά από 24 ώρες που έστειλα προς το φεισμπούκ και την αστυνομική μου ταυτότητα (αντίγραφο) όπως μου ζήτησε το φμπ για την αποκατάσταση του πρώτου μου προφίλ και δεν έλαβα ΚΑΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ (αλήθεια δεν είναι αντισυνταγματικό να μου ζητάει ένας άγνωστος -χωρίς να μου πει το όνομα του τουλάχιστον και χωρίς καμία επίσημη ιδιότητα- την αστυνομική μου ταυτότητα???)… θεωρώ ότι δεν υπάρχει κανένα λόγος να συνεχίζω να γράφω στο διαδίκτυο πια. Και πάλι ΝΤΡΟΠΗ!!!! σε όποιον το έκανε. Αλλά μάλλον δεν θα πάρω καμιά απάντηση όπως και τότε που κράτησαν ολόκληρο το μισθό επί μήνες και δεν μίλησε ΚΑΝΕΙΣ… είναι η...δημοκρατία…όπως διαφαίνεται...

Σάββατο, 3 Ιανουαρίου 2015

Το προφίλ μου στο Facebook ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ σήμερα ΞΑΦΝΙΚΑ. Τυχαίο???

Μετά από παμπολλές φορές που μου το κλείδωσαν, σήμερα το προφίλ μου στο Facebook ΚΑΡΜΕΝ ΓΛΙΓΛΗ (το πραγματικό μου όνομα) ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΞΑΦΝΙΚΑ. Όπως μου έγραψε, μετά από μαζικές καταγγελίες ότι ΔΗΘΕΝ «δεν είναι το πραγματικό μου όνομα». Και όμως είναι. Σκανάρισμα και όλα τα σχετικά και ΑΝ… Τυχαίο???

Τρομερό… ΝΤΡΟΠΗ!