«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανθρώπινα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Ανθρώπινα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη, 9 Μαρτίου 2010

Μακριά από τον τόπο σου!


Ξέρεις τι θα πει να έχεις την απόλυτη μοναξιά, την πείνα και την έχθρα απέναντί σου; Να νιώθεις το κοφτερό μαχαίρι να σκαλίζει την αγιάτρευτη πληγή σου, σα που τραγουδούσε η Άννα Βαγενά στο ρόλο της Ελένης, ενός κατατρεγμένου κοριτσιού, στα θρυλικά «Κόκκινα Φανάρια» του Γαλανού;
«Μοναξιά.
Κι η θύμησή σου μαχαιριά
μες την πληγή μου.
Ερημιά.
Γυαλιά σπασμένα στην καρδιά
η φυλακή μου
Ερημιά κι απόγνωση·
πέθανε η ελπίδα μου,
ρήμαξε η ζωή μου.
Βούρκωσε η θύμηση,
το μαχαίρι μάτωσε
την παλιά πληγή μου.»
Κι όσο τα σκεφτόμουνα αυτά, ντριιιν, ο Γιάννης από Ηράκλειο. Αντί για καλημέρα έμπηξε τις φωνές.
- Γράψε.
- Τι να γράψω;
- Πήγα το πρωί στο φούρνο, κι ήμασταν, πέντε νοματαίοι ουρά. Όχι καλοταϊσμένοι, μισοχορτάτοι.
- Λοιπόν;
- Είπα· γράφε. Αγρίεψε πάλι, και συνέχισε. Όταν άπλωνα το χέρι να πάρω τη μιάμιση φρατζόλα που μου επιτρέπει η σύνταξη να αγοράζω, να σου ένας κακομοίρης ρακένδυτος, λίγο βρόμικος και πολύ μελαψός. Πλησίασε φοβισμένος, αδιαφορήσαμε εμείς στην αρχή, αλλά μόλις πλεύρισε επικίνδυνα, μαζωχτήκαμε σα το χοχλιό που τον βρίσκει ο ήλιος.
- Είχε πιστόλι;
- Φουκαράς σου λέω! Βρακί δεν είχε· πιστόλι θα κρατούσε;
- Άμα σφίξει γερά η πείνα…
- Σωστά, μα τούτος άντεχε ακόμα. Μας κοίταξε που λες περίλυπος, έδειξε το ζεστό ψωμί, σφούγγιξε τα χείλια του με το μανίκι, και με σπασμένα ελληνικά και νοήματα μας ζήτησε να του αγοράσουμε μια φρατζόλα. Πεινούσε. Αυτό μας το είπε, παίζοντας βιολί στη κοιλιά του απάνω.
- Και;
- Δεν καταλαβαίνεις; Οι τρεις κουμπωθήκανε. Πήρανε το ψωμί τους και αμίληχτοι φύγανε λες και κακό μεγάλο τους περίμενε. Ο πέμπτος πήρε μια φρατζόλα, του την έδωσε, κι αυτός σαν αγρίμι πεινασμένο την άρπαξε, φίλησε τα χέρια του ευεργέτη του, κι έριξε μια δαγκωνιά που την κατάπιε σαν γλάρος.
- Κι ο τέταρτος; Τον ρώτησα.
- Ήταν αστυνομικός. Και ήξερε πως ο μελαψός άντρας δεν είχε άδεια παραμονής. Σκέφτηκε να τον στείλει στη πατρίδα του χορτάτο.
Ο Μαχίρ, έτσι τον λέγανε, έριξε άλλη μια μπουκιά, έβαλε μετά την υπόλοιπη φρατζόλα κάτω από τη μασχάλη του, έσκυψε το κεφάλι, και βγήκε στο δρόμο. Στην τρώγλη που έμενε, τέσσερα γυαλιστερά μάτια καρφωμένα σε ρυτιδιασμένα προσωπάκια γέμισαν τον αγέρα ευδαιμονία.
- Σε καλό τόπο βρεθήκαμε! Μουρμούρισε στη γλώσσα τους.
Φχαρίστησα το Γιάννη, έκανα να χαιρετίσω και να κλείσω το τηλέφωνο, ξαναθύμωσε αυτός.
- Τα άλλα τα έμαθες;
- Τα ποια;
- Μα είσαι, ρε παιδί μου! Διάβασε και καμμιά εφημερίδα!
- Λέγε…
- Πήγε ένας άλλος, πιο πολύ από φουκαράς, νηστικός καμμιά βδομάδα, σε ένα σούπερ μάρκετ.
- Ωχχ, και έκλεψε;
- Μη βιάζεσαι. Φοβήθηκε, ή ντράπηκε να μπει μέσα, και έριξε μια ματιά στα σκουπίδια. Εκεί είχε πεταμένα κάτι γιαούρτια που είχανε λήξει. Χίμηξε λοιπόν, τα πήρε, κι άρχισε να τρώει με λαιμαργία.
- Ε, δεν τον πείραξε κανένας.
- Λάθος. Ο ιδιοκτήτης του μαγαζιού τού έκανε μήνυση. Του βάλανε, γράφει η εφημερίδα, χειροπέδες. Θα τον δικάσουν γιατί φοβήθηκαν, λέει, μην πάθει δηλητηρίαση!
Στο κρατητήριο που τον πήγανε, δίπλα, η τηλεόραση έλεγε για τις εξεταστικές επιτροπές και τα εκατομμύρια που εξαφανίστηκαν.
Απο ΕΔΩ.

Παρασκευή, 15 Μαΐου 2009

ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΩΡΟ ΕΧΕΙ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΑΣ


"Ο μικρός Στέλιος 3 ετών ( οικογένεια Κοτανίδη ) που αντιμετωπίζει σοβαρό πρόβλημα υγείας (στο κεφάλι), θα χρειαστεί τις επόμενες ημέρες να μεταβεί στο Λονδίνο για άμεση λεπτή επέμβαση. Ο μικρός Στέλιος έχει σοβαρό πρόβλημα υγείας και είναι μέλος ασπρόμαυρης οικογένειας και όσοι μπορούμε πρέπει να βοηθήσουμε αυτό το παιδί.

Η ανάγκη του για χρήματα στην οικογένεια είναι τεράστια . Σαν μια μικρή προσπάθεια βοηθειας και από την πλευρά μας εκτός από ποσό που θα καταθέσει ο σύνδεσμος αλλά και η εκπομπή PAOK SUPPORTERS γιατί πάνω από όλα πρέπει σε τέτοιες στιγμές να είμαστε ευαίσθητοι , καλούμε όσους μπορούν να βοηθήσουν την οικογένεια για να μεταβεί ο Στέλιος στο Λονδίνο.
Μπορείτε να καταθέσετε οποιοδήποτε χρηματικό ποσό στον παρακάτω λογαριασμό:

Εθνική Τράπεζα: 235/495655-98 Koτανίδης Δημήτριος

Σήμασια δεν έχει τι ποσό θα καταθέσει ο καθένας , αλλά η ανθρώπινη κίνηση και η ευαισθητοποίηση του καθενός μας !!!

Μέσω της εκπομπής PAOK SUPPORTERS θα δοθούν και περισσότερες πληροφορίες στον κόσμο αλλά και από την οικογένεια του παιδιού !!!

http://www.fcpaok.gr//index.php?option=com_content&task=view&id=1649&Itemid=108

Από το opateras

Δεν έχει σημασία αν είστε ΠΑΟΚ η άλλη ομάδα. Αρκεί η ανθρωπιά. Προσωπικά είμαι Εθνική Ελλάδος. (σ. μου)

Δευτέρα, 20 Απριλίου 2009

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΓΚΛΕΙΣΤΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΚΥΡΙΜΟΠΟΥΛΟΥ


Η Χριστίνα Κυριμοπούλου είναι έγκλειστη εδώ και πέντε χρόνια στις φυλακές ανηλίκων στον Ελαιώνα, για αδικήματα που είχε διαπράξει 14 ετών. Έχει κάνει επανειλημμένα απόπειρες αυτοκτονίας ενώ της χορηγούνται φάρμακα χωρίς να βρίσκεται κάτω από την εποπτεία ψυχιάτρου.Το κοριτσι βρισκεται σε πολυ ασχημη ψυχολογικη κατασταση,προκαλωντας διαρκεις αυτοτραυματισμους στον εαυτο της με πολυ σφοδρο τροπο.Χρεαιζεται αμεση φροντιδα και παρακολουθηση απο ειδικευμενο προσωπικο,οχι μονο λογω των προβληματων που της εχει προκαλεσει ο εγκλεισμος αλλα και η τοξικομανια.Η δικηγορος της,κα Χρυσα Πετσιμερη,προκρινει την αμεση μεταφορα της σε νοσοκομειο ή κεντρο αποτοξινωσης,προς αποφυγη του μοιραιου.

Θα πρεπει να σημειωθει οτι το κοριτσι,τσιγγανα στην καταγωγη, στερειται σταθερου οικογενειακου περιβαλλοντος αρα χρειαζεται ακομα εντονοτερα την συμπαρασταση μας ωστε οχι μονο να γλιτωσει τον κινδυνο αλλα να μπορεσει να σταθει στα ποδια της.

Φυσικα κ η περιπτωση της Χριστινας ειναι μια απο τις χιλιαδες περιπτωσεις που η αναλγησια του κρατους και της κοινωνιας στελνει τα μικρα παιδια μεσα στις φυλακες για πραξεις που συνηθως σχετιζονται με τον τροπο ζωης που η ιδια τα εχει αναγκασει να ζουν.Ισως για καποιους η λυση στο προβλημα της Χριστινας να ναι η κοινωνικη αλλαγη,αλλα αυτο δε μας δινει το αλλοθι να μην δραστηριοποιηθουμε με καθε τροπο τωρα που το κοριτσι βρισκεται σε κινδυνο .

ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΗΝ ΕΙΔΗΣΗ ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΘΕΙ ΓΕΓΟΝΟΣ!ΑΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΖΩΗ ΝΑ ΠΕΤΑΧΤΕΙ ΣΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ ΤΗΣ ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ ΤΟΥΣ!

Δευτέρα, 13 Απριλίου 2009

ΜΙΑ ΑΘΩΑ ΨΥΧΗ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS


ΜΙΑ ΑΘΩΑ ΨΥΧΗ ΕΚΠΕΜΠΕΙ SOS ΚΑΙ ΜΑΣ ΚΑΛΕΙ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΟ ΠΑΡΟΝ. Η ΜΑΡΙΑ (http://mariatweety.blogspot.com/) ΔΙΝΕΙ ΜΙΑ ΑΝΙΣΗ ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΕΠΑΡΑΤΟ ΝΟΣΟ ΚΑΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΑΜΕΣΑ ΤΗΝ ♥ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΜΕΡΙΣΤΗ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗ ΜΑΣ. Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΕΤΡΑΕΙ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ. ΟΛΕΣ ΚΑΙ ΟΛΟΙ ΜΑΣ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΚΑΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΜΕ ΜΙΑ ΚΑΛΗ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΛΙΓΕΣ ΦΟΡΕΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΤΙ. ΕΞΑΛΛΟΥ, ΤΟ ΕΧΟΥΜΕ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ ΕΜΠΡΑΚΤΑ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΤΟ ΠΕΤΥΧΟΥΜΕ, ΕΧΟΝΤΑΣ ΔΩΣΕΙ ΑΛΗΘΙΝΟ ΝΟΗΜΑ ΣΤΙΣ ΤΕΛΕΥΤΑΙΕΣ ΔΡΑΜΑΤΙΚΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ ΜΕ ΤΗ ΜΕΓΑΛΕΙΩΔΗ ΜΑΣ ΨΥΧΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗ. ΑΣ ΜΗΝ ΑΦΗΣΟΥΜΕ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΗ ΚΑΙ ΑΣ ΔΕΙΞΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΜΑΣ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΧΑΛΕΠΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ ΜΕ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΡΑΞΕΙΣ ΑΓΑΠΗΣ!

ΣΠΕΥΣΑΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ΚΑΙ ΔΙΑΔΩΣΤΕ ΤΟ.

Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2009

Ειρηνική συμπαράσταση 27-3-2009


Πέρασαν 42 μέρες από τότε που άρχισε απεργία πείνας ο αδικημένος Θεόδωρος Τενέζος. Τα Ελληνικά ΜΜΕ σιωπούν…
Σήμερα καλούμαστε για συμπαράσταση απέναντι από την Επιτροπή Ανταγωνισμού Πατησίων 70.

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ Θ.ΤΕΝΕΖΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ 20-3-2009
Ανοικτή επιστολή προς τον πρωθυπουργό Κ.Καραμανλή έστειλε σήμερα ο Απεργός Πείνας Θεόδωρος Τενέζος.

Προς Πρωθυπουργό
κ.Κ.Καραμανλή
Αριθμ. Πρωτ. Κ2549/20-3-2009
Αξιότιμε κύριε Πρωθυπουργέ,

Ονομάζομαι Θεόδωρος Τενέζος.
Το επάγγελμα μου είναι μικρομεσαίος επιχειρηματίας που δραστηριοποιείται στον χώρο του χάλυβα και συγκεκριμένα στην εμπορία, μεταποίηση και τοποθέτηση σιδηρού μπετόν για οικοδομές . Αυτοδημιούργητος!
Στον χώρο του χάλυβα από το 1989, εργαζόμενος αρχικά σε μικρές οικοδομές και αργότερα σε μεγάλα τεχνικά έργα ανά την Ελλάδα ,συνεργαζόμενος με πολλές τεχνικές εταιρίες.
Το 2004 εξαγόρασα μια εταιρία εμπορίας σιδηρού (στον Ρέντη,στην βιομηχανική ζώνη του Ελαιώνα)που εμπορεύονταν αποκλείστηκα σίδηρο της χαλυβουργίας SIDENOR,με κύκλο εργασίας 250 τόνους τον μήνα.
Μέσα σε 18 μήνες με πολύ κόπο και δουλειά ο κύκλος εργασίας έφτασε τους 1100 τόνους , δηλαδή ανάπτυξη 11% μηνιαίως.
Η επιχείρηση απασχολούσε 220-250 άτομα προσωπικό.
Το 2006 αισθανόμενος περιορισμό στην άνοδο της επιχείρησης μου από τις χαλυβουργίες και τους χονδρεμπόρους τους ,αποφάσισα να φέρω σίδερο από το το εξωτερικό (από χώρες της Ε.Ε.).Για αυτή μου την κίνηση ,που ήταν ενάντια στα συμφέροντα των χονδρεμπόρων και των χαλυβουργιών( διότι η τιμή του εισαγόμενου έπεφτε 80- 100 ευρώ /τόνο , πιο φθηνό ),το καρτελ του χάλυβα με προειδοποίησε μέσω επωνύμου μεγάλου χονδρεμπόρου να μην προβώ στην εισαγωγή.
Δεν συμμορφώθηκα στην εντολή τους και σε 2 μήνες με συλλογικό εμπάργκο μου κλείσανε την επιχείρηση, καταστρέφοντας εμένα, τον συνεταίρο μου και τους εργαζομένους μας.
Προσέφυγα στο νομοθετημένο όργανο του κράτους την Επιτροπή Ανταγωνισμού με καταγγελία από το 2006,για κατάχρηση δεσπόζουσας θέσης ,οικονομικής εξάρτησης και οριζοντίων συμπράξεων, δηλαδή καρτελ.
Η Επιτροπή Ανταγωνισμού αντί να προφυλάξει τόν καταγγέλλοντα, ως όφειλε, με σωρεία από παρανομίες και παραλείψεις πρόσφερε απλοχέρη και πλήρη κάλυψη στους καταγγελμένους ,δηλαδή τις 3 χαλυβουργίες και τους χονδρεμπόρους τους , παρά την επιβεβαίωση της καταγγελίας μας από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος (ΤΕΕ) τον Ιούνιο του 2008.
Απελπισμένος κατάφυγα στους αρμοδίους υπουργούς κ. Φώλια και κ. Χατζηδάκη καθώς και στον υφυπουργό κ. Βλαχο, ζητώντας τα αυτονόητα, δηλαδή να λειτουργήσει η Ε.Α. σύμφωνα με τους νόμους του Ελληνικού κράτους και της Ε.Ε.
Η απάντηση που έλαβα ήταν σιωπηρά αρνητική και ο κύριος Βλάχος μου δήλωσε:
Εγώ αυτόν τον ογκόλιθο που λέγεται ΣΙΔΕΝΟΡ δεν μπορώ να τον μετακινήσω!!!
Με μεγάλη μου λύπη διαπιστώνω δυστυχώς ότι τα μεγάλα συμφέροντα εξουσιάζουν τις δομές και τους μηχανισμούς δικαιοσύνης του Ελληνικού κράτους ,καθώς και ότι έχουν επιβληθεί πλήρως στον πολιτικό κόσμο διαβρώνοντας τους θεσμούς και την έννοια της Δημοκρατίας.
Η αγανάκτηση και η απελπισία ως άνθρωπο και Έλληνα πολίτη με οδήγησε στην έσχατη μορφή διαμαρτυρίας μέχρι τέλους ,την Πολιτική Απεργία Πείνας.
Για 36η ημέρα βρίσκομαι έξω από τα γραφεία της Ε.Α.,Πατησιων 70 και Κοτσικα, καταγγέλλοντας την δομή του πολιτικό-οικονομικού συστήματος που μας έχει οδηγήσει ως πολίτες και ως χώρα στην απόγνωση, την φτώχια και τελικά την καταστροφή!
Κύριε Πρωθυπουργέ
Νιώθοντας στο πετσί μου για 36 ημέρες την απάθεια και την αδιαφορία, ακόμα και σε ανθρωπιστικό επίπεδο, για την ζωή μου από τον πολιτικό κόσμο, σας ζητώ:
Αν πραγματικά είστε γνήσιος πολιτικός άνδρας και αγαπάτε τον Ελληνικό λαό, καλέστε σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο και
-ζητήστε συγνώμη από τους Έλληνες πολίτες για την εξαθλίωση που έφτασε το Ελληνικό κράτος.
-αποτινάξετε τον ζυγό των μεγάλων συμφερόντων που σας κρατά δέσμιους
-και καλέστε ελεύθεροι πλέον τον Ελληνικό λαό να στηρίξει ένα καινούργιο ξεκίνημα, με την συμμετοχή αντιπροσώπων της κοινωνίας των πολιτών, του πολιτικού κόσμου στο κοινοβούλιο , σε Πανεθνική συνδιάσκεψη με σκοπό να χτίσουμε όλοι μαζί ένα κράτος δικαίου και Ισονομίας χωρίς ταξικές και οικονομικές διαφορές.
Για να αντιμετωπίσουμε την επερχόμενη, οικονομική και πολιτική, κρίση από κοινού. Για το καλύτερο ΑΥΡΙΟ όλων μας!
Με πραγματική Αγάπη,Αθήνα 20-3-2009
Ο απεργός πείνας για 36η ημέρα
Θεόδωρος Τενέζος

Επισημαίνω ότι Βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. έκαναν ερώτηση στην Βουλή για αυτό το θέμα.

Σχετικά άρθρα:

http://agapiaxies.blogspot.com/2009/02/blog-post_28.html

http://agapiaxies.blogspot.com/2009/03/blog-post_2822.html

Τετάρτη, 11 Μαρτίου 2009

Μόνο με θάρρος ζεις αληθινά



“…κάθε λιθάρι έχει ζωγραφισμένον έναν άγιο μ' άγρια μάτια και
μαλλιά σκοινένια”
Γιάννης Ρίτσος
Κάποιος μου είπε κάποτε, σε πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μου: “Ο Άνθρωπος γεννιέται, δεν γίνεται, και’ εσύ… Εσύ γεννήθηκες μαχήτρια!”…
Έχω ένα ελάττωμα. Μεγάλο. Τόσα χρόνια και τόσα φίδια, και ακόμα δεν μπορώ να μισήσω.
Λένε ότι ο Χριστός λέει να γυρίσεις και το άλλο μάγουλο… Μου τέλειωσαν τα μάγουλα. Και ακόμα δεν μπορώ. Ακόμα πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν κάτι μέσα τους, δεν μπορεί, από αυτό που μας κάνει να τους ονομάζουμε ανθρώπους…
Βρε, άει στο καλό. Έχω και εγώ τα όρια μου καμιά φορά… Σιχαίνομαι… Σιχαίνομαι το ψέμα, σιχαίνομαι τους προδότες, σιχαίνομαι Αυτούς που δίνουν ψεύτικους όρκους αγάπης, σιχαίνομαι την επιμονή Αυτών που επιλέγουν να παραμείνουν τυφλοί, σιχαίνομαι Αυτούς που “αγαπάνε” τα ζώα και ξύνονται μόνο στην θέα τους, Αυτούς που κάνουν παιδιά επειδή τάχα τα αγαπάνε, ενώ τα παιδιά είναι για Αυτούς μόνο δεκανίκια για τα γεράματα, σιχαίνομαι Αυτούς που φωνάζουν: άσπρο και όλα τα κάνουν μαύρα, Αυτούς που λένε ότι βοηθάνε τους άλλους, αλλά στην ουσία τους εκμεταλλεύουν ανελέητα, Αυτούς που σου χαμογελάνε φιλικά και περιμένουν με κρυμμένο μαχαίρι να γυρίζεις την πλάτη…
Αυτούς οι οποίοι από πολύ σκύψιμο έμειναν ασπόνδυλοι, Αυτούς που σαν «καλά σκυλάκια», μόλις γυρίσει το αφεντικό τους, θέλουν να δαγκώσουν το χέρι που τους ταΐσε. Σιχαίνομαι την Σαλώμη και την Ηρωδιάδα, τον Ηρώδη και όλο το κωλοχανείο, τον Ιούδα και τον Διάβολο… Και πιο πολύ απ΄όλους τον Πιλάτο που όλοι λένε, ψεύτικα, ότι έπλυνε τα χέρια του… Με αίμα, λέω εγώ!
Άντε και βγάλε νόημα… Ένα μόνο ξέρω: ότι με έχω! Και αγαπώ αυτό που είναι μέσα μου!
Και αυτό, βρε Aπάνθρωποι, δεν μπορείτε να μου το πάρετε!


Κυριακή, 8 Μαρτίου 2009

Αυτές που ΔΕΝ γιορτάζουν σήμερα…

« Όλα χάνονται, μα η αγάπη μιας γυναίκας δίνει ζωή. 'Άμα λείψει μια τέτοια αγάπη πάει κι η ζωή απ' τον άνθρωπο.»
Μάξιμ Γκόρκι

Η Αγάπη είναι γένος θηλυκού;
Όταν πηρά σαν blogger το όνομα Agapi, σκέφτηκα ότι θέλω να είναι κάτι που δεν έχει γένος, γιατί η Αγάπη πρέπει να υπάρχει σε όλους τους Ανθρώπους. Μερικά γεγονότα, σαν αυτά που θα αγγίξω πιο κάτω, με κάνουν να αναρωτιέμαι αν έχουμε όλοι ακόμα Ανθρωπιά μέσα μας…

Σκέπτομαι συχνά όλες αυτές που ρίχνουν κατάρες την ώρα και την στιγμή που γεννηθήκαν Γυναίκες. Αυτές οι οποίες είναι άνεργες γιατί πρόκειται να φέρνουν ζωή στο μέλλον, αυτές που φοράνε υποχρεωτικά μια μπούργκα μέχρι και στην φωτογραφία του διαβατηρίου τους, αυτές οι οποίες γνωρίζουν τι σημαίνει «ανδρική δύναμη» και κακοποίηση, αυτές οι οποίες γνωρίζουν την βία και το βιασμό, αυτές που δεν έχουν ζωή, αυτές που γνωρίζουν τι σημαίνει θάνατος πολλές φορές πριν το τέλος…
Σύμφωνα με τη UNICEF οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων των γυναικών και των κοριτσιών στον κόσμο είναι ποικίλες :
- Εγκλήματα «τιμής»: Αν και διαφέρουν από λαό σε λαό, έχουν ένα κοινό παρονομαστή: τη βία και συχνά το φόνο. Οι επιθέσεις με οξύ και οι πυρπολήσεις είναι συνήθεις. Για παράδειγμα στο Πακιστάν υπολογίζεται πως συμβαίνουν 1.000 τέτοια εγκλήματα τιμής κάθε χρόνο.
- «Εγκλήματα για την προίκα»: Στην Ινδία υπολογίζεται πως κάθε χρόνο 25.000 γυναίκες δολοφονούνται ή παραμορφώνονται για οικονομικές διαφορές των οικογενειών.
- Ο βιασμός ως όπλο στους πολέμους: Μια συνήθης πρακτική σε όλες τις σύγχρονες συρράξεις. Στη γενοκτονία της Ρουάντα του 1994 τουλάχιστον 500.000 γυναίκες βιάσθηκαν και κακοποιήθηκαν βάναυσα.
- Οι γάμοι των κοριτσιών σε πρώιμη ηλικία: Στην Ασία το 1 στα 2 κορίτσια παντρεύονται πριν τα 18 (9,7 εκατομμύρια κορίτσια). Τα αντίστοιχα ποσοστά στην Αφρική είναι 42% και στη Λατινική Αμερική 29%.
- Η «επιλογή» του φύλου των παιδιών πριν από τη γέννηση: Η UNICEF εκτιμά πως 1 εκατομμύριο θηλυκά βρέφη πεθαίνουν κάθε χρόνο εξαιτίας τέτοιων πρακτικών προγεννητικής επιλογής, ή ακόμα και μετά τη γέννησή τους, από βρεφοκτονία. Ως αποτέλεσμα, για παράδειγμα στην Ινδία σε μερικές περιοχές αναλογούν 861 γυναίκες για κάθε 1.000 άνδρες.
- Ανισότητα στην εκπαίδευση: Το 1 στα 5 κορίτσια παγκοσμίως που ξεκινούν το δημοτικό σχολείο δεν το τελειώνουν, ενώ υπολογίζεται πως μέχρι το 2015 θα υπάρχουν 6 εκατομμύρια λιγότερα κορίτσια στο σχολείο από ότι αγόρια παγκοσμίως.
- Στέρηση βασικών δικαιωμάτων έκφρασης και συμμετοχής: Σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία οι γυναίκες γενικά απαγορεύεται να ψηφίσουν ή να διεκδικήσουν δημόσιο αξίωμα, να οδηγούν οχήματα ή να ταξιδέψουν στο εξωτερικό. Σε άλλες χώρες δεν έχουν τα αντίστοιχα δικαιώματα σε ιδιοκτησία και κληρονομιά.
- Ακρωτηριασμός των γυναικείων γεννητικών οργάνων: Περίπου 3 εκατομμύρια κορίτσια κάθε χρόνο πέφτουν θύματα αυτής της απαράδεκτης πρακτικής κατά κύριο λόγο σε αρκετές Αφρικανικές χώρες.

Θα δείτε εδώ ένα βίντεο με ένα αληθινό γεγονός που έλαβε χώρο στην Τουρκία το έτος 2003. Το κορίτσι ήταν 16 ετών και το έγκλημα «τιμής» για το βιασμό της, έπρεπε να την εκτελέσει μετά από την απόφαση ανδρών της οικογένειας της, ο ανήλικος αδελφός της.


Θα πείτε βλέποντας το, κρίμα, αλλά ευτυχώς δεν υπάρχει κάτι τέτοιο στην χώρα μας. Θυμάμαι όμως αυτή την γριούλα την οποία την πήρα τόσες φορές με το αυτοκίνητο, όταν έκανε οτοστόπ για να πάει στην ανιψιά της. Τώρα που αναπαύτηκε, θυμάμαι τα λουλούδια που μου έδινε και μου έλεγε: “Κόρη μου, εσύ δεν είσαι από εδώ, είσαι τόσο πολύ καλή…» Δάκρυσα μετά από τι την άφησα μια φορά στο σπίτι και σταμάτησα το αυτοκίνητο. Κόντεψε ένας άνθρωπος δίπλα στο αυτοκίνητο και μου είπε: «Μην της ξαναδίνεις λεφτά. Τα παίρνει όλα ο γιος της και την δέρνει κιόλας.» Σκέπτομαι αν η μικρή μας κοινωνία και ο δήμος που ήξεραν την περίπτωση, μπορούσαν και ήθελαν να πάρουν στάση; Με πρόλαβε το ατύχημα που είχε η γυναίκα όταν για άλλη μια φορά κατέβαινε το δρόμο προς την ανιψιά της με τα πόδια, γιατί δεν πέρασα εγώ αυτή την στιγμή. Ήταν γριά, βλέπετε, και δεν την επιβίβαζαν στα αυτοκίνητα τους… Δεν πρόλαβα να γίνω «κακιά» για άλλη μια φορά. Αλλά σκέπτομαι, εμείς είμαστε άμοιροι ευθυνών; Την σκέπτομαι και σήμερα, όταν θα της αφήσω και εγώ ένα λουλούδι… Ας αναπαύεται επιτέλους εν ειρήνη…

• Το 1977 ο ΟΗΕ στη Γενική του Συνέλευση καθιέρωσε την Ημέρα της Γυναίκας, ως Ημέρα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας και τη Διεθνή Ειρήνη.

«Τι είναι κόλαση; Σκέφτηκα πολλές φορές. Στο τέλος είπα πως είν' ο πόνος του να μη μπορείς ν' αγαπάς.»
Ντοστογιέφσκι

Τρίτη, 17 Φεβρουαρίου 2009

ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ ΑΠΟ ΚΟΥΝΙΑ!!!


«Βουλγαρικά... κεφάλια!»

Ισχύουν ή όχι τα χωροταξικά κριτήρια για το σε ποιο σχολείο θα πάει ένας μαθητής; Φαίνεται πως η απάντηση είναι ξεκάθαρα «όχι», αν το ερώτημα αφορά αλλοδαπό μαθητή. Οκτάχρονος υπήκοος Βουλγαρίας, εδώ και μια βδομάδα τώρα άγεται και φέρεται μεταξύ δύο σχολείων της βόρειας πλευράς της Μυτιλήνης, αφού το σχολείο, που βρίσκεται λίγες δεκάδες μέτρα από το σπίτι του μαθητή δηλώνει πως δεν έχει χώρο να τον… δεχθεί.

Αναλυτικότερα, παρά το ισχύον μία τριετία τώρα καθεστώς χωροταξικής κατανομής των μαθητών στην πόλη της Μυτιλήνης, όπου φοιτούν σε σχολείο ανάλογα με τη διεύθυνση κατοικίας τους, εδώ και λίγες μέρες μαθητής της Γ΄ τάξης, που ήρθε από μετεγγραφή από δημοτικό σχολείο χωριού της Λέσβου, δεν μπορεί να… ριζώσει σε τάξη. Αρχικά ο μικρός γράφτηκε στο σχολείο της περιοχής του, απ’ το οποίο το σπίτι του - όπως προαναφέραμε - απέχει μόλις μερικές δεκάδες μέτρα. Μετά όμως από δυο μέρες φοίτησης εκεί, η διεύθυνση του σχολείου απευθύνθηκε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, ζητώντας να βρεθεί άλλο σχολείο για τον οκτάχρονο Βούλγαρο.
«Εμείς - μας είπε η διευθύντρια του συγκεκριμένου δημοτικού σχολείου - για το καλό του παιδιού, απευθυνθήκαμε στη διεύθυνση τονίζοντας πως είμαστε ένα πολυπληθές σχολείο, με 23 ήδη παιδιά στη Γ΄ τάξη, όταν άλλα σχολεία έχουν 15 ή 16 μαθητές στην ίδια τάξη. Ούτε υποδείξαμε σχολείο, ούτε αρνηθήκαμε να δεχθούμε το μαθητή, τον οποίο μάλιστα απ’ την πρώτη στιγμή γράψαμε και στο ολοήμερο σχολείο. Η διεύθυνση αποφάσισε για την καλύτερη φοίτηση του μαθητή να πάει σε άλλο σχολείο, με σαφώς λιγότερο αριθμό μαθητών. Άλλωστε η μητριά του παιδιού δεν έφερε αντίρρηση, δεν μας είπε ότι δεν τη βολεύει το άλλο σχολείο.»

Αν δεν ήταν αλλοδαπός;
«Επειδή στο ένα σχολείο επικρατεί το αδιαχώρητο - σημείωσε ο προϊστάμενος της Διεύθυνσης Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Παναγιώτης Σάλτας - αποφασίσαμε να πάει ο μαθητής σε άλλο δημοτικό, ομοίως κοντά στο σπίτι του, με μικρότερο αριθμό μαθητών στη Γ΄ τάξη.»
Παρά όμως τον «αντικειμενικό» λόγο που επικαλείται ο κ. Σάλτας, όπως και η διευθύντρια του σχολείου, για την παρέκκλιση απ’ τη χωροταξική κατανομή, εκπαιδευτικοί καταγγέλλουν πως δε θα είχε τεθεί θέμα απομάκρυνσης του μαθητή απ’ το πρώτο σχολείο, αν δεν ήταν αλλοδαπός.
Στο νέο σχολείο που εγγράφηκε, και ήδη απ’ την προηγούμενη Πέμπτη πηγαίνει ο μαθητής, δε φαίνεται να δημιουργήθηκε απολύτως κανένα πρόβλημα. Πρόβλημα όμως έχει ο μικρός μαθητής, που αναγκάζεται να μετακινείται μέσα σε κεντρικούς δρόμους, μόνος του, εφόσον οι γονείς του εργάζονται, για να πηγαίνει και να επιστρέφει απ’ το σχολείο, διανύοντας μια σοβαρή απόσταση. Κι όλα αυτά όταν τα άλλα παιδιά της γειτονιάς του, οι συνομήλικοι και φίλοι του δεν αναγκάζονται να «ταξιδεύουν» καθημερινά σχεδόν ένα χιλιόμετρο δρόμο για να μάθουν γράμματα. Όλα αυτά γιατί στην Ελλάδα του 2009, ίσως κάποιοι είναι λιγότερο ίσοι απ’ τους υπολοίπους και δε «χωράνε» σε μια τάξη με 23 μαθητές. Όλα αυτά σε μια γειτονιά στη βόρεια Μυτιλήνη που αν μη τι άλλο βίωσε τη φτώχεια, την προσφυγιά, την προσπάθεια της επιβίωσης…”

άρθρο της Μαρίνας Πολλάτου
Emprosnet 17/02/2009


Την ώρα που η Αμερική γιορτάζει την πιο επαναστατική εκλογή Πρόεδρου στην ιστορία της μέχρι τώρα, σ’εμάς, στην χώρα με μια από τις πιο βαριές και σπουδαίες κληρονομιές ανά του κόσμου, κάποιοι ανεγκέφαλοι η μικρόψυχοι επιμένουν να διαχωρίζουν τα παιδιά σε “δικά μας” και “τα άλλα”. Θέλω να πω, ότι η διαφορά που αποδεικνύουν μερικοί ανάμεσα στα όμορφα λόγια και τις πράξεις που κάνουν, είναι τεράστια… Είναι στο χέρι μας να μην επιτρέπουμε τέτοια φαινόμενα, είναι στο χέρι μας να νοιαζόμαστε για τα παιδιά που θα μπορούσαν να ήταν δικά μας, είναι στο χέρι μας να είμαστε η όχι Άνθρωποι! Ας διδάξουμε σωστά τα παιδιά μας, με αρχές και αξίες ζωής! Ας πούμε αποφασιστικά σε όλους τους υπεύθυνους η μη: ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΡΑΤΣΙΣΜΟ!