«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2014

Σκληρή απάντηση του γραφείου του κ. Γιώργου Παπανδρέου σε δημοσίευμα κυριακάτικης εφημερίδας

Σκληρή απάντηση γραφείου του κ. Παπανδρέου μέσω της δήλωσης του υπεύθυνου του Γραφείου Τύπου κ. Γιώργου Ελενόπουλου σε δημοσίευμα της εφημερίδας «Έθνος» που σχολιάζει ειρωνικά τη συμμετοχή του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου στις διαδηλώσεις κατά της κλιματικής αλλαγής στη Νέα Υόρκη. Ο κ. Ελενόπουλος  υπενθυμίζει και υποστηρίζει για άλλη μια φορά τις πάγιες θέσεις του κ. Παπανδρέου για το θέμα των υδρογονανθράκων καθώς επίσης και για την πορεία που πρέπει να ακολουθήσει η χώρα για να φτάσει στη σωτηρία της.
Διαβάστε πιο κάτω ολόκληρο το σχόλιο του Γιώργου Ελενόπουλου:

Υπάρχει, μεταξύ άλλων, μια εφημερίδα που ειδικεύεται στις "πατάτες".

Και γι' αυτό, συχνά πυκνά εκτίθεται.

Προ περίπου δύο μηνών, μας ενημέρωνε ότι, έκανε ρεπορτάζ και είδε ότι τρώγαμε σούσι και γαρίδες. Αφού, λοιπόν, το "είδε" αυτό, έβγαλε το συμπέρασμα ότι, ζούμε μέσα στη χλιδή!

Μόνο, που τότε, η εφημερίδα έλεγε συνειδητά και σκοπίμως ψέματα, όχι μόνον γιατί το ρεπορτάζ ήταν κατασκευασμένο, αλλά πολύ περισσότερο, γιατί ουδείς από όσους υποτίθεται ότι ζούσαν μέσα στη χλιδή, βρισκόταν στις Σπέτσες.

Και αντί να ζητήσουν συγνώμη, έκαναν πως δεν άκουσαν, δεν είδαν - αυτοί που βλέπουν και ό,τι δεν υπάρχει, δεν κατάλαβαν και περιορίστηκαν σε ένα μικρό δημοσίευμα μετά από δύο 24ωρα, χωρίς καν να αναφέρονται στο γεγονός ότι, αναγκαστήκαμε να διαψεύσουμε τα όσα ευφάνταστα είδαν το φως της δημοσιότητας, με αφορμή τη δική τους δήθεν αποκάλυψη.

Σήμερα, η ίδια εφημερίδα, αφού αναφέρεται στην συμμετοχή του Γιώργου Παπανδρέου στην μεγάλη πορεία για το Κλίμα, στη Νέα Υόρκη, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι, με τη στάση του βλάπτει τα εθνικά συμφέροντα, γιατί λέει, μια φωτογραφία που εμείς δώσαμε στη δημοσιότητα, τον δείχνει κοντά σε μια αφίσα που αναφέρεται στον περιορισμό της χρήσης των υδρογονανθράκων, από τους οποίους προσδοκά η χώρα να σωθεί!

Μάλιστα, προκειμένου να επιτύχει το σκοπό της, η εφημερίδα αποσιωπά ότι οι μεγάλες πορείες για την Κλιματική Αλλαγή πραγματοποιήθηκαν ενόψει της Ειδικής Διάσκεψης στο πλαίσιο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ, κατά την οποία το μέγα ερώτημα ήταν πώς θα επιτευχθεί μείωση των εκπομπών άνθρακα για να αντιμετωπιστεί η Κλιματική Αλλαγή πριν να είναι αργά για όλη την ανθρωπότητα. Μείωση εκπομπών που επιδιώκει απερίφραστα η ΕΕ, φυσικά και η Ελλάδα. Πορείες στις οποίες συμμετείχαν μεταξύ πολλών άλλων, ο πρώην ΓΓ του ΟΗΕ, Κόφι Ανάν, ο νυν ΓΓ του ΟΗΕ, Μπαν Κι Μουν και ο Δήμαρχος της Νέας Υόρκης, Μάϊκλ Μπλούμπεργκ.

Με αυτή την ευκαιρία, λοιπόν, ας πούμε μερικές αλήθειες - που συνειδητά η εφημερίδα αποσιωπά:

Πρώτον. Το πρόγραμμα για την αξιοποίηση του εθνικού πλούτου και ειδικότερα των υδρογονανθράκων, μετά από δεκαετίες συζητήσεων, εκπονήθηκε και μπήκε σε τροχιά υλοποίησης για πρώτη φορά, από την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με πρωθυπουργό τον Γιώργο Παπανδρέου. Και μάλιστα, από τότε, ετέθησαν και μια σειρά προϋποθέσεις, προκειμένου αυτός ο πλούτος να μην "αξιοποιηθεί" δια της σπατάλης του, αλλά να αποτελέσει εθνικό κεφάλαιο και για τις επόμενες γενεές - πέραν των προϋποθέσεων που ετέθησαν για την προστασία του περιβάλλοντος. Μια ερώτηση στον Υπουργό που είναι αρμόδιος για το ζήτημα, θα μπορούσε να αποτελέσει χρήσιμο ρεπορτάζ που θα ενημέρωνε ουσιαστικά τους πολίτες και θα έδινε την δυνατότητα σε όλους να γνωρίζουν σε βάθος τις εντολές που είχε δώσει ο τότε πρωθυπουργός, προκειμένου να έχουμε σήμερα την πορεία που όλοι παρακολουθούμε. Αλλά και τις διαδικασίες που ακολουθήθηκαν τότε, προκειμένου να διασφαλιστεί η απρόσκοπτη και εθνικά oφέλιμη προώθηση του προγράμματος.

Δεύτερον. Οι θέσεις του Γιώργου Παπανδρέου, σχετικά με το μοντέλο ανάπτυξης, είναι γνωστές σε όλους. Μάλιστα, αποτελούν και ένα από τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την αντίληψή του τόσο για την αντιμετώπιση της κρίσης, όσο και για την βιώσιμη ανάπτυξη στην Ευρώπη και την Ελλάδα. Σήμερα, αυτή η αντίληψη που εξ' αρχής είχε καταθέσει, αποτελεί και τον πυρήνα των συζητήσεων που όλο και περισσότερο βρίσκονται στην επικαιρότητα, για την αναγκαιότητα της πράσινης ανάπτυξης. Και τούτο, γιατί όλο και περισσότεροι κατανοούν ότι, με αυτό το μοντέλο ανάπτυξης, θα αναβαθμιστεί η ποιότητα ζωής, θα δημιουργηθούν νέες βιώσιμες θέσεις εργασίας και θα μπορέσει η Ευρώπη να καταστεί ανταγωνιστική εκεί που δεν μπορούν οι αναδυόμενες αγορές.

Τρίτον. Η χώρα δεν θα σωθεί από τους υδρογονάνθρακες. Πετρέλαια έχει και η Νιγηρία, πετρέλαια έχει και η Νορβηγία. Η χώρα θα σωθεί οριστικά και θα μπει στον δρόμο στης βιώσιμης ανάπτυξης, εφόσον απαλλαγεί από τα κακώς κείμενα του παρελθόντος, απο τις πελατειακές αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές που κρατούν σε ομηρία και απαξιώνουν τις δυνατότητες των υγιών παραγωγικών και δημιουργικών δυνάμεων της χώρας, εφόσον αλλάξει ουσιαστικά το μοντέλο ανάπτυξης και βεβαίως, εφόσον αντιμετωπιστούν ουσιαστικά η φοροδιαφυγή, το λαθρεμπόριο, η αδιαφάνεια.

Έτσι θα σωθεί οριστικά η χώρα. Εφόσον αλλάξει σε βάθος.

Αλλιώς, όχι μόνον θα συνεχίζεται η άνιση και άδικη κατανομή των βαρών, υπέρ των πάσης φύσεως μεγάλων και μικρών συμφερόντων, αλλά με βεβαιότητα, θα σπαταληθεί και ο εθνικός πλούτος, συμπεριλαμβανομένων των υδρογονανθράκων.

Όποιοι δείχνουν τους υδρογονάνθρακες, σαν το μέσο που θα λύσει το πρόβλημα, απλώς προσδοκούν την διατήρηση των "κακών" που ταλανίζουν τον Ελληνικό λαό - πιθανότατα και προς ίδιον όφελος.

Έκαστος, λοιπόν, στο είδος του, όπως σωστά αναφέρει η εφημερίδα.

Άλλοι στον στίβο της πραγματικής και ουσιαστικής πολιτικής και άλλοι στον στίβο της "πατάτας".

Οι "πατάτες" όμως, όταν δεν καλλιεργούνται, αλλά αξιοποιούνται σαν μέσο σπίλωσης και εξυπηρέτησης σκοπιμοτήτων, όχι μόνο θεμέλιο αναστήλωσης της χώρας δεν μπορούν να είναι αλλά αντιθέτως, επιφέρουν νέα δεινά στη χώρα, πέραν του ότι εκθέτουν ανεπανόρθωτα τους φορείς τους.

Για τον λόγο αυτό, εμείς θα προσθέταμε: Έκαστος εφ' ω ετάχθη.


Ποιοι είναι αυτοί τους οποίους ενόχλησε ολόκληρη η φράση που άρχισε με τα λόγια «λεφτά υπάρχουν…»

«Εμείς δεν είπαμε ποτέ λεφτά υπάρχουν» είπε ο Σαμαράς για τα σαράντα της παράταξης του. Ε, βέβαια, τόσο βλάκες είστε ώστε να αναφέρεστε στα λεφτά τα οποία κρύψατε? Δηλαδή στις τσέπες σας, στις offshore σας και στους λογαριασμούς στο εξωτερικό- δικά σας και των ημετέρων σας! Αυτό μας έδειξε και ο Παπανδρέου άλλωστε, ανοίγοντας μας τα μάτια, όταν είπε ότι υπάρχουν λεφτά αρκεί να δούμε που πήγαν, "αν νοικοκυρέψουμε το κράτος, με σχέδιο που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον και όχι για το συμφέρον των κομματικών παραγόντων, των «ημετέρων» και των ισχυρών στην χώρα μας". 
 
Ακριβώς αυτά τα λόγια κόψατε, διότι είναι εκείνα που σας πονάνε πολύ εκεί στην κάθε δεξιά όλων των κομμάτων, εκεί στην διαπλοκή με τους ισχυρούς του κέρδους! Διαφαίνεται ξεκάθαρα ποιοι είστε : είστε ακριβώς εκείνοι που ενοχλήθηκαν από τα λόγια του Γιώργου Παπανδρέου, διαστρεβλώνοντας τα και κόβοντας με φασιστικό τρόπο την φράση του, βάζοντας τελεία εκεί όπου δεν υπήρχε. Και το πιο σημαντικό, είστε εκείνοι που συνεχίζετε σήμερα να βάζετε τα λεφτά στις «τσέπες» των αφεντικών σας και όχι για το δημόσιο συμφέρον, όπως το πράξατε και έως το 2009.

Υ.Γ. Έτσι για την ιστορία, ας δούμε άλλη μια φορά την αλήθεια για τον μηχανισμό σπίλωσης που στήσανε ύπουλα και για αυτή την φράση.


Ετήσια συνεδρίαση του Προεδρείου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς

Ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργος Α. Παπανδρέου, προήδρευσε χθες, στην έδρα των Ηνωμένων Εθνών, στη Νέα Υόρκη, της ετήσιας κοινής συνεδρίασης του Προεδρείου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, με Αρχηγούς Κρατών και Κυβερνήσεων.


Στη συνεδρίαση συμμετείχαν μεταξύ άλλων, ο Πρόεδρος της Νοτίου Αφρικής, Γιάκομπ Ζούμαρε, ο Πρόεδρος του Μάλι, Μπουμπακάρ Κεϊτά, ο Πρόεδρος του Νίγηρα, Μαμαντού Ισουφού, ο Πρόεδρος της Γουϊνέας, Άλφα Κόντε, η πρώην Πρόεδρος της Φινλανδίας, Τάρια Χαλόνεν, ο πρώην Καγκελλάριος της Αυστρίας, Άλφρεντ Γκουζεμπάουερ, ο Πρωθυπουργός του Βελγίου, Έλιο Ντι Ρούπο, ο Πρωθυπουργός της Ρουμανίας, Βίκτορ Πόντα, ο Υπουργός Εξωτερικών του Μοντενέγκρο, Ιγκόρ Λούκσιτς, ο Υπουργός Εξωτερικών της Βοσνίας- Ερζεγοβίνης, Ζλάτκο Λαγκίμτζια, η Υπουργός Εξωτερικών της Ναμίμπια, Νετούμπο Νάντι Νταΐτγουα, ο Υπουργός Εξωτερικών της Τζαμάϊκα, Α. Τζ, Νίκολσον, ο Γενικός Γραμματέας του Οργανισμού Αμερικανικών Κρατών, Χοσέ Μιγκέλ Ίνσουλζα, η επικεφαλής του Γαλλικού Ινστιτούτου Βιώσιμης Ανάπτυξης και Διεθνών Σχέσεων IDDRI, Τερέζα Ριμπέρα.
Πρώτο θέμα της συνεδρίασης ήταν οι επιπτώσεις της εξάπλωσης του ιού Έμπολα. Ο Πρόεδρος της Γουινέας, παρουσίασε την δραματική κατάσταση στη χώρα του και στη γύρω περιοχή, επισημαίνοντας ότι, αν η διεθνής κοινότητα είχε κινητοποιηθεί νωρίτερα, τα θύματα θα ήταν πολύ λιγότερα. Ωστόσο, τόνισε ότι η λύση είναι η απομόνωση του ιού και όχι των χωρών που υποφέρουν από την επιδημία.
Στη συνέχεια συζητήθηκαν τα προβλήματα που δημιουργεί στην ευρύτερη Μέση Ανατολή, την Αφρική και την Ευρώπη, η ανάπτυξη φονταμενταλιστικών κινημάτων, όπως το ISIS και το Μπόκο Χαράμ. Οι Πρόεδροι του Μάλι και του Νίγηρα, ανέλυσαν την κατάσταση στο Σαχέλ και αναφέρθηκαν στις οικονομικές και κοινωνικές αιτίες που οδηγούν στον φονταμενταλισμό. Ο Πρωθυπουργός του Βελγίου, Έλιο Ντι Ρούπο, στο πλαίσιο αυτό επεσήμανε ότι, πρεπει να αποδομήσουμε την ιδεολογία των φονταμενταλιστών αν θέλουμε να καταπολεμήσουμε το φαινόμενο αυτό.
Στο δεύτερο μέρος της συνεδρίασης η συζήτηση επικεντρώθηκε στην αναγκαιότητα να υπάρξει συντονισμένη δράση όλων γύρω από το θέμα της κλιματικής αλλαγής, ώστε να υπάρξουν και αποτελέσματα στην Διάσκεψη του ΟΗΕ, που θα πραγματοποιηθεί στο Παρίσι το 2015, τελευταία ευκαιρία για μια συμφωνία που θα θέτει τους νέους στόχους μετά το Κιότο. Η επικεφαλής του IDDRI, Τερέζα Ριμπέρα, έκανε μια παρουσίαση των προτεραιοτήτων της Γαλλικής Κυβέρνησης για τη Σύνοδο του 2015 και στη συνέχεια αποφασίστηκε να προγραμματιστούν μια σειρά από πρωτοβουλίες της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, μέχρι τα τέλη του επόμενου έτους.
Η σύσταση και ο τρόπος λειτουργίας της νέας Επιτροπής της Σοσιαλιστικής Διεθνούς για την Ανισότητα, απασχόλησε το Προεδρείο στο τελευταίο μέρος της συνάντησης. Αποφασίστηκε η σύμπραξη πολιτικών και διανοουμένων από όλες τις ηπείρους για την επεξεργασία σοβαρών προτάσεων για την καταπολέμηση της ασύμμετρης συγκέντρωσης πλούτου, που απειλεί τη δημοκρατία και τη σταθερότητα στο σύγχρονο κόσμο.
«Ειναι σημαντικό η αριστερά να παραμείνει προοδευτική στην αντιμετώπιση των μεγάλων παγκόσμιων προβλημάτων», τόνισε στο σημείο αυτό ο Υπουργός Εξωτερικών του Μαυροβουνίου.

Ο Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, Γιώργος Α. Παπανδρέου, στην εισηγητική του ομιλία, τόνισε μεταξύ άλλων:

«Μπορεί να εκπροσωπούμε διαφορετικά κόμματα ή χώρες. Όμως το κίνημα μας ξεπερνάει τα σύνορα εκπροσωπώντας τις βασικές αξίες της κοινωνικής δικαιοσύνης και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Οι αξίες είναι ο κοινός τόπος που μας ενώνει. Οφείλουμε να γίνουμε η παγκόσμια φωνή της κοινωνικής δικαιοσύνης και της ισότητας. Η έννοια της ασφαλείας συνδέεται με βαθύτερα ζητήματα που σχετίζονται με την ελευθερία, τη δικαιοσύνη, την ανισότητα, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η δική μας μάχη ειναι ιδεολογική. Πρέπει να απονομιμοποιήσουμε όλους αυτούς που χρησιμοποιούν τη βία και τη θρησκεία για να προωθήσουν τους στόχους τους. Γι” αυτό, οφείλουμε να αντιμετωπίσουμε τα παγκόσμια προβλήματα σύμφωνα με τις δικές μας προτεραιότητες. Δεν μπορούν οι προτεραιότητες αυτές να καθορίζονται αποκλειστικά απο τις αγορές. Γι” αυτό και πρέπει να συμβάλουμε με ιδέες στην μεταρρύθμιση της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αλλά και των μεγάλων διεθνών οργανισμών όπως ο ΟΗΕ.»

Πηγή: papandreou.gr 

Τετάρτη, 17 Σεπτεμβρίου 2014

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Democracy Day

16 Σεπτεμβρίου 2014


Χθες ήταν η παγκόσμια μέρα Δημοκρατίας.

Οι αρχαίοι Έλληνες επινόησαν και εφάρμοσαν τη Δημοκρατία ως το πολίτευμα που αποτρέπει την υπερβολική συγκέντρωση ισχύος στα χέρια λίγων, τυράννων, αρχιερέων, αυτοκρατόρων, βασιλιάδων. Στα χέρια του 1%. Σήμερα, σ’ ένα σύνθετο παγκόσμιο οικονομικό περιβάλλον, καλούμαστε να επινοήσουμε και πάλι τη Δημοκρατία. Να την προασπίσουμε, ενισχύοντας τους συλλογικούς μας θεσμούς. Να ενδυναμώσουμε και πάλι το 99%.

#DemocracyDay

Πηγή Εδώ

Αυτή την ενέργεια κατά ζωής ποιος θα την ερευνήσει???

Για να έχουμε και μια καλή ερώτηση: αφού την καταγγελία Λαγκαρντ και Τσιπρα, ότι υπήρχαν απειλές κατά της ζωής τους, θα την διερευνήσειο Άρειος Πάγος, την ενέργεια της Τράπεζας Πειραιώς κατά της επιβίωσης μιας ολόκληρης οικογένειας (όπως την περιέγραψα ΕΔΩ και ΕΔΩ) ποιος θα την ερευνήσει???
Αλλά ξέχασα, δεν είμαστε παρά μόνο απλοί πολίτες… άλλη αξία έχουν οι επώνυμοι… αν και για μια «ασήμαντη», πολύ …ξεχωριστά και μοναδικά μου συμπεριφέρθηκε ο μεγαλύτερος πια τραπεζικός όμιλος στην Ευρώπη…

Αν και δεν ήταν ανάγκη να το κάνει ώστε να ξέρω την αξία μου…!

Υ.Γ. Ελπίζω να μην είναι σχετικά με αυτό το άρθρο ΕΔΩ… αλλιώς μιλάμε για τσάμπα μάγκες.

Γιατί οι τράπεζες κερδίζουν τόσα πολλά χρήματα



https://www.youtube.com/watch?v=XLh8JYCKD7I

Σχετικό άρθρο ΕΔΩ

Δευτέρα, 15 Σεπτεμβρίου 2014

Γίνε άνθρωπος αξίας...

Χωρίς ούτε ένα ευρώ από τον μισθό και πάλι, παρακαλώ!!! Τράπεζα Πειραιώς παρανόμως, αυθαίρετα και καταχρηστικά, μην υπακούοντας στο άρθρου 20 του Ν.4161/2013, ο οποίος προστατεύει το ακατάσχετο των 1500 ευρώ από αριθμό λογαριασμού μισθοδοσίας. Παρόλο που έστειλα επιστολή προς την τράπεζα. Παρόλο που ο λογαριασμός είναι μισθοδοσίας και είναι το μόνο οικογενειακό εισόδημα.
Παρόλο που τα λεφτά μπήκαν μέσα την παρασκευή το απόγευμα, παρόλο που η τράπεζα δεν δουλεύει Σάββατο και Κυριακή. Παρόλο που ο λογαριασμός ήταν κλεισμένος. Και όμως Σάββατο/Κύριακο κάποιος από αυτή την τράπεζα μας πήρε ολόκληρο το μισθό ΚΑΙ ΠΑΛΙ. ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ ΜΕΣΑ ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ.
Καπάκι από χθες δεν λειτουργεί το τηλέφωνο ξαφνικά, το ιντερνετ με διαλλείματα όπως 2 λεπτά ναι, 10 λεπτά όχι.
ΚΑΝΕΙΣ -από εκείνους που γνωρίζοντας η όχι, υποστήριξα σε κάθε περίπτωση- δεν μου είχε πει μια λέξη καν, δεν μου έκαναν μια ερώτηση όταν το αναδημοσίεψα στο φεισμπουκ από το Μάιο ακόμα. Δεν με έχει πάρει κανείς τηλέφωνο από το Μάιο, παρά μόνο αν και εφόσον είχε καμιά ανάγκη.
Όλη η κατάσταση είναι εξωφρενική, ειδικά όταν η ίδια τράπεζα μου στέλνει ευχαριστήρια επιστολή η οποία φτάνει στα χέρια μου το σαββατοκύριακο,  όπου με καλωσορίζει στο… εξωτερικό, σε παράρτημα της… ΕΞΩΦΡΕΝΙΚΟ, όλη η κατάσταση βγάζει γέλιο. Σαν να μου λένε «σήκω, φύγε από την Ελλάδα»…
Βενζίνη για να πας στην δουλειά που είναι 50 χλμ πήγαινε- έλα καθημερινά, δεν υπάρχει. ΔΕΗ πώς να πληρώνεις??? Φαγητό τουλάχιστον, ούτε καν. Αναρωτιέσαι αν χάνεις πρώτα την δουλειά σου αν δεν μπορείς να παρουσιάζεσαι η πρώτα το στομάχι σου, αφού δεν έχεις με τι να το γεμίσεις.
Ο Συνήγορος του καταναλωτή θα λάβει μέρος στις καλένδες στην αδικία. Όπως και άλλοι φορείς μάλλον. Αν και, όπως μου είχαν πει και πάλι, είμαστε η μοναδική τέτοια περίπτωση, που έχουν να συναρτήσουν από λογαριασμούς μισθοδοσίας και ΟΧΙ καταθέσεων, από το τέλος του 2011, όταν η τράπεζες πλήρωναν ακόμα πρόστιμο για τέτοιες παράνομες συμπεριφορές… Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ…
Η μοναδική στην Ελλάδα με παράνομη κατάθεση ολόκληρου μισθού από την τράπεζα. Και ΚΑΝΕΙΣ δεν μιλάει. ΚΑΝΕΙΣ δεν κάνει μια ερώτηση. ΚΑΝΕΙΣ δεν ενδιαφέρεται. Σαν να μου λένε «καλά να πάθεις». Ποιος σε έβαλε να παλεύεις εσύ για όλους???
Να γράφω, να ξεδίνω, να πληροφορήσω ΠΟΙΟΝ???
Μια πλήρης αδιαφορία.
Να πάω Αθήνα να παλέψω για το δίκιο μου… Τα εισιτήρια για κατάστρωμα στο καράβι είναι 50 ευρώ να πάω, 50 να γυρίσω. Όταν για Κρήτη πχ είναι 20 ευρώ και διπλάσια η απόσταση. Το εισιτήριο για αεροπλάνο γύρο στο 100 με 120 ευρώ. Όταν ένα ΑΜΕΣΟ εισιτήριο για αεροπλάνο από την Ρόδο, η οποία είναι πιο μακρινή,  είναι 50 ευρώ. Ξενοδοχεία, φαγητά, μέσα μαζικής μεταφοράς…
ΚΑΝΕΙΣ δεν μιλάει για την αδικία εις βάρος όλων μας σε αυτό το νησί, δεκαετίες τώρα. ΚΑΝΕΙΣ δεν μιλάει για την αδικία εις βάρος μου μήνες τώρα. ΚΑΝΕΙΣ δεν με ρωτάει καν τίποτα. Παρά μόνο όταν έχουν ανάγκη…
Γίνε άνθρωπος αξίας και όχι επιτυχίας… ποια είναι η πραγματική ΑΞΙΑ του αληθινού ΑΝΘΡΩΠΟΥ…?


Υ.Γ. Το άρθρο το έγραψα για να είμαι εντάξει μαζί μου.


Κυριακή, 14 Σεπτεμβρίου 2014

Σχόλιο Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου

Για όσους κάνουν πως δεν θυμούνται ολόκληρη τη φράση: «Λεφτά υπάρχουν, αν τα διεκδικήσεις, αν προσελκύσεις επενδύσεις, αν νοικοκυρέψεις το κράτος, αν αξιοποιήσεις τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, ώστε να αβγατίσουν και να δημιουργήσουν νέο πλούτο. Αλλά αυτά θέλουν σχέδιο και θέλουν σχέδιο που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, όχι το συμφέρον των κομματικών παραγόντων, των «ημέτερων» και των ισχυρών στη χώρα μας».
Ο Πρωθυπουργός, στην προσπάθειά του να απαντήσει στην πλειοδοσία υποσχέσεων του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, καταφεύγει σε ισχυρισμούς που τον εκθέτουν ανεπανόρθωτα.
Όπως έχουν εκτεθεί ανεπανόρθωτα και άλλοι κατά το παρελθόν, προβάλλοντας παρόμοιους ισχυρισμούς, αλλά για τους δικούς τους λόγους.
Και τούτο, γιατί:
Πρώτον, το προεκλογικό Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ το 2009 ήταν το πιο μετριοπαθές πρόγραμμα κόμματος εξουσίας – σε ότι αφορά στις πολιτικές παροχών – στην ιστορία της Μεταπολίτευσης. Ήταν όμως ριζοσπαστικό, διότι έθετε επί τάπητος και αντιμετώπιζε ουσιαστικά και ριζικά τα χρόνια προβλήματα του ελληνικού κράτους και του πολιτικο-οικονομικού συστήματος.
Για αυτό, αγκαλιάστηκε από υγιείς παραγωγικές δυνάμεις και φορείς, ενώ στηρίχτηκε ως η μόνη λύση για τη χώρα από όλα ανεξαιρέτως τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ – για όσους το έχουν ξεχάσει.
Δεύτερον, το προεκλογικό Πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ το 2009 ουδεμία απολύτως σχέση έχει με τα Ζάππεια 1, 2 και 3, τα ισοδύναμα μέτρα των 18 δις ευρώ, αλλά και τα όσα εξίσου ανεύθυνα εξαγγέλλει ο Αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, σήμερα.
Όποιος ψάχνει για λαϊκισμό, μπορεί να βρει πολύ ικανοποιητικές δόσεις σε όσα εξήγγειλαν οι κύριοι Σαμαράς και Τσίπρας ως αρχηγοί αξιωματικής αντιπολίτευσης τα τελευταία χρόνια.
Τρίτον, επίσης για όσους το έχουν ξεχάσει, δίνουμε σε πλήρη ανάπτυξη την τότε πρόταση και το ακριβές νόημα του «λεφτά υπάρχουν»: «Λεφτά υπάρχουν, αν τα διεκδικήσεις, αν προσελκύσεις επενδύσεις, αν νοικοκυρέψεις το κράτος, αν αξιοποιήσεις τις παραγωγικές δυνατότητες της χώρας, ώστε να αβγατίσουν και να δημιουργήσουν νέο πλούτο. Αλλά αυτά θέλουν σχέδιο και θέλουν σχέδιο που να υπηρετεί το δημόσιο συμφέρον, όχι το συμφέρον των κομματικών παραγόντων, των «ημέτερων» και των ισχυρών στη χώρα μας».
Είναι ακριβώς αυτά τα συμφέροντα που δείχνει να υπηρετεί όλο και περισσότερο η σημερινή κυβέρνηση. Δεν είναι τυχαία η πρωτοφανής της ασυλία. Ούτε, αντιθέτως, ο πόλεμος που δέχτηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου.
Και είναι ακριβώς αυτό που δεν κάνει η σημερινή κυβέρνηση: σχέδιο για νέο παραγωγικό πρότυπο. Καμία κουβέντα από κανέναν, ούτε από την αξιωματική αντιπολίτευση, για το πώς θα δημιουργήσουμε, υγιώς, νέο πλούτο.
Τέταρτον, αν θέλει η σημερινή κυβέρνηση να ξαναθυμηθεί «τι μας έφερε σε αυτή την κατάσταση», είναι πολύ απλό:
Ας ξαναδιαβάσουν τον προϋπολογισμό του 2013. Και για να το κάνουμε πιο λιανά, αναφερόμαστε στην αποδοχή από το σύνολο της ΝΔ, ότι το έλλειμμα του 2009 δεν ήταν το 6%, όπως επισήμως ενημέρωνε η τότε κυβέρνηση της ΝΔ την ΕΕ, λίγα μόλις 24ωρα πριν από τις εκλογές, αλλά ήταν 36 δις Ευρώ, ή 15,6%.
Αποτέλεσμα; Διπλασιασμός του χρέους της χώρας μέσα σε λιγότερο από 5 χρόνια.
Αυτά τα δεδομένα διαμόρφωσαν το πλαίσιο της ακολουθούμενης πολιτικής, την οποία το σύνολο των μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της ΝΔ ψήφισε κατά την ψηφοφορία για την έγκριση του προϋπολογισμού του 2013, συμπεριλαμβανομένου του κ. Καραμανλή.
Ο προϋπολογισμός έφερε την υπογραφή του κ. Πρωθυπουργού.
Ας μην κρύβονται, λοιπόν, πίσω από κατασκευασμένα συνθήματα και ας σεβαστούν την ίδια τους την υπογραφή.
Τα μνημόνια δεν θα είχαν λόγο ύπαρξης εάν ήταν διαφορετικά τα δεδομένα. Αλλά αυτά τα δεδομένα μας απέκλεισαν από τις αγορές και μας οδήγησαν στο να ζητηθεί βοήθεια από τους εταίρους.
Και τα δεδομένα αυτά, δεν τα διαμόρφωσε το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ διαχειρίστηκε μια πραγματικότητα που είχε διαμορφώσει η Κυβέρνηση της ΝΔ επί 5 χρόνια.
Εκεί ας ψάξουν για τους εμπρηστές της ελληνικής οικονομίας. Μια κυβέρνηση των προσλήψεων από το παράθυρο, της παντελούς αδυναμίας ελέγχου της σπατάλης, των πελατειακών διευθετήσεων για μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, κοκ.
Πέμπτον, το πιο ανησυχητικό είναι η απόλυτη σύμπνοια σημερινής κυβέρνησης και σημερινής αντιπολίτευσης στο να μη λένε λέξη για το τι πραγματικά μας οδήγησε στην κρίση – απόλυτη σιγή για το έγκλημα σε βάρος της χώρας μέχρι το 2009.
Δείχνουν, όλοι τους, να μην έχουν καταλάβει τίποτα ή να μην θέλουν να καταλάβουν τίποτα.
Αναδεικνύεται έτσι για ακόμη μία φορά η σημασία της πρόσφατης ομιλίας του Γιώργου Παπανδρέου στα εγκαίνια της έκθεσης «Από τον Ανένδοτο στην Αλλαγή». Δύο μόνο αποσπάσματα:

«…Δεν είναι τυχαίο, ότι οι συντηρητικοί αριστερά και δεξιά, θέτουν το κυβερνητικό τους δίλημμα, μιλώντας και οι δύο για την «Έξοδο από το Μνημόνιο» και τη «Μεταμνημονιακή Ελλάδα».
Διαγωνίζονται σε μια δήθεν φιλολαϊκή ρητορική.
Αρνούμαι να μπω στο δίλημμα αυτό.
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου συντηρητικού νομίσματος.
Μιλούν για την μεταβατική περίοδο.
Δεν μιλούν για το που θα μεταβούμε.
Στην ουσία και οι μεν και οι δε, πράττουν ότι και με το δημοψήφισμα του 2011.
Θέτουν ένα ψευτοδίλημμα.
Κρύβονται από τα πραγματικά προβλήματα.
Γιατί;
Μήπως γιατί τους βολεύει το γνωστό πελατειακό παιχνίδι;
Αυτό της νομής της εξουσίας, αντί της αλλαγής;
Εμείς θέλουμε να μιλήσουμε για τη «Μεταπελατειακή Ελλάδα».
Για την Ελλάδα των αξιών…

…Φαίνεται ότι είναι αρκετοί εκείνοι που θα ήθελαν να ξαναγυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες.
Θα έχετε ακούσει πολλούς να μιλάνε για επιστροφή στην «ομαλότητα» μετά από την περιπέτεια του Μνημονίου – και την ταυτίζουν με μια δήθεν «κανονικότητα».
Ναι, την επιστροφή στα κακώς κείμενα.
Επιστροφή στα τερατώδη ελλείμματα, τα αισχρά μαγειρέματα, το ρουσφέτι, που είχε γονατίσει το δημόσιο. Την αδιαφάνεια στις προμήθειες.
Τα χατίρια σε συμφέροντα, τραπεζίτες και μίντια – την αιχμαλωσία της πολιτικής ζωής του τόπου.
Όλα όσα δημιούργησαν τη φούσκα του 2009, ένα έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας και των παιδιών της.
Συντάσσομαι με εκείνους που λένε ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια «κανονικότητα» στην οποία πρέπει να επιστρέψουμε.
Η Ελλάδα, παρά τους αγώνες δύο δεκαετιών, για να μην πω δύο αιώνων, έχει ακόμη υστερήσεις και αγκυλώσεις μεγάλες.
Για αυτό χρειάζεται μια επανάσταση.
Την επανάσταση του αυτονόητου.
Τώρα είναι η ευκαιρία να γίνουμε μια σύγχρονη δημοκρατία, με θεσμούς και αξιοπιστία, που συνομιλεί ισότιμα με όλους γιατί είναι άξια σεβασμού από όλους».

ΥΓ. Με την ευκαιρία και με αφορμή σημερινό δημοσίευμα σχετικό με την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας, στην ίδια εφημερίδα που φιλοξενεί τη συνέντευξη του κ. Πρωθυπουργού, σημειώνεται τούτο:

Ο Γιώργος Παπανδρέου, ό,τι έχει να πει το λέει ο ίδιος, δημοσίως και με παρρησία. Ως εκ τούτου, ούτε ανάγκη καταφυγής στον χώρο της φαντασίας υπάρχει, ούτε πολύ περισσότερο οποιασδήποτε κίνησης που θα τον ανάγκαζε να δώσει απαντήσεις.

Όλα στην ώρα τους.

Πηγή papandreou.gr

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

Περί ταυτοτήτων αντί «ανάπτυξη» και άλλων «επιτυχιών» της κυβέρνησης, όπως πχ στην υγεία…

Σε ένα… ενημερωτικό πρωινάδικο της τηλεόρασης σήμερα «έμαθα», γεμάτη απορία, για την «μεγάλη επιτυχία» της κυβέρνησης μας στο θέμα της έκδοσης των πλαστικοποιημένων ταυτοτήτων, οι οποίες «εκδίδονται τώρα μετά από τις διαδικασίες της κυβέρνησης, σε λιγότερο από μισή ωρίτσα». Και λέω γεμάτη απορία, διότι την καινούργια μου ταυτότητα την είχα πάρει στο τέλος του 2010 σε 10 λεπτά περίπου, μάλιστα σε ακριτική περιοχή. Άρα για μια επιτυχία της κυβέρνησης Παπανδρέου καυχιέται η σημερινή κυβέρνηση σαν να είναι δικό της κατόρθωμα, για άλλη μια φορά, μέσω ελληνικών ΜΜΕ.
Αυτό αντί της «ανάπτυξης» που μας υπόσχεται γελοία δυο χρόνια τώρα.
Όπως και μάλλον για να στρέψει τα βλέμματα από το θέμα της υγείας που έχει ξεφτιλιστεί τις τελευταίες ημέρες από την κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου.
Έτσι, για μια άλλη επιτυχία της κυβέρνησης Παπανδρέου δεν λέει κανείς ούτε λέξη στις τηλεοράσεις, σίγουρα με εντολή Σαμαρά, ο οποίος έδωσε έγκριση εκ νέου στα θαλασσοδάνεια προς αυτά… όπως άλλωστε γίνονται όλα σε αυτή την χώρα εδώ και δυο χρόνια.
Αναφέρομαι στο φακελάκι και στο γρηγορόσημο, τα οποία η κυβέρνηση Παπανδρέου τα ποινικοποίησε με νόμο ως κακουργήματα, πράγμα που σταμάτησε και ξεμπρόστιαζε εκατοντάδες τέτοιες περιπτώσεις σε διάφορες δημόσιες υπηρεσίες, σε ελάχιστο χρόνο εφαρμογής και για το οποίο πήραμε και επαίνους στο εξωτερικό.
Ούτε λόγος βεβαίως για αυτό όμως, διότι ήταν ένα από τα πρώτα που ακύρωσε και αναίρεσε η κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου, με άλλο νόμο που θεωρεί το φακελάκι είτε από κακούργημα- «απλό πλημμέλημα», είτε καθόλου ποινικό αδίκημα, μιας και «θεωρείται προσωπικό δώρο».
Μάλιστα. Αυτό σήμερα, όταν… ξεχάσαμε ότι μόλις πέθανε άλλος ένας ασθενής σε δημόσιο ελληνικό νοσοκομείο, επειδή είχε καταγγείλει ότι του ζητήθηκε φακελάκι για να γίνει η επείγουσα εγχείρηση κρίσιμη για την ζωή του. Με το καινούργιο νόμο της σημερινής κυβέρνησης δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις την εξέλιξη της υπόθεσης σε ότι αφορά τον γιατρό, ελεύθερο να το ξανακάνει, όπως και να υποστηρίζει ότι «ήταν η επιθυμία των συγγενών να μου δώσουν λεφτά» και όχι η απαίτηση του, όπως καταγγέλλουν αυτοί…
Ποιος από τους κυβερνόντες έχει όμως συμφέρον να θυμηθεί τα καλά της κυβέρνησης Γιώργου Παπανδρέου, όταν οι σημερινοί υπουργοί του Σαμαρά και Βενιζέλου ακυρώνουν όλα τα σωστά, επαναφέρουν τα κακώς κείμενα με ανήθικους νόμους, επιπλέον επαναφέρουν έως και γιατρούς με αποδεδειγμένη ενοχή περί πλαστογραφίας εγγράφων κατ’ εξακολούθηση, η με μεγάλο ποσοστό θνησιμότητας στις επεμβάσεις τους, όπως κάνει και το τοποθετημένο βενιζελικό τσιράκι, Λεωνίδας Γρηγοράκος???
Κανείς, από την στιγμή που όλοι αυτής της κυβέρνησης ξεχνούν πρώτα απ’ όλα τον Άνθρωπο, τον κάθε απλό πολίτη... !
Μετά και από το περιορισμό των αυτονόητων ιατρικών εξετάσεων στο δημόσιο, με σκοπό το κέρδος των ιδιωτών και πάλι, δεν τολμάμε να ονειρευτούμε καν την πιθανότητα ενός κράτους πρόνοιας με αυτή την κυβέρνηση.

Το μόνο που μπορούμε να σκεφτούμε είναι πόσο μακριά -η κοντά- βρίσκεται η σημερινή ελληνική κυβέρνηση από τις προτάσεις της υπουργού της Λιθουανίας, περί της ευθανασίας για τους ασθενείς που δεν έχουν να πληρώσουν την θεραπεία τους… 

Τρίτη, 9 Σεπτεμβρίου 2014

Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες και όχι στους τραπεζίτες!

Για να θυμηθούμε και κάτι άλλο τώρα…
Τα ελληνικά ΜΜΕ επί της πενταετίας του Κώστα Καραμανλή ανακοίνωναν καθημερινά γεμάτα περηφάνια την πρωτιά του κέρδους των ελληνικών τραπεζικών ομίλων στην Ευρώπη και Ασία. Εντωμεταξύ τα δάνεια δίνονταν σε όλους, μέχρι και στους άπορους απελπισμένους, δάνεια για κηδεία, για θέρμανση και για σουπερμάρκετ όπως λεγότανε, με εγγύηση κανένα σπίτι συνήθως. Την ίδια στιγμή οι τιμές των βασικών αγαθών πήραν τα ύψη. Η κυβέρνηση Καραμανλή εγγυόταν δημοσίως την μακάρια ευημερία του λαού, την ίδια στιγμή που οι σπατάλες στα υπουργεία και τα συνεχιζόμενα σκάνδαλα της διαπλοκής πολιτικών με τους μεγαλοεπιχειρηματίες, μας χρέωσαν με 180 δισεκατομμύρια ευρώ κρατικά χρέη.

Φυσιολογικό λοιπόν, αναγκαστήκαμε να απευθυνθούμε υπερχρεωμένοι και ετοιμόρροποι στο ΔΝΤ –ΔΙΟΤΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΑΝΕΙΖΕ ΚΑΝΕΙΣ ΠΙΑ- και αυτό με τα χίλια ζόρια και με υπεράνθρωπες προσπάθειες από τον Γ. Παπανδρέου, ο οποίος έκανε τρεις φορές το γύρο του κόσμου σε έξι μήνες ώστε να μην φτάσουμε σε «ξαφνικό θάνατο» με αδυναμία πληρωμής μισθών και συντάξεων, μέχρι που εξασφάλισε τον μηχανισμό στήριξης της ΕΕ, μηχανισμός που αποδείχτηκε σωτήριος και για άλλες χώρες του Νότου στην συνέχεια.

Το πρώτο μνημόνιο, όπως και η διαπραγμάτευση της τότε κυβέρνησης Παπανδρέου με την τρόικα, εξασφάλιζε ότι στα χρέη θα συμμετάσχουν και οι μεγάλοι επωφελούμενοι από τις πολιτικές των προηγουμένων κυβερνήσεων έως το 2009. Έτσι, η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί να πάρει τα ηνία, ζητάει τις λίστες με τους λογαριασμούς των μεγάλων φοροφυγάδων στο εξωτερικό, σε φορολογικούς παραδείσους, για κότερα, για ακίνητα στο εξωτερικό των Ελλήνων υπηκόων, για οφσορ εταιρίες  (λίστες για τις οποίες τότε δεν υπήρχε δυνατότητα να παραδίδονται επίσημα). Έτσι, όταν τα μεγαλοστελέχη του ΣΔΟΕ παίρνουν τις εντολές για έλεγχο ονομάτων (ελεγκτικό οργανισμό για το οποίο στο εξωτερικό όλοι εκφέρουν δυνατές αμφιβολίες λόγου διαφθοράς), υπάρχουν διαρροές και όλο το έως τότε σύστημα βράζει τρομαγμένο.
Έτσι το Ιούνιο 2011 μια ομάδα «εκσυγχρονιστών» βουλευτών αποφασίζει ότι δεν θα δώσει ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, διότι «ο λαός δεν αντέχει άλλο». (Προηγήθηκε βεβαίως η τοποθέτηση του Σημίτη εναντίον της κυβέρνησης και του μνημονίου, «όλο τυχαίος» μιας και δεν προτάθηκε τότε ως πρόεδρος της Δημοκρατίας -ο κρυφός του πόθος- και «ξεχνώντας» ότι ήταν ο ίδιος που το 2008 έλεγε στην Βουλή ότι «η κυβέρνηση Καραμανλή θα μας στείλει στο ΔΝΤ στο τέλος».) Η ίδια ομάδα βουλευτών ησυχάζει «εκ θαύματος», μετά την τοποθέτηση του Ευάγγελου Βενιζέλου ως υπουργός Οικονομικών και βεβαίως μετά από την τοποθέτηση των λιστών σε συρτάρια. (Συρτάρια όπου παραμείνουν και τώρα, μετά δυόμιση χρονιές της σημερινής κυβέρνησης, από τι φαίνεται…)  

Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση Παπανδρέου προσπαθεί επί ενάμιση χρόνο να περάσει στην Βουλή την τροπολογία για την διεξαγωγή δημοψηφίσματος, η οποία απορρίπτεται από την πλειοψηφία της βουλής δυο φορές, έως το καλοκαίρι του 2011, όταν επιτέλους, περνώντας για τρίτη φορά, γίνεται δεκτή. Οι τοποθετημένοι βουλευτές υπάκουοι συμφερόντων, νιώθουν ότι χάνουν το παιχνίδι από τα χέρια τους, από την στιγμή που θα υπήρχε η δυνατότητα να αποφασίσει ο λαός για την τύχη του (και όχι μονό αυτοί πια), το πιο πιθανών να αποφασίζει ο λαός και για νόμους που θα είχαν αποκόψει τα συμφέροντα και τους μπατακτζίδες από το έως τότε υπερκέρδος τους επί δυο δεκαετίες.

Το μεγάλο χτύπημα εναντίον στα συμφέροντα, συμβαίνει όμως όταν ο Παπανδρέου πετυχαίνει να συμπεριλάβει ανάμεσα στα μέτρα και τις κοινές μετοχές των τραπεζών, δηλαδή όπως το είχε πει τότε ο Παπανδρέου, «να πληρώσουν και οι έχοντες το μερίδιο που τους αναλογεί, ώστε να μην πληρώσουν πια μόνο οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι », μέτρα που εξασφαλιζόταν στο πρώτο μνημόνιο. Το βρόμικο σύστημα τρομοκρατείται, τα ελληνικά ΜΜΕ που κατέχουν επίσης οι τραπεζίτες, λοιδορούν και ξεσηκώνουν τον κόσμο ώστε να «αγανακτεί» μπροστά στην Βουλή. Ο Παπανδρέου συνεχίζει, αποφασισμένος να μην κόψει το 13ο μισθό, και χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι στους Μερκοζί με το περίφημο «μην διανοηθεί κανείς ότι οι μισθοί των Ελλήνων θα γίνουν μισθοί Βουλγαρίας και Ρουμανίας!». Στάση που διακωμωδούσαν τα ελληνικά ΜΜΕ, όπως έκαναν και με άλλες τόσες γενναίες προσπάθειες που έκανε.
Στις Κάννες στο τέλος του Οκτωβρίου 2011, ο Παπανδρέου πετυχαίνει το μεγαλύτερο πακέτο στήριξης που θα είχε δοθεί ποτέ στην ιστορία σε μία χώρα, με τους καλυτέρους δυνατούς όρους υπέρ των συμφερόντων των πολλών δοκιμασμένων Ελλήνων. Αλλά όχι και υπέρ λίγων ελληνικών ιδιοτήτων μεγάλων συμφερόντων.
Στις Κάννες ο Παπανδρέου προειδοποιεί επίσης ότι μπορεί να φτάσουμε σε δημοψήφισμα του λαού για τους όρους, πράγμα που θα ήταν καλύτερο, αφού θα τον είχαν ενημερώσει σωστά, παρά να απορριφθεί από την ΤΟΤΕ «αντιμνημονιακή» αντιπολίτευση.
Στο διπλανό δωμάτιο, στην συνεδρίαση των υπουργών οικονομικών, ο Βενιζέλος επισήμανε στα αυτιά του Σόϊμπλε ποσό επικίνδυνο είναι το επιχείρημα του δημοψηφίσματος, όπως και των κοινών μετοχών. Ο ίδιος Βενιζέλος που, δυο μέρες πριν, από τα έδρανα της Βουλής μίλαγε περί του δημοψηφίσματος ως «αναγκαίο και επαναστατικό εγχείρημα υπέρ του δημοσίου συμφέροντος». Για την συζήτηση με τον Σόϊμπλε δεν είχε ενημερώσει μετά τον τότε πρωθυπουργό, ούτε για την δήλωση που θα είχε κάνει αμέσως με την άφιξη του στην Αθήνα, όπου, «όλο τυχαίος» τον περίμεναν όλοι οι δημοσιογράφοι του «συγκροτήματος» με τιμές αρχηγού κράτους, «ξεχνώντας» εντελώς τον Παπανδρέου και το μεγαλύτερο πακέτο στήριξης για τους Έλληνες πολίτες. Είναι η στιγμή που ο Βενιζέλος δηλώνει ευθαρσώς και ξαφνικά πως «το εγχείρημα του ευρώ δεν μπορεί να διακινδυνέψει λόγου δημοψηφίσματος». Ο ίδιος δυο χρόνια μετά, λέει ότι ως υπουργός οικονομικών άκουσε ένα SMS της κόρης του, που έλεγε «μπαμπά, ότι είναι να κάνεις, κάντο τώρα»…

Τα υπόλοιπα γνωστά λίγο-πολύ… οι μούντζες στις παρελάσεις προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, οι ελληνικές δυνάμεις που πήραν φωτιά ξαφνικά (οι ίδιες που στην πλειοψηφία τους ψήφισαν ΝΔ και ΧΑ στην συνέχεια), έως το κοιλιακό άλγος του τότε υπουργού οικονομικών, ακριβώς στις μέρες που οι ίδιοι βουλευτές εκβιάζονταν τον Πρωθυπουργό εκ νέου με το ψήφο εμπιστοσύνης, αναγκάζοντας τον να παραιτηθεί, μαζί με τα ελληνικά ΜΜΕ και τους «αγανακτισμένους», οι οποίοι στην συνέχεια εξαφανίστηκαν. Σε όλα αυτά συμπεριλαμβάνεται και η τότε στάση ΟΛΩΝ των κομμάτων, τα οποία θεώρησαν το δημοψήφισμα «επικίνδυνο» για τους δικούς τους τυχοδιωκτικούς λόγους, όπως αποδείχτηκε στα χρόνια που ακολούθησαν.

Μπροστά στο κίνδυνο αποσταθεροποίησης της χώρας και μην υπολογίζοντας το προσωπικό του πολιτικό κόστος, ο Παπανδρέου προτείνει μια κυβέρνηση συνεργασίας, με τον όρο ότι θα σεβαστούν τις κατακτήσεις της διαπραγμάτευσης που θα είχε ελαφρύνει τους πολλούς Έλληνες. Βάση καλής πίστεως λοιπόν, προτείνει για Πρωθυπουργό μιας τέτοιας κυβέρνησης τον Πετσάλνικο, όπως άλλωστε ήταν και αυτονόητο θεσμικά και συνταγματικά, ο οποίος εκτελούσε τότε χρέη Προέδρου της Βουλής. Εναντιώνονται όμως οι συνήθεις ύποπτοι βουλευτές, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει ο Παπαδήμας, ο οποίος ξαφνικά «τοποθετείται ανοιχτά υπέρ των προνομιούχων μετοχών ή ενός μεικτού μοντέλου κοινών άνευ ψήφου-προνομιούχων και ομολογιακών δανείων (coco’s) προκειμένου οι Έλληνες τραπεζίτες να διατηρήσουν το management των τραπεζών τους».

Η τρόικα η οποία έως τότε συμφώνησε και επισφράγισε επί του Παπανδρέου στο πρώτο μνημόνιο τις τραπεζικές κοινές μετοχές, δεν συμφωνεί εκ νέου, διότι «δεν εμπιστεύονται πια το κράτος στο ρόλο του manager», όπως γράφουν και οι εφημερίδες το 2011.

Από τον τότε τύπο διαβάζω και άλλα αποσπάσματα, όπως…

«Ευάγγελος Βενιζέλος: Αρχικά υπέρμαχος των κοινών μετοχών (με δικαίωμα ψήφου) ως Υπουργός Οικονομικών του Γ. Παπανδρέου. Μάλιστα, επισφράγισε την άποψη αυτή ψηφίζοντας νόμο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετοχές τις οποίες το δημόσιο θα διατηρούσε για 2 χρόνια και θα μεταπωλούσε σε ιδιώτες. Επίσης, προβλεπόταν η υποχρέωση των παλαιών μετόχων να συμμετέχουν κατά 10% τουλάχιστον στις αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου που θα γίνονταν μέσω ΤΧΣ, ενώ για το Ταμείο προβλεπόταν και discount (χαμηλότερη τιμή) σε σχέση με τους ιδιώτες- κάτω από το μισό της αξίας των μετοχών που θα αγόραζε (προκειμένου να ανακεφαλαιοποιούνταν οι τράπεζες και το ίδιο να αποκόμιζε κάποιο κέρδος μελλοντικά για το κράτος).
Οι αντιδράσεις που ακολούθησαν από τους τραπεζίτες ήταν σφοδρές και η διαδικασία δεν προχώρησε.. Ο Παπανδρέου έπεσε και ανέλαβε ο Παπαδήμας, επί του οποίου ο Βενιζέλος χαλάρωσε πολύ την άποψή του περί κοινών με ψήφο μετοχών, μέχρι που την άλλαξε και ψηφίστηκε νέος νόμος (Εφαρμοστικός Βενιζέλου) -που καταργούσε τον προηγούμενο νόμο Βενιζέλου!!»

Όσο για τον κ. Γιώργο Παπανδρέου ο τύπος έγραψε «Γιώργος Παπανδρέου: Τον θυμόμαστε στη Βουλή, απευθυνόμενο στην Κοινοβουλευτική του ομάδα, να διαρρηγνύει τα ιμάτιά του και να υπερασπίζεται την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών αποκλειστικά με κοινές με ψήφο μετοχές, περισσότερο ίσως λόγω των σοσιαλιστικών εμμονών που τον κατατρέχουν» (το Βήμα).

Η ίδια εφημερίδα «ξεχνάει» να γράψει κάτι για την στάση του Σαμαρά, ο οποίος ξαφνικά γίνεται υπέρμαχος του μνημονίου 2, σε απόλυτη συμφωνία με τον Παπαδήμα και με τον Βενιζέλο ως υπουργός οικονομικών, αμέσως μετά την εξασφάλιση των προνομιούχων μετοχών υπέρ των τραπεζιτών.

Τη συνέχεια την γνωρίζουμε… το Μάρτη 2012 ο Βενιζέλος διατηρεί την μοναδική υποψηφιότητα για την προεδρία του ΠΑΣΟΚ, με την στήριξη 189 υπογραφών βουλευτών και μελών του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ από όλες τις πτέρυγες… Αμέσως μετά που γίνεται επίσημα πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, ακολουθούν οι δημόσιες στηρίξεις του Βενιζέλου και του Λοβέρδου προς το πρόσωπο του Σαμαρά ως πρωθυπουργός, εξασφαλίζοντας τον έτσι για την πρόθεση τους και ωθώντας τον να προκαλέσει εκλογές ως πλειοψηφούσα αντιπολίτευση, σίγουρος πια για την ευτυχές για εκείνον κατάληξη.

Ακολουθούν οι υποσχέσεις Σαμαρά, η κυβέρνηση συνεργασίας με πρωθυπουργός τον Σαμαρά, το κόψιμο του 13ου και του 14ου μισθού, το κλείσιμο της ΕΡΤ, η απόλυτη συμφωνία υπουργών της ΝΔ με την ΧΑ στην Βουλή, έως και το «μεταναστευτικό νόμο» που θα έπρεπε να μας καθησυχάζει ότι «για όλα φταίνε οι ξένοι μετανάστες και όχι οι ντόπιοι τραπεζίτες κτλπ συμφέροντα», η ξαφνική «αθώωση» των εμπλεκομένων στα μεγάλα σκάνδαλα (Βατοπέδι, Ζίμενς, εξοπλιστικά, ασφαλιστικά ταμεία, υποκλοπές, έως και ποδοσφαιριστηκά, κτλπ, που προωθηθήκαν στην δικαιοσύνη επί Παπανδρέου), ο νόμος Στουρνάρα για τον φόρο στα καύσιμα που είχε ως σκοπό μόνο το κέρδος των μεγαλοεμπόρων καυσίμων (στο οποίο έβαλε μαχαίρι η κυβέρνηση Παπανδρέου),  τα θαλασσοδάνεια προς καναλάρχες- μεγαλοεκδότες- τραπεζίτες (τα οποία είχε κόψει ο Παπανδρέου), έως και πριν κάτι μήνες την εξασφάλιση του νόμου υπέρ των τραπεζιτών, νόμο που αρνήθηκε κατηγορηματικά να ψηφίζει ο Παπανδρέου, ανάμεσα σε άλλα άδικα που επίσης δεν είχε ψηφίσει κατά καιρούς, τα οποία με μια άλλη πολιτική θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Σήμερα, το όνειρο του Σημίτη, που είχε δηλώσει το 2010 ότι το ΠΑΣΟΚ πρέπει να αλλάξει όνομα, όπως και οι προεκλογικές υποσχέσεις του Σαμαρά το 2012 «εγώ θα τελειώσω με το ΠΑΣΟΚ. Σας υπόσχομαι» είναι κοντά στην υλοποίηση τους από τον ίδιο σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, μετά από τις άλλες δυο αποτυχημένες προσπάθειες των «58» και της «ελιάς»… η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ που την είχαν προσπαθήσει επί δεκαετίες, είναι κοντά... και με την βούλα. Γίνεται ένα κόμμα ιδιόκτητο των συμφερόντων…

Για την μοναδική οικογένεια πολιτικών και γενεών Πρωθυπουργών που έφεραν την Αλλαγή στην χώρα, θα θυμίζω για άλλη μια φορά τα λόγια του αείμνηστου ιδρυτή του ΠΑΣΟΚ

(Αν και πάνε καλά μαζί με τα λόγια άλλου μεγάλου Έλληνα, επίκαιρο τις μέρες μας, του Μέγα Αλέξανδρου… «Για μένα, κάθε καλός ξένος είναι Έλληνας και κάθε κακός Έλληνας είναι χειρότερος από βάρβαρο»)…

Υ.Γ. Πως βάφτισε ο απόλυτα ελεγχόμενος ελληνικός τύπος τον πόλεμο υπέρ αδύνατων και εναντίον των συμφερόντων… «σοσιαλιστικές εμμονές»?… Μάλιστα. 

Είμαι περήφανη λοιπόν ότι με διακατέχουν προσωπικά αυτές οι σοσιαλιστικές «εμμονές» και επιμένω για το όραμα μιας εντελώς άλλης Ελλάδας, με δίκαιο πρόσωπο για τους πολλούς και όχι μόνο για τους λίγους. Διότι δεν είναι δείγμα υγείας να είσαι καλά προσαρμοσμένος σε μια βαθιά άρρωστη κοινωνία. Άλλωστε μόνο τα νεκρά ψάρια πάνε με το ρεύμα…

Δηλώνω επίσης ότι δεν μπορώ και δεν θέλω να κόψω και να ράψω την συνείδηση μου για να ταιριάξει στην πολιτική φετινή μόδα!

Αυτά τα ΠΙΣΤΕΥΩ μας όμως, κύριοι, δεν μπορείτε να τα ταυτίζετε με το «τζιχάντ» και με το τι πρεσβεύει!!! ΧΑΟΤΙΚΗ Η ΔΙΑΦΟΡΑ!!!!!!!!!

ΝΤΡΟΠΗ ΣΑΣ!!!

Κυριακή, 7 Σεπτεμβρίου 2014

Πώς να σωπάσω?


Υπάρχουν άνθρωποι και Άνθρωποι.
Άτομα διαφόρων χρωμάτων ψυχής. Άνθρωποι με χαμόγελα στα χρώματα του ουράνιου τόξου, άλλοι με γκρίζα προσποιητά. Άνθρωποι οι οποίοι αυτά που λένε τα εννοούν και άτομα που έκαναν το ψέμα τρόπο ζωής. Άνθρωποι που πράττουν και άτομα των λέξεων.
Έτσι συνάντησα, όπως όλος ο κόσμος, απ’ όλους που έχει ο «μπαχτσές». Πολλοί που περίμεναν «που θα κάτσει η μπίλια» και επιδίωκαν να είναι καλά με όλους. Και με το σωστό και με το άδικο. Άλλοι που ήθελαν να αρέσουν σε όλους. Φωτογραφίες, τραγουδάκια, καλές κουβέντες από μπροστά για φίλους και αρκετές φορές όχι και τόσο καλές από πίσω, αν και μίλαγαν για «αδέλφια». Άλλοι που μίλαγαν (και έγραψαν κιόλας) για «συνεννόηση» ανάμεσα σε σωστό και λάθος και ότι «όλα θα πάνε καλά», υπονοώντας όμως ψέματα εις βάρος του δίκαιου. Τα ψέματα έχουν κοντά πόδια όμως. Και τα βλέπεις και γρήγορα καμιά φορά. Διότι τίποτα δεν μπορεί να πάει καλά όταν είσαι και με τον αστυφυλαξ και με τον χωροφυλαξ. Άτομα που μου είχαν δώσει συμβουλές για να πάω με το ρεύμα «για το καλό μου». Άλλοι που μου έλεγαν να μην στηρίζω τις πεποιθήσεις μου διότι αυτοί (τον) γνωρίζουν «προσωπικά» και διότι «κάνεις κακό, δεν το καταλαβαίνεις?». Άτομα που δείχνουν ότι υπερασπίζουν κάτι και επιβράβευαν τον αντίπαλο, ξεχνώντας ότι όλα φαίνονται αργά η γρήγορα. Αντίπαλοι που με πολέμησαν λυσσαλέα και αισχρά είτε εμένα είτε τις πεποιθήσεις μου, μερικοί ύπουλα, μιλώντας ταυτόχρονα για δήθεν αρχές και αξίες «που δεν έχεις» διότι… τόλμησα να τους απαντήσω πάντα ευπρεπώς αλλά δυνατά και με επιχειρήματα. Άλλοι που έκαναν τους φίλους, αλλά παρακολούθησαν ως απλοί θεατές, χωρίς να θέλουν να με στηρίζουν, όπως τους στήριξα όμως σε ανάλογες περιπτώσεις. Αν και διάβασαν πως με έβρισαν η και με απείλησαν (με γρόνθους ακόμα) οι «φίλοι» η οι εχθροί, ένα- δυο απ’ τους κανονικούς… φίλους μου είχανε πει απλά «θα σε πάρω εγώ τηλέφωνο» πριν μήνες. Ακόμα περιμένω στο ακουστικό… Οι ίδιοι που, όταν είχαν ανάγκη, θα με ήθελαν τουλάχιστον δίπλα τους, αν όχι να δείχνω δημόσια ότι τους στηρίζω στις προηγούμενες εκλογές. Οι οποίοι, παρόλο που είδαν ότι περνάω άσχημα εξαιτίας των αδικιών αυτών που εκτελούσαν εντολές υπό σκιάς, δεν μου είχαν πει ούτε μια λέξη παρηγοριάς. Μην τυχών και χαλάσουν τις… δημόσιες σχέσεις τους. Άλλοι που όταν με κοροϊδεύανε η και με απειλούσαν οι «φίλοι» μου, τους έκαναν  like. Άλλοι που χαμογελούν η κλαίνε υποκριτικά. Και πολλοί άλλοι που έκαναν άλλα τόσα… Επειδή δεν με νοιάζει να σπαταλήσω το χρόνο και την ενέργεια μου για φιλοσοφικές αναλύσεις παρεών, ούτε ψυχολογιών του καθενός, σταματώ εδώ με δαύτους που αποδείχθηκαν «άνθρακες» τελικά.
Για αυτό που είμαι σίγουρη λοιπόν, είναι ο εαυτός μου. Και με γουστάρω- μπορώ να πω πια με σιγουριά. Δεν προσποιήθηκα, δεν «μάσαγα», δεν έχω ανάγκη καν καμιά βοήθεια. Ούτε δεν ζητώ. Δεν έδωσα σε κανέναν συμβουλές, δεν επέδειξα σε κανένα τι να κάνει, διότι «ο καθένας έχει το μυαλό και την καρδιά και ξέρουν τι πρέπει να κάνει για να είναι σωστός» όπως τους έλεγα, απλά έδειξα το σωστό δρόμο με επιχειρήματα και το πολύ τους έλεγα τι θα πράττω προσωπικά. Το πιο σημαντικό- και μάλλον εκεί «χαλάω την σούπα»- είναι ότι συνεχίζω για όλους τους αδικημένους συνειδητά. Και ας είμαι ανάμεσα στους αδικημένους, δεν ψάχνω μόνο για το δίκιο μου, αλλά όλων. Γιατί το δίκιο του ενός δεν έχει σημασία αν δεν θέλει να λύνει και τα προβλήματα των άλλων σαν και αυτόν. Για μας τους «δούλους» λοιπόν όπως μου είπανε. Και επειδή «αφέντες» δεν πρέπει να υπάρχουν πάνω στην Γη.
Προχωρώ έτσι όπως άρχισα. Με την συνείδηση μου. Δεν μπορώ και δεν θέλω να κόψω και να ράψω την συνείδηση μου για να ταιριάξω στην φετινή πολιτική μόδα (αν και τώρα κρατάει πάνω από δυο χρόνια). Ούτε να γίνω αρεστή σε παρέες. Τι να το κάνω, αφού με τέτοιες παρέες στο τέλος δεν θα αρέσω πια σε μένα?
Με το βάθη μου ΠΙΣΤΕΥΩ. Νιώθω ότι για αυτό χτυπάει η καρδιά μου. Όπως χτυπάει λοιπόν –κρυστάλλινα- έτσι και πορεύομαι. Την ξέρω καλά και γουστάρω που χτυπάει σταθερά για την επιλογή που έκανε προ πολλού- να παραμείνει ειλικρινής απέναντι σε αυτήν.

Με μια ψηλορομαντική κυριακάτικη διάθεση λοιπόν, μου αφιερώνω ένα τραγούδι από τα παλιά, άλλα καλά


Υ.Γ. Τώρα που το διαβάζω πάλι, καταλαβαίνω ότι, όταν είμαι στεναχωρημένη με την (μάλλον) υποκριτική συμπεριφορά στο διαδίκτυο ενός ανθρώπου (η και πιο πολλών) που ούτε καν γνωρίζω προσωπικά, δεν θα πρέπει να νιώθω όμως και εντελώς μόνη. Ούτε να εξωτερικεύω εδώ τις όποιες σκέψεις μου.

Όλα καλά. Πέρασε και αυτό. Συνεχίζω. 

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2014

Ο Γ. Παπανδρέου σε Συνέδριο της Royal Bank of Scotland


Ο Γιώργος Παπανδρέου, άνοιξε με ομιλία του τις εργασίες Συνεδρίου της Royal Bank of Scotland, στο Λονδίνο, με θέμα την κρίση και τις επιπτώσεις της αλλά με έμφαση στις προοπτικές για την Ευρώπη.
Στην ομιλία του, ο Γιώργος Παπανδρέου, αναφέρθηκε στις γεωπολιτικές εξελίξεις ανατολικά και νότια της Ευρώπης. Τις συνέδεσε μάλιστα, με τον τρόπο που η Ευρώπη αντιμετώπισε την δημοσιονομική κρίση, τονίζοντας πως ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε ως Ευρώπη τα εσωτερικά μας ζητήματα, είχε αντίκτυπο και στις εξωτερικές μας σχέσεις. Απωλέσαμε έτσι, την «ήπια ισχύ» της Ευρώπης και τη δυνατότητά μας να ανταποκριθούμε άμεσα και αποτελεσματικά στις εξελίξεις στην Ουκρανία και τη Μέση Ανατολή.
«Αντιμετωπίζοντας τα προβλήματά μας με ένα στενό, εθνικό ή εθνικιστικό τρόπο, αγνοώντας πως οι εξελίξεις γύρω μας, σύντομα θα επηρεάσουν τα πραγματικά μας εθνικά συμφέροντα», σημείωσε χαρακτηριστικά.
Τόνισε πως οι εμπειρίες που πρέπει να έχει αποκομίσει η Ευρώπη από τη διαχείριση της κρίσης είναι:
Προτεραιότητα στις μεταρρυθμίσεις, όχι στη δογματική λιτότητα.
Συλλογικές απαντήσεις ώστε να μετριάζουμε τις επιπτώσεις των κρίσεων. Ο καθένας μόνος του, δεν γίνεται, πολύ περισσότερο σε περιβάλλον παγκοσμιοποίησης.
Δημιουργία ευρύτερων συναινέσεων για αλλαγές στις κοινωνίες μας. Αυτό βεβαίως, προϋποθέτει την ύπαρξη του απαραίτητου χρόνου.
Ιδιαίτερη και αναλυτική αναφορά, έκανε στα επιτεύγματα της προσπάθειας των Ελλήνων τα τελευταία χρόνια, επισημαίνοντας ότι, μπορούν και πρέπει όσοι λόγω και της κρίσης είχαν επιφυλάξεις έναντι της Ελλάδας, να την βλέπουν με εμπιστοσύνη.
Όσον αφορά, το ερώτημα: Που πάμε τώρα;
Στην Ευρώπη συνεχίζουν να υπάρχουν ανισορροπίες. Ένα κοινό νόμισμα δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει μέσα σε πολλαπλές αγορές ομολόγων, με διαφορετικά επιτόκια, δίχως μια κανονική τραπεζική ένωση. Η πραγματική οικονομία παραμένει στεγνή από την έλλειψη ρευστότητας. Η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα μπορεί να προχωρήσει σε μία ποσοτική χαλάρωση, αλλά ο μηχανισμός μετάδοσης αυτών των μέτρων είναι προβληματικός και οι διάφορες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις εντός της Ευρωζώνης, δεν θα έχουν ενιαία επιτόκια. Και οι ίδιες οι Τράπεζες, είναι πιθανό να κοιτάξουν περισσότερο το δικό τους ισοζύγιο παρά την δανειοδότηση επιχειρήσεων.
Η ανεργία παραμένει το μεγάλο εμπόδιο, όχι μόνο για τις κοινωνίες αλλά και τις ίδιες τις τράπεζες, οι οποίες είναι αντιμέτωπες με όλο και περισσότερα μη εξυπηρετούμενα δάνεια.
Τι πρέπει να κάνουμε; Τι πρέπει να γίνει πλέον στην Ευρώπη;
Ο Γιώργος Παπανδρέου, σημείωσε πως «το τι πρέπει να γίνει, δεν είναι πλέον οικονομικό ζήτημα. Είναι πολιτικό. Και η πρόκληση είναι, αν είμαστε έτοιμοι να αποτελέσουμε μία πραγματική συλλογική δύναμη ή θα πορευτούμε ο καθένας μόνος του, χωρισμένοι σε δόγματα, θρησκείες και σύνορα.
Η Ευρώπη θα μπορούσε και θα έπρεπε να είναι το μοντέλο μιας παγκόσμιας διακυβέρνησης και αντιμετώπισης κοινών απειλών. Παρά τις εθνοτικές και πολιτισμικές διαφορές βρήκαμε τρόπους συνεργασίας, μιας συνεργασίας βασισμένης σε αξίες και συμφέροντα που ξεπερνούσαν τα έθνη μας. Βασιστήκαμε στο κοινό καλό.
Πρέπει σήμερα και πάλι να λάβουμε τολμηρές πολιτικές αποφάσεις.
Περισσότερη ή λιγότερη Ευρώπη;
Επιθυμώ περισσότερη Ευρώπη. Επιθυμώ μια τραπεζική ένωση. Συντονισμό των δημοσιονομικών πολιτικών. Ευρωομόλογα για την αντιμετώπιση και των επιμέρους χρεών αλλά και την ανάπτυξη ιδιωτικών επενδύσεων. Η Ευρώπη μπορεί να γίνει υπόδειγμα Πράσινης Ανάπτυξης κι αυτό έχει τη δική του ξεχωριστή γεωπολιτική σημασία σήμερα. Χρειαζόμαστε συντονισμένη κοινωνική πολιτική για την ανεργία. Για παράδειγμα, ένα Erasmus για τους άνεργους. Χρειαζόμαστε κοινή Άμυνα – κοινό ευρωπαϊκό στρατό. Κοινή φορολογική πολιτική, αντιμετώπιση της φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής.
Όχι όμως να τα φορτώσουμε όλα αυτά σε μία Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.
Ούτε περισσότερη Ευρώπη σημαίνει περισσότερη ισχύ στη γραφειοκρατία των Βρυξελλών ή σ’ ένα ευρωπαϊκό διευθυντήριο.
Μπορούμε να έχουμε Δημοκρατία, πέρα από τα σύνορα.
Μπορούμε να είμαστε ξανά καινοτόμοι, δημιουργώντας έναν Ευρωπαϊκό «Δήμο» με κοινωνικό και πολιτικό χώρο για συμμετοχική δράση πέρα από σύνορα.
Γιατί όχι άμεση εκλογή του Προέδρου της ΕΕ από τους Ευρωπαίους πολίτες;
Γιατί όχι δημοψηφίσματα σε όλη την Ευρώπη;
Γιατί όχι κοινές πολιτικές μετανάστευσης, δίνοντας πανευρωπαϊκά δικαιώματα στους ανθρώπους αυτούς.
Γιατί όχι μια κοινή πολιτική ιθαγένειας;
Γιατί να μην χρησιμοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες για διαβούλευση πάνω στις πολιτικές μας;
Ξέρω πως πηγαίνω κόντρα στο ρεύμα με αυτά.
Όμως, ή θα δράσουμε από κοινού και θα ενώσουμε δυνάμεις ή θα αντιμετωπίσουμε τη διάλυση του Ευρωπαϊκού μας οράματος. Από εμάς εξαρτάται.
Χθες το απόγευμα, στο πλαίσιο του Συνεδρίου, ο Γιώργος Παπανδρέου και ο πρώην Πρωθυπουργός της Ιταλίας, Μάριο Μόντι, συζήτησαν ενώπιον των συμμετεχόντων τις προοπτικές για την Ευρώπη.
Η συζήτηση έγινε, αφού είχαν γίνει γνωστές οι αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Μάριο Ντράγκι.
Οι αποφάσεις χαρακτηρίστηκαν και από τους δύο θετικές. Επισημάνθηκε ωστόσο, ότι θα μπορούσαν να έχουν ληφθεί πολύ νωρίτερα.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, υποστήριξε επίσης – και ο Μάριο Μόντι εξέφρασε την συμφωνία του, ότι είναι αναγκαίο να συνοδευτούν από αποφάσεις που θα ενισχύουν μια κοινή πολιτική δημοσίων επενδύσεων, ιδιαιτέρως για την πράσινη – βιώσιμη ανάπτυξη, όπως για παράδειγμα στην ενέργεια, ώστε και να ενισχύεται η αποτελεσματικότητα των υποδομών για το κοινό καλό σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της ΕΕ και να δημιουργούνται θέσεις εργασίας, κάτι που αποτελεί μείζον ζητούμενο και να καταστεί η Ευρώπη ανταγωνιστική εκεί που μπορεί να έχει την υπεροχή, έναντι των αναδυόμενων αγορών.

Αυτό το τελευταίο, χαιρετίστηκε ιδιαιτέρως από τους συμμετέχοντες, καθώς οι επενδυτές που σήμερα προβληματίζονται λόγω του γενικότερου ασταθούς περιβάλλοντος, θα μπορούσαν να βρουν μια διέξοδο για τις επενδύσεις τους – κάτι που βεβαίως, θα σήμαινε πολλαπλά οφέλη για όλη την Ευρώπη.

Πηγή:papandreou.gr

Δευτέρα, 1 Σεπτεμβρίου 2014

Η ομιλία του Γ. Παπανδρέου στην εκδήλωση για τα 40χρονα του ΠΑΣΟΚ


Σε κλίμα αποθέωσης από το κοινό μίλησε, στα εγκαίνια της έκθεσης “Από τον Ανένδοτο στην Αλλαγή”, ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου. Δείτε εδώ ολόκληρη την ομιλία.

Κυρίες και κύριοι,

Φίλες και Φίλοι,

Σας ευχαριστώ όλους για τη σημερινή σας παρουσία.

Είναι τιμή για όλους μας να βρισκόμαστε σήμερα εδώ.

Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους όσους δούλεψαν για να γίνει πραγματικότητα η σημερινή έκθεση.

Ξεκινώ τις σκέψεις μου με ένα ερώτημα:
Γιατί αυτή η Έκθεση;

Είχαμε τη φιλοδοξία, να αποτελέσει αυτή η Έκθεση τον ελάχιστο φόρο τιμής στην Ελλάδα που αντιστέκεται, στην Ελλάδα που θέλει να αλλάξει.
Μέσα από δύο ιστορικές προσωπικότητες,
τον Γεώργιο Παπανδρέου - τον Γέρο της Δημοκρατίας,
και τον Ανδρέα Παπανδρέου,
να παρουσιάσουμε τους αγώνες μιας Παράταξης, ενός λαού.

Για περισσότερη Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη, Αξιοπρέπεια.

Αγώνες στους οποίους συμμετείχαν τα δυναμικότερα τμήματα του Ελληνικού λαού και εκφράστηκαν μέσα από αυτούς.

Αγώνες με πρόσημο προοδευτικό, αισιόδοξο, με οράματα με απαιτήσεις.

Για μια Ελλάδα, που μέσα μας, ξέραμε ότι υπήρχε, ότι μπορούσε.

Για μια υπόθεση που ξέραμε ότι ήταν εφικτή - όχι ουτοπική.

Είχαμε τη φιλοδοξία, αυτή η Έκθεση να αποτελέσει ένα προσκλητήριο μνήμης, για παλιούς και νέους, αλλά και μια απάντηση σε όσους συνειδητά θέλουν να ξεχάσουν, να υποτιμήσουν, να αλλοιώσουν τη σημασία αυτών των αγώνων.

Στον διάβα αυτής της ιστορικής πορείας και λάθη έχουν γίνει - κανένας μας αλάθητος - πρώτος το ομολογώ.

Αλλά όσοι θέλουν να απαξιώσουν τις τεράστιες προσπάθειες για δημοκρατία και αλλαγή, την ιστορία αυτού του λαϊκού κινήματος, τους αγώνες που άλλαξαν την χώρα, απλά - πολύ απλά, θέλουν έναν λαό, έναν πολίτη, ηττοπαθή, ένα πολίτη που δεν πιστεύει στον εαυτό του, παραιτημένο.
Φίλες και φίλοι,

Οι επέτειοι, ποτέ δεν χάνουν την αξία τους, αλλά η σημασία τους πάντα έτσι επανα-καθορίζεται.

Αυτό που θέλαμε να πούμε με αυτή την έκθεση είναι ένα “ΟΧΙ”.

Στην απαξίωση και στην ηττοπάθεια.

Και ένα ΝΑΙ.
ΝΑΙ μπορούμε.
Μπορούμε να είμαστε περήφανοι για την ιστορία αυτού του Κινήματος.

Να πούμε ότι, στην πρόσφατη κρίση, οι θυσίες, οι σκληρές αποφάσεις που μας πόνεσαν όλους, όσο και αν ήταν απαραίτητες δεν μας ήταν αρεστές.

Μας έκαναν πιο σοφούς και πιο ταπεινούς
αλλά η ιστορία μας δεν θα ακυρωθεί,
τα όνειρά μας δεν θα ταπεινωθούν
ούτε θα χαθεί η πίστη μας στις δυνατότητες της χώρας.

Aυτές είναι οι προσδοκίες μας για αυτή την έκθεση.

Τόσο απλά.
Τόσο αληθινά.

Όμως η δική μας φιλοδοξία, ξεπεράστηκε από την δική σας ανταπόκριση.

Όχι μόνο η παρουσία σας, αλλά το ενδιαφέρον που προκάλεσε, οι προσδοκίες που δημιούργησε, ξεπέρασαν κατά πολύ τις δικές μας επιδιώξεις.

Το γεγονός αυτό, το ερμηνεύω απλά.
Αναζητά ο κόσμος μας μια νέα αρχή.
Εκφράζει το αίτημα και την ελπίδα για ένα καινούργιο ξεκίνημα.
Μια αναγέννηση του Κινήματός μας.

Θα προσπαθήσω να υπηρετήσω αυτή την απαίτηση, όσο πιο σωστά μπορώ, όσο πιο απλά, όσο πιο ενωτικά, έχοντας συνείδηση της ιστορίας, της πορείας, της ευθύνης που μου αναλογεί.

Τι σημαίνει όμως, νέα αρχή, νέο ξεκίνημα;

Σημαίνει ότι η πορεία μας, δεν μπορεί παρά να εδράζεται σε στέρεες βάσεις.

Πρώτα απ’όλα - και σε αυτό θα συμβάλλει η Έκθεση αυτή - στις αλήθειες και τα διδάγματα από το παρελθόν μας.

Από τους αγώνες, το έργο και την προσφορά της Παράταξής μας στη χώρα και το λαό.

Τους αγώνες του Γεωργίου Παπανδρέου, για τη Δημοκρατία και την Παιδεία.

Τους αγώνες του Ανδρέα Παπανδρέου, για την αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των αδικιών.

Και αργότερα, του Κώστα Σημίτη για τα μεγάλα έργα και την είσοδό μας στο ΕΥΡΩ.

Επιδίωξή μου είναι, περιδιαβαίνοντας την ιστορία μας, να συμβάλλουμε ώστε να πραγματοποιηθεί ένας "ανοιχτός" δημόσιος διάλογος για τα μεγάλα διακυβεύματα του καιρού μας και τις πραγματικές ανάγκες της χώρας.
Του σήμερα και του αύριο των Ελλήνων.

Και αν σήμερα υπάρχει ένα κοινό χαρακτηριστικό με τις δεκαετίες του '50, του '60 και του '70, δεν είναι άλλο από τη μάχη απέναντι στην εξάρτηση της χώρας.

Τότε, από τα ανάκτορα και τις ξένες δυνάμεις, ακόμη και τη βία μιας δικτατορίας.

Σήμερα, από τα πάσης φύσεως κατεστημένα, εντός ή εκτός Ελλάδας, που δημιούργησαν και συντήρησαν δομές εξάρτησης μέσα από το πελατειακό κράτος.

Τα διδάγματα πολλά.

Όπως και από την τελευταία, τιτάνια προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας.

Την προσπάθεια, που σήμερα επιτρέπει σε κάποιους να συνεχίζουν να μιλούν για εύκολες λύσεις πάνω στις δικές μας πλάτες, αλλά επιβάλλει σε μας να βρισκόμαστε εδώ, για να μιλάμε για το μέλλον μας.

Σε κρίσιμες περιόδους για τη χώρα, πάντα η Παράταξή μας βρέθηκε αντιμέτωπη με την Ιστορία.

Κληθήκαμε - πάντα βαλλόμενοι - να σηκώσουμε μεγάλα βάρη, να βγάλουμε τη χώρα από τα αδιέξοδα και τα δεινά που προκαλούσε η συντήρηση.

Να δούμε τι κοινά έχουμε με παλαιότερους αγώνες, ή τι πρέπει να αλλάξουμε στην προσέγγισή μας.

Ας μιλήσουμε για όλα αυτά - αλλά και για τα λάθη μας.

Ναι λάθη - αλλά όχι το λάθος να μείνουμε αδρανείς μπροστά στα προβλήματα της χώρας, όχι το λάθος να συμβιβαστούμε, να ενσωματωθούμε, όχι το λάθος να αποφύγουμε να σηκώσουμε το βάρος της σωτηρίας της χώρας, έστω και εάν δεν μας αναλογούσε.

Η Ελλάδα, πόσο μάλλον το Κίνημά μας, δεν μπορούν να πάνε μπροστά, αν δεν πατήσουμε γερά επάνω σε στέρεες αλήθειες.

Πολλά ψέματα, στρεβλώσεις και συνωμοσιολογίες, έχουν ακούσει οι δημοκράτες πολίτες – ειδικά για την πρόσφατη κρίση.

Όμως η αλήθεια είναι μία - το 2009, αποκαλύφθηκε το πραγματικό μέγεθος της δημοσιονομικής εκτροπής.

Υπονομεύτηκε η αξιοπιστία της χώρας εξαιτίας της συνειδητής αλλοίωσης των στατιστικών της στοιχείων.

Η χώρα βρέθηκε τότε στο επίκεντρο μιας πρωτοφανούς κερδοσκοπικής επίθεσης σε βάρος της.

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ σήκωσε το βάρος αυτής της προσπάθειας.

Μόνοι μας βρεθήκαμε σε αχαρτογράφητα νερά, παλέψαμε σκληρά και αποτρέψαμε μια εθνική καταστροφή.

Έδωσα προσωπικό αγώνα μαζί με το οικονομικό μας επιτελείο.

Αλλά ήμασταν μόνοι.
Μόνοι στο εξωτερικό.
Αντιμέτωποι με το σύνολο των Ευρωπαίων, τους λέγαμε ότι, το πρόβλημα δεν είναι Ελληνικό μόνο, αλλά και ευρωπαϊκό.
Δεν μας έδιναν ούτε τον χρόνο που ζητήσαμε.

Μόνοι στην Ελλάδα.
Έχοντας απέναντι όλους να λοιδορούν, παριστάνοντας με ευκολία τους μάγκες, ενώ η χώρα ήταν ετοιμόρροπη.

Τελικά τα καταφέραμε.
Διασφαλίσαμε ένα οικονομικό πρόγραμμα στήριξης.

Αυτό χρηματοδότησε τις ανάγκες μας προκειμένου η χώρα να μη χρεοκοπήσει.

Να μη βρεθεί εκεί που βρίσκεται σήμερα η Αργεντινή.

Σήμερα κάποιοι σκόπιμα αποσιωπούν ότι τα όσα στη συνέχεια πέτυχε η χώρα,
ακόμα και η σημερινή συζήτηση για την εκ νέου αναδιάρθρωση του χρέους,
οφείλονται σε αυτούς που ξεκίνησαν την προσπάθεια και έπεισαν τους Ευρωπαίους να στηρίξουν την Ελλάδα.

Σήμερα βρίσκονται στο στόχαστρο - και διώκονται ακόμη, γιατί όταν χρειάστηκε έκαναν αυτό που έπρεπε για τη χώρα, για τους Έλληνες.

Φαίνεται ότι είναι αρκετοί εκείνοι που θα ήθελαν να ξαναγυρίσουμε στις παλιές μας συνήθειες.

Θα έχετε ακούσει πολλούς να μιλάνε για επιστροφή στην "ομαλότητα" μετά από την περιπέτεια του Μνημονίου - και την ταυτίζουν με μια δήθεν "κανονικότητα".

Ναι, την επιστροφή στα κακώς κείμενα.

Επιστροφή στα τερατώδη ελλείμματα, τα αισχρά μαγειρέματα, το ρουσφέτι, που είχε γονατίσει το δημόσιο. Την αδιαφάνεια στις προμήθειες.
Τα χατίρια σε συμφέροντα, τραπεζίτες και μίντια - την αιχμαλωσία της πολιτικής ζωής του τόπου.
Όλα όσα δημιούργησαν τη φούσκα του 2009, ένα έγκλημα σε βάρος της Ελλάδας και των παιδιών της.

Συντάσσομαι με εκείνους που λένε ότι δεν υπάρχει καμία τέτοια «κανονικότητα» στην οποία πρέπει να επιστρέψουμε.

Η Ελλάδα, παρά τους αγώνες δύο δεκαετιών, για να μην πω δύο αιώνων, έχει ακόμη υστερήσεις και αγκυλώσεις μεγάλες.

Για αυτό χρειάζεται μια επανάσταση.
Την επανάσταση του αυτονόητου.

Τώρα είναι η ευκαιρία να γίνουμε μια σύγχρονη δημοκρατία, με θεσμούς και αξιοπιστία, που συνομιλεί ισότιμα με όλους γιατί είναι άξια σεβασμού από όλους.

Πιστεύω ότι θα ήταν έγκλημα, μετά από τόσες θυσίες, να επιστρέψουμε σε μια κατάσταση, όπου θα κυριαρχεί η προ του 2009 δήθεν “κανονικότητα”.

Γιατί έτσι μένουν ορθάνοιχτες οι πόρτες μιας νέας κρίσης - μόνο που αυτή τη φορά θα είναι πραγματική τραγωδία.

Θα το επαναλάβω με όλη τη δύναμη της ψυχής μου: η οριστική σωτηρία της χώρας απαιτεί την οριστική και εκ βάθρων αλλαγή της χώρας.

Θυμηθείτε, η Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη, ξεκινά με τη φράση: "η τραγωδία της Κύπρου".

Η παράταξή μας, μόνοι μας, αποτρέψαμε άλλη μία εθνική τραγωδία.
Παράλληλα υλοποιήσαμε το 90% της αναγκαίας προσαρμογής στα δύο χρόνια της κυβέρνησής μας.

Και ευτυχώς δεν χρειάστηκε - και ας μην χρειαστεί ποτέ πια, να υπάρξει κάποια διακήρυξη που να ξεκινά από τα δεινά μιας εθνικής τραγωδίας.

Φίλες και φίλοι,

Ο Ανένδοτος, η Αλλαγή, ήταν έννοιες που σηματοδότησαν εποχές ολόκληρες.

Χωρίς πράξεις όμως, συγκεκριμένο περιεχόμενο, δεν θα τις θυμόταν κανείς.

Ό,τι και να λέει ένας πολιτικός, οι πράξεις μετράνε.

Και αν κάτι μας διδάσκει η ιστορία που εκτίθεται στην Έκθεση αυτή, είναι ότι, οι πράξεις καθοδηγούνται από αξίες, από αρχές – ή από την απουσία αξιών και αρχών.

Οι Αρχές και οι αξίες της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού αποτελούν την διαχρονική σταθερά για το Κίνημά μας.

Οι προοδευτικές αρχές ενώνουν προσωπικές πορείες σε κοινή δράση, κινητοποιούν, συσπειρώνουν δυνάμεις του λαού, δεν διαιρούν.
Πραγματώνουν ζωτικές αλλαγές και συλλογικά οράματα.

Η δίψα για Δημοκρατία, η αυτονόητη απαίτηση να μην ψηφίζουν και οι… πεθαμένοι, κινητοποίησε τις δυνάμεις του Ανένδοτου.

Η βούλησή μας να ορίζουμε εμείς τις τύχες της χώρας μας, με μία συμμετοχική κοινωνία δικαίου, χωρίς δίωξη φρονημάτων, φακελώματα και περιθώριο, μας ένωσε στον αγώνα για την Αλλαγή.

Σήμερα μας ενώνει η απαίτηση για δημοκρατία, διαφάνεια, ισονομία, ισότητα, κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου, για μια Ελλάδα της ανάπτυξης και των αξιών.

Σε κάθε περίπτωση, με την όποια έκφρασή τους οι αρχές αυτές παραμένουν όπως και τότε, απειλή για τα κάθε λογής κατεστημένα που συγκεντρώνουν εξουσία.

Εμείς παλεύουμε για την ισχύ του δικαίου έναντι του ισχυρού.

Την υπεράσπιση των ανθρωπίνων και πολιτικών δικαιωμάτων.

Την αντιμετώπιση των ανισοτήτων και των αδικιών.

Μιλάμε για περισσότερη δημοκρατία.
Γιατί η δημοκρατική λειτουργία ελέγχει την εξουσία, περιορίζει την συγκέντρωσή της σε χέρια λίγων.

Δίνει λόγο και δύναμη στον αδύναμο.
Παλεύουμε για την αξία της Δημοκρατίας και του διαλόγου απέναντι στη βία.

Στεκόμαστε ακράδαντα απέναντι στην βία που προκαλούν οι αποκλεισμοί, των υμνητών του φασισμού και του ρατσισμού.

Για μας τους σοσιαλιστές, το συλλογικό συμφέρον εμπεριέχει τον σεβασμό στην ατομικότητα του καθενός, τα δικαιώματά του.
Η ατομική αρετή και διάνοια του καθενός, δίνει δημιουργία και εξέλιξη.

Μέσα όμως, από θεσμούς που υπηρετούν το κοινό καλό.

Παλεύουμε για τις αρχές μας και τις αξίες μας, για αξιοκρατία, ξεκάθαρους κανόνες, για όλους - χωρίς εξαιρέσεις.
Τη διαφάνεια στο δημόσιο βίο, την σωστή αξιοποίηση του δημόσιου πλούτου, τη χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος και του κοινού μας πλούτου - το περιβάλλον, τον πολιτισμό.

Όλα αυτά παραπέμπουν σε μια διαφορετική αντίληψη για το Κράτος, σε μια διαφορετική σχέση με την εξουσία που μας διαφοροποιεί από τη συντήρηση.

Χωρίς αρχές η εξουσία γίνεται αυτοσκοπός, οδηγεί στην αλαζονεία και στον συμβιβασμό, στην εξάρτηση από κατεστημένες δομές.

Υπηρετώντας αρχές, απομυθοποιεί κανείς την εξουσία, μπορεί να συγκρούεται με τις δομές της και να βλέπει την εξουσία μόνο ως ένα μέσο - ένα μόνο - για την πραγμάτωση κάτι πολύ μεγαλύτερου, που προσδιορίζεται ως το κοινό μας συμφέρον.

Αυτά μας δίδαξε το δημοκρατικό κίνημα στην χώρα μας.

Όταν τον Ιούνιο του 2011, είπα ότι θα έκανα κάθε προσωπική θυσία για να εγγυηθώ ευρύτατες συναινέσεις - για να κρατηθεί όρθια η χώρα, κάποιοι το παρουσίασαν ως αδυναμία.

Πιστεύαν ότι έτσι θα έπλητταν καίρια εμένα και ό,τι εκπροσωπούσα.

Δεν μπορούν να αντιληφθούν ότι ο λαός περιμένει πρώτα από εμάς αυτοθυσία, τόλμη, αυταπάρνηση.

Ξεχνούν ότι στα δύσκολα δοκιμαζόμαστε.
Πάντα στα δύσκολα.

Αυτά μου έμαθαν.
Αυτά μας έμαθαν.



Φίλες και φίλοι,

Δεν είναι τυχαίο, ότι οι συντηρητικοί αριστερά και δεξιά, θέτουν το κυβερνητικό τους δίλημμα, μιλώντας και οι δύο για την «Έξοδο από το Μνημόνιο» και τη «Μεταμνημονιακή Ελλάδα».

Διαγωνίζονται σε μια δήθεν φιλολαϊκή ρητορική.

Αρνούμαι να μπω στο δίλημμα αυτό.
Είναι οι δύο όψεις του ίδιου συντηρητικού νομίσματος.
Μιλούν για την μεταβατική περίοδο.
Δεν μιλούν για το που θα μεταβούμε.

Στην ουσία και οι μεν και οι δε, πράττουν ότι και με το δημοψήφισμα του 2011.

Θέτουν ένα ψευτοδίλημμα.
Κρύβονται από τα πραγματικά προβλήματα.

Γιατί;

Μήπως γιατί τους βολεύει το γνωστό πελατειακό παιχνίδι;

Αυτό της νομής της εξουσίας, αντί της αλλαγής;

Εμείς θέλουμε να μιλήσουμε για τη «Μεταπελατειακή Ελλάδα».
Για την Ελλάδα των αξιών.

Γιατί η «έξοδος» που έχει σημασία, αν δεν θέλουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας είναι μία:
Η «έξοδος» από όσα μας οδήγησαν στο Μνημόνιο.

Έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας.
Να ξαναπιάσουμε το νήμα από εκεί που το αφήσαμε και να το πάμε στο μέλλον.

Κάθε τι στην Έκθεση αυτή, μας υπενθυμίζει ένα πολύ βασικό πράγμα:

Ότι ο αγώνας για περισσότερη Δημοκρατία, Δικαιοσύνη, Αλληλεγγύη, Αξιοκρατία, δεν έχει ημερομηνία λήξης.

Κάποιοι θέτουν ένα ερώτημα:
Είναι τελικά μονόδρομος οι νεοσυντηρητικές συνταγές;

Μέσα στο πλαίσιο μιας συντηρητικής ευρωπαϊκής πολιτικής, και σε ένα διεθνές περιβάλλον όπου δεσπόζουν οι τραπεζίτες, το κεφάλαιο, η αγορά χωρίς ρυθμίσεις, δεν είναι εύκολο να ακολουθήσει κανείς τον δικό του εθνικό αυτόνομο δρόμο.

Βλέπουμε ότι και η ισχυρή Γαλλία δυσκολεύεται να ακολουθήσει έναν άλλο δρόμο.

Αυτό όμως είναι που επιβάλλει να οικοδομηθούν νέες συμμαχίες και να αγωνιστεί κανείς ακόμη πιο έντονα και αποφασιστικά για μια αλλαγή - και στην ευρωπαϊκή πολιτική.

Αναβάθμιση του ρόλου του Ευρωκοινοβουλίου.
Άμεση εκλογή του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.
Ευρωπαϊκά Δημοψηφίσματα, διαβούλευση, χρησιμοποιώντας τα social media.

Πρώτος και νωρίς μίλησα, για ευρωομόλογα,
φόρο Tobin επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών,
διαφάνεια για τους φορολογικούς παραδείσους και τις offshore,
κανόνες στις αγορές και τους οίκους αξιολόγησης.
Πρότεινα κοινές πολιτικές για την ανάπτυξη, την απασχόληση και την αντιμετώπιση της ανεργίας, πράσινη ενεργειακή πολιτική, παιδεία, έρευνα καινοτομία.
Επένδυση στον άνθρωπο.

Με άκουγαν αλλά με καχυποψία.

Έλεγαν – "πάλι η Ελλάδα θέλει να ξεφύγει από τις υποχρεώσεις της".
Άλλοι έλεγαν - "μήπως τους χρειάζεται ένα μάθημα, μια τιμωρία;"

Αυτά αντιμετωπίσαμε.
Σήμερα, τα δεδομένα έχουν αλλάξει.
Μετά από τεράστιες θυσίες και μια χωρίς προηγούμενο προσαρμογή.

Σήμερα, είμαστε σε πολύ καλύτερη θέση διαπραγμάτευσης.
Η πολιτική λιτότητας παντού αρχίζει και αμφισβητείται.
Όλο και περισσότεροι κατανοούν ότι, προτεραιότητα της ΕΕ έπρεπε να είναι οι μεταρρυθμίσεις και η ανάπτυξη - έναντι της σκληρής προσαρμογής.
Φίλες και φίλοι,

Είναι προφανές ότι, πρώτη προτεραιότητα, είναι η ολοκλήρωση της πορείας εξόδου της χώρας από την κρίση.

Αλλά άλλο τόσο προφανές είναι ότι, αυτή η πορεία δεν μπορεί να ολοκληρωθεί όσο παραμένουν παρούσες οι αιτίες της κρίσης.

Καθώς μάλιστα, θα γίνει μια νέα διευθέτηση για το χρέος - θα μας ζητήσουν νέες δεσμεύσεις, αυτές δεν μπορεί να είναι νέα οικονομικά βάρη για τους μεσαίους και χαμηλόμισθους.

Αντιθέτως, προτεραιότητα πρέπει να δοθεί στις θεσμικές αλλαγές, για ένα ευνομούμενο κράτος.

Από το φορολογικό σύστημα, μέχρι την παιδεία, από τον τρόπο αντιμετώπισης του ανέργου, μέχρι την εμπέδωση κανόνων αξιοκρατίας και διαφάνειας.

Όλα όσα θα απελευθερώσουν δυνάμεις ανάπτυξης και δημιουργίας.

Το μήνυμα, είναι απλό.

Μπορούμε και πρέπει να αξιοποιήσουμε τη συγκυρία.

Τις μεγάλες θυσίες του Ελληνικού λαού με δυνατή φωνή.

Και μαζί, να δείξουμε με κάθε τρόπο την αποφασιστικότητα μας να αλλάξουμε.

Γιατί, όσο και αν θέλουμε να ρίξουμε και δικαίως ευθύνες και σε άλλους, στους εταίρους, στο κεφάλαιο, αυτό που πρέπει να κάνουμε - και μπορούμε -, είναι να φτιάξουμε το σπίτι μας.

Ας ρίξουμε δίπλα μας μια ματιά.

Οι γείτονές μας στα ανατολικά και τα νότια, από τις παρυφές της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, μέχρι και τα βάθη της Αφρικής, ταλανίζονται από συγκρούσεις και ανθρωπιστικές κρίσεις.

Κοινωνίες χωρίς δημοκρατία, κοινωνίες διαιρεμένες, χωρίς κοινές αξίες που να ενώνουν, δείχνουν ότι το διακύβευμα σήμερα είναι, οι προοδευτικές αξίες να γίνουν πανανθρώπινες. Και να πάρουν σάρκα και οστά σε κράτη δημοκρατίας και δικαίου.

Αλλά και η Ευρώπη θα έπρεπε να αποτελέσει παράδειγμα για την συνεργασία των λαών.

Παράδειγμα αλληλεγγύης και εμβάθυνσης της δημοκρατίας.

Όμως έδειξε αδυναμίες και λάθη στην αντιμετώπιση της κρίσης. Έδειξε και το δημοκρατικό της έλλειμμα. Μπήκε στην δίνη των εύκολων αποδιοπομπαίων τράγων, αντί των καινοτόμων λύσεων. Και σήμερα αγκομαχά υπό το βάρος των εγγενών αδυναμιών.

Αποδυνάμωσε την ισχύ της στην περιοχή σε μια κρίσιμη ιστορική φάση.

Όλα αυτά επιβεβαιώνουν - για ακόμη μια φορά, την αδήριτη ανάγκη της ριζικής αλλαγής από την οποία εξαρτάται το μέλλον της χώρας και του λαού.

Αλλά υποδεικνύουν και την στόχευσή μας: να δράσουμε για τα μεγάλα προβλήματα της ύφεσης, της ανεργίας, της έξαρσης των κοινωνικών ανισοτήτων, που δεν αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά ούτε σε επίπεδο Ευρώπης ούτε και στην Ελλάδα.

Για να προωθήσουμε τη βιώσιμη, τη διατηρήσιμη - όχι την πελατειακή ανάπτυξη, που δημιουργεί υγιείς και όχι πελατειακές θέσεις εργασίας, που μειώνει τις κοινωνικές ανισότητες, οι οποίες εντάθηκαν κατά την περίοδο της κρίσης.

Γιατί η Μεταπελατειακή Ελλάδα, η Ελλάδα των αξιών, είναι και στόχος και καθημερινή υπόθεση.

Φίλες και φίλοι,

Η επανάπαυση, ο εφησυχασμός, ο ωχαδελφισμός ή ακόμα και η εύκολη μεταφορά ευθυνών σε καλούς ή κακούς προστάτες, είναι ο μεγαλύτερος εχθρός των αρχών και των αξιών μας.

Αν δείτε την Έκθεση, θα διαπιστώσετε κάτι που συνταράσει.

Με αγώνες δεκαετιών, εδραιώθηκε στην Ελλάδα η Δημοκρατία.
Και μετά;

Επανάπαυση.

Οι εχθροί της Δημοκρατίας αυτό θα ήθελαν.
Ποια είναι η γάγγραινα;
Είναι η εντύπωση πως η Δημοκρατία λειτουργεί για να διασφαλίζει προνόμια λίγων - όχι δικαιώματα για όλους. Ότι οι θεσμοί απαξιώνονται.

Αποθαρρύνουν τον λαό.

Η δυσαρέσκεια για τη λειτουργία της Δημοκρατίας μεγαλώνει.

Ποια είναι η αιτία;

Παρέμειναν σχεδόν ανέγγιχτες δομές που επέτρεψαν την άνθηση ενός παρασιτικού συστήματος εξυπηρετήσεων και προνομίων.

Με αγώνες δεκαετιών έγιναν βήματα πραγματικής Δικαιοσύνης και κοινωνικής απελευθέρωσης.
Αλλά μετά;
Εφησυχασμός.

Η αδικία και η ανομία είναι ακόμα ο κανόνας.
Η υγιής επιχειρηματικότητα ακόμα ασφυκτιά.
Το δίκιο του ισχυρού συνθλίβει την ισχύ του δικαίου.

Το έχω ξαναπεί: Στη Διακήρυξη του ΠΑΣΟΚ, τη Διακήρυξη της 3ης του Σεπτέμβρη του 1974, προσδιορίσαμε ως «ρίζα της συμφοράς» για το Ελληνισμό την εξάρτηση από ξένα κέντρα.

Σήμερα, "ρίζα της συμφοράς" είναι ένας πελατειακός καπιταλισμός.

Δομές εξάρτησης που έφτιαξε ένα πελατειακό κράτος που συντηρεί την συγκέντρωση πλούτου, προνομίων και εξουσίας.
Στερώντας από τη χώρα τη δυνατότητα να σχεδιάζει σοβαρά και υπεύθυνα μια βιώσιμη αναπτυξιακή πορεία.

Όλα τα βήματα που κάναμε την περίοδο 2009-2011 προς αυτή την κατεύθυνση, με κάποιες εξαιρέσεις, αποδομούνται ή βάλλονται.

Από την αποκέντρωση, μέχρι την διαφάνεια και την αξιοκρατία.
Από την διαβούλευση στη Βουλή, μέχρι την συμμετοχική διαδικασία στην κοινωνία.

Γι' αυτό ο δρόμος για την πραγμάτωση των αξιών, δεν τελειώνει ποτέ.

Μπροστά στις πολύ μεγάλες και νέες προκλήσεις, από την ελευθερία στο διαδίκτυο μέχρι την κλιματική αλλαγή, από την αντικατάσταση της εργασίας απο ρομπότ μέχρι και την δραματική αύξηση της ανισότητας, σταθερά για μας, είναι και πρέπει να παραμείνουν οι αξίες του σοσιαλιστικού και δημοκρατικού μας κινήματος.

Και για κάθε αλλαγή μας προαπαιτείται να ξέρουμε ποιο είναι το πρόσημο, ποιες αξίες εκφράζουμε, ποιους εκφράζουμε τελικά.

Και γι' αυτό εξέφρασα και την αντίθεσή μου προ μηνών στις οβιδιακού τύπου μεταλλάξεις του Κινήματος, που μόνο σύγχυση και καχυποψία προκαλούν στους πολίτες.

Ούτε η Παράταξη αλλάζει έτσι, ούτε βεβαίως η χώρα.

Μόνο αποτέλεσμα, να θολώνει το πραγματικό διακύβευμα.

Ο δρόμος για την πραγμάτωση των αξιών είναι δύσκολος.

Είναι ανηφορικός.
Θα γίνουν και λάθη.

Έχει ήττες, έχει πισώπλατα μαχαιρώματα, έχει και προδοσίες.

Έχει και Σειρήνες, σε κάθε σπιθαμή της ανηφόρας, να μιλάνε για τον εύκολο δρόμο:
Να σου λένε «Μην συγκρούεσαι, το κεφάλι σου θα φας, γιατί να σηκώνεις ευθύνες άλλων; Άσε τη χώρα, σκέψου το δικό σου πολιτικό μέλλον»
Να σου λένε «Στην Ελλάδα αυτά δεν γίνονται. Τι το παλεύεις;»

Τι σημαίνει αυτό;
Κάποιοι βολεύονται με έναν λαό ηττοπαθή.

Όχι εμείς!

Πολλές φορές τα βρήκα αυτά μπροστά μου.

Όμως, θυμάμαι τι λέγαμε στο ΠΑΚ: "Όταν ένας λαός πιστέψει στον εαυτό του κανείς δεν τον σταματά".

Η αλλαγή που οραματιζόμαστε, αφορά πρώτα εμάς.

Τον κάθε έναν από εμάς - αλλά και την Παράταξή μας.

Και η αλήθεια είναι, ότι κάναμε σπουδαία βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

Όπως για παράδειγμα για τη διαφάνεια στη λειτουργία του κράτους - το πρώτο μεγάλο βήμα για την εμπέδωση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης.

Θεσπίσαμε τη Διαύγεια.
Θεσμοθετήσαμε μια πραγματικά ανεξάρτητη στατιστική αρχή - πάψαμε να είμαστε ανέκδοτο διεθνώς.
Θέσαμε τις βάσεις για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση.
Δημιουργήσαμε το opengov. Δεν επιβράβευσε όμως ημέτερους γι’ αυτό και εγκαταλείφθηκε.
Κάναμε μεγάλο βήμα αποκέντρωσης με τον Καλλικράτη.
Δεν μπορεί να σταματήσει.
Καταστήσαμε το ΑΣΕΠ μοναδικό και καθολικό κριτή της εισόδου στο Δημόσιο. Ξεκάθαροι κανόνες, που αποδυναμώνουν τους επίδοξους επαγγελματίες “προστάτες” του λαού.

Και παράλληλα,

Θεσπίσαμε ένα νέο πλαίσιο λειτουργίας των ΑΕΙ και ΤΕΙ.
Δυστυχώς είχαμε πισωγύρισμα και σ’ αυτό.
Κάποιοι αποφάσισαν να κλείσουν το μάτι στις συντεχνίες.

Φέραμε το πιο προοδευτικό πλαίσιο για τη μετανάστευση.
Είχαμε απέναντί μας όλη τη συντήρηση, που εξέθρεψε τη μισαλλοδοξία. Εκπροσωπούνται “επάξια” στη Βουλή αλλά και στην Ευρωβουλή σήμερα.

Οι αλλαγές, όταν θέλουμε, γίνονται.
Το αποδείξαμε.
Αλλά θέλουν συνεχή αγώνα και βούληση.

Συνεχή προσπάθεια.

Πολύ περισσότερο, που η κυβερνητική συνεργασία, στερείται ενός πραγματικά προοδευτικού προγραμματικού πλαισίου - το οποίο και έχει απόλυτη ανάγκη η χώρα.

Πραγματικές δομικές αλλαγές και μεγάλες μεταρρυθμίσεις με δημοκρατικό και προοδευτικό πρόσημο, που θα αλλάξουν για πάντα τον τρόπο με τον οποίο λειτουργεί το κράτος, δεν γίνονται.

Ακόμα χειρότερα: Στα μάτια των πολιτών, οι μεταρρυθμίσεις κατέστησαν ισοδύναμες των μέτρων δημοσιονομικού χαρακτήρα, καταστροφικές.

Υπονομεύεται έτσι το βασικό εργαλείο αλλαγής της δημόσιας διοίκησης, της τοπικής αυτοδιοίκησης, του παραγωγικού μοντέλου και βεβαίως, του πολιτικού συστήματος.

Και μαζί, η μεταρρυθμιστική πνοή που έχει ζωτική ανάγκη η χώρα.

Αντίθετα, οι διευθετήσεις συμφερόντων δίνουν και παίρνουν.

Παρακολούθησα στενά, αν και δεν ήμουν μέλος των πρώτων θερινών τμημάτων της Βουλής, ευεργετικές ρυθμίσεις για τραπεζικούς και μιντιακούς ομίλους.

Όπως και ρυθμίσεις για δάση, αιγιαλούς και χωροταξικούς σχεδιασμούς, ρυθμίσεις ευκολίας, όχι αξιοποίησης του δημόσιου πλούτου.

Ευτυχώς, η κοινωνία των πολιτών αντέδρασε έντονα και σταμάτησε ή άλλαξε πολλά από αυτά.

Αλλά τα συμφέροντα που επιδιώκουν να λεηλατήσουν τον δημόσιο πλούτο, καιροφυλακτούν.

Για αυτό και δεν μπορεί κανείς να εφησυχάζει.

Φίλες και φίλοι,

Η μεγάλη πληγή, επαναλαμβάνω, η ρίζα του κακού στον τόπο μας, είναι ο πελατειακός καπιταλισμός.

Η χαριστική, προνομιακή συμπεριφορά του κράτους απέναντι σε ισχυρές ομάδες συμφερόντων που έχουν τις κατάλληλες προσβάσεις σε αυτό.

Και σήμερα βλέπουμε ότι συνεχίζεται αυτή η πρακτική, η οποία αποβαίνει σε βάρος των πολλών, που σηκώνουν ήδη δυσανάλογα τα βάρη της προσαρμογής.

Σε αντίθεση - επειδή πολλοί υπαινίσσονται ότι σήμερα συνεχίζεται απλώς αναγκαστικά η πολιτική της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ -, με όσα προσπαθήσαμε εμείς να κάνουμε μέσα στο δύσκολο περιβάλλον εκείνης της εποχής.

Παλέψαμε και δείξαμε έμπρακτα την αντίθεσή μας με αυτές τις πρακτικές.

Δεν φοβηθήκαμε και αναλάβαμε το κόστος αυτής της σύγκρουσης.

Ενδεικτικά αναφέρω - γιατί υπάρχουν πολλά - κάποια παραδείγματα.

Ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών με κοινές μετοχές και δημόσιο έλεγχο μέχρι να εξυγιανθούν και να ιδιωτικοποιηθούν και πάλι - έτσι ώστε η πολιτεία να πάρει πίσω όσα έβαλε και ένα κέρδος επιπλέον, επιστρέφοντας τες στον ιδιωτικό τομέα.

Που φτάσαμε τελικά;

Πρόσφατα, επιχειρήθηκε και πάλι απαλλαγή των τραπεζών από την υποχρέωση καταβολής φόρου ακινήτων, όταν όλες οι υπόλοιπες επιχειρήσεις της χώρας και οι πολίτες καλούνται να καταβάλλουν το σχετικό φόρο.

Γιατί;

Από το 2011 είχαμε ολοκληρώσει τη νομοθεσία για το λαθρεμπόριο καυσίμων.
Κλείναμε μία διαρκή οικονομική αιμορραγία.

Τι έγινε από τότε μέχρι σήμερα; Γιατί δεν ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθεια;

Συγκεκριμένες επιλογές της κυβέρνησής μας, που αναδεικνύουν έμπρακτα στα μάτια των πολιτών και τις τεράστιες διάφορες που μας χωρίζουν από τη συντήρηση.

Για όλα αυτά η Παράταξή μας θα έπρεπε να αποτελεί τον σταθερό παράγοντα προοδευτικής πλεύσης της χώρας, εμπροσθοφυλακή του δημοσίου συμφέροντος και προμαχώνα των αλλαγών και των μεταρρυθμίσεων, που έχουν ανάγκη ο τόπος, ο Ελληνικός λαός.

Για να μπει ένα τέλος στα δημοσιονομικά μέτρα που φορτώνονται οι πολλοί - ενώ διατηρούν προνόμια ορισμένοι.

Φίλες και φίλοι,

Είναι τώρα η ώρα, οι προοδευτικές δυνάμεις να σπάσουν τον ομφάλιο λώρο με την πελατειακή Ελλάδα και να ορίσουν τον δρόμο για την Ελλάδα των αξιών.

Η συνάντηση όλων αυτών των δυνάμεων και η ενότητά τους στη βάση των κοινών αρχών και των αξιών μας, είναι ο μοναδικός αξιόπιστος δρόμος για να μπορέσουμε να οικοδομήσουμε μια δύναμη πραγματικής προοδευτικής διακυβέρνησης για τον τόπο.

Μια προοδευτική πρόταση διακυβέρνησης που θα συσπειρώνει γύρω της, με πολιτικούς και όχι άλλους όρους, όλες τις προοδευτικές δημοκρατικές, σοσιαλιστικές και αριστερές δυνάμεις.

Αυτή η προσπάθεια, είναι που έχει αξία και σημασία.

Για αυτήν, αξίζει κάθε πρωτοβουλία.

Και αυτό θα πράξω.

Είμαι διατεθειμένος να συζητήσω με κάθε πολίτη σε κάθε γωνιά της χώρας.

Να οργανώσουμε άμεσα, με όρους αξιακούς, όρους αλήθειας και εμπιστοσύνης, ανοιχτές συζητήσεις για τη Δημοκρατία, τους θεσμούς, το κράτος, την αυτοδιοίκηση, το παραγωγικό μοντέλο και την ανάπτυξη, την παιδεία, την υγεία, τις νέες τεχνολογίες, το περιβάλλον, αλλά και την ευνομία, την αξιοκρατία, τη λογοδοσία.

Όπως κάναμε φέτος στο Συμπόσιο με νέους από όλη την Ελλάδα.

Να αναζητήσουμε μια κοινή, οραματική, δημιουργική, αλλά ρεαλιστική και αποτελεσματική πορεία.

Γιατί μόνον έτσι θα καταφέρουμε πραγματικά να οικοδομήσουμε μια πολιτεία αντάξια των οραμάτων μας, μια κοινωνία δικαιοσύνης και αξιοπρέπειας, ένα κράτος δικαίου, για τη δημιουργία του οποίου κάθε Έλληνας θα έχει βάλει το δικό του λιθαράκι.

Θα είναι πραγματικά το δικό μας οικοδόμημα.

Δική μας δημιουργία.

Ας μιλήσουν επιτέλους και οι πολίτες, η κοινωνική και πολιτική συμμαχία των προοδευτικών, των δημιουργικών δυνάμεων, για να αποφασίσουμε όλοι, από κοινού, το δρόμο που θα ακολουθήσουμε.

Ας εκφράσουν όλοι τις απόψεις τους και τις θέσεις τους, όχι μόνον στο πλαίσιο μιας διαβούλευσης, αλλά και συμμετοχικά με δημοψηφίσματα, συμβουλευτικά, ακόμη και δεσμευτικά όπου χρειαστεί.

Να αξιοποιήσουμε τη γνώση και τη δεξιότητα του καθενός.

Για την Παράταξη - για τις προοδευτικές δυνάμεις του σοσιαλισμού και της αριστεράς, για τη χώρα.

Να γίνει υπόθεση όλων μας, δική μας υπόθεση.

Η σημερινή έκθεση θέλουμε να αποτελέσει έναυσμα για να συζητήσουμε με τους πολίτες και σε άλλες πόλεις της χώρας, όσα αφορούν το μέλλον.

Παράλληλα, θέλουμε να διοργανώσουμε εργαστήρια κατά τα πρότυπα που εισάγαμε φέτος στο Συμπόσιο της Σύμης και σε άλλες περιοχές.

Διαβουλευτικά εργαστήρια που συνδυάζουν την μορφωτική διαδικασία με νέες προτάσεις για τον τόπο.

Ώστε νέοι άνθρωποι να μπορέσουν να συμμετάσχουν σε αυτήν την νέα εμπειρία και να προσφέρουν και από τη πλευρά τους με τις ιδέες τους και τις προτάσεις τους για την Ελλάδα που οραματίζονται. Να πάψουν να είναι άβουλοι θεατές των εξελίξεων.
Φίλες και Φίλοι,

Είναι φανερό ότι, ο δρόμος των αξιών, ο δρόμος των αρχών, μας καλεί και πάλι.

Η εκ βάθρων αλλαγή της χώρας, είναι το δύσκολο μεν αλλά απολύτως αναγκαίο έργο που οφείλουν να φέρουν σε πέρας οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου.

Αν κάτι μας καθιστά διαφορετικούς από τη συντήρηση, είναι ότι, εμπιστευόμαστε τους Έλληνες, εμπιστευόμαστε τον πολίτη, αρκεί να του δοθεί η δυνατότητα, η ευκαιρία, γνώση, λόγος και σωστό πλαίσιο αρχών και κανόνων.

Και γι' αυτό αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματά τους, απέναντι στα προνόμια των λίγων, που ακυρώνουν τα δικαιώματα των πολλών και υπονομεύουν την ανεξαρτησία της χώρας.

Αν κάτι μας καθιστά διαφορετικούς από τη συντήρηση, είναι ότι αποτελούμε σάρκα από τη σάρκα των υγιών παραγωγικών και δημιουργικών δυνάμεων του τόπου, όλων εκείνων των Ελλήνων που αγωνίστηκαν επί δεκαετίες για να καταστήσουν την Ελλάδα ανεξάρτητη και δημιουργική.

Αν κάτι μας καθιστά διαφορετικούς από τη συντήρηση, είναι ότι, ποτέ δεν θα σηκώσουμε σημαία ευκαιρίας. Ούτε ευτελίσαμε, ούτε προσβάλαμε το εθνικό σύμβολο, σηκώνοντας τη γαλανόλευκη ως σημαία ευκαιρίας για μικροκομματικές επιδιώξεις.

Γι' αυτό, η διαφορά μας από τη συντήρηση, δεν είναι ο βαθμός μιας δήθεν φιλολαϊκής ατζέντας, που πρακτικά διευθετεί μικρά ή μεγάλα συμφέροντα, αλλά η πραγματική σύγκρουση για την υπεράσπιση του δημοσίου συμφέροντος, των αρχών και των αξιών της δημοκρατίας και του σοσιαλισμού.

Στην Ελλάδα, την Ευρώπη, παντού.


Σας ευχαριστώ.

σχετικά άρθρα εδώ και εδώ και εδώ