«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Σχόλιο Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου σχετικά με δηλώσεις βουλευτή


Ο Λεωνίδας Γρηγοράκος, μιλώντας χθες στον ραδιοφωνικό σταθμό ΒΗΜΑ, μεταξύ άλλων, είπε: «Η εμμονή της αξιωματικής αντιπολίτευσης να μπλοκάρει την εκλογή του προέδρου δεν είναι στόχος τόσο υψηλής πολιτικής υπευθυνότητας. Θα μου πείτε, ότι ο Γιώργος Παπανδρέου το έκανε το 2009 και το ΠΑΣΟΚ. Άλλες εποχές, άλλα γεγονότα… Και θα πω και τη φράση του πατέρα του, διότι μπορούσε το ΠΑΣΟΚ να το πει: mea culpa. Όχι ό,τι μας βολεύει. Πρέπει να αναγνωρίζουμε και τα λάθη μας. Το Σύνταγμα δεν φτιάχτηκε για να εκβιάζεται ούτε για να είναι τροχοπέδη στην πολιτική σταθερότητα, γιατί πιστεύω ότι ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας συμβολίζει την ευρύτερη πολιτική και κοινωνική αποδοχή. Άρα λοιπόν, εμείς δεν είμαστε καθαροί απέναντι σ’ αυτό».
Επειδή, όμως, εμείς είμαστε καθαροί, πάντα για την ουσία του πράγματος και όχι για το τι υποστήριξε ο συγκεκριμένος πολιτικός, ας ξεκαθαρίσουμε ότι:
Δεν θα μπορούσε να μην εκφράσει κανείς τη συμφωνία του, αλλά σε ένα και μόνον σημείο από όλα αυτά: «Όχι ό,τι μας βολεύει».
Γιατί, κατά τα λοιπά:
Πρώτον. Η Κυβέρνηση Καραμανλή, το 2009 εγκατέλειψε τη χώρα νύχτα και τρέχοντας, προκηρύσσοντας εκλογές στις 2 Σεπτεμβρίου – και πριν συμπληρωθούν 3 μήνες από την διεξαγωγή των ευρωεκλογών.
Και το έπραξε υπό το βάρος των δεκάδων σκανδάλων και των δημοσιονομικών δεδομένων της χώρας, για τα οποία οι ίδιοι είναι υπεύθυνοι και μόνον αυτοί γνώριζαν και τα έκρυβαν.
Δεύτερον. Όταν ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τον Οκτώβριο του 2009, ήταν αργά για να αποσοβηθεί η ζημιά που είχε προκαλέσει η κυβέρνηση Καραμανλή, αλλά ευτυχώς, νωρίς για να αναλάβει επιτέλους μια κυβέρνηση την ευθύνη να σώσει τη χώρα από μια εθνική καταστροφή. Έστω και με μεγάλο πολιτικό κόστος, αφού οι πραγματικοί υπεύθυνοι αντί να αναλογιστούν τις ευθύνες τους απέναντι στη χώρα και τον Ελληνικό λαό, όχι μόνον δεν ανέλαβαν καμία ευθύνη, αλλά εξαφανίστηκαν ψευδόμενοι.
Τρίτον. Θα ήταν καλό να μην ξεχνά όποιος ομιλεί δημοσίως, γιατί εκτίθεται, ότι ο ίδιος ο τότε Πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, είχε κλείσει τη Βουλή από την Άνοιξη, προφανώς με το ένα μάτι στραμμένο στα σκάνδαλα και το άλλο στην προετοιμασία της εξόδου του.
Τέταρτον. Θα ήταν επίσης καλό να μην ξεχνά, ότι πράγματι το ΠΑΣΟΚ ζητούσε εκλογές, αλλά δεν ήταν το ΠΑΣΟΚ που ανάγκασε τον κ. Καραμανλή να κάνει εκλογές. Ούτε και θα μπορούσε να τις επιβάλλει πριν από τις διαδικασίες εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας. Δηλαδή, μετά από τουλάχιστον μισό χρόνο και για να είμαστε ακριβείς, κάτι λιγότερο από έναν χρόνο σε σχέση με το κλείσιμο της Βουλής.
Πέμπτον. Θα ήταν επίσης καλό, να εξηγηθεί στον Ελληνικό λαό, από όσους έχουν την ίδια άποψη, αν ήθελαν να εκλέξουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, από κοινού με μια κυβέρνηση που ευθύνεται για πολλαπλάσια σκάνδαλα απ” όσα βίωσε η χώρα από καταβολής της. Και προσθέτως, αν θα το έκανε με μια κυβέρνηση, που όπως αποδείχθηκε, διπλασίασε το χρέος και άφησε έλλειμμα κοντά στο 16%. Αλλά και με μια κυβέρνηση που ψευδόταν συνειδητά, ενημερώνοντας τις αρχές της ΕΕ, λίγα 24ωρα πριν από τις εκλογές του 2009, ότι το έλλειμμα θα φθάσει το 6%!
Γιατί αυτό, δεν αποτελεί συναίνεση για την εκλογή Πρόεδρου της Δημοκρατίας. Είναι συνενοχή σε έγκλημα.
Έκτον. Αν όσοι έχουν την ίδια άποψη, επιχειρούν να δώσουν συγχωροχάρτι στον κ. Καραμανλή, να βγουν και να το πουν καθαρά, έτσι ώστε ο ίδιοι να μην αισθάνονται ότι «δεν είναι καθαροί» – και όλοι οι υπόλοιποι να βγάλουμε τα συμπεράσματα μας.
Τέλος. Η αφήγηση που μας βολεύει κάθε φορά – και πολύ περισσότερο αν δεν έχει σχέση με την αλήθεια – δεν αφορά παρά μόνον τις προσωπικές επιδιώξεις του καθενός.
Όχι την ιστορία.
Εξάλλου, ο σεβασμός στην Συνταγματική και Κοινοβουλευτική τάξη, δεν μπορεί να εκφράζεται κατά το δοκούν – ούτε μπορεί να έχει τον χαρακτήρα «α λα καρτ» συμπεριφοράς. Και βεβαίως, με την περίπτωση του 2009, ουδεμία σχέση έχει.
Σε αντίθεση, για παράδειγμα, με άλλες στιγμές ακόμη και της πρόσφατης ιστορίας του τόπου, όπου κάποιοι με την στάση τους, ανάγκασαν κυβερνήσεις εκλεγμένες με την ψήφο του Ελληνικού λαού να αποχωρήσουν.
Χρειάζονται άραγε διευκρινίσεις επ” αυτού;
Σε κάθε περίπτωση, πάντως και προκειμένου να είμαστε απολύτως σαφείς:
Όσοι ισχυρίζονται ότι, η κυβέρνηση Καραμανλή έφυγε το 2009 λόγω της προεδρικής εκλογής που θα γινόταν 6 μήνες μετά και όχι ότι κατά κυριολεξία «την έκανε» – φυγομάχησε, μπροστά στο φάσμα της ηθικής, πολιτικής και οικονομικής χρεοκοπίας που η ίδια είχε επιφέρει στη χώρα, το μόνο που κάνουν, πέρα από το να αγνοούν την αλήθεια, είναι να ξεπλένουν τις ευθύνες της κυβέρνησης που αποτελείωσε την Ελλάδα και την αξιοπιστία της την περίοδο 2004-2009.
Η κυβερνητική συνεργασία, μπορεί υπό προϋποθέσεις και πάντα στο πλαίσιο μιας προγραμματικής συμφωνίας, να δικαιολογεί κάποιους συμβιβασμούς. Όχι τον εξευτελισμό.
Αυτά, για την ιστορία και την αλήθεια.
Και όσα ακολουθούν, για την ουσία της διαδικασίας που αφορά την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας, ώστε να μην χρειαστεί – ελπίζουμε – να επανέλθουμε.
Πρώτον. Το Σύνταγμα, προβλέπει ότι, απαιτούνται 180 ψήφοι για την εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας.
Είναι προφανές πως, ο νομοθέτης, εν προκειμένω η Αναθεωρητική Βουλή, έκρινε ότι, θα πρέπει να είναι σεβαστοί οι λόγοι που πιθανόν να προβάλει ένας σημαντικός αριθμός Βουλευτών, δηλαδή 120 Βουλευτές – συν 1, για την ακρίβεια, είτε αυτοί οι λόγοι αφορούν το πρόσωπο του προτεινόμενου υποψηφίου Προέδρου της Δημοκρατίας, είτε αφορούν ουσιώδεις πολιτικούς λόγους που μπορεί να απαιτούν την εκλογή του νέου Προέδρου από νέα Βουλή, μετά από την διεξαγωγή εκλογών. Δηλαδή, από Βουλή η οποία θα έχει προέλθει μετά από νέα λαϊκή εντολή.
Επομένως, ο νομοθέτης, προκειμένου να νομοθετήσει, έλαβε υπόψη του και την ουσία και την σημασία πολύ πιθανών ενστάσεων και ως εκ τούτου, θεώρησε εξίσου θεμιτές και τις δύο επιλογές, είτε της συμφωνίας, είτε της διαφωνίας και συνακόλουθα της προσφυγής στην θέληση των πολιτών.
Αυτό έκρινε και αυτό θεσμοθέτησε. Αν είχε κρίνει διαφορετικά, θα είχε νομοθετήσει και διαφορετικά.
Δεύτερον. Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, δεν είναι δυνατόν – ούτε θεμιτό αλλά και ηθικό -, να επιχειρείται οποιαδήποτε εξομοίωση διαφορετικών πολιτικών συγκυριών. Και επιπλέον, να επιχειρείται οποιαδήποτε «ενοχοποίηση» στάσεων εκ μέρους πολιτικών δυνάμεων, όχι επί της ουσίας, αλλά επί της διαδικασίας που ο ίδιος ο νομοθέτης έχει θεσμοθετήσει και μάλιστα, κάτω από την παραπλανητική ταμπέλα μιας δήθεν συναίνεσης.
Τρίτον. Για να είμαστε και επίκαιροι, η όποια στάση της αντιπολίτευσης σήμερα, και πιο συγκεκριμένα του ΣΥΡΙΖΑ, δεν μπορεί παρά να κριθεί υπό τις παρούσες συνθήκες και πάντως, όχι με την επίκληση υποτιθέμενων προβλέψεων που ουδεμία σχέση έχουν με τις προβλέψεις του νομοθέτη.
Τέταρτον. Επειδή πράγματι η χώρα έχει απόλυτη ανάγκη από τη συνεννόηση, τη συνεργασία και τη συναίνεση ευρύτερων πολιτικών δυνάμεων, προκειμένου να προωθηθούν οι ζωτικής σημασίας αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και για την οριστική σωτηρία της χώρας αλλά και για την αλλαγή της και την απεξάρτησή της από τις πελατειακές αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές, θα ήταν καλό να δώσουν τη μάχη για αυτόν τον λόγο όσοι δημοσιολογούν περί μιας άνευ περιεχομένου συνεννόησης και όχι για οποιονδήποτε άλλον που δεν έχει σχέση με αυτό το διακύβευμα.
Και τέλος, πέμπτον, αλλά όχι ήσσονος σημασίας. Έχει διατυπωθεί από πολλού καιρού η άποψη περί της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, απευθείας από τους πολίτες. Μάλιστα, ο Γιώργος Παπανδρέου, έχει διατυπώσει την άποψη αυτή, σε ανύποπτο χρόνο, πιστός πάντα στην φιλοσοφία του περί ενίσχυσης της συμμετοχής του πολίτη και της συμβουλευτικής ή ακόμη και αποφασιστικής έκφρασής του.
Είναι γεγονός ότι, μια τέτοια απόφαση και με δεδομένη την υφή του δημοκρατικού μας πολιτεύματος, απαιτεί σοβαρή, ουσιαστική και ευρεία συζήτηση. Όπως γεγονός είναι και ότι, ο λαϊκισμός που διαπερνά οριζόντια το πολιτικό μας σύστημα, επιβάλλει μια τέτοια συζήτηση.
Αντί, λοιπόν, να καταφεύγουν κάποιοι στην κατά περίπτωση και περίσταση προσέγγιση των εξελίξεων και των αναγκών της χώρας και του Ελληνικού λαού, ας θέσουν το ζήτημα της εκλογής του Πρόεδρου της Δημοκρατίας επί της ουσίας και στις πραγματικές του διαστάσεις και ας αφήσουν στην άκρη τις μεταθέσεις των προβλημάτων και τους εντυπωσιασμούς.
Έτσι κι αλλιώς, σε όσες ακροβασίες και αν καταφύγουν, δεν θα καταφέρουν να αποφύγουν τη μοναδική αλήθεια που η ίδια η πραγματικότητα αναδεικνύει:
Την ανάγκη της εκ βάθρων αλλαγής της χώρας.

Η αντιμετώπιση αυτής της αδήριτης ανάγκης, θα συμβάλλει και στην αποκατάσταση της εμπιστοσύνης μεταξύ του πολίτη και της πολιτικής.

πηγή Εδώ

Παρασκευή, 25 Ιουλίου 2014

Σάββατο, 19 Ιουλίου 2014

Κάλεσμα της Σοσιαλιστικής Διεθνής για την άμεση παύση του πυρός στην κρίση της Γάζας. Socialist International calls for immediate ceasefire in the ongoing crisis in Gaza


The Socialist International, deeply concerned about the ongoing crisis in Gaza and the increasing civilian death toll, urges both Israeli and Palestinian leaders to immediately de-escalate the crisis, to restore calm and re-establish the ceasefire of November 2012, as called for by the Security Council of the United Nations on 12 July.

The respect for humanitarian law, and in particular the protection of civilians, is fundamental, as the loss of life and the suffering that the world has witnessed in the past days is totally unacceptable.

As the Socialist International has stated on numerous occasions, lasting peace and stability in the region will only be possible through the existence of a Palestinian state living side by side with the State of Israel, both within mutually recognised and respected borders.

The launching of rockets from Gaza, where the people are forced to live in unbearable conditions, into Israel and the devastating bombing of the city of Gaza by the Israeli army are utterly deplorable. These attacks only serve to extend the suffering and loss of life, they lead to more violence, and make peace more distant.


The urgent resumption of negotiations to resolve the Palestinian-Israeli conflict cannot be postponed any longer. It is the only way forward and in this regard the international community has a special responsibility.

Παρασκευή, 18 Ιουλίου 2014

Νέλσον Μαντέλα Γεννήθηκε σαν σήμερα 18 Ιουλίου 1918

“Ένα έξυπνο μυαλό με μια καλή καρδιά είναι πάντα ένας ανίκητος συνδυασμός.”
“Την φτώχια δεν την πολεμάς με την ελεημοσύνη, αλλά με την δικαιοσύνη.”
”Θάρρος δεν είναι η απουσία φόβου, αλλά ο θρίαμβος εναντίον του.”
“Πάντα δείχνει αδύνατο μέχρι που το καταφέρνεις.”
“Δεν πρέπει να αξιολογείς έναν άνθρωπο βάση των επιτυχιών του, αλλά με πόσες φορές έχει πέσει και έχει σηκωθεί.”
Νέλσον Μαντέλα 

Ομιλία Γ. Παπανδρέου στο 15ο Συμπόσιο της Σύμης




Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,
Βρισκόμαστε σήμερα εδώ, στην εκδήλωση για το κλείσιμο των εργασιών του 15ου Συμποσίου της Σύμης. Κάποιοι από τους παρευρισκόμενους, συμμετέχουν σε αυτόν τον θεσμό για πολλά χρόνια. Και είναι μεγάλη η χαρά μου, που παρά τα όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια, παρά την κρίση που έφερε πυκνές και οδυνηρές εξελίξεις, μπορούμε να βρισκόμαστε και να συζητούμε για τα μεγάλα ζητήματα των καιρών μας.
Και είμαι διπλά χαρούμενος, γιατί φέτος, για πρώτη φορά, στο πλαίσιο των εργασιών του Συμποσίου της Σύμης, λειτουργεί ένας νέος θεσμός, τα επιμορφωτικά εργαστήρια για νέους επιστήμονες.
Περισσότεροι από 50 νέοι, σήμερα και αύριο, συμμετέχουν ενεργά σε μια σειρά εργαστήρια, μέσω των οποίων επιχειρείται να διερευνηθούν κρίσιμα ζητήματα που απασχολούν τις κοινωνίες παγκοσμίως.
Από τα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζει η Δημοκρατία, μέχρι τις δυνατότητες για τοπική ανάπτυξη, αλλά και ένα από τα μεγάλα ζητήματα της εποχής μας, την μετανάστευση, που οι εντεινόμενες ανισότητες, οι πολεμικές συγκρούσεις και η κλιματική αλλαγή, καθιστούν ένα ακόμη από τα μείζονα ζητήματα που απαιτούν λύσεις υπερεθνικές, αλλά παράλληλα και αλλαγή αντιλήψεων και συμπεριφορών.
Θέλω να ελπίζω ότι, αυτός ο νέος θεσμός, θα μας ακολουθεί για πολλά χρόνια, όπως θέλω να ελπίζω ότι, μπορούμε να δώσουμε και άλλες μορφές σε αυτά τα εργαστήρια, με τη λειτουργία συναφών διαδικασιών σε διαφορετικές περιοχές της χώρας μας.
Είναι κάτι που πρέπει να επιδιώξουμε.
Έχουμε χρέος να συζητήσουμε και να αντιμετωπίσουμε με τον πλέον δυναμικό και ουσιαστικό τρόπο, ό,τι μας απασχολεί, το μέλλον του τόπου, των Ελλήνων.
Γιατί, η παγκοσμιοποίηση, δεν είναι η μάστιγα του καιρού μας, είναι η αυτονόητη εξέλιξη της ανθρωπότητας.
Κάποιοι, μετατρέπουν μια ιστορική πραγματικότητα σε απόλυτο κακό.
Το ζήτημα, δεν είναι η παγκοσμιοποίηση, το ζήτημα είναι ότι, οι εθνικές κυβερνήσεις και οι υπερεθνικοί οργανισμοί, είναι ανίσχυροι να αντιμετωπίσουν την ορμή και την ευελιξία με την οποία κινείται το κεφάλαιο.
Και προσθέτως, είναι ανίσχυροι να αντιμετωπίσουν τις συνέργειες που προκύπτουν και σε διεθνές και σε τοπικό επίπεδο, από τις κοινές στοχεύσεις τραπεζικών, επιχειρηματικών και μιντιακών συμφερόντων, αλλά και από τις απολήξεις αυτών των συμφερόντων στην πολιτική.
Επομένως, το διακύβευμα είναι και θα είναι τις επόμενες δεκαετίες, η Δημοκρατία.
Και είναι αυτός ακριβώς ο λόγος που μας οδήγησε στο κεντρικό θέμα του φετινού, 15ου Συμποσίου της Σύμης:
«Re-imagining Democracy»
Η «επανεφεύρεση» και ο «επανασχεδιασμός» της Δημοκρατίας, δεν αποτελούν ένα λογοπαίγνιο με σκοπό την δημιουργία ενός εντυπωσιακού τίτλου. Το αντίθετο. Είναι η πιο απλή προσέγγιση του πλέον κρίσιμου ζητήματος με το οποίο βρίσκονται αντιμέτωπες οι κοινωνίες, οι λαοί παγκοσμίως.
Ας το πούμε ξεκάθαρα: η δύναμή μας, δεν προκύπτει από την επικράτηση σε μια σύγκρουση.
Δεν μπορεί να είναι αυτό το ζητούμενο.
Η δύναμή μας, αφορά τη δυνατότητά μας να ισχυροποιήσουμε φωνές με προοδευτικό πρόσημο. Και τότε, να επιβάλλουμε συνεννοήσεις.
Σκοπός μας, δεν μπορεί να είναι νέες πολώσεις, ούτε απολίτικοι διχασμοί που τελικά αποδυναμώνουν την φωνή του πολίτη. Αλλά μια σύγκρουση ιδεών και προτάσεων που δίνουν την δυνατότητα στον πολίτη να επιλέξει, να αποφασίσει, να δημιουργήσει την ενότητα των υγιών παραγωγικών και δημιουργικών δυνάμεων απέναντι σε συντηρητικές πολιτικές και τα συμφέροντα / ελίτ που τις προωθούν.
Οι αρχές και οι αξίες του κινήματός μας παγκοσμίως, ακριβώς γι” αυτόν τον λόγο βρίσκουν απέναντί τους, τη συντήρηση, είτε αυτή έρχεται από τα δεξιά, είτε από τα αριστερά.
Η χώρα μας, αποτελεί το πλέον χαρακτηριστικό παράδειγμα -και λόγω των ιδιαιτεροτήτων της-, όπου τα όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια αναδεικνύουν χωρίς επιφυλάξεις και ενδοιασμούς τι ακριβώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε, αλλά και τι έχουμε χρέος να πράξουμε.
Θα το πω απλά.
Η Ελλάδα χρειάστηκε τη βοήθεια των εταίρων της.
Έτσι, μπήκαμε σε πρόγραμμα προσαρμογής, το γνωστό μνημόνιο.
Ποιοι ήταν οι ουσιαστικοί λόγοι;
Η εγκληματική δημοσιονομική διαχείριση από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και οι χρόνιες παθογένειες του πελατειακού κράτους.
Σήμερα στη χώρα, η συντήρηση, αριστερά και δεξιά, επιχειρεί να αποφύγει κάθε συζήτηση για αυτά.
Όχι μόνον λόγω των ευθυνών της, όπως πολλοί πιστεύουν, αλλά κυρίως γιατί δεν επιθυμεί ανατροπή των κακοδαιμονιών του πελατειακού συστήματος και πολύ περισσότερο, την προοδευτική προσέγγιση για αυτήν την ανατροπή.
Έτσι, μεταφέρει το πεδίο του ενδιαφέροντος πάντα αλλού.
Πάντα φταίει κάτι άλλο, όχι οι πραγματικές αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση.
Είναι η ίδια αντίληψη από την οποία διακατέχονται οι κυρίαρχες συντηρητικές δυνάμεις στην ΕΕ.
Δεν είναι οι συστημικές αδυναμίες της ΕΕ και της Ευρωζώνης που πρέπει να αντιμετωπιστούν, δεν είναι η τραπεζική κρίση του 2008 – που ακόμα δεν αντιμετωπίσαμε αποφασιστικά, ούτε το έλλειμμα δημοκρατίας και εκπροσώπησης που πρέπει να απαντηθεί.
Είναι μια άλλη, εύκολη και συντηρητική αφήγηση: τα κακά παιδιά του ευρωπαϊκού Νότου που πρέπει να λογικευτούν.
Αλλά τώρα, όλοι πιστεύω έχουν αντιληφθεί, ότι ούτε η δημοσιονομική πειθαρχία, ούτε η λιτότητα αποτελούν τη λύση.
Ναι, η δημοσιονομική υπευθυνότητα είναι αναγκαία, αλλά από μόνη της, δεν δίνει λύσεις, γιατί και πάλι θα απουσιάζουν όσα πρέπει να γίνουν για να ενοποιηθεί οικονομικά και πολιτικά η ΕΕ.
Έχουν γίνει δειλά μόνο βήματα για να δρομολογηθούν,
Κοινές πολιτικές διαχείρισης του χρέους,
Κοινές πολιτικές οικοδόμησης ανάπτυξη, υποδομών και ανθρώπινου δυναμικού, με βιώσιμα/πράσινα χαρακτηριστικά,
Πολιτικές άντλησης κεφαλαίων για επενδύσεις – με ευρωομόλογα, φόρο επί των χρηματιστηριακών συναλλαγών, ακόμη και φόρο επί του διοξειδίου του άνθρακα.
Πολιτικές που να ενοποιούν τον ευρωπαϊκό χώρο – δημιουργούν θέσεις εργασίας και στήριξης των ανέργων.
Ενώ, παράλληλα, απουσιάζουν οι πολιτικές που ρυθμίζουν και ελέγχουν τις αγορές, το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους φορολογικούς παραδείσους.
Και βεβαίως, η όποια συζήτηση περί αλλαγών και μεταρρυθμίσεων που θα αντιμετωπίζουν τις αδυναμίες του οικοδομήματος, αποτελούν υπόθεση όσων δήθεν γνωρίζουν, όχι των Ευρωπαίων πολιτών. Αντί, για παράδειγμα, να έχουμε εικονικούς υποψηφίους για Προέδρους της Επιτροπής, να εκλέξουν άμεσα οι πολίτες τον Πρόεδρό τους.
Όταν δεν εμπιστεύεσαι τον πολίτη και ο πολίτης δεν θα εμπιστευτεί.
Αυτή είναι η κοινή αντίληψη που διακατέχει τη συντήρηση.
Απλώς, εκφράζεται με διαφορετικούς τρόπους κατά περίσταση και περίπτωση.
Ο κόσμος αλλάζει.
Αύριο, τίποτα δεν θα είναι όπως χθες.
Όλο και περισσότεροι παίκτες μπαίνουν στο παγκόσμιο παιχνίδι.
Από την έκβαση αυτής της σκληρής σύγκρουσης, θα εξαρτηθεί και το μοντέλο της παγκόσμιας διακυβέρνησης στο μέλλον.
Δεν μπορούμε να αφήσουμε να επικαλεστούν οι συντηρητικές δυνάμεις τον «κόσμο που αλλάζει» για να ποδοπατήσουν βασικές αρχές και αξίες.
Οι προοδευτικές δυνάμεις, οφείλουμε να καταστήσουμε σαφές πως οι διαχρονικές μας αξίες, η ανθρωπιά και η αξιοπρέπεια, θα διατηρηθούν και θα ενισχυθούν στον καινούργιο κόσμο.
Όχι το αντίθετο.
Αξίες όπως αυτές της δημοκρατίας, της αλληλεγγύης, της προστασίας των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της πράσινης ανάπτυξης, της προστασίας των ψηφιακών δικαιωμάτων, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εντέλει, για κάθε πολίτη του κόσμου.
Ναι, ακόμα και για τον πρόσφυγα που χάνεται στη Μεσόγειο.
Ναι, ακόμα και για τον φτωχό στην Αφρική που ζει με λιγότερο από δύο δολάρια την μέρα.
Ναι, ακόμα και για τη γυναίκα που της αμφισβητείται το δικαίωμα στην παιδεία.
Ναι, ακόμα και για τις στρατιές των ανέργων στην ΕΕ.
Ανθρώπινη αξιοπρέπεια – σημαίνει και το δικαίωμα στην ασφάλεια αλλά και το δικαίωμα της επιλογής για κάθε άνθρωπο, της δυνατότητάς του να αποφασίζει για το δικό του μέλλον.
Γι” αυτά, λοιπόν, συζητούμε αυτές τις ημέρες.
Κάποιοι, χρόνια τώρα, επιχειρούν να απαξιώσουν αυτή τη συνάντηση.
Δεν ενδιαφέρονται για το τι συζητούμε.
Δεν ενδιαφέρονται για το αν η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να καταστεί επίκεντρο της συζήτησης για τα ηθικά προτάγματα στην παγκόσμια κοινωνία.
Ίσως ακόμα και να φοβούνται τη σημασία των ιδεών και των απόψεων που καταθέτουν οι συμμετέχοντες.
Αρκεί ένα δημοσίευμα που θέλει να μας πείσει ότι, βρισκόμασταν εδώ, περνάγαμε καλά, ανταλλάσσαμε φιλοφρονήσεις, τρώγαμε σούσι και πίναμε κοκτέϊλ.
Έχει καμία σημασία ακόμη και το αν ήμασταν εδώ;
Αν είχαμε πατήσει το πόδι μας στο νησί;
Καμία. Αρκούν οι εντυπώσεις.
Να βγαίνει η εικόνα μιας δήθεν πολυτελούς διαβίωσης.
Αρκεί να εξασφαλιστεί μια φωτογραφία που να μπορεί να αξιοποιηθεί για να οικοδομηθεί ένας μύθος.
Αλλά όσοι πιστεύουν ότι μπορούν να αποσιωπήσουν την αλήθεια, να αποπροσανατολίσουν το ενδιαφέρον των πολιτών, να αποφύγουν τα μεγάλα διλήμματα, είναι γελασμένοι.
Να ξέρουν ότι δεν πρόκειται να αποφύγουν τη συνάντησή τους με την πραγματικότητα.
Σε όλο τον κόσμο πραγματοποιούνται δεκάδες παρόμοιες συναντήσεις κάθε μέρα.
Άνθρωποι συζητούν και προβληματίζονται για το αύριο, ψάχνουν λύσεις για ένα καλύτερο μέλλον, βάζουν έστω ένα πετραδάκι στην προσπάθεια να αντιμετωπιστούν καλύτερα τα πανανθρώπινα προβλήματα.
Και είναι έτοιμοι για αγώνα, για μια κοινωνία δικαίου.
Τα πραγματικά προβλήματα της χώρας και της Ελληνικής κοινωνίας, οι πραγματικές αιτίες των προβλημάτων, θα συνεχίσουν να υποδεικνύουν το τι πραγματικά συμβαίνει και τι πραγματικά πρέπει να γίνει.
Και αν κάτι πρέπει να γίνει, είναι να αλλάξει εκ βάθρων η χώρα.
Γιατί γι” αυτό αξίζει κάποιος να αγωνίζεται.
Κανείς πολιτικός, καμία πολιτική δύναμη, κανένα κόμμα, δεν έχει λόγο ύπαρξης, αν δεν μπορεί να αναμετρηθεί με τις πραγματικές ανάγκες μιας χώρας, μιας κοινωνίας.
Και δεν σας κρύβω ότι, και προσωπικά, αυτή είναι η αγωνία μου.
Να συμβάλλω όπως μπορώ, με κάθε τρόπο, σε αυτήν την κατεύθυνση.
Δεν με ενδιαφέρει καμία καρέκλα, καμία θέση εξουσίας, αν δεν ανταποκρίνεται σε αυτήν την αδήριτη ανάγκη.
Για άλλους, αυτό με καθιστά ευάλωτο, για άλλους είναι η δύναμή μου.
Έχω επιλέξει να ακολουθήσω αυτόν τον δρόμο, τον δρόμο της συνάντησης με κάθε πολίτη που έχει αυτήν την κοινή αγωνία.
Που δεν υποτάσσεται στην εντύπωση που καλλιεργούν οι κρατούσες αντιλήψεις, ούτε και ακολουθεί τις νόρμες που αναπαράγουν την κακοδαιμονία που κρατά τη χώρα όμηρο στο παρελθόν.
Πολλοί μιλούν για την έξοδό μας από το μνημόνιο.
Χαιρόμαστε.
Θυσίες έκανε ο Ελληνικός λαός και όλοι όσοι βρεθήκαμε σε κρίσιμες θέσεις για να ορθοποδήσει η Ελλάδα.
Για να βρίσκεται σήμερα, σε μια πιο ασφαλή κατάσταση.
Αλλά η «έξοδος» που έχει σημασία, αν δεν θέλουμε να κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας, είναι μία: είναι η «έξοδος» από το πελατειακό κράτος και την πελατειακή λογική που μας οδήγησαν στο Μνημόνιο.
Η έξοδός μας, επιτάσσει να αναμετρηθούμε με όσα μας κράτησαν πίσω.
Με τις πελατειακές αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές.
Να αλλάξουμε σε βάθος το κράτος, τη δημόσια διοίκηση, την τοπική αυτοδιοίκηση, το παραγωγικό μοντέλο και πρωτίστως, το πολιτικό σύστημα.
Με βαθιές αλλαγές και μεγάλες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις.
Να δώσουμε ουσιαστικές λύσεις στα πραγματικά προβλήματα.
Και μαζί, παράλληλα με την έξοδό μας από το μνημόνιο, να αισθανθεί ο πολίτης ότι μπαίνει σε ένα διαφορετικό σπίτι, το οικοδόμημα της δημοκρατίας, με ισχυρούς θεσμούς, ισονομία, της ευνομία, αξιοκρατία, διαφάνεια, λογοδοσία.
Να αισθανθεί ότι, το σπίτι του, το δικό του σπίτι, είναι μια πολιτεία που εμπεδώνει το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης, κράτος δικαίου.
Σε αυτήν την κατεύθυνση, η ενεργός συμμετοχή των πολιτών και η δυνατότητά τους να εκφράζουν μέσα από θεσμοθετημένες διαδικασίες την συμβουλευτική και αποφασιστική τους γνώμη, όπως το δημοψήφισμα που είχα προτείνει στα τέλη του 2011, αποτελούν καθοριστικό παράγοντα αντιμετώπισης των προβλημάτων τόσο της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, όσο και των μεγάλων διακυβευμάτων που έχουμε μπροστά μας.
Η δημαγωγία και η απομάκρυνση των πολιτών από τους θεσμούς, δεν αντιμετωπίζονται με την εσωστρεφή στάση που υποδεικνύει η συντήρηση – αλλά με περισσότερη δημοκρατία.
Μόνον έτσι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τις προκλήσεις των καιρών.
Να έχουμε ως χώρα ενεργό παρουσία και ισχυρή φωνή στον διάλογο για την Ευρώπη του μέλλοντος, αλλά και μια βιώσιμη πορεία στο κόσμο που αλλάζει ραγδαία.
Όπως και η Ευρώπη θα πρέπει να έχει ενεργό παρουσία και να προβάλει στον παγκόσμιο διάλογο τις αξίες και τις ιδέες που οδήγησαν στην οικοδόμηση της ΕΕ και του ευρωπαϊκού κοινωνικού μοντέλου.
Απευθυνόμενος προς εσάς τους νέους που έχουμε τη χαρά να βρίσκεστε φέτος μαζί μας, θέλω να σας καλέσω να γίνετε οι αγγελιοφόροι ενός μηνύματος προς την Ελληνική κοινωνία:
Του χρέους που έχουμε να γίνουμε ο καθένας χωριστά και όλοι μαζί, η δύναμη της αλλαγής της χώρας.
Να ξεπεράσουμε τις άγονες διαχωριστικές γραμμές, να πιστέψουμε και πάλι στις δυνατότητές μας, και να ενδυναμώσουμε τις αρχές, τις αξίες, τις ιδέες μας, για να δώσουμε από κοινού τη μάχη για τα μεγάλα διακυβεύματα της εποχής μας.

Το μπορούμε.

Τετάρτη, 16 Ιουλίου 2014

Απερρίφθει από το ΔΙΚΑΤΣΑ και τώρα διαπρέπει στο εξωτερικό ως επιστήμονας. (Στην Ελλάδα θα είχε καταγγελθεί για «πλαστό πτυχίο» μάλλον, την ίδια στιγμή που κατασκευάζονται «επιστήμονες» με… πραγματικά πτυχία εδώ και αλλού)

Η ΔΙΚΑΤΣΑ όπως και το ΔΟΑΤΑΠ παρουσιάζουν τεράστια προβλήματα στην Ελλάδα, ασυμβίβαστα με την υπόλοιπη Ευρώπη τουλάχιστον, μην αναγνωρίζοντας πτυχία άλλων χωρών που αναγνωρίζονται παντού, τόσο στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο.Πολλές φορές πτυχία και από χώρες της Ευρώπης. Και βέβαια όλα αυτά, ώστε να εξυπηρετηθεί ένα καθεστώς των δημοσίων πανεπιστημίων και Ελλήνων πανεπιστημιακών που λειτουργούν ως «κράτος εν κράτει». Νομίζω ότι η λύση είναι ένα πραγματικό ΑΣΕΠ για όλους τους πτυχιούχους ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΩΝ, ένα ΑΣΕΠ χωρίς παράξενες συνεντεύξεις και χρηματικά ποσά «κάτω από το τραπέζι», με ανεξάρτητους καθηγητές και από το εξωτερικό, ώστε να δούμε τα ποσοστά επιτυχίας των Ελλήνων σπουδαστών και πόση ουσιαστική γνώση παρέχει η ελληνική δημόσια εκπαίδευση στ’ αλήθεια. Παρά μόνο αν φοβούνται ότι δεν θα δείξει τα αποτελέσματα με τα οποία περηφανεύονται οι Έλληνες πρυτάνεις των διαφόρων δημοσίων ΑΕΙ και ΤΕΙ…!!! Άλλη μια καμόρα που χρειάζεται «καθάρισμα».

 Άλλη μια ξέφρενη τέτοια περίπτωση, αφορά άρνηση αναγνώρισης σε ένα πραγματικό πτυχίο και λαμπρό επιστήμονα, όταν στο πρόσφατο παρελθόν αναγνωρίστηκε από το ίδιο πανεπιστήμιο όμως το μάστερ που δόθηκε πριν το πτυχίο στην σύζυγο του πρώην πρωθυπουργού της «χρυσής πενταετίας» Κώστα Καραμανλή.
Μάλλον η καρδιολόγος Αγγελική Ασημάκη στην Ελλάδα θα είχε καταγγελθεί για… πλαστό πτυχίο… την ίδια στιγμή που η Νατάσσα λειτουργεί ως χειρουργός στα δημόσια νοσοκομεία. .
Για του λόγου το αληθές:

Η Αγγελική Ασημάκη δεν είναι μόνο λαμπρή επιστήμονας. Είναι κι από τους ανθρώπους που χαίρεσαι να μιλάς μαζί τους. Ξεκίνησε από την Αθήνα και κατέκτησε τον κόσμο. Καρδιοπαθής και η ίδια, έβαλε βηματοδότη στα 15 κι έκανε εγχείρηση ανοιχτής καρδιάς στα 30. «Από μικρή ήθελα να γίνω γιατρός. Οταν ανακάλυψα το πρόβλημά μου, αποφάσισα να ασχοληθώ με την καρδιά». Το είπε και το έκανε.

Μετά από πέντε χρόνια έρευνας, ανακάλυψε με την ομάδα της μια ουσία που μπορεί να βοηθήσει όσους πάσχουν από καρδιακές αρρυθμίες. «Καταφέραμε να βρούμε ένα φάρμακο για την αρρυθμογενική καρδιομυοπάθεια δεξιάς κοιλίας, το νόσημα που δίνει τις περισσότερες και πιο άσχημες αρρυθμίες. Μένει να αποδειχθεί αν αυτό μπορεί να βοηθήσει και ανθρώπους που υποφέρουν από αρρυθμίες για άλλους λόγους».

Η πολύ σημαντική ανακάλυψη έγινε με πειράματα σε ψάρι - ζέβρα, ενώ ακολούθησαν δοκιμές σε ποντίκια, που απέδειξαν πως η ουσία επιδρά ευεργετικά και σε θηλαστικά. Πειράματα έγιναν και σε ανθρώπινα κύτταρα, με ελπιδοφόρα αποτελέσματα. Σήμερα η μόνη διαθέσιμη θεραπεία για τις καρδιακές αρρυθμίες που μπορεί να οδηγήσουν και στον θάνατο είναι ο εμφυτεύσιμος απινιδωτής. «Η συγκεκριμένη χημική ουσία είχε χρησιμοποιηθεί στον άνθρωπο πριν από 20 χρόνια για τη διπολική διαταραχή. Στο νευρολογικό πρόβλημα δεν βοήθησε αλλά δεν είχε και καμία παρενέργεια. Αυτό είναι για μας ελπιδοφόρο». Η ανακάλυψη βρίσκεται πια στα χέρια της φαρμακευτικής βιομηχανίας. Συνήθως απαιτείται μια 5ετία για να βγει ένα τέτοιο φάρμακο στην αγορά. Η Ελληνίδα ερευνήτρια εργάζεται ήδη για τους επόμενους στόχους με μετριοφροσύνη -«εγώ απλώς τη δουλειά μου έκανα και θα συνεχίσω να την κάνω»- ελπίζοντας πως το φάρμακο θα μπορέσει να βοηθήσει τελικά και την ίδια.

Η απόρριψη στην Ελλάδα

Πριν από μερικά χρόνια, όταν η Αγγ. Ασημάκη προσπάθησε να αναγνωρίσει στην Ελλάδα τα πτυχία της από το UCL και το Χάρβαρντ, σκεπτόμενη το ενδεχόμενο μιας ακαδημαϊκής καριέρας στην πατρίδα της, συνειδητοποίησε τι σημαίνει: η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της. «Ημουν ήδη κλινικός ερευνητής στο Χάρβαρντ και μου απάντησαν πως μου λείπει ένας χρόνος σπουδών. Μπορούσα να αναγνωρίσω έναν τίτλο αντίστοιχο με ΤΕΙ ιατρικών εργαστηρίων». Απογοητεύτηκε κι εγκατέλειψε τον νόστο... Τώρα, το e-mail και ο λογαριασμός της στο facebook γέμισαν με δεκάδες μηνύματα από Ελληνες που θέλουν να τη συγχαρούν, από μητέρες που θέλουν να εμψυχώσει τα παιδιά τους... «Αισθάνομαι μόνο τιμή και συγκίνηση».


Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Έκκληση να βρεθεί λύση για τη φοίτηση του 19χρονου τυφλού αριστούχου μαθητή.

Το Φυσικό Τμήμα του ΑΠΘ δε δέχεται φοιτητές με προβλήματα όρασης.

Ο χρόνος μετράει αντίστροφα μέχρι την έναρξη της νέας ακαδημαϊκής χρονιάς και ο 19χρονος αριστούχος μαθητής Αργύρης Κουμτζής, δε γνωρίζει ακόμα αν και που θα φοιτήσει, καθώς το ζήτημα, που έχει προκύψει από τον περασμένο Φεβρουάριο με την εισαγωγή  στο Φυσικό Τμήμα του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου,δεν έχει λυθεί, αφού ο Εσωτερικός Κανονισμός της Σχολής Φυσικών Επιστημών δεν δέχεται ως φοιτητές άτομα με κινητική αναπηρία στα δύο άνω άκρα ή προβλήματα όρασης. Ωστόσο, σε αντίθεση με το ΑΠΘ, στα αντίστοιχα τμήματα των Πανεπιστημίων της Αθήνας και των Ιωαννίνων η εισαγωγή είναι ελεύθερη για τους φοιτητές με προβλήματα όρασης.

Με επιστολή της, η Εθνική Συνομοσπονδία Ατόμων με Αναπηρία παρεμβαίνει στο θέμα και ζητεί από τον Κάρολο Παπούλια να προτείνει την τροποποίηση του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου, με το οποίο καθορίζεται ότι τα τμήματα των σχολών αποφασίζουν σε ποιους πάσχοντες θα επιτρέπεται να φοιτήσουν, αποκλείοντας κατά το δοκούν υποψήφιους με αναπηρίες.


Είχε προηγηθεί η επιστολή του Δημάρχου Νεάπολης-Συκεών Σίμου Δανιηλίδη,ο οποίος ζήτησε την άμεση παρέμβαση του υπουργού Παιδείας προκειμένου να αρθούν τα εμπόδια εισαγωγής στο… Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, καθώς όπως επισημαίνει κρίνει ως επιτακτική την ανάληψη πρωτοβουλιών εκ μέρους του κ. Λοβέρδου για την επίλυση, όπως αναφέρει, «ενός ζητήματος το οποίο, κατά την άποψή μας, δεν θα έπρεπε καν να τίθεται στη σύγχρονη Ελλάδα, ακόμα και υπό τις παρούσες συνθήκες οικονομικής κρίσης, αφού θα έπρεπε να είχε λυθεί και ρυθμιστεί προ πολλού, ως αυτονόητη υποχρέωση της Πολιτείας απέναντι στους νέους με ειδικά προβλήματα, με βάση τις αρχές της ισονομίας, ισοτιμίας και ισοπολιτείας, που αποτρέπουν κι αποκλείουν κάθε έννοια άνισης μεταχείρισης και αποκλεισμού».

πηγή

ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΝΑ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΑ ΙΔΡΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΜΕ ΠΡΟΣΒΑΣΗ ΟΛΩΝ ΣΤΗΝ ΓΝΩΣΗ! Πανεπιστημιακά καθεστώτα ΤΕΛΟΣ! Ντροπή.

ΑΥΤΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ ΣΩΣΤΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΚΑΝΕΤΕ ΤΟΥΣ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΠΛΟΥΣΙΟΥΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΦΤΩΧΩΝ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΑ ΠΙΟ ΦΤΩΧΟΙ! ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ Η ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΕΤΕ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ, ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΚΑΜΙΑ ΘΕΣΗ ΕΚΕΙ!!! ΞΕΣΚΙΣΑΤΕ ΤΗΝ ΧΩΡΑ ΓΙΑ ΧΑΡΗ ΤΩΝ ΛΙΓΩΝ ΠΛΟΥΣΙΩΝ. ΚΑΝΑΤΕ ΕΝΑ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΛΑΟ ΝΑ ΝΙΩΘΕΙ ΟΤΙ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΕΝΑ «ΚΑΤΩΤΕΡΟ ΘΕΟ» ΑΠΟ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΕΙΤΕ. ΟΧΙ ΟΜΩΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ! ΩΣ ΕΔΩ! ΤΕΛΟΣ!

Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2014

Επιστημονική φαντασία διαπλοκής: Ο ΓΑΠ έκανε πάρτι στις Σπέτσες από …Αθήνα!


Πέραν όλων των άλλων που καταλογίζει στον Γιώργο Παπανδρέου το χρεοκοπημένο και παρασιτικό σύστημα της εγχώριας διαπλοκής, αποτελούμενο από εργολάβους, εκδότες, νταβαντζίδες μαζί με τους γλύφτες και τις ορντινάντσες τους, σήμερα με προεξάρχασουσα την όψιμη βοθροφυλλάδα «Έθνος», τον κατηγορεί για …
διακτινισμό και δυνατότητα να παραβρίσκεται ταυτόχρονα σε δύο σημεία της Ελλάδας. Πως αλλιώς εξηγείται η διάχυση της «πληροφορίας» πως στις Σπέτσες έγινε πολυτελές πάρτι με τον ΓΑΠ και τους συμμετέχοντες στο επικείμενο «συμπόσιο της Σύμης ’14″, όταν ο Παπανδρέου βρίσκεται ακόμα στην Αθήνα και οι περισσότεροι εκ των καλεσμένων στις χώρες τους;
Το ψεύδος, η αλητεία, το κόμπλεξ και η παλιανθρωπιάς της ξοφλημένης διαπλοκής που επιβιώνει ακόμα με την ανοχή και την ενίσχυση του κυβερνητικού εκτρώματος Σαμαρά και Βενιζέλου δεν έχουν όρια…

Το σχόλιο του κ.Γιώργου Ελενόπουλου, στενού συνεργάτη του κ.Γιώργου Παπανδρέου, προκάλεσαν δημοσιεύματα για το συμπόσιο της Σύμης που κατηγορούν των πρώην πρωθυπουργό. Αναλυτικά το σχόλιο:

Σήμερα το πρωί, "ενημερωθήκαμε" από δημοσιεύματα, ότι "σε φινετσάτο εστιατόριο άρχισαν οι διεργασίες" του Συμποσίου της Σύμης, και επίσης, κατά το γνωστό παραμυθάκι, ότι "λεφτά υπάρχουν για τον Γιώργο Παπανδρέου: Κοκτέιλ πάρτι, σούσι και χλιδή στο Συμπόσιο της Σύμης".

Μάλιστα, για την καλύτερη ενημέρωση των πολιτών, παρατίθεται και το μενού της... ακολασίας, μαζί με διάφορα άλλα ευφάνταστα στοιχεία, προκείμενου να υπάρχει η βαθυστόχαστη κατάληξη: "οι διοργανωτές έδωσαν έναν τόνο απόλυτης χλιδής"!

Ωραιότατα...

Μόνο που, έως και αυτήν την ώρα, οπότε αυτό το σχόλιο θα βλέπει το φως της δημοσιότητας, ουδείς εξ´ όσων θα συμμετάσχουν στο Συμπόσιο της Σύμης, βρίσκεται στις Σπέτσες.

Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσαν να έχουν αρχίσει την Παρασκευή οι "διεργασίες", όπως "ενημερωνόμαστε" κατά τον ίδιο τρόπο που... συνήθως "ενημερωνόμαστε" από παρόμοια δημοσιεύματα.

Άρα, άνθρακες ο θησαυρός.

Το όλο θέμα, δεν θα άξιζε οποιουδήποτε σχολίου, αλλά το γεγονός ότι, επί σειρά ετών το Συμπόσιο της Σύμης, όπως και άλλες δραστηριότητες του Γιώργου Παπανδρέου, αποτελούν στόχο αρκετών ΜΜΕ, μας υποχρεώνει να επισημάνουμε τα αυτονόητα.

Ο καθένας μπορεί να λέει, να γράφει και να υποστηρίζει ό,τι νομίζει, αλλά καλό θα ήταν, τουλάχιστον τα βασικά στοιχεία μιας είδησης να ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, προκειμένου να μην γελοιοποιούνται οι ευρισκόμενοι σε καθεστώς διατεταγμένης υπηρεσίας διακινητές δήθεν ενημέρωσης.


Αυτά - με τη σημείωση ότι δεν πρόκειται να επανέλθουμε στο θέμα των ευφάνταστων, πλην όμως απαράδεκτων και κακοπροαίρετων δημοσιευμάτων για το ζήτημα αυτό, που είμαστε βέβαιοι ότι και φέτος θα μας ενημερώνουν με ακρίβεια, λεπτομέρεια και πάνω απ' όλα προσήλωση στην... αλήθεια.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Παπανδρέου λάβρος κατά ΝΔ για το έλλειμμα του 2009.


Ανακοίνωση του Γρ. Τύπου του Γ. Παπανδρέου για τα στατιστικά του 2009:
12 Ιουλίου 2014

Χθες, για ακόμη μία φορά, η Κυβερνητική Εκπρόσωπος, Σοφία Βούλτεψη, αναφέρθηκε στα στατιστικά στοιχεία του 2009, με το βλέμμα στραμμένο στο ανέξοδο αντιπολιτευτικό παρελθόν της και παριστάνοντας ότι, δεν γνωρίζει τι έχει συμβεί στη χώρα στο διάστημα που μεσολάβησε.
Όμως, τα ερωτήματα που ακολουθούν αναδεικνύονται αβίαστα, και απαιτούν άμεσα απαντήσεις και μάλιστα, χωρίς υπεκφυγές.
Πρώτον. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο Πρωθυπουργός, συμφωνούν με τις δηλώσεις της κας Σοφίας Βούλτεψη;
Δεύτερον. Αν τις υιοθετούν, γιατί σύσσωμη η Κοινοβουλευτική Ομάδα της Νέας Δημοκρατίας, ο νυν Πρωθυπουργός και ο τότε Πρωθυπουργός, Κώστας Καραμανλής, ψήφισαν τον Προϋπολογισμό του 2013, ο οποίος σύμφωνα με τη ίδια την εισηγητική του έκθεση στηρίζεται στα στοιχεία που όλοι αποδέχονται ως τα μόνα αληθή και επικύρωσε έναν ολόκληρο χρόνο αργότερα, στα τέλη του 2010, η Eurostat – για πρώτη φορά χωρίς αστερίσκους;
Τρίτον. Αν τις υιοθετούν, γιατί δεν ζήτησαν χθες, όχι σήμερα, ούτε αύριο, αναθεώρηση των στοιχείων της οικονομίας;
Πως είναι δυνατόν τρεις Πρωθυπουργοί στη σειρά – Γ. Παπανδρέου, Λ. Παπαδήμος, Α. Σαμαράς -, αλλεπάλληλα υπουργικά συμβούλια και το σύνολο των υπουργών αυτών των κυβερνήσεων, επτά υπουργοί και αναπληρωτές υπουργοί οικονομικών από τον Οκτώβριο του 2009 μέχρι σήμερα, να συμφώνησαν να πάρουν δύσκολα μέτρα για να μειώσουν το έλλειμμα βάση των στοιχείων που κατέγραψε η ανεξάρτητη Στατιστική Αρχή και η Eurostat. Δηλαδή, πως αποδέχτηκαν την ορθότητα των στοιχείων από τους δύο αυτούς φορείς, ενώ θα μπορούσαν με μια απλή αναθεώρηση αυτών των στοιχείων να μετριάσουν – τουλάχιστον – τα επώδυνα για τον Ελληνικό λαό μέτρα;
Τέταρτον. Αν τις υιοθετούν, γιατί δεν απαίτησαν από τους εταίρους μας, χθες, όχι σήμερα, ούτε αύριο, επαναδιαπραγμάτευση των όρων του προγράμματος προσαρμογής; Θα ήταν κάτι που θα χαροποιούσε ιδιαίτερα τους εταίρους μας διότι πολύ απλά θα σήμαινε ότι, η Ελλάδα, ο προϋπολογισμός και οι τράπεζές, θα χρειαζόταν πολύ λιγότερα χρήματα για τις δανειακές ανάγκες – χρήματα από τους εταίρους μας, δηλαδή τους Ευρωπαίους φορολογούμενους.
Πέμπτον. Αν τις υιοθετούν, γιατί δεν προχωρούν στη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής; Και μάλιστα, αν δεν τους αρκεί το Πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής που συστάθηκε το 2012 για τα στατιστικά στοιχεία του 2009, γιατί δεν προχωρούν στην σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής για το πως φτάσαμε στο μνημόνιο;
Παρεμπιπτόντως, στον δήθεν αφελή ισχυρισμό της κας Βούλτεψη, ότι ακολουθούν αυτά τα στοιχεία γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, θέτουμε το εξής ερώτημα:
Δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς διότι όλοι όσοι κυβέρνησαν μετά την οικονομική κρίση αποδέχτηκαν να συμφωνήσουν με «ψεύτικα στοιχεία» ή δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς, διότι απλά, τα στοιχεία ήταν και τα αληθή; Δηλαδή, ουδείς μπορούσε με σοβαρότητα να τα αμφισβητήσει;
Έτσι κι αλλιώς, σύμφωνα με τα όσα υποστήριζαν, τα Ζάππεια και τα 18 δις Ευρώ ισοδύναμα μέτρα, ακολουθούσαν την πορεία των εξελίξεων ώστε να είναι αξιόπιστα. Ως εκ τούτου, δεν έχουν τίποτα να φοβηθούν, πολύ περισσότερο σήμερα, που επίσης σύμφωνα με όσα ισχυρίζονται, τα πράγματα είναι κατά πολύ καλύτερα απ´ ότι τα παρέλαβαν!
Επομένως, θα έχουμε ως χώρα και επιπλέον οφέλη!
Ως εδώ, λοιπόν.
Ο Πρωθυπουργός, οφείλει να δώσει σήμερα εξηγήσεις στους Έλληνες.
Ή συμφωνεί με την κα Βούλτεψη, όποτε οφείλει να πράξει τα προεκτεθέντα και μάλιστα, σήμερα ή δεν συμφωνεί και πράττει σήμερα κιόλας τα δέοντα, ξεκαθαρίζοντας τη στάση του.
Κανείς δεν προχωρά πατώντας σε δύο βάρκες.
Γιατί και τα ψεύδη, και η συκοφαντία, δεν έχουν απλά τα όριά τους. Στην περίπτωση αυτή, και επειδή αφορούν σε θεμελιακά στοιχεία που αποτελούν την βάση κάθε απόφασης στην Κυβέρνηση και το Κοινοβούλιο, η συνεχής αμφισβήτησή τους βλάπτει βαθύτατα την αξιοπιστία των θεσμών μας.
Και προσθέτως, υπονομεύει κάθε δυνατότητα δημιουργίας ευρύτερων συναινέσεων για την αντιμετώπιση των πραγματικών αιτιών της κρίσης στην χώρα μας, καθώς μπορεί ο καθείς να ερμηνεύει κατά το δοκούν τα αίτιά της αλλά και τις δυνατότητες της χώρας μας.
Τα ψεύδη και οι συκοφαντίες – και μάλιστα από τα πλέον επίσημα χείλη της Κυβέρνησης – υπονομεύουν συστηματικά την εικόνα αξιοπιστίας της Ελλάδας, για την οποία τα τελευταία χρόνια έχει παλέψει η χώρα μας – οι Έλληνες με τις θυσίες που κάνουν και αλλεπάλληλες κυβερνήσεις.
Ακόμη,
Έκτον. Στα παραπάνω, ευκόλως θα μπορούσε να προσθέσει κανείς την διερεύνηση των σημαντικών πολιτικών ευθυνών της Κυβέρνησης που εξελέγη το 2004 και έκανε την λεγόμενη «απογραφή». Μια απογραφή που συνειδητά διόγκωσε τα ελλείμματα των προηγούμενων ετών με την «ευφυή» μέθοδο της αλλαγής του τρόπου προσμέτρησης των αμυντικών δαπανών και δη των παραγγελιών οπλικών συστημάτων.
Η αλλαγή της μεθόδου προσμέτρησης συνίσταται στην καταγραφή του κόστους των παραγγελιών στο κρατικό προϋπολογισμό όχι κατά την ημερομηνία παραλαβής – που σήμερα πια είναι και ο κανόνας – αλλά κατά την ημερομηνία της παραγγελίας. Αυτήν την αλχημεία επέλεξε η τότε Κυβέρνηση για να συκοφαντήσει τις προηγούμενες Κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Και αυτό το γεγονός δεν επιδέχεται αμφισβήτησης.
Παρότι η τότε Κυβέρνηση αξιοποίησε ένα νομότυπο λογιστικό τερτίπι, η βλάβη για τη χώρα και τους Έλληνες, ήταν τεράστια.
Διότι με την εκ των υστέρων αλλαγή των στοιχείων των προϋπολογισμών, από το 1999 μέχρι το 2004, αμφισβητήθηκε η ένταξή μας στη ζώνη του ΕΥΡΩ. Δηλαδή, διογκώθηκαν τεχνητά οι αμυντικές μας δαπάνες, άρα και ο συνολικός προϋπολογισμός της χώρας μας για έτη της ένταξής μας στην Ευρωζώνη. Επομένως, φάνηκε ξαφνικά η οικονομία μας να μην πληροί τις προϋποθέσεις ένταξής μας στο ΕΥΡΩ.
Αυτή και μόνο η πράξη και έπληξε την αξιοπιστία μας και έθεσε την Ελλάδα υπό την κηδεμονία της παρακολούθησης από την ΕΕ κατά τα έτη 2004-2008.
Έτσι, η απόκρυψη και αλλοίωση των πραγματικών στοιχείων του προϋπολογισμού από την Κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το 2009, επέφερε το τελειωτικό χτύπημα στην αξιοπιστία της χώρας μας.
Αξιοπιστία που αποτελεί και τον θεμέλιο λίθο οποιασδήποτε χώρας – όπως συμβαίνει και με την κάθε επιχείρηση, τον κάθε ιδιώτη στην αγορά. Η προηγούμενη κυβέρνηση με τις πράξεις της είχε καταφέρει να δημιουργήσει την εικόνα μιας Ελλάδας αναξιόχρεης.
Τα γεγονότα αυτά και οι συνακόλουθες εξελίξεις, μαζί με τον παράγοντα του φόβου στις αγορές μετά την οικονομική κρίση του 2008, καθόρισαν σημαντικά την αδυναμία της χώρας να έχει πρόσβαση στις χρηματαγορές για την εξυπηρέτηση των δανειακών της αναγκών, με τελική κατάληξη να βρεθούμε στο χείλος μιας εθνικής καταστροφής.
Το πλήγμα στην αξιοπιστία της χώρας από τις ενέργειες της Κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας από το 2004 μέχρι και το 2009, συνέβαλε καθοριστικά στην δραματική απομείωση της διαπραγματευτικής ικανότητας της χώρας μας στις δύσκολες διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν.
Το πλήγμα στην αξιοπιστία της χώρας, είχε ως επακόλουθο να ανοίξει διάπλατα και η συζήτηση – στην ΕΕ και διεθνώς – περί του Grexit, δηλαδή, της εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Και μόνο αυτή η συζήτηση, αποσταθεροποίησε την οικονομία, τις επενδύσεις, το τραπεζικό σύστημα και την δυνατότητα ανάκαμψης και προσαρμογής μας.
Έβδομον. Εντονότατο προβληματισμό προκαλεί το γεγονός ότι, δεν έχουν τύχει διερευνήσεως οι μοναδικές επίσημες καταγγελίες που προέρχονται από αρμόδιες αρχές – Έκθεση Ευρωπαϊκής Επιτροπής/Eurostat και Έκθεση Ευρωκοινοβουλίου για τα προγράμματα προσαρμογής και τα πεπραγμένα της Τρόικα – που αφορούν τις εγκληματικές ευθύνες των κυβερνήσεων Καραμανλή, σχετικά με τα στοιχεία της οικονομίας και αναδεικνύουν με σαφήνεια τους πραγματικούς υπευθύνους της όλης υπόθεσης. Και μάλιστα, με τρόπο που δεν επιδέχεται οποιασδήποτε αμφιβολίας ή επιφύλαξης, καθώς χαρακτηρίζουν «εσκεμμένα εσφαλμένες» τις αναφορές των κυβερνήσεων Καραμανλή για τα στοιχεία της οικονομίας και κάνουν λόγο για «λαθροχειρία».
Στοιχεία ευθυνών επομένως, παρέχονται από πραγματικά ουδέτερους κριτές.
Για να αποδειχθεί επιτέλους, ποιος έχει το βάρος της ευθύνης. Ποιος δημιούργησε και ποιος απέκρυψε ελλείμματα και οδήγησε αναπόδραστα τη χώρα στο πρόγραμμα των μνημονίων.
Για να σιωπήσουν όσοι με το θράσος των ανάξιων επιχειρούν αποπροσανατολισμό και παραπλάνηση.
Προς τούτο επισημαίνονται και πάλι ενδεικτικά, καθώς σε προηγούμενη ανακοίνωση υπάρχουν περισσότερα στοιχεία, τα ακόλουθα:
Πρώτον. Στις 8 Ιανουαρίου του 2010, παραδίδεται η Έκθεση της Eurostat, που είχε ζητηθεί από το ECOFIN, το Νοέμβριο του 2009, η οποία απαντά στο ερώτημα: πώς προέκυψε η διαφορά στο έλλειμμα της Ελλάδας μεταξύ των ανακοινώσεων της 2ας και της 21ης Οκτωβρίου του 2009, διαφορά που παρουσιάζει θηριώδη απόκλιση, καθώς η πρώτη ανακοίνωση μιλά για 6% και η δεύτερη για 12,5%!
Στο 30 σελίδων κείμενο, αναφέρεται 8 (οκτώ) φορές η φράση:
“deliberate misreporting” – εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές
Από ποιον; Από τις αρμόδιες αρχές επί της κυβέρνησης Καραμανλή.
Σε άλλο σημείο, στη σελ. 15, όπου υπάρχει αναφορά στο σχέδιο δράσης που καταρτίστηκε από την Eurostat με την ελληνική κυβέρνηση το 2006, για τη βελτίωση της ποιότητας των ελληνικών στατιστικών στοιχείων, αναφέρεται με απόλυτο τρόπο:
«Παρόλα αυτά, ακόμα και η πλήρης τήρηση από τις ελληνικές αρχές του σχεδίου δράσης, δεν θα είχε αποτρέψει τις εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές στοιχείων από τις ελληνικές αρχές το 2009″.
Γιατί; Γιατί όπως λέει παρακάτω «Τα κράτη – εταίροι στο Ευρωπαϊκό Στατιστικό Σύστημα θεωρείται ότι συνεργάζονται με καλή πίστη. Οι εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές ή η απάτη δεν προβλέπονται στον κανονισμό».
Στη συνέχεια, στις σελίδες 22-27, η Έκθεση αναφέρεται 5 φορές σε «εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές», του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους – 3 φορές και της Εθνικής Στατιστικής Αρχής – 2 φορές, πάλι επί των ημερών της κυβέρνησης Καραμανλή, το 2009.
Δεύτερον. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην Έκθεση του για το ρόλο της Τρόικας και τα προγράμματα στήριξης, έκθεση που υπερψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία από τα μέλη του στις 13 Μαρτίου 2014, υπογραμμίζει:
«Το Ευρωκοινοβούλιο … είναι της γνώμης ότι η προβληματική κατάσταση της Ελλάδας οφειλόταν και στη στατιστική λαθροχειρία κατά τα έτη που προηγήθηκαν της κατάρτισης του προγράμματος».

ΥΓ. Σε κάθε περίπτωση πάντως, είναι να απορεί κανείς, πως είναι δυνατόν οι αρμόδιες αρχές της ΕΕ να έχουν αποσύρει από τα τέλη του 2010 τους αστερίσκους από τα στατιστικά στοιχεία, μετά από τόσες θυσίες και τόσες προσπάθειες και η Κυβέρνηση, διά της Κυβερνητικής Εκπροσώπου, να επιδιώκει να τους ξαναβάλει.

πηγή: papandreou.gr

Βενιζέλος: «θα ήταν εξαιρετικά αποπροσανατολιστικό να πούμε ότι οργανώνουμε και ένα συνέδριο του ΠΑΣΟΚ»...

Αναδημοσιεύουμε αποσπάσματα από την ομιλία του πρόεδρου (για όσο υπάρχει) ΠΑΣΟΚ Βαγγέλη Βενιζέλου, στην οποία προαναγγέλλει σαφώς την υποκατάσταση του "υπαρκτού" ΠΑΣΟΚ από μια αόριστη έννοια "Δημοκρατική Παράταξη", κλείνοντας από την πλευρά του την οποιαδήποτε κουβέντα περί Συνεδρίου ΠΑΣΟΚ. Παράλληλα προετοιμάζει την βάση του ΠΑΣΟΚ για μια πολιτική νεκρολογία στη Συνδιάσκεψη της 3ης του Σεπτέμβρη. Ειδικότερα: [evenizelos]
 "Δε θα μιλήσω σήμερα για το τι σημαίνει το εκλογικό αποτέλεσμα του ΠΑΣΟΚ και της Ελιάς για το 8%. Μίλησα αναλυτικά γι' αυτό και στη συνάντηση των υποψηφίων μας που έδωσαν τη μάχη των ευρωεκλογών μ' έναν θαυμάσιο τρόπο και στην προχθεσινή συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου.
Θα πω πολύ συνοπτικά πως φυσικά για μια παράταξη με την ιστορική διαδρομή του ΠΑΣΟΚ, αυτό το εκλογικό ποσοστό ούτε επαρκές ούτε ικανοποιητικό είναι, είναι ένα ποσοστό ανάγκης ενόψει των συνθηκών, δεν είναι όμως ένα ευκαταφρόνητο εκλογικό ποσοστό. Γιατί διαφύλαξε όλα αυτά που ήδη ανέφερα, την προοδευτική σταθερότητα που θέλαμε, τις θυσίες των πολιτών, την πορεία της οριστικής και ασφαλούς εξόδου από την κρίση.
Και κυρίως, το επαναλαμβάνω, στην πραγματικότητα αυτή η εκλογική επίδοση του ΠΑΣΟΚ και της Ελιάς είναι που άνοιξε το διάλογο για την Κεντροαριστερά.

Ο Βενιζέλος τι μας λέει; Ότι η σμίκρυνση στα χέρια του του ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές άνοιξε το διάλογο για την κεντροαριστερά. Πριν από το "μη ευκαταφρόνητο ποσοστό" τι υπήρχε; Όλα πήγαιναν καλώς; Το ΠΑΣΟΚ λειτουργούσε κανονικά και θεσμικά; Επίσης ο ίδιος τι προσπάθησε να κάνει με την "Ελιά" πριν τις ευρωεκλογές; Δεν έβαλε το ΠΑΣΟΚ ισότιμο συνομιλητή των "58"; Ποιος σκαρφίστηκε την "Ελιά"; Μοναχός του ο Μπίστης;

[...] Γιατί η Κεντροαριστερά στην πραγματικότητα είναι ένας κορμός ΠΑΣΟΚογενής πολύ μεγάλων διαστάσεων, με μια μικρότερη αλλά διακριτή συμμετοχή δυνάμεων που προέρχονται από την παράδοση, την αξιόλογη, τη σημαντική παράδοση της ανανεωτικής Αριστεράς.

Κρατήστε αυτή την αποστροφή για παρακάτω

Φτάνουμε έτσι στην ομόφωνη απόφαση-πρόταση προς την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή- του Πολιτικού Συμβουλίου που στην προχθεσινή του συνεδρίαση αποδέχθηκε τη δήλωση που είχα κάνει στις 25 Μαΐου για την ανάγκη ενός ιδρυτικού συνεδρίου της παράταξης.

[..] Αυτό το συνέδριο είναι μια πρότασή μας προς τις άλλες δυνάμεις, προς συλλογικούς φορείς και πρόσωπα. Δεν είναι μια μονομερής πρωτοβουλία του ΠΑΣΟΚ αλλά είναι μια πρωτοβουλία η οποία ξεκινάει και θέλουμε να ωθήσει τα πράγματα, με όλες τις εγγυήσεις σεβασμού. Χωρίς αποκλεισμούς και ηγεμονισμούς όπως είπα και χωρίς να προκαταλαμβάνουμε κανέναν.

Υπό την έννοια αυτή, το ιδρυτικό συνέδριο της Παράταξης δεν είναι η αφετηρία, αλλά είναι σε μεγάλο βαθμό η κατάληξη ενός έντιμου, ισότιμου προγραμματικού διαλόγου που πρέπει να ξεκινήσει. Και φυσικά θα κορυφωθεί στο συνέδριο και μετά το συνέδριο.

Γι' αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία η συγκρότηση αυτής της Εθνικής Οργανωτικής Επιτροπής του συνεδρίου στην οποία το ΠΑΣΟΚ εκπροσωπείται, δεν είναι δική του, και καλεί να εκπροσωπηθούν κι όλοι οι άλλοι, μέχρι και πρόσωπα σημαντικά, εμβληματικά, τα οποία το Πολιτικό Συμβούλιο επέμενε ότι πρέπει ν' αναλάβω κι εγώ προσωπικά την πρωτοβουλία, να τα καλέσω και να τα παροτρύνω να ενεργοποιηθούν είτε να ξαναενεργοποιηθούν. Αλλά αυτή η Εθνική Οργανωτική Επιτροπή δεν είναι μόνο του συνεδρίου, είναι και του διαλόγου.

Για να συγκροτηθεί αυτό το ρεύμα της Κεντροαριστεράς, της Δημοκρατικής Παράταξης, Συμπαράταξης, όπως θέλετε πείτε το. Όλοι αντιλαμβανόμαστε πού απευθυνόμαστε και γιατί, σε ισότιμη βάση. Είναι λοιπόν μια ανοιχτή διαδικασία. Θα έλεγα, γιατί αυτά συνηθίζονται τα στερεότυπα, όχι κορυφής αλλά βάσης, είπα προηγουμένως για να είμαι και πιο ειλικρινής, και κορυφής και βάσης.

Χωρίς τη βάση όμως δε γίνεται τίποτα. Γι' αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία ο προγραμματικός διάλογος να μην είναι ένας διάλογος γενικοτήτων και στερεοτύπων ούτε υπεκφυγών. Αλλά ένας πολύ συγκεκριμένος διάλογος που αφορά τον πολίτη και τα προβλήματά του.

Κρατήστε κι αυτή τη δήλωση ως κρατούμενο

Υπό την έννοια αυτή, πρέπει να πούμε ότι ο χρόνος δε σταματά. Δεν περιμένει ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε την Ελιά, ούτε τή Δημοκρατική Παράταξη, ούτε κανέναν άλλον. Ο χρόνος τρέχει. Και στην Ευρώπη και στον κόσμο και στην Ελλάδα. Τα προβλήματα τρέχουν.

Προχωράμε στο Συνέδριο αυτό, όπως το έχουμε προσδιορίσει, με το ΠΑΣΟΚ ζωντανό, συντεταγμένο, ισχυρό. Κανέναν δεν ενδιαφέρει περισσότερο από εμένα που είμαι Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ η υπόσταση του ΠΑΣΟΚ. Κανέναν.

Και αυτό αφορά την ιστορία του ΠΑΣΟΚ, τα εμβλήματά του, την οργάνωσή του, την Κοινοβουλευτική του Ομάδα και το βάρος που κουβαλάει, τους ευρωβουλευτές του, την εκπροσώπησή του στην Κυβέρνηση που είναι υψηλού επιπέδου, την έκφρασή του στην Αυτοδιοίκηση, στο Συνδικαλιστικό Κίνημα και για να είμαστε και ειλικρινείς απέναντι στους πολίτες αυτό αφορά και τα χρέη του ανεξαρτήτως του τρόπου με τον οποίο δημιουργήθηκαν και του χρόνου στον οποίο δημιουργήθηκαν.

Δεν κρυβόμαστε, ούτε υποστέλλουμε τις σημαίες. Και έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία ο αυτοσεβασμός του χώρου και η αυτοπροστασία του πολιτικού μας κεφαλαίου.

Έχει πολύ μεγάλη σημασία να συνεχίσουμε αδιατάρακτα τη δουλειά μας στη Βουλή και την Κυβέρνηση γιατί αυτή η δουλειά είναι εξαιρετικά κρίσιμη για την ελληνική κοινωνία και τη πατρίδα. Και θα έχουμε την ευκαιρία στις 3 του Σεπτέμβρη στη Συνδιάσκεψη που θα οργανώσουμε για να τιμήσουμε την επέτειο, να τα πούμε όλα αυτά μιλώντας με ειλικρίνεια, ένα λόγο σύγχρονο, αληθινό, αυτοκριτικό, ένα λόγο οραματικό που δίνει προοπτική.

Αλλά ακόμη μεγαλύτερη σημασία έχει η πρόσκληση αυτοοργάνωσης. Αυτό είναι το κομβικό σημείο. Πρόσκληση αυτοοργάνωσης, δίνει ένα κίνητρο στους πολίτες. Τους πολίτες που ανήκουν στην Παράταξη πρωτίστως με την έννοια του ΠΑΣΟΚ, που ψήφισαν Ελιά, ΠΑΣΟΚ στις εκλογές τώρα, αλλά που ψήφισαν πολύ μαζικότερα τις δημοτικές και περιφερειακές μας Παρατάξεις, που έχουν κρατήσει ένα έστω πυρήνα, σκληρό πυρήνα επαφής με τη διαδρομή μας.

Όχι καλέ, αυτοί που πήγαν και ψήφισαν "Ελιά" δεν ήταν όλοι ΠΑΣΟΚοι, δεν ψήφισαν για το ΠΑΣΟΚ, αλλά για να επικροτήσουν το εγχείρημα της Ελιάς. Είδε ο κάθε ΠΑΣΟΚος το ελαιόδεντρο στο ψηφοδέλτιο και αγαλλίασε η καρδούλα του

Αλλά υπάρχουν και άνθρωποι εκτός του ΠΑΣΟΚ, υπάρχουν οι εταίροι μας της Ελιάς, αυτούς αφορά βεβαίως πρώτους απ' όλους η πρόσκλησή μας, η ισότιμη συμμετοχή φορέων και προσώπων στην Εθνική Οργανωτική Επιτροπή του Συνεδρίου και του διαλόγου. Αλλά και πέραν αυτού, γιατί η Ελιά ήταν ένα πρώτο βήμα με όσους προσήλθαν και έλαβαν μέρος σε μια προσπάθεια δύσκολη, που στέφθηκε όμως από μια θα έλεγα σχετική επιτυχία ενόψει των συνθηκών και αυτό είναι καταλυτικό.

Ποιοι είναι οι εταίροι της "Ελιάς"; Ο Λοβέρδος; Ο Μόσιαλος; Ή όποιος από τους "58" δεν πήγε στο Ποτάμι;

Γιατί αυτή η συμπεριφορά είναι μια συμπεριφορά που τιμήθηκε σε σχέση με άλλες επιλογές οι οποίες καταβαραθρώθηκαν και αυτό είναι κι ένα καλό μάθημα γι' αυτούς οι οποίοι έρχονται τώρα, επαγγελλόμενοι το νέο το καινούργιο το άφθαρτο, το προϊόν της παρθενογένεσης και λένε «Δεν συνεργαζόμαστε με το παλιό και το φθαρμένο». Βεβαίως στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο συνεργάζονται με τα Σοσιαλιστικά Κόμματα που έχουν ιδρυθεί το 19ο αιώνα και έχουν μια συνεχή διαδρομή στην πατρίδα τους και στην Ευρώπη, αλλά δεν έχει σημασία.

Σημασία έχει ότι η αλαζονεία απέναντι στο χώρο αυτό, τις ρίζες του, την ιστορία του και τη δυναμική του δεν οδηγεί σε καλά αποτελέσματα. Γιατί εμείς έχουμε αντοχή, δεν είμαστε προϊόν της συγκυρίας και ξέρουμε να αντιμετωπίζουμε κρίσεις.

Και επειδή άκουσα και στο Πολιτικό Συμβούλιο την ιδέα την οποία κι εγώ την έθεσα με τη μορφή ερωτήματος «μήπως και Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ;». Η απάντηση είναι ότι θα ήταν εξαιρετικά αποπροσανατολιστικό να πούμε ότι οργανώνουμε και ένα συνέδριο του ΠΑΣΟΚ ταυτόχρονα και προσκαλούμε σε μια αυτοοργάνωση της βάσης και για το ΠΑΣΟΚ και για τη Δημοκρατική Παράταξη ταυτόχρονα, αυτό θα ήταν η απόλυτη σύγχυση.

Το ΠΑΣΟΚ έκανε Συνέδριο πριν από λιγότερο από ενάμιση χρόνο, το Μάρτιο του 2013, έχουμε πολύ συγκεκριμένες αποφάσεις που καλό είναι να τις θυμηθούμε, έχουμε κινηθεί στη γραμμή αυτή με καθαρότητα και σταθερότητα και με την πρότασή μας απευθυνόμαστε σε αυτούς που μπορούν αυτή τη στιγμή να ανταποκριθούν, που θέλουν να συστρατευτούν και που αναγνωρίζουν και σε εμάς το ρόλο που ο ελληνικός λαός μας έχει αναγνωρίσει.

Epikairo: Διαβάζοντας την ομιλία του Βενιζέλου, εντοπίζεται μια μεγάλη αντίφαση, που δεν λύνεται ακόμα και μέσα στον ακατάσχετο βερμπαλισμό του. Όπως επισημάναμε και παραπάνω, ο Βενιζέλος ομολογεί ότι η κεντροαριστερά αποτελείται από ΠΑΣΟΚογενείς κινήσεις. Παράλληλα παράδεχεται ότι η βάση του ΠΑΣΟΚ πρέπει να έχει ενεργό ρόλο στις εξελίξεις. Επιπρόσθετα αναγνωρίζει τον ιστορικό ρόλο του ΠΑΣΟΚ, τα σύμβολα και τις ιδέες του. Αλλά τι προτιμά να κάνει για όλα αυτά; Να πει ορθά κοφτά ότι δεν κρίνει απαραίτητη τη σύγκλιση συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ, που και εν πολλοίς είναι η κεντροαριστερά και οργανωμένη βάση διαθέτει.

Αντ' αυτού τι μας λέει ο Βενιζέλος; Ότι σώνει και ντε, το υπαρκτό ΠΑΣΟΚ, με τη βάση, τις δομές και την ιστορία του να γίνει συνιστώσα μιας αόριστης-ανύπαρκτης έννοιας (Δημοκρατική Πσράταξη) και με το ζόρι να μικρύνει το ίδιο, μόνο και μόνο για να είναι ομοτράπεζο του Λοβέρδου ή του Μπίστη. Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Βενιζέλος μας λέει και το εξής παράλογο. Το ΠΑΣΟΚ, που για εκείνον δεν είναι η ολόκληρη η παράταξη, αποφάσισε μέσω του πολιτικού συμβουλίου να ανασυγκροτηθεί η παράταξη, αλλά χωρίς το ΠΑΣΟΚ να μπορεί να κάνει Συνέδριο. Δηλαδή το κομματικό όργανο αποφάσισε για την δημοκρατική παράταξη, αλλά το κόμμα το οποίο εκπροσωπεί θα πρέπει να κάνει "μόκο" στο Συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης.

Τι αρμόζει στο ΠΑΣΟΚ, με τα σύμβολα, τη βάση και τις δομές; Να κάνει μια νεκρολογία την 3η του Σεπτέμβρη, όπου εκεί μπορεί και να ανακοινωθεί η ληξιαρχική πράξη θανάτου του ΠΑΣΟΚ και να πάμε όλοι αλλαλάζοντες στην "Δημοκρατική Παράταξη", η οποία θα στηριχθεί στις δομές, τη βάση και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ! Πραγματικά δεν μπορούμε να καταλάβουμε τι έχει πιάσει τον Βενιζέλο και θέλει χαμέτι μου χαμέτι να καταργήσει το ΠΑΣΟΚ, ενώ το ΠΑΣΟΚ θα είναι η ραχοκοκκαλιά της "Δημοκρατικής Παράταξης" που ορέγεται.

Αλήθεια, αυτοί που ψήφισαν "Ελιά", την ψήφισαν για τα μάτια των υποψηφίων του Λοβέρδου ή του Μόσιαλου, ή για τις κινήσεις των τριμελών επιτροπών από πέντε άτομα. ΠΑΣΟΚ ψήφισαν, αλλά ποιήσαν την ανάγκη φιλοτιμία για συναισθηματικούς λόγους ή για λόγους στενού πολιτικού συμφέροντος. Γιατί λοιπόν ο Βενιζέλος έχει βαλθεί να καταργήσει το ΠΑΣΟΚ, δίχως να ρωτήσει την βάση του κινήματος. Από που αρύει νομιμοποίηση για τις αποφάσεις του;


Δεν κρίνει σκόπιμο ο ίδιος να γίνει Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, αλλά κρίνεται σκόπιμο η βάση, η ψυχή της δημοκρατικής παράταξης, που είναι το ΠΑΣΟΚ, να τοποθετηθεί για την μοίρα και την ύπαρξη του Κινήματος. Πρέπει να καταλάβει ο Βενιζέλος ότι λογοδοτεί σε μια βάση που μοιάζει απηυδυσμένη, αμήχανη, απογοητευμένη και αποξενωμένη από το ΠΑΣΟΚ που ίδιος κατήντησε. Επειδή η ελληνική σοσιαλδημοκρατία εκπροσωπείται δικαιωματικά από το ΠΑΣΟΚ και επειδή, ας μην γελιόμαστε, η δημοκρατική παράταξη είναι το ΠΑΣΟΚ, ας πάρει γραμμή ο Βενιζέλος ότι το ΠΑΣΟΚ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΑΥΤΟΚΑΤΑΡΓΗΘΕΙ, μόνο και μόνο για να αποσείσει ο ίδιος τις θεμελιώδες ιστορικές ευθύνες απαξίωσης της παράταξης..


Σχόλιο μου
Ο Βενιζέλος το είπε ΞΕΚΑΘΑΡΑ χθες: “Να μην μπερδευτούν οι άνθρωποι- το συνέδριο ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ, αλλά θα είναι ιδρυτικό συνέδριο της Δημοκρατικής Παράταξης και ΟΧΙ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ.” Τον ακούσαμε ΟΛΟΙ από τις τηλεοράσεις. Και ειδικά στο ΝΕΡΙΤ. και ας να «ξέχασαν» να γράφουν σήμερα αυτά του τα λόγια.  Σε αυτό το συνέδριο της “ένωσης κέντρου” που μας γυρίζει πίσω πολλές δεκαετίες, δίπλα στους δεξιούς και που ουσιαστικά βρίζει την όποια αριστερά, όπως και ο σημερινός του πρόεδρος:
1. Βεβαίως και δεν χωράει η λέξη “σοσιαλισμός”
2. Ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου δεν θα είχε συμμετάσχει
3. Σίγουρα, αυτοί που θα συμμετάσχουν, συμφωνούν και ομολογούν με την παρουσία τους ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑ.ΣΟ.Κ. και δεν είναι Σοσιαλιστές.
Υ.Γ. Με μια παρουσία γύρο των 50 μελών αντί για 180 της ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ, συμφωνήθηκε ότι το συνέδριο ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αν είναι δυνατόν... !!! (Αρκετοί από τους διαφωνούντες έλειπαν.)

Αυτά τα λίγα συμπεράσματα από μένα έως τώρα… για να μην το παίζουν και πάλι “μπερδεμένοι” μερικοί…

Αν είναι να φύγει ο ήλιος, καλύτερα να φύγουμε και εμείς μαζί του.

Παραθέτουμε την ομιλία Παύλου Γερουλάνου στην ΚΠΕ του ΠΑΣΟΚ:

Συντρόφισσες και σύντροφοι,

Η πλειοψηφία του Ελληνικού λαού είναι σήμερα πολιτικά άστεγη.  Ψηφίζει αλλά δεν ελπίζει σε τίποτα.

Η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτικά άστεγων ψηφοφόρων ανήκει ή έχει υπάρξει στον χώρο μας.

Γιατί μας γύρισαν την πλάτη;

Αξιοπιστία στην πολιτική χτίζεις τηρώντας τις δεσμεύσεις σου.

Θέτοντας στόχους και κάνοντάς τους πράξη.  Κινητοποιώντας την κοινωνία γύρω από κοινά οράματα.

Στην πολιτική δεν είσαι ότι δηλώσεις.  Είσαι ότι πράξεις.

Είσαι οι προτεραιότητες που επεξεργάζεσαι και υλοποιείς.

Εμείς δηλώνουμε Έλληνες σοσιαλιστές αλλά κάναμε πράξη ένα Ευρωπαϊκό νεο-φιλελεύθερο Μνημόνιο.  Ένα οικονομικό σχέδιο αποπληρωμής των χρεών μας χωρίς σεβασμό στις Εθνικές μας ιδιαιτερότητες και στα συγκριτικά μας πλεονεκτήματα.

Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις γιατί έγινε αυτό, όμως αν πρέπει να απομονώσω ένα λόγο που εξηγεί γιατί στο ΠΑΣΟΚ χάσαμε την αξιοπιστία μας, αυτός είναι η ασυνέπεια λόγων και πράξεών μας.

Το ερώτημα που καλούμαστε να απαντήσουμε είναι αν μπορούμε να κερδίσουμε την χαμένη μας αξιοπιστία και να εκπροσωπήσουμε την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων που αισθάνονται πολιτικά ορφανοί.

Δεν θα ήμουν εδώ αν πίστευα ότι ο πολιτικός μας χώρος εκπροσωπεί μια μικρή ζώνη ισορροπιστικών απόψεων στην μάχη Αριστεράς – Δεξιάς.

Εκπροσωπεί πιστεύω την μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων προοδευτικών που πιστεύουμε σε ένα σοσιαλιστικό κέντρο που απομονώνει πολιτικά τις δυνάμεις των άκρων.

Με άλλα λόγια, πιστεύω βαθύτατα ότι δεν πρέπει να συμπεριφερόμαστε σαν να είμαστε εμείς στη μέση της δικής τους μάχης

αλλά να πορευόμαστε με την αυτοπεποίθηση ότι αυτοί βρίσκονται στα άκρα της δικής μας άποψης για τη χώρα και την κοινωνία.

Αρκεί να την εκφράσουμε και να ξαναχτίσουμε την αξιοπιστία μας.

Εμείς όμως τι κάνουμε;

Εκφράζουμε τα πιστεύω μας;  Κινητοποιούμε την κοινωνία;  Όχι.

Θέτουμε Εθνικούς στόχους;

Ακόμα και όταν το κάνουμε, τους κατακρεουργούμε.

Αναμφίβολα, η πολιτική σταθερότητα συμβάλει στον στόχο της μείωσης του χρέους που είναι Εθνική υπόθεση.  Αυτό όμως δεν κάνει την κυβερνητική σταθερότητα, από μόνη της, Εθνικό στόχο.

Εθνικός στόχος δεν είναι ένα δίλημμα που εκβιάζει και φοβίζει.

Είναι ένας στόχος που αγκαλιάζει η κοινωνία.  Που γεννιέται από την κοινωνία και αφορά την ίδια και την πορεία της.

Με αυτή την λογική ούτε η ίδρυση της Ελιάς μπορεί να θεωρηθεί Εθνικά σημαντική.

Γιατί γεννήθηκε η Ελιά;

Πρώτον, με την ελπίδα ότι η αλλαγή των συμβόλων ή της ταμπέλας κάνει τον πολίτη να ξεχάσει τα λάθη μας.

Αλήθεια Πρόεδρε πιστεύεις ότι ο κόσμος σε βλέπει διαφορετικά επειδή μιλάς μπροστά σε μια ελιά;

Αλήθεια μέλη του Συμβουλίου πιστεύετε ότι ο κόσμος θα μας δει αλλιώς επειδή θα μιλούμε μπροστά σε μια ταμπέλα που λέει Δημοκρατική Παράταξη;

Δεν βλέπετε ότι σαν σύμβολα είστε μεγαλύτερα από οτιδήποτε νέο υιοθετήσουμε;

Και ότι θα στιγματίσουμε (θετικά και αρνητικά) το όποιο όνομα και το όποιο σύμβολο ανάλογα με την άποψη που έχει για μας ο κόσμος;

Εξηγείστε μου λοιπόν τι λέμε σήμερα στον κόσμο;  Ότι εμείς στέκουμε καλά αλλά ο ήλιος έχει πρόβλημα;

Αν θέλετε να το δείτε στεγνά επικοινωνιακά, αν είναι να φύγει ο ήλιος, καλύτερα να φύγουμε και εμείς μαζί του.

Ο δεύτερος λόγος για την ίδρυση της Ελιάς είναι για να απο-Παπανδρεοποιήσουμε το Κίνημα.

Καταλαβαίνω την αγωνία κάποιων να το κάνουν αυτό.  Όμως δεν ξεφορτωνόμαστε έναν Παπανδρέου.  Ξεφορτωνόμαστε δύο.

Και αν διαφωνούμε για τον έναν και τι έχει προσφέρει στην Παράταξη, ας μην ξεχνάμε τι έδωσε ο άλλος.

Στραπατσάρουμε ένα ακόμα σύμβολο.

Έχουμε με κάτι να το αναπληρώσουμε;

Δεν θέλω να κρίνω του λόγους ίδρυσης της Ελιάς, της Δημοκρατικής Παράταξης ή ότι άλλο βάλετε στο τραπέζι.

Μπορώ όμως να τους συγκρίνω.

Το ΠΑΣΟΚ γεννήθηκε για να υπηρετεί τον λαό και την Πατρίδα.

Η Ελιά γεννήθηκε για να υπηρετεί την ηγεσία της και την κυβέρνηση.

Καμία σχέση.

Αυτό πιστεύει ο κόσμος εκεί έξω και άρα ότι κάνουμε εμείς εδώ δεν αφορά κανέναν.

Το ερώτημα σήμερα είναι «Τι πρέπει να κάνουμε για να κερδίσουμε την εμπιστοσύνη του Ελληνικού λαού και να εκπροσωπήσουμε την πλειοψηφία του;»

Η διαδικασία, στον σχεδιασμό της τουλάχιστον, είναι απλή:

Πρώτα θέσεις,

μετά πρόσωπα, και

τέλος σύμβολα.

Η πρώτη δουλειά που πρέπει να κάνουμε αν θέλουμε να δημιουργήσουμε ή να διατηρήσουμε έναν πολιτικό χώρο είναι να εκφράσουμε αυτά που πιστεύουμε.

Όχι ευκαιριακά, σπασμωδικά και ασύνδετα.  Με αρχή μέση και τέλος.

Όπου αρχή είναι οι αρχές και οι αξίες μας,

μέση είναι οι θέσεις που απορρέουν από τις αρχές και τις αξίες μας,

και τέλος είναι οι πολιτικές προτάσεις που απορρέουν από τις θέσεις αυτές.

Επίπονη, αλλά εξαιρετικά σημαντική διαδικασία.

Σε ότι αφορά τις αρχές και τις αξίες μας, το πολιτικό πλαίσιο που εκπροσωπούμε και τους ευρύτερους στόχους μας για την Ελληνική κοινωνία, δεν χρειάζεται να κάνουμε μεγάλη συζήτηση.

Έχουν εκφραστεί και είναι όσο επίκαιρες ήταν τότε που γράφτηκαν.

Εκτός αν αυτά που πιστεύαμε τόσα χρόνια δεν τα πιστεύουμε πια;

Θα άκουγα με μεγάλο ενδιαφέρον όποιον μπορεί να αποδομήσει τους πολιτικούς στόχους που έθεσε το ΠΑΣΟΚ για την Ελλάδα το 1981.  Εννοώ στην ουσία τους και όχι στη γλώσσα της εποχής.

Όμως, τις θέσεις και τις πολιτικές προτάσεις μας που αφορούν στην Ελλάδα μετά το Μνημόνιο πρέπει να τις επεξεργαστούμε ξανά.

Πολλά είναι όπως τα είπαμε το 2009.  Πολλά έχουν αλλάξει.

Αν όμως θέλουμε να κερδίσουμε την αξιοπιστία μας, η δουλειά αυτή δεν πρέπει να γίνει στις κλειστές πόρτες της Χαριλάου Τρικούπη, αλλά μέσα στην κοινωνία.

Σε κάθε άκρη της Ελλάδας από όποιον είναι έτοιμος να συμβάλει στην διαδικασία.

Εδώ είναι η ευκαιρία να καλέσουμε και τις άλλες δυνάμεις του χώρου να συμβάλουν.

Στην αρχή δεν θα είναι πολλοί, αλλά αν δείξουμε πραγματική διάθεση για σύνθεση θα αυξηθούν στην πορεία.

Και όταν καταγράψουμε τις θέσεις και τις προτάσεις μας θα μπορούμε να αποφασίσουμε με ποιον και γιατί θα συμπορευόμαστε, με ποιον και γιατί θα συνεργαζόμαστε, ποιον και γιατί στηρίζουμε.

Μόνο τότε.

Για αυτό χρειαζόμαστε ένα Συνέδριο ΠΑΣΟΚ.

Όχι βιαστικό και ανούσιο.

Αλλά ουσιαστικό ως αποτέλεσμα ενός προγραμματικού διαλόγου στον οποίο θα συμμετέχει όποιος νοιάζεται για το Κίνημα και το μέλλον του.

Άκουσα τον Πρόεδρο να λέει ότι ο χρόνος κυλάει.

Το σέβομαι.

Όμως μην διανοηθούμε να χρησιμοποιήσουμε την δικαιολογία του χρόνου για να κρατήσουμε την κοινωνία μακριά από την συζήτηση για τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ.

Θα το πληρώσουμε.

Αφού καταγράψουμε αυτά που πιστεύουμε, πρέπει να δούμε ποιοι θα τα υπηρετήσουν.

Ποια είναι τα πρόσωπα που μπορούν πρώτα να εκπροσωπήσουν τις θέσεις μας και αργότερα να υλοποιήσουν τις προτάσεις μας;

Τα λάθος πρόσωπα στις λάθος θέσεις δεν χτίζουν σχέσεις εμπιστοσύνης.

Αν όλα αυτά τα κάνουμε σωστά θα έρθει η ώρα να ανοίξουμε το θέμα των συμβόλων.

Γιατί στο τέλος;

Διότι ένα νέο σύμβολο πρέπει να υπογράψει μια ουσιαστική πολιτική αλλαγή και όχι να σηματοδοτήσει μια επιφανειακή επικοινωνιακή στάση.

Άρα, πρώτα θέσεις, μετά πρόσωπα, και μετά σύμβολα.  Όχι ανάποδα.

Σύντροφοι συντρόφισσες,

Μπορεί να γίνει η γέννηση κάτι νέου ή η αναγέννηση κάτι παλιού Εθνικά σημαντική;

Και βέβαια μπορεί.  Αυτό περιμένει το μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων που ανήκει στον χώρο μας.

Για να το πετύχουμε όμως πρέπει να πείσουμε ότι αγωνία μας είναι οι αγωνίες της κοινωνίας.

Ότι ξέρουμε και καταλαβαίνουμε τα προβλήματα και ότι είμαστε έτοιμοι να προτείνουμε λύσεις που μπορούν να κάνουν τη διαφορά.

Λύσεις που γεννήθηκαν μέσα από την κοινωνία ώστε να τις στηρίξει η ίδια η κοινωνία.

Μέχρι τότε όμως έχουμε πολύ δουλειά μπροστά μας.


Και αν κάνουμε πως την αποφεύγουμε θα χάσουμε και την τελευταία ελπίδα να πείσουμε τον Ελληνικό λαό ότι υπάρχει λόγος να υπάρχουμε.

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Η τοποθέτηση του Τσόμσκι για το δημοψήφισμα του 2011 αποτελεί μια ακόμη σπουδαία αναγνώριση του Γιώργου Παπανδρέου, αλλά ταυτόχρονα και ένα ράπισμα προς όλους τους επικριτές του!

Μετά τον Γιούργκεν Χάμπερμας, ένας ακόμα επιφανής φιλόσοφος, γνωστότερος σε μας, ο Νόαμ Τσόμσκι, επαινεί δημοσίως την πρωτοβουλία δημοψηφίσματος τον Νοέμβριο του 2011 από τον Γιώργο Παπανδρέου. Τον Τσόμσκι δεν τον λες "συστημικό", ενώ αν επισκεφτείς την βιβλιοθήκη ενός αριστερού αντικαπιταλιστή, όλο και κάποιο βιβλίο του θα δεις, μιας και ο Τσόμσκι ήταν και είναι από τους επιφανέστερους επικριτές του αμερικανικού ιμπεριαλισμού.

Ο Τσόμσκι λοιπόν μνημόνευσε τον Παπανδρέου και μάλιστα με το credit ότι δεν ζήτησε την γνώμη του λαού με "άνωθεν" εντολές. Υπάρχει μεγαλύτερη αναγνώριση, αλλά και σπουδαιότερη απάντηση σε όλους εκείνους που τη διετία 2009-2011, αλλά και ακόμα και σήμερα, υποστηρίζουν ότι ο Παπανδρέου κυβέρνησε ως "εντολοδόχος των δανειστών", ως προδότης του ελληνικού λαού, μετέχοντας στην μεγαλύτερη συνωμοσία εις βάρος των συμφερόντων του "περιούσιου" λαού μας;

Επίσης η τοποθέτηση Τσόμσκι αποτελεί και ράπισμα σε όσους εκείνους υποστήριξαν το 2011 ότι ο Παπανδρέου πρότεινε δημοψήφισμα, ώστε να δραπετεύσει από την εξουσία μ' έναν εύσχημο τρόπο, μ' ένα "πυροτέχνημα" δημοκρατικότητας. Έλα όμως που ο Παπανδρέου πίστευε και πιστεύει στην δημοκρατία και στην εμβάθυνση των δημοκρατικών θεσμών. Δεν πήραν ποτέ στα σοβαρά την αποστροφή Παπανδρέου στην πρώτη συνεδρίαση του Υπουργικού Συμβουλίου, όταν προέτρεπε τους υπουργούς του να γίνουν "αντιεξουσιαστές στην εξουσία". Ευτυχώς όμως που υπάρχει ένας Τσόμσκι ή ένας Χάμπερμας για να μας λεν αυτό που η μυωπική ελληνική πραγματικότητα δεν μας το επιτρέπει:

Η πρωτοβουλία δημοψηφίσματος για την επικύρωαη ή όχι της συμφωνίας της 26ης Οκτωβρίου 2011 ήταν η πιο προωθημένη ιδέα  που διατυπώθηκε εκείνη τη διετία του μεγάλου θυμού και της μεγάλης ανασφάλειας εκ μέρων των ευρωπαϊκών ηγεσιών, οι οποίες αντί να παραδειγματιστούν και να στρέψουν το τιμόνι στην εμβάθυνση των δημοκρατικών αξιών, αποφάσισαν να "σκοτώσουν" το δημοψήφισμα, αποτρέποντας τον ελληνικό λαό να αποφανθεί κυρίαρχα για την μοίρα του, να αποφανθεί υπέρ της Ευρώπης και υπέρ του Ευρώ.




Νόαμ Τσόμσκι για δημοψήφισμα Παπανδρέου: «Ήταν η τελευταία φορά που ένας ευρωπαίος πολιτικός ζήτησε τη γνώμη του λαού χωρίς άνωθεν εντολές»

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η ομιλία του Καθηγητή Νόαμ Τσόμσκυ που έγινε μέσα στα πλαίσια της σειράς διαλέξεων » Durham Castle Lecture Series» με θέμα «επιβιώνοντας στον 21ο αιώνα«. Η ομιλία έγινε στην αίθουσα Great Hall του κάστρου του Durham και συγκεκριμένα, ένα χώρο μοναδικής ομορφιάς και ιστορικής αξίας, χτισμένο τον 14ο αιώνα όπου 250 προσκεκλημένοι είχαν την ευκαιρία να απολαύουν την ομιλία 85χρονου καθηγητή που εδρεύει εδώ και χρόνια στο ΜΙΤ (Massachusetts Institute of Technology). Η σειρά των διαλέξεων διοργανώθηκε από τους Professor David Held και Mr Patrick Knaap υπό την αιγίδα του πανεπιστημίου του Durham.
Ο Καθηγητής Τσόμσκυ ξεκίνησε την ομιλία του με μια ιστορική αναφορά στο οικονομικοπολιτικό περιβάλον του 20ου αιώνα.

Στη συνέχεια διηγήθηκε στο κοινό για τους τρόπους που η «οικονομική ελίτ» – κυριώς στην Αμερική αλλά και οι υπόλοιπες οικονομικές ελίτ ανα τον κόσμο δημιουργούν τεχνηέντως όλες τις απαραίτητες εκείνες συνθήκες -εκμεταλευόμενοι τις τεχνολογικές εξελίξεις και νομοθεσίες που οι ίδιοι δημιουργούν – που τους επιτρέπουν να προστατέυουν τα συμφέροντα τους χωρίς να έχουν κανένα ηθικό ενδοιασμό, – για τις οικονομικές επιπτώσεις που θα έχουν οι πράξεις τους στα μεσαία και στα κατώτερα κοινωνικά στρώματα η στο περιβάλλον.

Εκτός των παραπάνω, ο εκ των μεγαλυτέρων αν όχι ο μεγαλύτερος εν ζωή στοχαστής, έκανε αναφορά στην κίνηση του Γ.Α Παπανδρέου να ζητήσει τη γνώμη του λαού σε θέματα πολιτικής μέσω δημοψηφίσματος referendum.

Αυτή ήταν και η τελευταία φορά , σύμφωνα με τον Τσόμσκυ , που ένας Ευρωπαίος πολιτικός ζήτησε τη γνώμη του λαού χωρίς «ανωθεν» εντολές.

Ο Καθηγητής Τσόμσκυ έκλεισε την ομιλία του λέγοντας πως η επιβίωση μας ως ανθρωπότητα «εξαρτάται από τα προσόντα που έχουμε , αλλα είναι και θέμα τύχης και φυσικά υπάρχει πάντοτε ο παράγοντας που ονομάζουμε «από μηχανής θεό»»

Μια ταχύτητα παραπάνω

Ρωτήσαμε τον Καθηγητή Τσόμσκυ «Γιατί οι πολιτικοί λένε ψέμματα» (Why politicians lie) 3 Λέξεις στην Αγγλική γλώσσα.

Ο πολυπράγμων Καθηγητής / ακτιβιστής/ φιλόσοφος των λέξεων , αρχιτέκτωνας του λόγου και του χρώματος της φωνής μας απάντησε λιτά και περιεκτικά, κάνοντας μας, με τον τρόπο που μόνο αυτός ξέρει. Μετατρέποντας την “τρίλεκτη” ερώτηση μας σε απάντηση τεσσάρων λέξεων. Τέσσερις λέξεις που αβίαστα συνθέτουν μια περιεκτική απάντηση, τόσο απλή όσο και τα περίπλοκα των riff του Nile Rodgers*.

«Because we let them» – «Επειδή εμείς τους αφήνουμε».

Όπως είχει πει παλιότερα και ο Κορνήλιος Καστοριάδης: «Κάθε λαός-σε κάθε χώρα- είναι υπεύθυνος για την ιστορία του»

Πηγή: ΕΡΤ/ERTOPEN απο Newcastle


Ακολουθεί το video της διάλεξης στα αγγλικά:


Κυριακή, 6 Ιουλίου 2014

Μια πλήρης απάντηση του Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου για τα στατιστικά της οικονομίας το 2009 και τη φράση "λεφτά υπάρχουν".


Σχόλιο Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου σχετικά με δημοσίευμα εφημερίδας και δηλώσεις της Κυβερνητικού Εκπροσώπου
6 Ιουλίου 2014

Πριν από περίπου είκοσι ημέρες, με αφορμή την υπόθεση των στοιχείων της ΕΛΣΤΑΤ, που θυμήθηκε ξαφνικά μέσα στο καλοκαίρι κυριακάτικη εφημερίδα, τοποθετηθήκαμε τεκμηριωμένα και επί της ουσίας, για τους λόγους που μας οδήγησαν στα πρόθυρα μιας εθνικής καταστροφής.
Μάλιστα, όπως απεδείχθη μετά την παρέλευση ενός μόλις 24ωρου, εκείνοι που επανέφεραν το θέμα στη δημοσιότητα, είχαν τους λόγους τους – απολύτως κατανοητούς στους παροικούντες την… «εργολαβική» – μιντιακή πιάτσα.
Μετά από μια εβδομάδα, η ίδια εφημερίδα, αφού συγκέντρωσε δηλώσεις 11 βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας, μας ενημέρωσε ότι, ζητούν εξεταστική επιτροπή για το πως οδηγηθήκαμε στο μνημόνιο.
Τότε, δεν μιλήσαμε, γιατί η… «εργολαβία» φώναζε από μακριά.
Τώρα είμαστε υποχρεωμένοι, μετά και το τρίτο στη σειρά δημοσίευμα της εφημερίδας, να ρωτήσουμε:
Γιατί το δηλώνουν απλώς και δεν το απαιτούν από την ηγεσία του κόμματος τους και της κυβέρνησης;
Γιατί δεν το πράττουν;
Προς τι η … «απειλή»;
Και ποιον νομίζουν ότι «απειλούν»;
Εδώ, ισχύει και με το παραπάνω, το γνωστό: «φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης».
Ας το πούμε, λοιπόν, καθαρά. Να ζητήσουν τώρα, σήμερα, όχι αύριο, εξεταστική επιτροπή.
Μόνον που, πριν καταθέσουν και επισήμως την πρότασή τους, ας περάσουν από ένα γραφείο που βρίσκεται στην περιοχή της Πλατείας Μαβίλη, να πάρουν την συγκατάθεση του ενοίκου του. Θα τους είναι χρήσιμη – για να μην εκτεθούν.
Στη συνέχεια, δυστυχώς, η κυβερνητική εκπρόσωπος, στην προσπάθειά της να δώσει κάποια απάντηση, επί ασχέτου θέματος, στον ΣΥΡΙΖΑ, έβαλε στο στόμα της την γνωστή φράση «λεφτά υπάρχουν», αποκόπτοντάς την για μια ακόμη φορά από μια συνολικότερη τοποθέτηση.
Προχθές, πάλι αναφερόμενη σε άσχετο θέμα, αυτό της «μικρής ΔΕΗ», για να εξηγήσει τα ανεξήγητα σχετικά με το γεγονός ότι, άλλα έλεγε η Νέα Δημοκρατία το 2011 και τα ακριβώς αντίθετα λέει και πράττει τώρα, πάλι θυμήθηκε το «λεφτά υπάρχουν» – και μάλιστα, εξηγώντας, μας αποκάλυψε ότι από σύγχυση εξ´ αυτού του λόγου έλεγαν ό,τι ήθελαν τότε!
Σήμερα, πάλι από την ίδια κυριακάτικη εφημερίδα και στο πλαίσιο της ίδιας «εργολαβίας», μαθαίνουμε ότι, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αύξησε το 2009 το έλλειμμα κατά 14,7 δις Ευρώ και έτσι μπήκαμε στο μνημόνιο!
Ας δούμε και πάλι πως έχουν τα πράγματα:
Πρώτον, για το «λεφτά υπάρχουν».
Η εκπρόσωπος της κυβέρνησης, κ. Βούλτεψη, και γνωρίζει την αλήθεια για αυτήν την φράση και γνωρίζει ότι καταφεύγει σε ένα ατόπημα, αλλά το πράττει συνειδητά.
Το «λεφτά υπάρχουν» συνοδευόταν σε κάθε ομιλία από παράλληλη ανάγκη μεταρρυθμίσεων, δημοκρατικών και προοδευτικών, προκειμένου, να περιοριστεί η σπατάλη, η διαφθορά, η αδιαφάνεια, η αναξιοκρατία και τελικά, η πελατειακή επιλογή προτεραιοτήτων. Δηλαδή, τα χρήματα του Ελληνικού λαού να οδηγηθούν σε πολιτικές υπέρ των πολιτών και όχι των παρασιτικών συμφερόντων.
Ακριβώς για αυτόν τον λόγο, είμαστε υποχρεωμένοι να μιλήσουμε με τη μοναδική γλώσσα που δεν αφήνει περιθώρια για παρερμηνείες.
Ναι, λεφτά υπήρχαν – ακόμη και σήμερα υπάρχουν – αλλά τα σπατάλησε η κυβέρνηση της ΝΔ, στις σκοτεινές διαδρομές που συνδέει το πελατειακό κράτος με τα πάσης φύσεως συμφέροντα και κατεστημένα.
Πελατειακό κράτος που υπηρέτησε όσο καμιά άλλη κυβέρνηση καλυπτόμενη πίσω από τις φτηνές περί «νταβατζήδων» διαρροές.
Όσο οι εκπρόσωποι του λαϊκισμού επιμένουν στην απαράδεκτη συμπεριφορά τους, θα είμαστε υποχρεωμένοι να τους θυμίζουμε τα εγκλήματά τους.
Και κάτι για την ιστορία: το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ το 2009, δεν περιείχε ούτε μια παροχή – πέραν των προβλέψεων για περισσότερους πόρους στην Παιδεία και για την πρόσληψη νοσηλευτών, καθώς και του απώτερου στόχου, όχι άμεσου, για ένα δίκτυο κοινωνικής προστασίας, αναδιοργανώνοντας υπηρεσίες, όχι τάζοντας λεφτά, προκειμένου να εξασφαλιστεί ένα αξιοπρεπές επίπεδο διαβίωσης για κάθε πολίτη, κάτι που προβάλει σήμερα ως επιτακτική ανάγκη.
Η μοναδική δέσμευση, ήταν αυτή που αφορούσε το επίδομα αλληλεγγύης, το οποίο ωστόσο, δεν ήταν παροχή, αλλά προϊόν αναδιανομής, που προήλθε από τις μεγάλες επιχειρήσεις.
Δυστυχώς, η αλήθεια – που έγινε πολύ αργότερα γνωστή στο σύνολό της – σχετικά με την κατάσταση της οικονομίας που άφησε πίσω της τρέχοντας και προκηρύσσοντας εκλογές καλοκαιριάτικα η κυβέρνηση Καραμανλή, δεν επέστρεψε να το λάβουν ολόκληρο οι πιο αδύναμοι, αλλά μισό, καθώς το άλλο μισό – και περισσότερο, έπρεπε να μείνει στο δημόσιο ταμείο για να αντιμετωπιστούν τα θηριώδη ελλείμματα και το χρέος.
Θηριώδη ελλείμματα και τεράστιο χρέος, διπλάσιο από αυτό που είχε η χώρα από την απελευθέρωσης της από τον τουρκικό ζυγό!
Την επόμενη φορά που κάποιος εκπρόσωπος του λαϊκισμού ανοίξει αβασάνιστα το στόμα του, ας το σκεφτεί καλά.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Σε αντίθεση με την απόλυτη αλήθεια της ενότητας από τις ομιλίες του Γιώργου Παπανδρέου, όπου αναφέρεται το «λεφτά υπάρχουν», αλήθεια που εξακολουθεί να ισχύει και σήμερα και υποδεικνύει την αδήριτη ανάγκη δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων υπέρ των πολλών και του δημοσίου συμφέροντος, υπενθυμίζουμε τα λόγια πίσω από τα οποία κάποιοι έκρυβαν επί περισσότερο από δύο χρόνια την απουσία τους από την εθνική προσπάθεια για τη σωτηρία της χώρας, παρά το ότι στη συνέχεια αναγκάστηκαν να το πράξουν, αλλά με όρους πολύ πιο επώδυνους για τους Έλληνες – λόγια που σήμερα ηχούν ως παρωδία: «επαναδιαπραγμάτευση» – «Ζάππεια» – «18 δις Ευρώ ισοδύναμα μέτρα»…
Δεύτερον, για τα στατιστικά στοιχεία της οικονομίας το 2009.
Στις 2 Οκτωβρίου 2009, δύο μόλις ημέρες πριν από τις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου, η κυβέρνηση Καραμανλή ενημερώνει επίσημα την ΕΕ, ότι το έλλειμμα του 2009 θα κινηθεί στο 6%.
Και αυτό, παρότι τα στοιχεία τα είχε ζητήσει δημοσίως από τον κ. Καραμανλή, ο Γιώργος Παπανδρέου, στο προεκλογικό debate χωρίς να πάρει απάντηση.
Τα στοιχεία αποδεικνύονται ελλιπή και ζητούνται από την Eurostat πρόσθετες εξηγήσεις.
Η νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ αρχίζει να ανακαλύπτει την οδυνηρή αλήθεια για την κατάσταση που παρέλαβε.
Στις 21 Οκτωβρίου 2009, μετά από μία πρώτη καταγραφή, αποστέλλει αναθεωρημένα στοιχεία στην Eurostat σύμφωνα με τα οποία το έλλειμμα του 2009 θα φτάσει το 12,5%. Και τα νέα στοιχεία γίνονται δεκτά με επιφυλάξεις από την Eurostat.
Το έλλειμμα του 2009 θα αναθεωρηθεί στο 13,6% στις 22 Απριλίου 2010, με την Eurostat να διατηρεί και πάλι τις αμφιβολίες της για το αν αυτό θα είναι το τελικό μέγεθος.
Η αναθεώρηση στο 13,6%, ήταν το τελικό χτύπημα που οδήγησε την ελληνική κυβέρνηση στην αίτηση ενεργοποίησης του μηχανισμού στήριξης. Μια αναθεώρηση που προκάλεσε σοκ στις διεθνείς αγορές, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει η Ελλάδα την χρεοκοπία, την στάση πληρωμών και την απόλυτη καταστροφή της οικονομίας και των ελληνικών νοικοκυριών.
Όλοι οι αστερίσκοι και οι αμφιβολίες της Eurostat για την αξιοπιστία των ελληνικών στατιστικών στοιχείων θα αρθούν το Νοέμβριο του 2010, όταν μετά από αλλεπάλληλες μετρήσεις, το έλλειμμα του 2009 θα αναθεωρηθεί στο τελικό 15,6%.
Έλλειμμα στο 15,6%, ενώ η κυβέρνηση Καραμανλή βεβαίωνε δύο ημέρες πριν τις εκλογές, ότι το έλλειμμα ήταν 6%.
Η διαφορά, είναι περίπου 24 δισεκατομμύρια ευρώ.
Όμως, επειδή και η κυριακάτικη εφημερίδα με την υπόθεση των στατιστικών στοιχείων και η κυβερνητική εκπρόσωπος με το «λεφτά υπάρχουν», έχουν τον ίδιο στόχο, ας ξεκαθαρίσουμε ότι, όσα προβάλουν ανήκουν στην σφαίρα των μύθων, σε αντίθεση με τα πραγματικά δεδομένα που οδηγούν χωρίς την παραμικρή αμφιβολία στο αντίθετο ακριβώς συμπέρασμα.
Συμπέρασμα, που αναδεικνύει τις εγκληματικές ευθύνες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και του τότε πρωθυπουργού κ. Κώστα Καραμανλή.
Ποια είναι τα πραγματικά δεδομένα;
Τα πραγματικά δεδομένα – γιατί όλα τα άλλα δεν είναι παρά ισχυρισμοί κάποιων, που κατά την δική τους ομολογία σε συνεντεύξεις τους, καθοδηγούνταν, μεταξύ άλλων, από συγκεκριμένους εκδότες!
Ας τα επαναλάβουμε για ακόμη μια φορά κωδικοποιημένα, μιας και με τον έναν ή το άλλον τρόπο έχουν δει το φως της δημοσιότητας από τον έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, εκτός των δικών μας ανακοινώσεων και σχολίων.
Πρώτον. Στις 8 Ιανουαρίου του 2010, παραδίδεται η Έκθεση της Eurostat, που είχε ζητηθεί από το ECOFIN, το Νοέμβριο του 2009, η οποία απαντά στο ερώτημα: πώς προέκυψε η διαφορά στο έλλειμμα της Ελλάδας μεταξύ των ανακοινώσεων της 2ας και της 21ης Οκτωβρίου του 2009, διαφορά που παρουσιάζει θηριώδη απόκλιση, καθώς η πρώτη ανακοίνωση μιλά για 6% και η δεύτερη για 12,5%!
Στο 30 σελίδων κείμενο, αναφέρεται 8 (οκτώ) φορές η φράση:
“deliberate misreporting” – εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές
Από ποιον; Από τις αρμόδιες αρχές επί της κυβέρνησης Καραμανλή.
Σε άλλο σημείο, στη σελ. 15, όπου υπάρχει αναφορά στο σχέδιο δράσης που καταρτίστηκε από την Eurostat με την ελληνική κυβέρνηση το 2006, για τη βελτίωση της ποιότητας των ελληνικών στατιστικών στοιχείων, αναφέρεται με απόλυτο τρόπο:
«Παρόλα αυτά, ακόμα και η πλήρης τήρηση από τις ελληνικές αρχές του σχεδίου δράσης, δεν θα είχε αποτρέψει τις εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές στοιχείων από τις ελληνικές αρχές το 2009″.
Γιατί; Γιατί όπως λέει παρακάτω «Τα κράτη – εταίροι στο Ευρωπαϊκό Στατιστικό Σύστημα θεωρείται ότι συνεργάζονται με καλή πίστη. Οι εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές ή η απάτη δεν προβλέπονται στον κανονισμό».
Στη συνέχεια, στις σελίδες 22-27, η Έκθεση αναφέρεται 5 φορές σε «εσκεμμένα εσφαλμένες αναφορές», του Γενικού Λογιστηρίου του Κράτους – 3 φορές και της Εθνικής Στατιστικής Αρχής – 2 φορές, πάλι επί των ημερών της κυβέρνησης Καραμανλή, το 2009.
«Εσκεμμένα εσφαλμένες». Άρα, δόλος.
Δεύτερον. Την 1η Φεβρουαρίου 2010, εκδίδει το πόρισμά της για τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία, η ανεξάρτητη επιτροπή που συστάθηκε μετά τις εκλογές του Οκτωβρίου του 2009 και αποτελούνταν από εκπροσώπους της Τράπεζας της Ελλάδας, του ΚΕΠΕ, του ΙΟΒΕ, της ΓΣΕΕ και της Ένωσης Ελληνικών Τραπεζών – εκπρόσωπος της τελευταίας ήταν ο σημερινός Υπουργός Οικονομικών, κ. Γκίκας Χαρδούβελης.
Στο πόρισμα της ανεξάρτητης επιτροπής, αναφέρεται το εξής: «Ο διπλασιασμός του ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης μεταξύ των γνωστοποιήσεων της 2ας και της 21ης Οκτωβρίου του 2009, οφείλεται κατά 92,8% στην μεταβολή του ελλείμματος της Κεντρικής Κυβέρνησης και κατά το υπόλοιπο στη μείωση του πλεονάσματος των ασφαλιστικών ταμείων.
Όπως προέκυψε από τη συζήτηση κατά την τριήμερη επίσκεψη της Eurostat στην Αθήνα, 16-18 Νοεμβρίου 2009, η αναθεώρηση των στοιχείων της κεντρικής κυβέρνησης που περιλαμβάνονταν στη γνωστοποίηση της 2ας Οκτωβρίου δεν οφείλεται σε αναθεώρηση των στοιχείων που είχαν συνεισφέρει οι διάφοροι φορείς (ΓΛΚ, ΤτΕ, κ.λπ. datasource-agencies) αλλά στο γεγονός ότι, τα στοιχεία που περιλαμβάνονταν στη γνωστοποίηση της 2ας Οκτωβρίου δεν αντιστοιχούσαν στα στοιχεία που είχαν στείλει στην ΕΣΥΕ οι διάφοροι φορείς και υπηρεσίες.
Αυτό δηλαδή που άλλαξε στη γνωστοποίηση της 21ης Οκτωβρίου είναι ότι καταχωρήθηκαν τα πραγματικά στοιχεία των διαφόρων φορέων και υπηρεσιών».
Συμπέρασμα: Άλλα στοιχεία είχαν στείλει οι φορείς, άλλα στοιχεία απέστειλε η κυβέρνηση Καραμανλή στην Eurostat στις 2 Οκτωβρίου 2009.
Τρίτον. Ο Ζαν Κλωντ Γιούνκερ, πρώην Πρόεδρος του Eurogroup και, όπως όλα δείχνουν επόμενος Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, σε συνέντευξή του το Μάρτιο του 2012 στην εκπομπή «ΦΑΚΕΛΟΙ» του ΣΚΑΪ, είπε και τα εξής:
Ερώτηση: Πότε αρχίσατε να ανησυχείτε σοβαρά για το ελληνικό έλλειμμα και το χρέος;
Απάντηση: «Το 2006 ή το 2007 συζητούσαμε κάθε μήνα την κατάσταση στην Ελλάδα γιατί ανησυχούσαμε σοβαρά. Πιέζαμε όλους τους Έλληνες ομολόγους μας να μας πουν την πραγματική αλήθεια επειδή σκεφτόμασταν ότι οι αριθμοί που μας δίνονται και οι προβλέψεις της ελληνικής κυβέρνησης δεν ήταν ευθυγραμμισμένες με όσα σκεφτόμασταν…»
Ερώτηση: Γιατί δεν πιέσατε περισσότερο πριν τις εκλογές του 2009;
Απάντηση: «Το Eurogroup είναι ανεπίσημο όργανο και όχι όργανο αποφάσεων. Αφού οι Έλληνες συνάδερφοι δεν αναγνώριζαν αυτό που αργότερα έγινε προφανές και αφού εγώ δεν ήθελα να επιτείνω τη νευρικότητα των αγορών και αφού δεν είχαμε απαντήσεις σε αυτό που υποθέταμε για την Ελλάδα το οποίο οι ελληνικές αρχές δεν παραδέχονταν, θα ήταν πολύ δύσκολο χωρίς κοινή ανάλυση και κοινή απάντηση να παρέμβω σε αυτό το μπέρδεμα δίνοντας πληροφορίες. Η ελληνική κυβέρνηση δεν θα το είχε δεχτεί».
Ερώτηση: Σας θυμάμαι πολύ θυμωμένο όταν αποκαλύφθηκε ο πρώτος αριθμός του ελλείμματος στο 12,7%. Μπορείτε να μας περιγράψετε τα συναισθήματά σας τότε;
Απάντηση: «Δεν ήταν έκπληξη ότι το έλλειμμα ήταν υψηλότερο από όσο γνωρίζαμε, αλλά ότι ήταν σημαντικά υψηλότερο και ήταν εκείνη την ημέρα που είπα «το παιχνίδι τελείωσε», γιατί μέχρι τότε πάντα μας έδιναν νούμερα που δεν αντιστοιχούσαν στην πραγματικότητα».
Τέταρτον. Ο επικεφαλής της Eurostat, Βάλτερ Ραντερμάχερ, σε συνέντευξή του στις 16 Ιουλίου 2013 στη βελγική εφημερίδα LESOIR λέει επί λέξει και τα εξής:
«Κάθε φορά που ζητούσαμε από τις Ελληνικές Αρχές να εξηγήσουν κάποια ακατανόητα ή αμφίβολα στοιχεία, λαμβάναμε την επίσημη απάντηση ότι τα δεδομένα ήταν σωστά. Δεν ήμασταν σε θέση να αποδείξουμε το αντίθετο. Αυτό το κενό στη νομοθεσία καλύφτηκε μόνο το 2010. Και θυμάμαι καλά ότι ο Ζ. Κ. Γιουνκέρ είχε παραδεχτεί ότι ήταν μεγάλο λάθος το ότι δεν είχε η Eurostat αυτή τη δυνατότητα από το 2005. Στην έκθεσή της, το 2010, η Επιτροπή εμφανίσθηκε πολύ αυστηρή. Δήλωσε κατηγορηματικά ότι η Ελλάδα είχε εσκεμμένα παραδώσει εσφαλμένα στοιχεία. Μπορείτε να φανταστείτε πόσο αυτές οι εκφράσεις είναι ασυνήθιστες στο στόμα της Επιτροπής!
Για πρώτη φορά, υπάρχει Γενικός Διευθυντής της Στατιστικής Υπηρεσίας ο οποίος κάνει τη δουλειά του με μία απλώς τεχνική προσέγγιση – όχι πολιτική και ο οποίος δεν συνδέεται με κανένα κόμμα. Και αυτός ο πρώτος ανεξάρτητος υπεύθυνος κατηγορείται τώρα ότι υπερέβαλε σε ότι αφορά στους αριθμούς. Ενώ οι προκάτοχοί του, οι οποίοι επί χρόνια παρέδιναν λανθασμένα στοιχεία, δεν ενοχλούνται διόλου. Αυτό μοιάζει με την κόλαση του Δάντη.»
Πέμπτον. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην Έκθεση του για το ρόλο της Τρόικας και τα προγράμματα στήριξης, έκθεση που υπερψηφίστηκε με συντριπτική πλειοψηφία από τα μέλη του στις 13 Μαρτίου 2014, υπογραμμίζει:
«Το Ευρωκοινοβούλιο … είναι της γνώμης ότι η προβληματική κατάσταση της Ελλάδας οφειλόταν και στη στατιστική λαθροχειρία κατά τα έτη που προηγήθηκαν της κατάρτισης του προγράμματος».
Έκτον. Ο προϋπολογισμός του 2013, που ψηφίστηκε από το σύνολο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας, δηλαδή και από τον τότε πρωθυπουργό, Κώστα Καραμανλή, και από τον σημερινό πρωθυπουργό, Αντώνη Σαμαρά, στηρίζεται, όπως αναφέρεται στο ίδιο το κείμενο, στα στατιστικά στοιχεία που ουδείς πλέον αμφισβητεί.
Τι αναφέρει;
«Το 2011, δεύτερο έτος εφαρμογής του Προγράμματος Οικονομικής Πολιτικής, επιτεύχθηκε μείωση του ελλείμματος της Γενικής Κυβέρνησης κατά 1,3 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ, ενώ συνολικά την περίοδο 2009-2011 η μείωση ήταν 6,2 εκατοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ (από 15,6% το 2009 σε 9,4% το 2011).
Αυτή η μείωση είναι η μεγαλύτερη που έχει σημειωθεί από κράτος-μέλος της Ευρωζώνης».
Δηλαδή, η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ ήταν εκείνη που είχε το θάρρος να αναλάβει το πολιτικό κόστος και να πάρει οδυνηρά μέτρα, για να μην χρεοκοπήσει η χώρα από τις εγκληματικές παραλείψεις και πράξεις της κυβέρνησης της ΝΔ.
Όλα αυτά είναι που με τις μιντιακές «εργολαβίες» και τις συνειδητές διαστρεβλώσεις της κυβερνητικής εκπροσώπου, επιχειρείται να σκεπαστούν.
Αν και αυτό δεν μας εκπλήσσει, θεωρούμε ότι, η επανάληψη αυτών των αναληθών στοιχείων απλά εξυπηρετεί τη διαιώνιση μιας κατάστασης που έχει πληγώσει την Ελλάδα και κοστίσει ακριβά στον κάθε συνεπή Έλληνα φορολογούμενο.
Είναι όλα αυτά, όλες αυτές οι αντιλήψεις, νοοτροπίες και πρακτικές, που οδήγησαν τη χώρα μια ανάσα από μια εθνική καταστροφή.
Και όσοι εξακολουθούν να παίζουν αυτό το παιχνίδι της μετάθεσης ευθυνών και της δημιουργίας εντυπώσεων, την ώρα που οι πολίτες πληρώνουν ακριβά τα δικά τους εγκλήματα, είναι προφανές ότι αδιαφορούν για το δημόσιο συμφέρον. Για την ανάγκη βαθιών τομών στο πολιτικό – οικονομικό σύστημα της χώρας μας.
Και κάτι τελευταίο, αλλά και πάλι, όχι άσχετο.
Προ ολίγων 24ωρων, κάποια … «υπεργολαβία» αυτή τη φορά, μέσα από μια ιστοσελίδα, φρόντισε να μας θυμίσει, μια ιστορία που και αυτή ξεκίνησε από την ίδια κυριακάτικη εφημερίδα.
Πρόκειται για τον έλεγχο που πραγματοποίησε ο ΣΔΟΕ στα Ιδρύματα των πρώην πρωθυπουργών.
Αναρωτήθηκαν, δήθεν, τι έγινε βρε παιδί μου με τον έλεγχο στο Ίδρυμα Ανδρέα Παπανδρέου;
Να τους πούμε, λοιπόν.
Ο έλεγχος ουδέν πρόβλημα διαπίστωσε. Αυτό και σε επίσημη απάντηση του ΥΠΟΙΚ στο Κοινοβούλιο, μετά από ερώτηση βουλευτή.
Το γνωρίζετε;
Το γνωρίζετε. Αλλά ένα ερωτηματικό, είναι πάντα ο … φερετζές.
Και βεβαίως, για να προλάβουμε υποτιθέμενους προβληματισμούς σχετικά με το γιατί εμπλέκουμε διαφορετικά ζητήματα στο ίδιο σχόλιο, σημειώνουμε απλώς, για να μην ξεφύγουμε από την ουσία, ότι την επόμενη φορά που θα προκληθούμε, θα αποκαλύψουμε και για ποιο λόγο συνδέονται μεταξύ τους όλα αυτά τα δημοσιεύματα, οι δηλώσεις και τα δήθεν ερωτηματικά μέσω ιστοσελίδων.

ΥΓ. Τα στοιχεία που περιλαμβάνονται στο σχόλιο, αποτελούν, εκτός των άλλων, την προσφορά μας προς τον κ. Αντώναρο για το βιβλίο που σκέπτεται να γράψει, όπως μας ενημέρωσε χθες. Μεταξύ συναδέλφων, αν μη τι άλλο, ας υπάρχει ειλικρινής βοήθεια, με πραγματικά στοιχεία.