«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

Χρόνια πολλά και περήφανα Ελλάδα!

Του κόσμου θα είμαι πάντα οδηγήτρα, το κάστρο της πανώριας λευτεριάς, της αρετής, του πνεύματος γεννήτρα, και φάρος της ανθρώπινης καρδιάς.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Δήλωση Γ. Παπανδρέου σχετικά με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για τους «φορολογικούς παραδείσους»


Η απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, να ζητήσει από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή να συνεχίσει τις διαπραγματεύσεις με τρίτες χώρες, μεταξύ αυτών και χώρες – «φορολογικούς παραδείσους», για την ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις καταθέσεις και την φορολόγησή τους, αποτελεί μια κίνηση προς την σωστή κατεύθυνση, που έρχεται να προστεθεί σε προηγούμενες θετικές κινήσεις, όπως αυτή του νόμου (FATCA) που υιοθέτησαν οι ΗΠΑ το 2010, αλλά και της διαμόρφωσης από τον ΟΟΣΑ ενός πλαισίου κανόνων για την αυτόματη ανταλλαγή πληροφοριών, που στη συνέχεια υιοθετήθηκε από το G20.
Αν και είναι προφανές ότι, η κρίση στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, έπαιξε καθοριστικό ρόλο για να υπάρξουν αυτές οι εξελίξεις, άλλο τόσο προφανές είναι ότι, η ΕΕ υπό τις κρατούσες ισορροπίες δυνάμεων, δεν επιδεικνύει τη βούληση και την αποφασιστικότητα να κινηθεί με την ταχύτητα που απαιτείται στο ζήτημα αυτό, προκειμένου να εξισορροπηθούν αν μη τι άλλο, οι επιπτώσεις από την ένταση της λιτότητας με την οποία αποφάσισε να αντιμετωπίσει την κρίση.
Η απόφαση της ΕΕ τώρα, αν και άτολμη, είναι από τις λίγες αποφάσεις κατά τη διάρκεια της κρίσης, μαζί με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου να υιοθετήσει την επιβολή φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών – που και αυτή αναμένει την τελική απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την εφαρμογή της, οι οποίες έχουν κοινωνικό χαρακτήρα, καθώς μπορούν να έχουν θετικές επιπτώσεις για όλους τους Ευρωπαίου πολίτες, αφού μπορούν να συμβάλλουν στην διαμόρφωση δυνατοτήτων για την αποκατάσταση αδικιών και ανισοτήτων.
Κάθε καθυστέρηση, όχι μόνον δεν θέτει φραγμούς στη φοροδιαφυγή, αλλά στερεί πόρους από τις εθνικές οικονομίες, που θα μπορούσαν να διατεθούν στην παιδεία, την υγεία, την ανάπτυξη, την απασχόληση, ενώ αφήνει τους πολίτες έκθετους στο ενδεχόμενο λήψης και άλλων άδικων μέτρων.
Η Σοσιαλιστική Διεθνής, από την πρώτη στιγμή της κρίσης, επανέφερε με μεγαλύτερη ένταση στον παγκόσμιο διάλογο, ένα πλαίσιο προτάσεων που αφορά την ρύθμιση και τον έλεγχο του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των φορολογικών παραδείσων και ανέλαβε σχετικές πρωτοβουλίες παντού, οι οποίες έδωσαν τους πρώτους καρπούς.
Ήδη υπάρχουν κάποια θετικά αποτελέσματα, αλλά δεν αρκούν.
Γιατί δεν υπάρχει κοινωνική δικαιοσύνη, χωρίς φορολογική δικαιοσύνη.
Απαιτούνται τολμηρές πρωτοβουλίες και για να κινηθεί η ΕΕ ταχύτερα και αποτελεσματικότερα και για να υπάρξει διεθνώς μεγαλύτερη κινητικότητα, ανταπόκριση και δέσμευση σε ανάλογες ρυθμίσεις.

Εκφράζω την ελπίδα μου, να επιταχυνθούν οι απαραίτητες διαδικασίες στην ΕΕ και οι αναγκαίες πρωτοβουλίες διεθνώς για την εφαρμογή αυτών των ρυθμίσεων, που συμβάλλουν στην αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής και τον έλεγχο των φορολογικών παραδείσων, προς όφελος των λαών. Ισχυρό μήνυμα αποφασιστικότητας της ΕΕ προς την κατεύθυνση αυτή, θα αποτελούσε και η άμεση ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων για την αναθεώρηση της οδηγίας που αφορά την ανταλλαγή πληροφοριών για τις τραπεζικές καταθέσεις εκ μέρους όλων των χωρών – μελών της ίδιας της ΕΕ.

πηγή ΕΔΩ

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

Πάρτε το χαμπάρι: Ο Παπανδρέου δεν είναι Σαμαράς-Βενιζέλος

Πρώτα θα δω το οριστικό κείμενο της συμφωνίας για τις τράπεζες, όπως θα αναφέρεται στο νομοσχέδιο και μετά θα τοποθετηθώ. Δεν μπορώ να πω από πριν τι θα κάνω, αφού δεν γνωρίζω τα δεδομένα». [ethnos]
Την απάντηση αυτή έδωσε, σύμφωνα με τις πληροφορίες του Real.gr, ο πρώην Πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στον υπουργό Οικονομικών Γιάννη Στουρνάρα, που του τηλεφώνησε προκειμένου να τον ενημερώσει για την συμφωνία της κυβέρνησης με την τρόικα.

Η κυβέρνηση ανησυχεί για τη στάση που θα κρατήσει ο Γιώργος Παπανδρέου, ίσως και οι βουλευτές που επηρεάζει στο νομοσχέδιο για τις τράπεζες, ίσως και γενικότερα για τη συμφωνία με την τρόικα.

Ο πρώην Πρωθυπουργός σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες διαβεβαίωσε τον Γιάννη Στουρνάρα και μέσω αυτού την κυβέρνηση ότι δεν έχει καμία πρόθεση να δημιουργήσει πρόβλημα στην κυβέρνηση και δεν θα το πράξει σε κανένα σημείο, πλην όμως τις θέσεις του για τις τράπεζες δεν τις διαπραγματεύεται.

Epikairo: Επιχειρείται κάτι το αήθες: Να χρεώσουν στον Παπανδρέου εσωκομματική ομάδα που επηρεάζει και ανάλογα της απόφασης που θα λάβει εκείνος για τη στήριξη ή όχι ενός νομοσχεδίου να κατευθυνθούν οι λεγόμενοι "Παπανδρεϊκοί" βουλευτές. Στην ίδια λογική έχουν βάλει και τον Στουρνάρα, ο οποίος σε περίπτωση που πήρε τηλέφωνο τον Παπανδρέου τι διαπραγματεύτηκε και πως του απευθύνθηκε; Είναι αδιανόητη η προσπάθεια Μαξίμου-Τρικούπη να εξαρτήσουν την κυβερνητική σταθερότητα από τη στάση Παπανδρέου, ενδύοντας την με τυχοδιωκτισμό και παλαιοκομματισμό.

Ο Παπανδρέου είναι βουλευτής του ελληνικού Κοινουβουλίου, αυτή είναι η ενεργή του πολιτική ιδιότητα, όχι κομματάρχης ή αυτός που με το μαστίγιο καμτσικώνει τους "παπανδρεϊκούς" βουλευτές. Ο Παπανδρέου δεν είναι Βενιζέλος κι αυτό φάνηκε στην υπόθεση του δημοψηφίσματος το 2011, όπου οι "βενιζελικοί" βουλευτές κινήθηκαν οργανωμένα και προετοιμασμένοι από καιρό για να ρίξουν την κυβέρνηση Παπανδρέου.

Ως βουλευτής του ελληνικού Κοινοβουλίου, που δεσμεύεται έναντι της συνείδησής του και αντιπροσωπεύει το έθνος, όπως ορίζει το Σύνταγμα, καταψήφισε το νόμο Αρβανιτόπουλου και την παροχή άδειας στους καναλάρχες-ολιγάρχες. Δεν είδαμε τότε να κόπτεται η κυβέρνηση για τη σταθερότητα. Καταψήφισε γιατί ο Παπανδρέου έχει συγκεκριμένη ατζέντα και πολιτικές αρχές τις οποίες κατ' επανάληψη διατυπώνει στο δημόσιο διάλογο ότι της υπηρετεί πιστά. Δεν καταψήφισε για να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση, δεν λειτουργεί με πρακτικές Νοέμβρη του 2011, τις οποίες μετήλθαν Σαμαράς-Βενιζέλος, οι οποίοι τώρα φέρνουν ακόμα ένα πολυνομοσχέδιο "σκούπα", όπου σ' ένα άρθρο θα ρυθμίζονται ζητήματα από το φρέσκο γάλα μέχρι την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.

Όπως τώρα και για τις τράπεζες, ο Παπανδρέου έχει συγκεκριμένες αρχές και απόψεις, τις οποίες δεν διατυπώνει τώρα, αλλά από τότε που ήταν πρωθυπουργός, δηλαδή το δικαίωμα του δημοσίου στις κοινές μετοχές, νόμο που είχε ψηφίσει ο Βενιζέλος σαν ΥΠΟΙΚ και αργότερα τον είχε αναιρέσει ως ΥΠΟΙΚ του Παπαδήμου. Όχι, ας μην ανησυχούν κυβέρνηση και διαπλοκή ότι ο Παπανδρέου θα προκαλέσει αποσταθεροποίηση στην κυβέρνηση, το μόνο πολιτικό στοιχείο που συνδέει Σαμαρά-Βενιζέλο. Ο Παπανδρέου έχει σταθερότητα αρχών και αξιών, όπως αποδεικνύουν τα παραπάνω παραδείγματα και οι οποιεσδήποτε τηλεφωνικές κλήσεις τέτοιου ύφους πρέπει να προωθούνται.

πηγή epikairo

Μιας και τα πληρωμένα παπαγαλάκια των ΜΜΕ διαστρεβλώνουν την αλήθεια ΚΑΙ ΠΑΛΙ, λέγοντας ότι ο Γ.Α.Π. πήρε τηλέφωνο τον Στουρνάρα... επίμενω- ο Στουρνάρας πήρε τηλέφωνο τον Παπανδρέου.

 Διάβασα:
Ποιος έδωσε εντολή στον Στουρνάρα να τηλεφωνήσει στον πρώην πρωθυπουργό Γιώργο Παπανδρέου και να τον ενημερώσει σχετικά με το νομοσχέδιο για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών;

Είναι γεγονός ότι η είδηση πως ο υπουργός Οικονομικών επικοινώνησε με τον κ. Παπανδρέου και τού περιέγραψε την κατεύθυνση και την φιλοσοφία του νομοσχεδίου για τις τράπεζες δεν ήταν αναμενόμενη.

Ο Γιάννης Στουρνάρας δεν έχει αρμοδιότητα να παίρνει σχετικές πρωτοβουλίες και να ενημερώνει πρώην πρωθυπουργούς... Εκτός εάν τού το έχει ζητήσει ο ίδιος ο πρώην πρωθυπουργός ή ο θεωρητικά πολιτικός προϊστάμενός του κι εν προκειμένω ο Αντώνης Σαμαράς.

Από το περιβάλλον ωστόσο του Γιώργου Παπανδρέου αλλά και από κύκλους του υπουργείου Οικονομικών τονίζεται ότι δεν έγινε κρούση από το ιδιαίτερο γραφείο του πρώην πρωθυπουργού.

Επομένως τροφοδοτούνται τα σενάρια πως το Μαξίμου ζήτησε από τον κ. Στουρνάρα να προλειάνει το έδαφος για τον πρώην πρωθυπουργό γνωρίζοντας ότι σε περίπτωση καταψήφισης από πλευράς Παπανδρέου θα μπορούσαν να τον ακολουθήσουν δύο -τρεις παπανδρεϊκοί βουλευτές. "Ο Στουρνάρας είναι γνωστό ότι δεν κάνει τίποτε εάν δεν ενημερώσει προηγουμένως τον Σαμαρά. Σίγουρα δεν ήταν δική του πρωτοβουλία το τηλεφώνημα" λένε κύκλοι της Μητροπόλεως.

Γιατί όμως ο Σαμαράς να θέλει να έχει από κοντά τον κ. Παπανδρέου; Οι πιο καχύποπτοι πιστεύουν ότι στο Μαξίμου θεωρούν αποδυναμωμένο και στα τελειώματα τον Ευάγγελο Βενιζέλο και επιδιώκουν -αν και φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολο ειδικά για τον Παπανδρέου- να έχουν από κοντά τον πρώην πρωθυπουργό για πάν ενδεχόμενο...


ΣΧΟΛΙΟ ΜΟΥ: Όταν προσπαθούν να κατάργησουν τώρα -και αναδρομικά μάλιστα- το νόμο από το 2010, με το οποίο η κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου υποχρέωνε το μεγάλο κεφάλαιο να πληρώσει αυτά που του αναλογεί... όταν  -καταργώντας το νόμο -χάριζουν δηλαδή φόρους και προστίματα μεγάλων ελλήνων φορροφυγάδων των οποίων  πληρώνουμε ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ την υπέρογκη τους περιουσία...
Δηλαδή τώρα όταν πληρώνουμε εμείς ως ελληνικός λαός, τους φόρους που η  κυβέρνηση της αποστασίας -όπου συμμετέχουν  Σαμαράς, Βενιζέλος και Στουρνάρας- χάρισε εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ στους Βαρδινογιάννης και Λάτση και δισεκατομμύρια σε όλους με μέγιστη αδικαιολόγητη περιουσία ... οι σαμαραδοβενιζέλοι (πρώην "αγκανακτισμένοι" επί των ημερών της κυβέρνησης Παπανδρέου την οποία ΕΡΙΞΑΝ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΝ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΑΠΟΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΗΣΗ)...  οι σαμαραδοβενιζέλοι λοιπόν  βρήκαν κάτι άλλο για να εκβιάζουν τον Γιώργο Παπανδρέου, ώστε να τον ωθήσουν να ψηφίζει το άδικο που οι ίδιοι μαζί με τα αφεντικά τους θέλουν, όπως και να τον συνδιάσουν με την δράση ΤΟΥΣ, οπότε και να τον αμαυρώσουν στα μάτια του ελληνικού λαού- τώρα βρήκαν την δήθεν «σταθερότητα» για να του πιέσουν το χέρι… Για ποια "σταθερότητα" μιλάτε "κυριοι" της δήθεν "κυβέρνησης ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ";;; Σταθεροτητα των μεγάλων συμφερόντων;;; ΘΑ ΣΑΣ ΠΑΡΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΕΤΡΕΣ ΕΚΕΙ ΣΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΑΜΑΡΑ- ΒΕΝΙΖΕΛΟ!!!!!!!!!!!

Και μιας και ποτέ δεν υπήρχε πραγματικά η "ώρα να έρθουν" ως κυβέρνηση... παρά μόνο πλαστά, βάση της δικής τους πολιτικής αποστασίας... ήρθε τώρα όμως άλλη ώρα αυτή την φορά ΑΛΗΘΙΝΑ:




Ξαφνικά...

Ξαφνικά από χθες στο OTE δήθεν είχα πρόβλημα στο router (το οποίο λύθηκε χθες σε 5 λεπτά από το τηλέφωνο) σήμερα πιθανόν έχω πρόβλημα στην σύνδεση με το Ιντερνετ… (έχω 5 λεπτά την ώρα Ιντερνετ και αν... σαν καψόνια ένα πράγμα μου φαίνονται!!!... ειδικά όταν το... πρόβλημα έφτιαξε χθες ΑΠΟ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ με τις οδηγίες που μου έδωσε η κοπέλα- τέχνικο... άλλα επαναεμφανίστηκε και πάλι απο το πρωί, όταν έρχονται και οι διοικητικοί στην δουλειά...) ) το οποίο πρόβλημα θα το κοιτάξουν οι τεχνικοί του ΟΤΕ ΨΗΦΙΑΚΑ ΈΩΣ ΑΥΡΙΟ … ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΙ ΑΥΡΙΟ… σπασμωδικά θα γράφω πιθανών από το Ιντερνετ καφέ… ΑΝ δεν θα πάθει και αυτό ζημιά στην περιοχή μου

Εντωμεταξύ ο Νίκος Ανδρουλάκης συνεχίζει ως άλλος ένας Άρη Σπυλιοτόπουλο (που έλεγε “Kαραμανλή η τανκς")… οποίος είναι εναντίον του Βενιζέλου είναι Χρυσή Αυγή για τον διορισμένο του γραμματέα, όπως και για άλλους τέτοιους… δημοκράτες...
Η αλλιώς ο Νίκος Ανδρουλάκης συνεχίζει την «ενωτική» του στρατηγική, την οποία την πρόβαλε από τις πρώτες μέρες από το κανάλι του Mega (τους), έως και στην τελευταία του δημόσια ομιλία στην «ελιά» οπού ούτε λίγο, ούτε πολύ, ο διορισμένος βενιζελικος γραμματέας υποστήριξε ότι "ο Γιώργος Παπανδρέου έφερε την ΧΑ στην βουλή" (αυτό έρχεται μετά που ο κολλητός του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο ως εκπρόσωπος τύπου του ΠΑΣΟΚ του Βενιζελου ζήτησε συγνώμη στην βουλή απότον Κώστα Καραμανλή "για την αντιπολίτευση που του έκανε ο Γιώργος Παπανδρέου")  … Τους υπενθυμίζω ότι ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΡΙΞΑΝ ΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΠΟ ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΕΦΕΡΑΝ ΤΗΝ ΧΑ ΣΤΗΝ ΒΟΥΛΗ.

Αν έχεις τέτοιους "προοδευτικούς κεντροΑΡΙΣΤΕΡΟΥΣ" τι τους χρειάζεστε τους δεξιούς συντηρητικούς;;; Βλέποντας τους σκέφτομαι το "νέο ήθος των άφθαρτων" του Βενιζέλου και ανατριχιάζω... 

ΝΤΡΕΠΟΜΑΙ ΔΙΟΤΙ ΜΕΡΙΚΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΑΜΠΕΛΑ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΚΡΑΤΑΝΕ ΚΑΙ ΥΨΗΛΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ ΤΟΥ ΑΝΔΡΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ.


Υ.Γ. Με τα τσιράκια του γραμματέα που με έβριζαν χυδαία, όπως έβριζαν και ολόκληρο το ΠΑΣΟΚ ΈΩΣ ΤΟ 2012 (αναφέρομαι στην Gwgw Peleki και στην Μαρία Καλογεράκη, οι οποίες δηλώνουν ότι δεν ήταν  και δεν είναι μέλη του ΠΑΣΟΚ ούτε τώρα…απλά η τελευταία διοργανώνει εκδηλώσεις του Τομέα Γυναικών στο Ηράκλειοι "με τα έσοδα της" όπως δηλώνει η ίδια, όπως και ΤΩΡΑ έγινε "ΞΑΦΝΙΚΑ" φίλη με την Σουλαδάκη και μπορεί να δημοσιεύει στην ΕΠΙΣΗΜΗ σελίδα του ΙΣΤΑΜΕ στο φεισμπουκ, όπου οι παπανδρεΪκοι ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ... ) δεν γίνεται «ανασυγκρότηση του ΠΑΣΟΚ με τις αρχές και αξίες του Ανδρέα Παπανδρέου» όπως έφτιαξαν ένα προφίλ χρήστη του fb -με αυτό το όνομα- οι ίδιες. μαζί με ένα πρώην πολέμιος του προγράμματος Καλλικράτη (με το οποίο πρόγραμμα μπήκε ένα πρώτο φρένο στις σπατάλες στους δήμους, στις νομαρχίες και περιφέρειες!) , όπως δήθεν κάνουν στο φεισμπουκ οι εχθροί όλων των μεταρρυθμίσεων επί της κυβέρνησης του ΓΑ Παπανδρέου… Παρά μόνο αν σφετερισατε και αυτές, εκτός από τις ηγετικές θέσεις στο κόμμα… ΤΡΟΜΑΡΑ ΣΑΣ!!!!!!!!!!!

Επιφυλάξεις Παπανδρέου για το κείμενο συμφωνίας με την τρόικα

Τηλεφωνική συνομιλία για τα αποτελέσματα των διαπραγματεύσεων της κυβέρνησης με την τρόικα είχαν νωρίτερα σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιάννης Στουρνάρας, με πρωτοβουλία του υπουργού Οικονομικών. Σύμφωνα με την πλευρά του πρώην πρωθυπουργού, επιφυλάσσεται να τοποθετηθεί επί του κειμένου της συμφωνίας μέχρι να κατατεθεί στη Βουλή.

Επιφυλάξεις Παπανδρέου για το κείμενο συμφωνίας με την τρόικα
Όπως έγινε γνωστό από την πλευρά του πρώην πρωθυπουργού, ο κ. Παπανδρέου τόνισε ότι πάντα στήριζε την εθνική προσπάθεια της χώρας, και ότι αυτό θα συνεχίσει να κάνει. Επισήμανε , δε, ότι στο παρελθόν μόνος του σήκωσε όλο το βάρος αυτής της προσπάθειας.


Σημείωσε, επίσης, ότι επιφυλάσσεται να τοποθετηθεί επί του κειμένου συμφωνίας με την τρόικα, αφού αυτό κατατεθεί προς ψήφιση στη Βουλή. Για τη στάση του αυτή, άλλωστε, είχε προϊδεάσει σχετικώς από χθες μέσω συνεργατών του.

πηγή ethnos

Ελενόπουλος προς… «Ψιθυριστές»: Ο Παπανδρέου πάντα κοιτάει το δημόσιο συμφέρον. Γιατί δεν ασχολείστε με την ´Εκθεση του Ευρωκοινοβουλίου;

Σχόλιο Γιώργου Ελενόπουλου – περί «ψιθύρων» και επί τη ευκαρία… «σιωπής»

Από το πρωί και ενόψει της διαφαινόμενης συμφωνίας με την τρόϊκα, κάποιοι σχολιαστές άρχισαν να εκφράζουν τους «προβληματισμούς τους» σχετικά με το αν θα στηρίξει ο Γιώργος Παπανδρέου το αποτέλεσμα της συμφωνίας, όπως αυτό θα φτάσει στη Βουλή υπό τη μορφή νομοσχεδίου.

Κάποιοι άλλοι, το πάνε ακόμη παρακεί και μας «ενημερώνουν» ότι, ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν θα ψηφίσει.

Είναι προφανές ότι, και οι μεν και οι δε, δια των «ψιθύρων», δεν εκφράζουν σε καμία περίπτωση την άποψη του Γιώργου Παπανδρέου.

Και δεν την εκφράζουν:

Πρώτον, γιατί δεν την γνωρίζουν.

Δεύτερον, γιατί επιχειρούν εκ των προτέρων να καλλιεργήσουν το κλίμα που θα τους επιτρέψει είτε να μεταθέσουν ευθύνες που αναλογούν σε άλλους, είτε να δημιουργήσουν εντυπώσεις.
Και το πράττουν καταφεύγοντας από τη μιά στο ψεύδος και από την άλλη στην παραπλάνηση – χωρίς να απουσιάζει και η αποσιώπηση περί του διακυβεύματος.
Γιατί;

Πρώτον, γιατί ουδεμία ενημέρωση έχουν σχετικά με το τι θα πράξει ο Γιώργος Παπανδρέου, άρα ψεύδονται.

Δεύτερον, γιατί ουδείς μπορεί να έχει αποφασίσει κάτι, επομένως και ο Γιώργος Παπανδρέου, αν πρώτα δεν γνωρίζει περί τίνος πρόκειται να αποφασίσει.

Τρίτον, γιατί αντί να μας ενημερώσουν, αν γνωρίζουν, ποιο είναι το ζήτημα επί του οποίου πρέπει κάποιος να αποφασίσει, ενδιαφέρονται πρωτίστως για το… επόμενο βήμα.

Και προσθέτως, γιατί αντί να αναζητήσουν το περιεχόμενο της συμφωνίας και στη συνέχεια να εκτιμήσουν αν αυτό διασφαλίζει το δημόσιο συμφέρον, αναζητούν την απάντηση Παπανδρέου.

Μόνον που ο Γιώργος Παπανδρέου, ό,τι πίστευε το πιστεύει και ό,τι έπραττε θα πράξει – και πάντα με γνώμονα το δημόσιο συμφέρον. Όπως κάνει πάντα και για όλα. Επομένως, δεν έχουν για κάτι να «προβληματίζονται», όσον αφορά τον Γιώργο Παπανδρέου. Ας προβληματίζονται για άλλα και για άλλους.

ΥΓ. Με την ευκαιρία - και προς αξιολόγηση της πραγματικών προθέσεών τους – οι ίδιοι σχολιαστές, δεν είδαμε να προβληματίζονται σχετικά με την Έκθεση του Ευρωκοινοβουλίου για τα πεπραγμένα της τρόϊκας στις
χώρες που υλοποιούν προγράμματα προσαρμογής. Γιατί αυτή η απουσία ενδιαφέροντος;
Μήπως δεν ήταν οι ίδιοι που μας «απειλούσαν» με το περιεχόμενο της Έκθεσης;
Τώρα σιωπή; Λες και δεν υπάρχει η Έκθεση…

Αν και επ” αυτού θα επανέλθουμε αναλυτικά με άλλη ευκαιρία, μόνον τούτο:

Οι σχολιαστές που δήθεν κόπτονται για το μέλλον της χώρας και του Ελληνικού λαού, δεν βρήκαν τίποτα στην Έκθεση που θα μπορούσε να αποτελεί ουσιαστικό διαπραγματευτικό εργαλείο στα χέρια της Ελλάδας;
Γιατί δεν το ανέδειξαν;

Δεν το χρειάζονται;

Τους φαίνεται λίγο;


Γιατί εμείς βρήκαμε πολλά, πάρα πολλά…

Η έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου δικαιώνει την κυβέρνηση Παπανδρέου

Μήνες τώρα ακούμε για την έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το ρόλο της Τρόικα.

Η Έκθεση ψηφίστηκε τελικά από την Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου την Πέμπτη 13 Μαρτίου.

Τα εκατοντάδες μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου υπερψήφισαν με μεγάλη πλειοψηφία την Έκθεση που αποτελεί μία πραγματική δικαίωση του αγώνα που έδωσε ο Γιώργος Παπανδρέου και η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για να αποφύγει η χώρα τα πολύ χειρότερα και να σταθεί στα πόδια της.

Η Έκθεση φτάνει στο σημείο μεταξύ άλλων να μιλάει για «στατιστική λαθροχειρία» (!) μέχρι το 2009, τονίζει το συνδυασμό ύφεσης / έλλειψης ανταγωνιστικότητας / εκτροχιασμού οικονομικών και στατιστικής λαθροχειρίας μέχρι το 2009 που οδήγησαν την Ελλάδα στο Πρόγραμμα, αναφέρει ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα ήταν κάθετα αντίθετη σε κάθε μορφή αναδιάρθρωσης μέχρι και το 2011, ενώ αναφερόμενη στις προσπάθειες της κυβέρνησης Παπανδρέου σημειώνει τα εξής:

«χαιρετίζει την αποφασιστική δράση της ελληνικής κυβέρνησης για επείγουσα και αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της ανεξάρτητης Ελληνικής Στατιστικής Αρχής τον Μάρτιο του 2010»

Εξίσου σημαντικό είναι ότι η Έκθεση υπογραμμίζει πως λόγω της λαθροχειρίας στα στατιστικά στοιχεία της Ελλάδας μέχρι το 2009, επηρεάστηκαν οι πολλαπλασιαστές του Προγράμματος με αρνητικές συνέπειες στην εφαρμογή του, αρνητικές συνέπειες για όλους τους Έλληνες. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα βέβαια, οι αναφορές αυτές στις ευθύνες της κυβέρνησης Καραμανλή θα είχαν ήδη κινήσει το ενδιαφέρον της Δικαιοσύνης, ιδιαίτερα οι ξεκάθαρες αναφορές σε στατιστική λαθροχειρία.

Την Έκθεση καταψήφισαν οι Ευρωβουλευτές της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ. Λογικό είναι, αφού τη διετία 2010-2011 οικοδόμησαν μαζί κοινό πολιτικό λόγο που έλεγε τα αντίθετα από αυτά που λέει όλη η Ευρώπη για να συγκαλύψουν τους πραγματικούς υπεύθυνους στην Ελλάδα και να υπονομεύσουν με όποιο τρόπο μπορούσαν την κυβέρνηση Παπανδρέου και τις προσπάθειες του ελληνικού λαού, προκειμένου να αναρριχηθούν πάση θυσία σε θέσεις εξουσίας.

Το σημερινό ΠΑΣΟΚ από την άλλη, αν και η κυβέρνησή του δικαιώνεται πλήρως από την Έκθεση, δεν έχει αισθανθεί την ανάγκη να βγάλει έστω μία ανακοίνωση. Αν η Έκθεση δικαίωνε όχι την κυβέρνηση Παπανδρέου και ΠΑΣΟΚ, αλλά – λέμε τώρα – την Ελιά, η είδηση θα ήταν πρώτο θέμα παντού, με αλλεπάλληλες ανακοινώσεις της Χαριλάου Τρικούπη.

Η smartpost εντόπισε όλο το κείμενο της Έκθεσης στα ελληνικά στην ιστοσελίδα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και παραθέτει τα πιο καυτά αποσπάσματα (οι υπέρτιτλοι είναι δικοί μας):

Αποφύγαμε τα χειρότερα

[Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο…]

ΙΕ. λαμβάνοντας υπόψη ότι η χρηματοπιστωτική κρίση έχει επιφέρει οικονομική και κοινωνική κρίση• λαμβάνοντας υπόψη ότι η οικονομική κατάσταση και οι πρόσφατες εξελίξεις σε ορισμένα κράτη μέλη είχαν σοβαρές και πρωτοφανείς αρνητικές επιπτώσεις όσον αφορά την ποσότητα και ποιότητα της απασχόλησης, την πρόσβαση στην πίστη, τα επίπεδα εισοδήματος, την κοινωνική προστασία και τα πρότυπα υγείας και ασφάλειας, και ότι συνεπώς υπάρχει αναμφισβήτητη οικονομική και κοινωνική δυσπραγία· λαμβάνοντας υπόψη ότι αυτές οι αρνητικές επιπτώσεις θα μπορούσαν να είναι σαφώς χειρότερες χωρίς τη χρηματοδοτική συνδρομή ΕΕ-ΔΝΤ και ότι η δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο έχει συμβάλει ώστε να αποσοβηθεί μια περαιτέρω επιδείνωση της κατάστασης·


4. επισημαίνει ότι η πρόσφατη χρηματοπιστωτική, οικονομική και τραπεζική κρίση είναι η σοβαρότερη κρίση που παρατηρήθηκε μετά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο• αναγνωρίζει ότι, εάν δεν είχε αναληφθεί δράση σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η κρίση θα μπορούσε να είχε ακόμα σοβαρότερες επιπτώσεις• σημειώνει εν προκειμένω ότι ο πρώην πρόεδρος της ΕΚΤ Jean-Claude Trichet επισήμανε σε μια δημόσια ακρόαση τον φόβο του πως, εάν δεν αναλαμβανόταν άμεση και αποφασιστική δράση, η κρίση δημόσιου χρέους μπορεί να είχε πυροδοτήσει μια κρίση ανάλογη της Μεγάλης Κρίσης του 1929•

Ύφεση / εκτροχιασμός οικονομικών / στατιστική λαθροχειρία επί Καραμανλή οδήγησαν την Ελλάδα στο Πρόγραμμα – Συγχαρητήρια στην κυβέρνηση Παπανδρέου για την αποφασιστική της δράση – Η στατιστική λαθροχειρία επηρέασε αρνητικά τους πολλαπλασιαστές και την εφαρμογή του προγράμματος

[Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο…]

5. επισημαίνει ότι, πριν από την έναρξη του προγράμματος συνδρομής ΕΕ-ΔΝΤ, το οποίο δρομολογήθηκε την άνοιξη του 2010, υπήρχε ένας διττός φόβος που αφορούσε την «αφερεγγυότητα» και τη «μη βιωσιμότητα» των δημόσιων οικονομικών της Ελλάδας ως αποτέλεσμα της συνεχώς μειούμενης ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας και του μακροχρόνιου δημοσιονομικού εκτροχιασμού, λόγω της χαμηλής πραγματικής είσπραξης φόρου εταιρειών, με το δημόσιο έλλειμμα να αγγίζει το 15,7% του ΑΕγχΠ το 2009, έναντι - 6,5% το 2007, και τον λόγο δημόσιου χρέους προς ΑΕγχΠ να συνεχίζει την ανοδική πορεία του από το 2003, όταν είχε διαμορφωθεί στο 97,4%, αγγίζοντας το 129,7% το 2009 και το 156,9% το 2012• είναι της γνώμης ότι η προβληματική κατάσταση της Ελλάδας οφειλόταν και στη στατιστική λαθροχειρία κατά τα έτη που προηγήθηκαν της κατάρτισης του προγράμματος· χαιρετίζει την αποφασιστική δράση της ελληνικής κυβέρνησης για επείγουσα και αποτελεσματική αντιμετώπιση αυτών των προβλημάτων, συμπεριλαμβανομένης της ίδρυσης της ανεξάρτητης Ελληνικής Στατιστικής Αρχής τον Μάρτιο του 2010• σημειώνει ότι η βαθμιαία αποκάλυψη της στατιστικής λαθροχειρίας στην Ελλάδα είχε αντίκτυπο στην ανάγκη αναπροσαρμογής των πολλαπλασιαστών, των προγνώσεων και των προτεινόμενων μέτρων· υπενθυμίζει ότι, λόγω της επιμονής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, η Eurostat (η στατιστική υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης) είναι πλέον επιφορτισμένη με τις εξουσίες και τα μέσα για την παροχή ενός στέρεου συνόλου αξιόπιστων και αντικειμενικών στατιστικών στοιχείων•

6. επισημαίνει ότι η Ελλάδα εισήλθε σε περίοδο ύφεσης το τέταρτο τρίμηνο του 2008• σημειώνει ότι συνέπεια των έξι τριμήνων αρνητικού ρυθμού ανάπτυξης του ΑΕγχΠ που βίωσε η χώρα ήταν η ενεργοποίηση, κατά το έβδομο, του προγράμματος συνδρομής• σημειώνει ότι υπάρχει στενή συσχέτιση μεταξύ, αφενός, των επιπτώσεων της χρηματοπιστωτικής κρίσης και της αύξησης του δημόσιου χρέους και, αφετέρου, της αύξησης του εθνικού χρέους και της οικονομικής κάμψης, δεδομένου ότι το δημόσιο χρέος είχε αυξηθεί από 254,7 δισεκατομμύρια ευρώ στο τέλος του τρίτου τριμήνου του 2008 σε 314,1 δισεκατομμύρια ευρώ στο τέλος του δεύτερου τριμήνου του 2010•

7. σημειώνει ότι, ύστερα από την αίτηση της ελληνικής κυβέρνησης για χρηματοδοτική συνδρομή τον Απρίλιο του 2010, οι αγορές άρχισαν να επανεκτιμούν τα θεμελιώδη οικονομικά δεδομένα και τη φερεγγυότητα άλλων κρατών μελών της ζώνης του ευρώ και, στη συνέχεια, οι εντάσεις σχετικά με τα πορτογαλικά κρατικά ομόλογα οδήγησε γρήγορα το κόστος αναχρηματοδότησης της Πορτογαλίας σε μη βιώσιμα επίπεδα·

8. επισημαίνει ότι τα οικονομικά στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν αρχικά από την κυβέρνηση κατά τις διαπραγματεύσεις χρειάστηκε να αναθεωρηθούν·

Κάθετη αντίδραση ΕΚΤ να δεχθεί οποιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης μέχρι και το 2011

[Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο…]

17. επισημαίνει ότι η πρώτη συμφωνία του Μαΐου 2010 δεν περιλάμβανε διατάξεις για την αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους, αν και είχε προταθεί από το ΔΝΤ, το οποίο, σύμφωνα με τη συνήθη πρακτική του, θα προτιμούσε μια έγκαιρη αναδιάρθρωση του χρέους· υπενθυμίζει την απροθυμία της ΕΚΤ να εξετάσει οιαδήποτε μορφή αναδιάρθρωσης του χρέους το 2010 και το 2011 με το σκεπτικό ότι αυτό θα προκαλούσε μετάδοση των επιπτώσεων της κρίσης σε άλλα κράτη μέλη, καθώς και την άρνησή της να συμμετάσχει στην αναδιάρθρωση που συμφωνήθηκε τον Φεβρουάριο του 2012· επισημαίνει ότι, τον Νοέμβριο του 2010, η Κεντρική Τράπεζα της Ελλάδας συνέβαλε στην εντατικοποίηση της αναταραχής στην αγορά, προειδοποιώντας δημόσια τους επενδυτές ότι οι πράξεις στήριξης ρευστότητας της ΕΚΤ δεν μπορούσαν πλέον να θεωρούνται δεδομένες στην περίπτωση του ελληνικού δημόσιου χρέους• επισημαίνει ακόμη ότι η δέσμευση των κρατών μελών ότι οι τράπεζές τους θα διατηρούσαν τα ανοίγματά τους στις ελληνικές αγορές ομολόγων δεν τηρήθηκε·

Εντελώς απροετοίμαστη η ΕΕ μπροστά σε μία τεράστια πρόκληση και κάτω από φοβερή πίεση χρόνου – ωστόσο χωρίς τα Προγράμματα τα πράγματα θα ήταν χειρότερα

[Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο…]

27. διαπιστώνει ότι η ΕΕ και οι διεθνείς οργανισμοί βρέθηκαν απροετοίμαστοι για μια μεγάλης εμβέλειας κρίση δημόσιου χρέους καθώς και για τις ποικίλες εστίες και επιπτώσεις της εντός της ζώνης του ευρώ, που οφείλονται, μεταξύ άλλων, στη μεγαλύτερη χρηματοπιστωτική κρίση από το 1929· εκφράζει την απογοήτευσή του για την απουσία κατάλληλης νομικής βάσης για την αντιμετώπιση μιας τέτοιας κρίσης· αναγνωρίζει τις προσπάθειες που καταβλήθηκαν για ταχεία και αποφασιστική αντίδραση, αλλά εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι το Συμβούλιο αρνήθηκε συστηματικά να επεξεργαστεί μια μακροπρόθεσμη, ολοκληρωμένη και συστημική προσέγγιση· εκφράζει τη λύπη του για το γεγονός ότι τα διαρθρωτικά ταμεία της ΕΕ και οι ενωσιακές πολιτικές που αποσκοπούν στη μακροπρόθεσμη οικονομική σύγκλιση εντός της Ένωσης δεν έχουν αποφέρει απτά αποτελέσματα•

29. αναγνωρίζει, παρ’ όλα τα ανωτέρω, ότι η τεράστια πρόκληση την οποία αντιμετώπισε η Τρόικα καθώς εντεινόταν η κρίση ήταν πρωτοφανής, κάτι που οφείλεται μεταξύ άλλων στην κακή κατάσταση των δημόσιων οικονομικών, στην ανάγκη για διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις σε ορισμένα κράτη μέλη, στην ανεπάρκεια του ρυθμιστικού πλαισίου για τις χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο, στις μεγάλες μακροοικονομικές ανισορροπίες που σωρεύονταν επί πολλά χρόνια, καθώς επίσης στις αποτυχίες σε επίπεδο πολιτικής και σε θεσμικό επίπεδο και στο γεγονός ότι τα περισσότερα παραδοσιακά μακροοικονομικά εργαλεία, όπως η δημοσιονομική πολιτική ή η εξωτερική υποτίμηση, δεν ήταν διαθέσιμα εξαιτίας των περιορισμών της νομισματικής ένωσης και του ανολοκλήρωτου χαρακτήρα της ζώνης του ευρώ· επισημαίνει ακόμη τη σημαντική πίεση χρόνου που οφειλόταν εν μέρει στο ότι οι αιτήσεις χρηματοδοτικής συνδρομής υποβλήθηκαν κατά κανόνα σε μια στιγμή κατά την οποία οι χώρες βρίσκονταν ήδη κοντά στη χρεοκοπία και είχαν χάσει την πρόσβαση στις αγορές, ενώ επίσης χρειαζόταν να ξεπεραστούν νομικά εμπόδια, ο φόβος αποσύνθεσης της ζώνης του ευρώ ήταν υπαρκτός, υπήρχε εξόφθαλμη ανάγκη να επιτευχθούν πολιτικές συμφωνίες και να ληφθούν αποφάσεις για μεταρρυθμίσεις, η παγκόσμια οικονομία βρισκόταν σε σοβαρή κάμψη και ορισμένες χώρες που θα συνεισέφεραν στη χρηματοδοτική συνδρομή γνώριζαν ανησυχητική αύξηση του δικού τους δημόσιου και ιδιωτικού χρέους·


38. εκφράζει ικανοποίηση για το γεγονός ότι η χρηματοδοτική συνδρομή πέτυχε βραχυπρόθεσμα τον στόχο της αποφυγής μιας ανεξέλεγκτης αδυναμίας εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους που θα επέφερε εξαιρετικά σοβαρές οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις, οι οποίες πιθανώς θα ήταν χειρότερες από τις σημερινές, καθώς και δευτερογενείς συνέπειες ανυπολόγιστου μεγέθους για άλλες χώρες, και, ενδεχομένως, την αναγκαστική έξοδο χωρών από τη ζώνη του ευρώ• επισημαίνει, ωστόσο, ότι δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι αυτό δεν πρόκειται να συμβεί μακροπρόθεσμα• σημειώνει επίσης ότι η χρηματοδοτική συνδρομή και το πρόγραμμα προσαρμογής στην Ελλάδα δεν απέτρεψε ούτε μια εύτακτη χρεοκοπία ούτε τη μετάδοση επιπτώσεων της κρίσης σε άλλα κράτη μέλη, και ότι η εμπιστοσύνη της αγοράς αποκαταστάθηκε και η προσαύξηση επιτοκίων (σπρεντ) του δημόσιου χρέους άρχισε να μειώνεται μόνο όταν η ΕΚΤ συμπλήρωσε τις δράσεις που είχαν ήδη αναληφθεί με το πρόγραμμα των οριστικών νομισματικών συναλλαγών (Outright Monetary Transactions, OMT) τον Αύγουστο του 2012· εκφράζει τη λύπη του για την οικονομική και κοινωνική κάμψη που έγινε εμφανής όταν τέθηκαν σε εφαρμογή οι δημοσιονομικές και μακροοικονομικές διορθώσεις• σημειώνει ότι οι οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις θα ήταν χειρότερες χωρίς τη χρηματοδοτική και τεχνική συνδρομή ΕΕ-ΔΝΤ

πηγή smartpost

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2014

Ο ανεξάρτητος και ασυμβίβαστος άνθρωπος Αϊνστάιν

Η αξία ενός ανθρώπου θα πρέπει να εξετάζεται με βάση ότι δίνει και όχι ότι μπορεί να λάβει. Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.

Ο άνθρωπος  Αϊνστάιν (14 Μαρτίου 1879 – 18 Απριλίου 1955)
  Το βρέφος με το παράξενο κεφάλι        Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδί          Υπολοχαγοί και λοχίες           
  Η πυξίδα               Η Γεωμετρία                      Το βιολί        Ο καθηγητής δεν φοράει κάλτσες        Γέλιο
  Διάβασμα                  Σπίτι                  Εσωτερική ελευθερία           Ο θεός             Ο έρωτας                      
  Στοιχεία παραδοξότητας.         Ένας εχθρός των βεβαιοτήτων μας           Και οι αντιφάσεις

Το βρέφος με το παράξενο κεφάλι
Λίγο πριν από το μεσημέρι της 14ης Μαρτίου του 1979 η Paulin Einstein ταράχτηκε. Είχε μόλις αντικρίσει το πρώτο δικό της νεογέννητο και ένιωσε ότι γέννησε ένα παραμορφωμένο παιδί . Το  πίσω μέρους ήταν τεράστιο και μπορούσε να διακρίνει πάνω του ένα σωρό γωνίες. Καμία συμμετρία καμία σφαιρικότητα.

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα παιδί
Στον Hermann Einstein άρεσε πολύ να διαβάζει μεγαλόφωνα ποίηση, έδειχνε προτίμηση στον Heine  και στον Rilke ενώ η γυναίκα του Paulin αγαπούσε τη μουσική, έπαιζε πιάνο και ήθελε κάνοντας παιδιά να ενθαρρύνει τις μουσικές του ικανότητες. Στις 14 Μαρτίου του 1879 γέννησε ένα παιδί που του δόθηκε το όνομα Albert. O μικρός άργησε τόσο να μιλήσει που οι δικοί του νόμιζαν ότι δεν θα μιλήσει ποτέ. Οι φόβοι τους όμως διαψεύστηκαν γιατί η γέννηση της αδελφής του όταν εκείνος ήταν δυόμισι ετών τον ώθησε να αρχίσει να μιλάει. Η ΘΑΛΠΩΡΉ ΤΗΣ οικογένειας Αϊνστάιν και η ελεύθερη σκέψη τους, απαλλαγμένη από θρησκευτικές προκαταλήψεις, φαίνεται πως τόνωσαν την αυτοπεποίθηση του Αλβέρτου. Στα τέσσερα χρόνια του μπορούσε να κυκλοφορεί μόνος του στους δρόμους του Μονάχου. «Η ανεξαρτησία ήταν ήδη ριζωμένη στον χαρακτήρα του» θυμόταν αργότερα η αδελφή του η Μάγια. Παρότι του έλειπαν οι φίλοι προτιμούσε να παίζει μόνος του, κάνοντας παζλ ή  φτιάχνοντας πολυώροφα κτίρια με τα χαρτιά της τράπουλας.


Υπολοχαγοί και λοχίες
Πήγε σε δημόσιο δημοτικό σχολείο και οι δάσκαλοι δεν τον εύρισκαν ιδιαίτερα έξυπνο γιατί του έπαιρνε πάρα πολύ ώρα για να λύσει ασκήσεις. Προτιμούσε να τις εξετάζει αργά και συστηματικά παρά να απαντά αυτόματα όπως ήθελαν οι δάσκαλοί του. Η επιμονή, η υπομονή και η οργάνωση, στοιχεία καίρια για τη μετέπειτα πορεία του έκαναν από νωρίς την εμφάνισή τους.
Η παρεξήγηση έγινε ακόμα χειρότερη όταν ο Αϊνστάιν μπήκε στο Γυμνάσιο Luitpold του Μονάχου σε ηλικία δέκα ετών. «Δεν θα καταφέρεις να κάνεις τίποτα στη ζωή σου» του είπε κάποτε ο δάσκαλος των αρχαίων ελληνικών. Αργότερα έγραψε για τα μαθητικά του χρόνια: « οι δάσκαλοι στο Δημοτικό μου θύμιζαν λοχίες και στο Γυμνάσιο υπολοχαγούς».

   Οι δύο πιο ζωντανές επιστημονικές εμπειρίες που διατήρησε από τα παιδικά του χρόνια ήταν η πυξίδα και το πυθαγόρειο θεώρημα. Οι δύο αυτές εμπνεύσεις είναι σχεδόν δύο ιδανικά παραδείγματα των συμπληρωματικών όψεων των επιστημονικών φαινομένων.
Η πυξίδα
« Ένα τέτοιο θαυμασμό ένιωσα ως παιδί 5 ετών όταν ο πατέρας μου έδειξε μια πυξίδα.  Το ότι η βελόνα μπορούσε να συμπεριφέρεται με τέτοιο συνεπή τρόπο δεν ταίριαζε με τη φύση των γνωστών γεγονότων. Ακόμα θυμάμαι ότι η εμπειρία αυτή μου έκανε βαθιά και ανεξάλειπτη εντύπωση. Κάτι το βαθιά κρυμμένο θα έπρεπε να υπάρχει πίσω από τα πράγματα. Αυτά που βλέπει μπροστά του ο άνθρωπος από την παιδική του ηλικία δεν τον προκαλούν τέτοιου είδους αντιδράσεις. Δεν τον ξαφνιάζει η πτώση των σωμάτων, ο άνεμος και η βροχή ούτε το γεγονός ότι το φεγγάρι δεν πέφτει» έγραφε στα 67 του χρόνια
Paul Arthur Schlipp : Albert Einstein: Philosopher – Scientist, 1949
Η Γεωμετρία
« Σε ηλικία 12 ετών είχα μια δεύτερη θαυμαστή εμπειρία.. Ένα μικρό βιβλίο που είχε ως θέμα την Ευκλείδεια Γεωμετρία το οποίο βρέθηκε στα χέρια μου στην αρχή κάποιας σχολικής χρονιάς. Εδώ υπήρχαν προτάσεις – όπως η τομή και των τριών υψών ενός τριγώνου σε ένα μόνο σημείο - οι οποίες αν και δεν ήταν με κανένα τρόπο προφανείς μπορούσαν να αποδειχθούν με τέτοια βεβαιότητα που κάθε  αμφιβολία φαινόταν αδύνατη. Αυτή η διαύγεια και η βεβαιότητα μου προκαλούσαν μία απερίγραπτη αίσθηση.
Τα αντικείμενα τα οποία πραγματεύεται η Γεωμετρία μου φαίνονταν ότι δεν ήταν διαφορετικού τύπου από τα αντικείμενα των αισθητηριακών μας αντιλήψεων, αυτά τα οποία μπορούμε να δούμε και αγγίξουμε. Η πρωτόγονη αυτή ιδέα στηρίζεται και στο γεγονός ότι η σχέση των γεωμετρικών αντικειμένων με τα αντικείμενα της άμεσης εμπειρίας ήταν ασυνείδητα παρούσα
Paul Arthur Schlipp : Albert Einstein: Philosopher – Scientist, 1949


 Το βιολί, ο Μότσαρτ και ο Μπαχ
Από την εφηβεία του και τα φοιτητικά του χρόνια μέχρι και τη δεκαετία του 1940 που πλησίαζε τα εβδομήντα  η μουσική βρισκόταν στο επίκεντρο της δημιουργικής ζωής του Einstein και ο Μότσαρτ με το βιολί στο επίκεντρο της μουσικής του.
Στα δεκάξι του χρόνια στο κυλικείο του σχολείου σκεπτόμενος τη ρήση «η μπύρα κάνει τον άνθρωπο βλάκα και τεμπέλη»  ο Αϊνστάιν ορκίστηκε ότι θα γινόταν θεωρητικός φυσικός και ότι στο εξής δεν θα μεθούσε πια με μπίρα αλλά με Φυσική και με την Κριτική του καθαρού λόγου του Kant. Για να το γιορτάσει κάλεσε τον φίλο του  Χανς Μπίλαρντ να τον συνοδεύσει στο πιάνο σε μια σονάτα του Μότσαρτ. Αυτό που ακολούθησε έμεινε χαραγμένο για πάντα στη μνήμη του Μπίλαρντ. « Όταν το βιολί του άρχισε να τραγουδά, οι τοίχοι του δωματίου έμοιαζαν να υποχωρούν για πρώτη φορά εμφανίστηκε μπροστά μου ο πραγματικός Μότσαρτ ποτισμένος με την ελληνική ομορφιά και τις καθαρές γραμμές της ατίθασος, παιχνιδιάρικος και μεγαλειώδης».

Ο Αϊνστάιν προτιμούσε την αυστηρά δομημένη ντετερμινιστική μουσική του Μπαχ και του Μότσαρτ. Φανταζόταν τον Μότσαρτ να αρπάζει μελωδίες στον αέρα που πετούσαν αενάως στο Σύμπαν και σκεφτόταν ότι ο ίδιος δούλευε σαν τον Μότσαρτ όχι απλώς φτιάχνοντας θεωρίες αλλά ανταποκρινόμενος στη Φύση, σε μια αρμονία με το Σύμπαν. «Αυτό έχω να πω για το έργο του Μπαχ: να ακούς, να παίζεις να αγαπάς, να σέβεσαι και να κρατάς το στόμα σου κλειστό». Η μουσική του Ντεμπισί είχε γι αυτόν μια εκλεπτυσμένη πολυχρωμία . Από την άλλη έβρισκε τον Μπετόβεν πολύ μελοδραματικό, τον Ρίχαρντ Στράους προσηλωμένο στην εξωτερική όψη των πραγμάτων και είχε δηλώσει ευθαρσώς ότι «ο θεός να με συγχωρέσει αλλά ο Βάγκνερ δεν είναι του γούστου μου»
Τα γούστα του στη μουσική και στη φυσική ήταν αλληλένδετα.
Έβλεπε τις μουσικές και τις επιστημονικές αλήθειες ως πλατωνικές μορφές, τις οποίες η ανθρώπινη διάνοια καλείται να διαισθανθεί.

Ο καθηγητής δεν φοράει κάλτσες
Στα νιάτα του, γράφει ο Philip Frank,  ήταν πολύ έξυπνος και συνήθιζε να χρησιμοποιεί λογοπαίγνια. Είχε μία ακατανίκητη αίσθηση χαράς και ευθυμίας συνδυασμένη με μια βαθιά αίσθηση εσωτερικής γαλήνης και μία σχεδόν αδιαπέραστη πανοπλία επιφυλακτικότητας.
  Ο τρόπος με τον οποίο μιλούσε στους διοικούντες το Πανεπιστήμιο ήταν ο ίδιος με εκείνον με τον οποίο μιλούσε στην καθαρίστρια του εργαστηρίου.
Είχε ήδη αποκτήσει ένα εσωτερικό αίσθημα ασφάλειας. Η πίεση που συχνά τον βάραινε στα νιάτα του είχε πια φύγει. Μπορούσε πια να ντύνεται όπως ήθελε αρκεί να νιώθει άνετα και συχνά κυκλοφορούσε χωρίς να φοράει κάλτσες.
Όταν τον ρώτησαν κάποτε γιατί δεν φοράει κάλτσες παρενέβη η Helen  Dukas η γραμματέας του λέγοντας « Ο καθηγητής δεν φοράει ποτέ κάλτσες. Ακόμα κι όταν τον προσκάλεσε ο Πρόεδρος Roosevelt στον Λευκό οίκο δεν φορούσε κάλτσες».
 (Einstein, a Centenary Volume, επιμέλεια A. P. French, Heinemann, Oxford, 1979 )



Γέλιο
Η αίσθηση του χιούμορ του ήταν έκδηλη. Όταν κάποιος έλεγε ένα αστείο η αντίδρασή του ήταν πολύ ζωηρή. Το γέλιο του ανάβλυζε από τα βάθη του είναι του ήταν ένα από τα χαρακτηριστικά του που τραβούσε αμέσως την προσοχή.
Η συζήτησή  του ήταν συχνά ένας συνδυασμός αθώων αστείων και καυστικής χλεύης, έτσι που πολλοί να μην μπορούν να επιλέξουν εάν θα έπρεπε να γελάσουν ή να νιώσουν θιγμένοι. Έτσι η εικόνα που έδινε στους γύρω του ήταν κάτι  ανάμεσα στους δύο πόλους της παιδικής ευθυμίας και του κυνισμού. Εκείνο πάντως που έμενε ήταν εντύπωση ενός ζωντανού ανθρώπου η συντροφιά του οποίου άφηνε τους συνομιλητές του πλουσιότερους από την εμπειρία της.
Ήθελα να έχω την ευκαιρία να ακούω το γέλιο του το οποίο φώτιζε το   πρόσωπό του και τον έκανε να μοιάζει σαν αγόρι που διασκεδάζει με μία φάρσα.



Διάβασμα
Δεν ήταν βιβλιοφάγος. Από ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ προτιμούσε κυρίως του Ρώσους, όπως τον Ντοστογιέφσκι και τον Τολστόι.
Θαύμαζε τον Γκαντι, ου οποίου την αυτοβιογραφία διάβαζε μεγαλόφωνα στην οικογένειά του. Διάβαζε και Ηρόδοτο. Τα περισσότερα βιβλία του τα έστελναν άνθρωποι που ήθελαν να τα διαβάσει. Δεν διάβαζε σχεδόν ποτέ βιβλία που αναφέρονταν στον ίδιο.


Σπίτι
Στο γραφείο του που επικοινωνούσε κατευθείαν με την κρεββατοκάμαρα υπήρχαν μερικές όχι ιδιαίτερα αναπαυτικές καρέκλες και το τραπέζι στο οποίο εργαζόταν. Υπήρχαν και αρκετά φυτά. Οι τοίχοι ήταν γεμάτοι ράφια, στα περισσότερα υπήρχαν βιβλία, ορισμένα φιλοξενούσαν και τη δισκοθήκη του.
Στους τοίχους ήταν κρεμασμένες λίγες φωτογραφίες και χαλκογραφίες. Ένα σκίτσο του Γκάντι, μια φωτογραφία της μητέρας και μία της μοναδικής αδελφής του. Είχε φέρει μαζί του και τρεις χαλκογραφίες των τριών φυσικών που θαύμαζε ιδιαίτερα. Του Νεύτωνα, του Φαρανταίη και του Μάξγουελ. Αυτά σε συνδυασμό με την απόλυτη απλότητα των υπόλοιπων χώρων έδιναν στο διαμέρισμα μια αίσθηση γαλήνης και απομόνωσης ταυτόχρονα.
Μια άλλη γκάμα εντυπώσεων κυμαινόταν από την εντύπωση ενός ανθρώπου που συνέπασχε βαθιά και με ένταση για τη μοίρα κάθε αγνώστου ως την εντύπωση ενός ανθρώπου που σε πλησιέστερη επαφή αποτραβιόταν στο καβούκι του.

Εσωτερική ελευθερία

Ποτέ του δεν είχε ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ.  Ακόμα και σε μεγάλη ηλικία  ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΕ, ανεξάρτητα μάλιστα από τις καιρικές συνθήκες ή κυκλοφορούσε με ποδήλατο. Το καλοκαίρι πήγαινε στη θάλασσα όπου μπορούσε να ασχοληθεί με την αγαπημένη του ΙΣΤΙΟΠΛΟΪΑ . Ενίοτε κυκλοφορούσε χωρίς να φοράει κάλτσες, απέφευγε τις κοσμικές εμφανίσεις, πάλευε την ούτως ή άλλως υπαρκτή  ματαιοδοξία του και του άρεσε να κάθεται σε μια γωνιά και να καπνίζει  πίπα;
Δεν ανήκε σε κανέναν θεσμό, σε καμία ΧΩΡΑ ούτε καν στα μέλη της οικογένειάς του.
Απολάμβανε πολύ τη συντροφιά ορισμένων διαλεχτών ατόμων και      διατηρούσε μια τεράστια και τακτική αλληλογραφία με ανθρώπους κάθε είδους, αλλά έδινε την εντύπωση ότι η Σκέψη του και η ύπαρξή του ήταν αλλού.  Είχε απόλυτη συνείδηση της κατάστασής του, όπως και του παράδοξου της απόλυτης ανάγκης του για απομόνωση και της συνεπαγόμενης μοναξιάς


ο Θεός

Αν και παρέμεινε συνεπής αγνωστικιστής, σε ότι αφορά κάθε είδους πίστη σε κάποιον Θεό, αναφερόταν συχνά και φιλικά στον «ΘΕΟ» τον οποίο πολλές φορές αποκαλούσε Γέροντα. Με αυτή την έννοια  «ο Θεός» αντιπροσώπευε τις έλλογες συνδέσεις, τους νόμους που διέπουν τη λειτουργία του Σύμπαντος. Jeremy Bernstein: Einstein 2th edition, 1973

« Η κύρια πηγή των σημερινών αντιπαραθέσεων μεταξύ Θρησκείας και Επιστήμης  βρίσκεται στην έννοια ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΘΕΟΣ. Στόχος της Επιστήμης είναι η διατύπωση γενικών κανόνων που καθορίζουν τις αλληλεξαρτώμενες έννοιες για τα αντικείμενα μέσα στον χώρο και στον χρόνο. Όσο περισσότερο ένας άνθρωπος διαποτίζεται από την εύρυθμη κανονικότητα των όσων συμβαίνουν, τόσο πιο στέρεη γίνεται η πεποίθηση ότι δεν υπάρχει χώρος για αίτια διαφορετικής φύσεως. Γι αυτόν ούτε η κυριαρχία της ανθρώπινης βούλησης ούτε η κυριαρχία της θεικής βούλησης υφισταται ως ΑΙΤΙΑ των φυσικών γεγονότων.
Βέβαια το δόγμα ενός προσωπικού Θεού Ο ΟΠΟΙΟΣ ΠΑΡΕΜΒΑΙΝΕΙ ΣΤΙΣ ΦΥΣΙΚΕΣ ΔΙΕΡΓΑΣΙΕΣ δεν θα μπορέσει ποτέ να καταρριφθεί, με την πλήρη σημασία της λέξης, από την Επιστήμη διότι το δόγμα αυτό μπορεί πάντα να καταφεύγει στους χώρους εκείνους στους οποίους δεν έχει ακόμα εδραιωθεί η επιστημονική γνώση. Στη σφαίρα της θρησκείας ανήκει η ΠΙΣΤΗ ότι οι κανόνες που διέπουν τον κόσμο της ανθρώπινης ύπαρξης είναι έλλογοι, ότι αυτός ο κόσμος μπορεί να γίνει κατανοητός με τη σκέψη. Δεν μπορώ να φανταστώ έναν πραγματικό επιστήμονα δίχως τη βαθιά αυτή πίστη.
Philip Frank:Einstein: His Times and Life, New York, ed. Alfed Knopf, 1947


ο Έρωτας
Ένας από τους ελάχιστους λόγους που έκαναν τον Αϊνστάιν να βγαίνει από τον «μικρό κόσμου του»  ήταν οι γυναίκες. Εκείνες τον έβρισκαν ελκυστικό στην όψη και η έλξη αυτή μεγάλωνε από την ανέμελη συμπεριφορά του, το ξεχωριστό και παθιασμένο στυλ που είχε στο βιολί και αργότερα βέβαια, το θρυλικό μυαλό του. Όπως είπε μια φίλη του αργότερα ‘ήταν το είδος της αντρικής ομορφιάς που ειδικά  στις αρχές του εικοστού αιώνα έκαιγε καρδιές»  ( Antonina Valentin, 1954,  Einstein : A Biography )
 Όταν σπούδαζε στο Πανεπιστήμιο  ερωτεύτηκε τη μοναδική φοιτήτρια του τμήματος τη Μίλεβα Μάριτς, τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του σέρβικής καταγωγής και γυναίκα με ισχυρή θέληση. Ένα παράξενο ζευγάρι. Εκείνος γεροδεμένος και φαινομενικά εξωστρεφής, η Μίλεβα του έφθανε μέχρι τον ώμο κούτσαινε εξ αιτίας της φυματίωσης που είχε περάσει στα παιδικά της χρόνια και είχε μια αύρα σλάβικης μελαγχολίας. Ήταν όμως πολύ όμορφη με εντυπωσιακά μάτια  και μαύρα μαλλιά. Η κόρη τους η Λίζερλ γεννή8ηκε χωρίς ακόμα να έχουν παντρευτεί. Το 1903 παντρεύτηκαν και έκαναν δύο παιδιά ακόμα. Τον Χανς Άλμπερτ και τον Έντουαρντ. Γι α αρκετά χρόνια ήταν ερωτευμένοι τρελά. Αντάλλασσαν γράμματα γεμάτα πάθος που περιείχαν όμως και σκέψεις για ι τη φυσική. Τα γράμματα αυτά αποκαλύφθηκαν από μια δισέγγονή τους το  1986 σε μια τραπεζική θυρίδα στο Λος Άντζελες και εκδόθηκαν με τη μορφή βιβλίου. Αλβέρτος Αϊνστάιν : Τα ερωτικά γράμματα. Ο ενθουσιασμός για τη δουλειά του και ο έρωτάς του για τη Μίλεβα διαπλέκονται μέσα στα γράμματα αυτά. Στα πρώτα χρόνια της ερωτικής τους σχέσης ήταν εκείνος που την είχε ανάγκη, μια γυναίκα τέσσερα χρόνια μεγαλύτερή του που ήταν σύμβουλος εμψυχωτής, παιδαγωγός και υποστηρικτής του. Καθώς όμως προχωρούσε η σχέση η Μίλεβα επισκιαζόταν όλο και περισσότερο από τον εραστή της και στα χρόνια ακολούθησαν η Μίλεβα ήταν απόλυτα εξαρτημένη από τον άνδρα της, ένα οικονομικό και συναισθηματικό φορτίο. Η σχέση τους γνώρισε κρίση. Πολύ αργότερα ο Αϊνστάιν έγραψε γι αυτήν «ήταν σκυθρωπή και κυκλοθυμική και γενικά πολύ ψυχρή και καχύποπτη με όποιον με πλησίαζε με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο».

Το 1912 ο Αϊνστάιν, 33 ετών, παντρεμένος ακόμα με τη Μίλεβα έγινε εραστής της  Έλσας Λόβενταλ . Η Έλσα τον ανακούφιζε από την κυκλοθυμικότητα της Μίλεβα. Για να προλάβει όμως τα αναπόφευκτα προβλήματα ο Αϊνστάιν  διέκοψε γρήγορα τον δεσμό τους αλλά η Έλσα επέμεινε. Ένα χρόνο αργότερα  άρχισε  να της στέλνει ερωτικά γράμματα σαν αυτά που έγραφε στη Μίλεβα όταν ήταν νέος. Τελικά  το 1919 ο γάμος με τη  Μίλεβα διαλύθηκε. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Έλσα και εκείνη τον φρόντιζε για πολλά χρόνια. Στα μέσα της δεκαετίας του 1920 ο  Αϊνστάιν, 45 περίπου χρονών, ήταν πια μία  παγκόσμια διασημότητα  και ήταν τότε που διαπίστωσε ότι η έλξη που ασκούσε στις γυναίκες είχε αυξηθεί κατακόρυφα. Με αρκετά  φαρδιές πλάτες, σχετικά καλοδιατηρημένος, φημισμένος για την τεράστια ευφυία του ήταν μία φιγούρα εντυπωσιακή.


 Στοιχεία παραδοξότητας.

Η σκέψη του Αϊνστάιν – η μεγαλοφυία του οποίου συνίσταται και στο ότι μπορεί να ξεσκεπάζει τις ασυμμετρίες τον φυσικών νομών να βρίσκει λύσεις για τα παράδοξα και να ενοποιεί τις αντιτιθέμενες καταστάσεις  - είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την προσωπικότητά του, η οποία περιέχει στοιχεία παραδοξότητας. Γέρο - σοφός και ταυτόχρονα ζωηρός έφηβος ,  άθεος και συγχρόνως με έναν δικό του τρόπο θρήσκος, μοναχικός αλλά και δημόσιο πρόσωπο ορθολογιστής αλλά και εμπιστευόμενος την προσωπική του διαίσθηση, προσφέρεται για το παιχνίδι της μυθοποίησης για τη δημιουργία μιας εικόνας η  οποία αμέσως θα παραπέμπει και στην αντίθετή της.             
Gerald Holton



Ένας επικίνδυνος εχθρός των βεβαιοτήτων μας

Ο Αϊνστάιν υπήρξε θύμα μια σειράς από υποψίες από και εξονυχιστικές εξετάσεις για τον ρόλο του και για την προσωπικότητά του . Κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου πολέμου ορισμένοι Γάλλοι αντισημίτες είχαν έντεχνα υπογραμμίσει την γερμανο - εβραϊκή καταγωγή του και η υπογράμμιση της καταγωγής του δεν έπαψε να κάνει την εμφάνισή της ποτέ. Άλλοι πάλι τον κατηγορούσαν για σνομπισμό ενώ ορισμένοι χαρακτήριζαν τη Θεωρία της Σχετικότητας ως ένα καθαρά διανοητικό κατασκεύασμα. Και δυστυχώς γι αυτούς είχαν σπεύσει να κοινοποιήσουν τους χαρακτηρισμούς λίγο πριν αρχίσουν η μια μετά την άλλη να έρχονται οι πειραματικές επιβεβαιώσεις της θεωρίας του. Αργότερα επιχείρησαν να του αποδώσουν την πατρότητα  της ατομικής βόμβας . Τέλος με τη συγκατάθεση της Μίλεβα Μάριτς επεδίωξαν να αποδώσουν σε αυτήν την μητρότητα της Σχετικότητας. Τελευταίο χρονολογικά επεισόδιο είναι οι ψίθυροι στα σαλόνια ότι ο Αϊνστάιν ήταν τρελός και με αυτό θα μπορούσαν να εξηγηθούν όλα.
Γιατί άραγε τόσος φθόνος για έναν άνθρωπο που ενίοτε κυκλοφορούσε χωρίς να φοράει κάλτσες, απέφευγε τις κοσμικές εμφανίσεις, πάλευε τη ματαιοδοξία του και του άρεσε να κάθεται σε μια γωνιά και να καπνίζει  πίπα;    Μήπως επειδή κρέμασε σοβαρά ερωτηματικά κάτω από τα προφανή με τα οποία έχουμε μεγαλώσει; Μήπως επειδή αμφισβήτησε τις βεβαιότητες πάνω στις οποίες εδράζεται η λαϊκή σοφία, τις ποικίλες βεβαιότητες που μεταβιβάζονται από γενιά σε γενιά και οι οποίες συντηρούν τον κοινωνικό σεβασμό προς την ιερότητα της ορθολογικής    σκέψης; Το ότι Η ΜΑΖΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΝΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΙΣΟΔΥΝΑΜΗ ΕΝΕΡΓΕΙΑ , το ότι ο χρόνος μπορεί να  διαστέλλεται και να σμίγει με τον χώρο, είναι ιδέες που πριονίζουν το κλαδί στο οποίο στηρίζονται ( ή μήπως ταλαντεύονται ; )  ο κοινός νους και η «υγιής» σκέψη. Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν γίνεται ένας επικίνδυνος εχθρός των κοινωνικών βεβαιοτήτων και πρέπει να πληρώσει: το τίμημα είναι να μείνει περιθωριακός για πάντα. Και εκείνο που επείγει είναι να μυθοποιηθεί από την κορυφή ως τα νύχια μέσα από τη φωτογραφία που τον δείχνει να βγάζει έξω τη γλώσσα, μέσα από τον εγκέφαλό του που θα ανατεθεί για έρευνα στην ανατομία προς έρευνα είτε μέσα από την εξίσωση που ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΘΕΙ ΜΑΓΙΚΗ


Και οι αντιφάσεις
Ωστόσο όπως όλοι οι άνθρωποι είχε κι εκείνος τις αντιφάσεις του. Αν παρακολουθήσει κανείς τη διαδρομή του μετά το 1920 εύκολα μπορεί να διακρίνει έναν άνθρωπο που είχε την τάση να αναζητεί  θεμελιώδεις Αρχές , κάποιες δηλαδή ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ στις οποίες θα μπορούσε να στηριχτεί.
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΤΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ, ΤΩΡΑ -  ΓΙΑ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΠΙΟ ΠΕΡΑ - ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΒΑΣΙΖΕΤΑΙ ΣΕ ΑΝΑΝΤΙΡΡΗΤΕΣ ΒΕΒΑΙΟΤΗΤΕΣ.

Το  αναλλοίωτο της ταχύτητας του φωτός, η ισοδυναμία μάζας και ενέργειας, η ισοτιμία επιτάχυνσης και βαρύτητας και η Αρχή της Αιτιότητας ήταν μερικές μόνο από αυτές.


Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

Όλι Ρεν: Όλοι ξέρουμε τις δυσκολίες του πρώτου Μνημονίου λόγω μη συνενόησης των πολιτικών δυνάμεων


Μπορεί τα ελληνικά ΜΜΕ να έχουν ξεχάσει ότι ο Αντώνης Σαμαράς υπήρξε ο μεγαλύτερος συκοφάντης της εθνικής προσπάθειας του πρώτου Μνημονίου και να μας τον παρουσιάζουν ως «μεταρρυθμιστή» και «πυλώνα σταθερότητας» αλλά οι Ευρωπαίοι δεν ξεχνούν.

Πώς να ξεχάσουν εξάλλου τον άνθρωπο που την ώρα που η χώρα βρισκόταν με το ένα πόδι εκτός Ευρωζώνης δήλωνε ότι μπορούσε να μηδενίσει το έλλειμμα σε ελάχιστο χρόνο; Πώς να ξεχάσουν αυτόν που έκλεινε το μάτι στους Αγανακτισμένους τονίζοντας ότι «συναίνεση στο λάθος» δεν δίνει;

Πριν από λίγο λοιπόν, η αντιπρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου κ. Άννυ Ποδηματά έγραψε στο fb τα εξής ενδιαφέροντα:

Για τους έχοντες ...κοντή μνήμη, ο Αντιπρόεδρος της Κομισιόν, Επίτροπος Οικονομικών και Νομισματικών Υποθέσεων Όλι Ρεν, βάζει τα πράγματα στη θέση τους σε σχέση με το τί συνέβη στην Ελλάδα την πρώτη περίοδο της κρίσης. Είπε λοιπόν πριν από λίγα λεπτά στην Ολομέλεια του ΕΚ, στη συζήτηση της Έκθεσης για τις τρόικες:

-Πριν από 4 χρόνια η ελληνική οικονομία ήταν σε ελεύθερη πτώση και ο κίνδυνος κατάρρευσης ήταν ορατός, ενώ μηχανισμοί δεν υπήρχαν.
-Τα προγράμματα δεν ήταν η αρχή της κρίσης αλλά η αρχή της επίλυσης της κρίσης.
-Όλοι γνωρίζουμε τις δυσκολίες του προγράμματος στην Ελλάδα, κυρίως του πρώτου προγράμματος, λόγω έλλειψης συνεννόησης των πολιτικών δυνάμεων και λόγω των αντιστάσεων διαφόρων ειδών συμφερόντων.


Οι Ευρωπαίοι βλέπετε έχουν τις ιδεοληψίες τους αλλά έχουν και μνήμη και δεν χαρίζονται και σε κανέναν...Ας το έχουμε υπόψιν...

Ναρκοπέδιο ο νόμος για τις τράπεζες

ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΕΧΕΙ ΑΠΟΡΙΕΣ ΓΙΑΤΙ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΚΑΙ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΞΕΧΩΡΙΣΤΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΝΑ ΒΡΙΖΟΥΝ ΞΑΦΝΙΚΑ τον ΓΙΩΡΓΟ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ...

Ως ζήτημα άμεσης προτεραιότητας τόσο από την κυβέρνηση όσο και από την τρόικα αντιμετωπίζεται η αλλαγή του θεσμικού πλαισίου για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και τη σταδιακή επιστροφή τους στον ιδιωτικό τομέα. Η ανάγκη αλλαγής του θεσμικού πλαισίου, που «πάγωσε» προ μηνών, όταν η τρόικα έθεσε βέτο στο σχέδιο νόμου που επεξεργάστηκε το υπ. Οικονομικών προκειμένου να υπάρχει πλήρης εικόνα για τη χρήση του 2013 και τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών, επανέρχεται πλέον με ένταση, καθώς αφενός αποτελεί προαπαιτούμενο για την ολοκλήρωση της αξιολόγησης, αφετέρου αποτελεί προϋπόθεση για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών και την είσοδο στην ελληνική αγορά, έπειτα από πολλά χρόνια, ισχυρών funds που φέρονται έτοιμα να επενδύσουν στην Eurobank. Ωστόσο, η διαδικασία αλλαγής του θεσμικού πλαισίου μέσα από τη Βουλή αποτελεί δοκιμασία για την κυβέρνηση.

Κυβερνητικές πηγές εκτιμούσαν χθες πως η προώθηση του νέου θεσμικού πλαισίου, μέσω νομοσχεδίου το οποίο θα περιλαμβάνει και την κάλυψη του ΤΧΣ προκειμένου να διαθέσει μετοχές τραπεζών σε τιμές χαμηλότερη από εκείνη που έχει υπολογιστεί με βάση τα κεφάλαια τα οποία έχει διαθέσει για την εκάστοτε τράπεζα, «δεν μπορεί να περιμένει μέχρι τις ευρωεκλογές», ωστόσο η υλοποίηση του σχετικού σχεδιασμού κάθε άλλο παρά εύκολη μοιάζει. Και τούτο διότι παρά το επιχείρημα ότι το ΤΧΣ θα καλύψει όποιες πρόσκαιρες απώλειες από τη μελλοντική αύξηση της τιμής των μετοχών που θα εξακολουθήσει να κατέχει, η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μπορεί να αποτελέσει αιτία κυβερνητικής περιδίνησης.

Ηδη από χθες ο ΣΥΡΙΖΑ προειδοποίησε για τη σκληρή στάση που θα κρατήσει, αμφισβητώντας ευθέως τα αποτελέσματα των stress tests που δημοσιοποίησε η Τράπεζα της Ελλάδος. Την ίδια στιγμή, η ανοικτή αντιπαράθεση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ δημιουργεί προϋποθέσεις ατυχήματος, καθώς ο κ. Γ. Παπανδρέου είχε επιμείνει, τόσο ως πρωθυπουργός όσο και μετέπειτα, ότι η ανακεφαλαιοποίηση θα έπρεπε να γίνει με κοινές μετοχές, ακόμη κι αν αυτό συνεπάγετο την αυτόματη «έκπτωση» των τραπεζικών διοικήσεων, εκδοχή που εν τέλει δεν υιοθετήθηκε.

Καθώς ο δρόμος της απλής μη συμμετοχής του ΤΧΣ στην αύξηση μετοχικού κεφαλαίου δεν διασφαλίζει, στην περίπτωση της Eurobank, τα συμφέροντα του Δημοσίου, θα πρέπει να υπάρξει αλλαγή του νομοθετικού πλαισίου από τη Βουλή. Και υπό το πρίσμα της σοβούσας αντιπαράθεσης μεταξύ των κ. Ευ. Βενιζέλου και Γ. Παπανδρέου, αλλά και της σκληρής κριτικής που αναμένεται να ασκήσουν ο ΣΥΡΙΖΑ και η ελάσσων αντιπολίτευση, αυτή η κοινοβουλευτική μάχη μπορεί να αποτελέσει ναρκοπέδιο. Είναι ενδεικτικό ότι κυβερνητικοί παράγοντες δεν έκρυβαν χθες τον προβληματισμό τους για το ενδεχόμενο «επανάστασης» εκ μέρους του πρώην πρωθυπουργού και «παπανδρεϊκών στελεχών» (σ.σ. ο κ. Παπανδρέου είχε καταψηφίσει και την παράταση στις άδειες των τηλεοπτικών σταθμών) δημιουργώντας συνθήκες κρίσης στην κυβέρνηση, λίγες εβδομάδες πριν από τις κάλπες.

Οι διαβουλεύσεις στο εσωτερικό της κυβέρνησης αναμένεται να εντατικοποιηθούν με την επιστροφή του κ. Γ. Στουρνάρα στην Αθήνα με στόχο να υπάρξει άμεση κατάληξη για το επόμενο βήμα, ενώ ήδη αναζητούνται συμβιβαστικές λύσεις προκειμένου το ΤΧΣ να διατηρήσει περί το 50% της Eurobank, προσδοκώντας σε μεσομακροπρόθεσμη κάλυψη των απωλειών.

πηγή

Σχετικό άρθρο εδώ

Τρίτη, 11 Μαρτίου 2014

Για αυτό δεν θέλανε στο περιθώριο τον Παπανδρέου;

Δεν ξεχνώ.
Ας το υπενθυμίζω σε όλους λοιπόν:

27/01/2012
Όλο και περισσότερες διαρροές και ρεπορτάζ έρχονται στα ΜΜΕ ότι από το επερχόμενο πακέτο για την κεφαλοποίηση των τραπεζών το δημόσιο θα πάρει ως αντάλλαγμα κοινές μετοχές ΑΝΕΥ ψήφου. Με λίγα λόγια το ελληνικό δημόσιο δεν πρόκειται να «κρατικοποιήσει» τις τράπεζες αυτή την κρίσιμη στιγμή, αλλά αντίθετα θα αφήσει τους τραπεζίτες να κάνουν παιχνίδι κανονικά με τα χρήματα του ευρωπαίου και όχι μόνο πια φορολογούμενου. Αυτή ήταν σαφέστατα και η αιτία που «φαγώθηκε» ο Παπανδρέου άρον άρον τον Νοέμβριο με τις ευχές όλου του τραπεζικού συστήματος.

Εδώ τώρα το ζήτημα δεν είναι ότι χαρίζουμε τα λεφτά στις τράπεζες. Είναι ότι μετά από όλα αυτά τα τραγικά πολιτικά δρώμενα και αφού αποδεδειγμένα έχουμε δει την υπόθεση της Proton Bank και πως τα χρήματα του καταθέτη- φορολογούμενου πήγαιναν σε προσωπικές καταθέσεις τραπεζιτών στο εξωτερικό, έρχεται ο Βενιζέλος με τον Παπαδήμο και τους υπόσχονται αμνηστία. Για όλα αυτά που θα έπρεπε να είχε ελέγξει ο Πεπόνης και ο Μουζακίτης με την αρωγή του Υπουργείου Οικονομικών. Αντίθετα τώρα όλα θα καλυφθούν μια χαρά. Με τις ευλογίες της κυβέρνησης, της τρόικα και του ΔΝΤ. Οι τραπεζίτες πρέπει να πανηγυρίζουν και όλοι μας μα όλοι μας να λυπούμαστε.

Τώρα ξέρουμε γιατί φαγώθηκε άρον άρον ο Παπανδρέου. Για τις τράπεζες.

Το ΠΑΣΟΚ πρέπει να σταθεί υπέρ της προγραμματικής του θέσης και των δηλώσεων του Παπανδρέου για δημόσιο έλεγχο στις τράπεζες. Αλλιώς; Η φωνή λαού, οργή Θεού, η χέσε μέσα πάλι!


Συμπέρασμα: το χέσε μέσα και πάλι προσπαθούν να το καλύψουν με καινούργια «κινήματα» με τα παλιά «ήθη»… πότε «58», πότε ξεραμένη «ελιά», τα τσιράκια των τραπεζιτών- εφοπλιστών- καναλαρχών στην πολιτική δηλαδή. Τα πρόσωπα μπορεί και να αλλάξουν, ο σκοπός παραμένει ο ίδιος: για τα συμφέροντα… ρε Γαμώ’το…

Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2014

Το γραφείο του Γ. Παπανδρέου απαντά στα διλήμματα του ΠΑΣΟΚ

Το γραφείο του Γ. Παπανδρέου απαντά στα διλήμματα του ΠΑΣΟΚ

Σχόλιο Γιώργου Ελενόπουλου - με αφορμή ερωτήσεις δημοσιογράφων σχετικά με τα ρεπορτάζ περί "πολιτικής σταθερότητας":

Η σταθερότητα της Ελλάδας διασφαλίζεται με πολιτικές, επιλογές και αποφάσεις, που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και τις ανάγκες της χώρας.

Η ιστορία και γι' αυτό, είναι αμείλικτη, γιατί αποκαθιστά την αλήθεια. Και λέει, ότι:

Ο Γιώργος Παπανδρέου, έπραξε ό,τι ήταν δυνατόν για να διασφαλίσει την σταθερή πορεία της χώρας, όταν όλοι οι άλλοι -με πρώτους εκείνους που είχαν την ευθύνη γιατί την οδήγησαν στο χείλος της καταστροφής-, ήταν είτε απόντες, είτε απέναντι και πάντως τότε, μόνον για την σταθερότητα της χώρας δεν ενδιαφέρονταν.

Προέταξε το συμφέρον της χώρας, διασφαλίζοντας την ομαλή της πορεία. Το εθνικό έναντι του προσωπικού συμφέροντος.

Ανέλαβε την ευθύνη, αντί να την μεταβιβάσει με ψευτοδιλήμματα σε άλλους, και προασπίστηκε τη χώρα αντί να την εκθέσει σε κινδύνους, την ώρα μάλιστα, που ήταν ανοιχτές και απαιτούσαν υλοποίηση μείζονες αποφάσεις, όπως αυτή για την μεγαλύτερη διαγραφή χρέους που έγινε ποτέ - και βεβαίως, την ώρα που ουδείς μιλούσε για συνεννόηση, ούτε είχε διάθεση για συναινέσεις, που προφανώς δεν ευνοούσαν τις μικροκομματικές στρατηγικές τους.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, θα μπορούσε, είτε πριν από την υπογραφή του προγράμματος προσαρμογής, είτε το καλοκαίρι του 2011, ακόμη και το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου, να οδηγήσει τη χώρα σε εκλογές, χωρίς να υπολογίσει την ζημιά που θα έκανε στην πορεία της χώρας. Τότε που αντιμέτώπιζε την δημαγωγία και τον λαϊκισμό της αντιπολίτευσης που κορυφωνόταν, μαζί και τα ΜΜΕ που μιλούσαν για κάθε τι άλλο εκτός από την ανάγκη σταθερότητας στη χώρα.
Θα μπορούσε να το πράξει, αν σκεφτόταν την προσωπική του πορεία.

Δεν το έπραξε. Δεν εξέθεσε τη χώρα στον κίνδυνο μιας χρεοκοπίας.

Η σταθερότητα όπως και τότε, έτσι και σήμερα, μετά και από τις μεγάλες θυσίες των Ελλήνων, απαιτεί απαντήσεις στα πραγματικά διακυβεύματα που πρέπει να αντιμετωπίσει η χώρα, ο Ελληνικός λαός.

Ακόμη και αυτό το δήθεν δίλημμα "μνημόνιο - αντιμνημόνιο" σε λίγο θα αποτελεί παρελθόν.

Όχι όμως και η οριστική σωτηρία της χώρας που είναι απόλυτα συνδεδεμένη με την εκ βάθρων αλλαγή της. Γιατί το πραγματικό δίλημμα αυτό ήταν. Εάν θα χρεοκοπούσε ή όχι η χώρα.

Η σταθερότητα σήμερα διασφαλίζεται κάθε μέρα, από την αποφασιστικότητά μας να κατανοήσουμε τις πραγματικές αιτίες της κρίσης.
Το γιατί φτάσαμε στο χείλος του γκρεμού.
Και τη συλλογική μας βούληση να δώσουμε τις πρέπουσες απαντήσεις σε αυτά τα διακυβεύματα. Ωστε να μην γυρίσουμε πίσω.

Όχι με δήθεν διλήμματα, που μόνον τον Γιώργο Παπανδρέου δεν αφορούν.

Αλλά με πολιτικές και επιλογές που εμβαθύνουν τη δημοκρατία, με δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις και μεγάλες αλλαγές που υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και τις πραγματικές ανάγκες της χώρας, βάζουν τέλος στα κακώς κείμενα και το πελατεικό κράτος, ρίχνουν φως στις σκοτεινές διαδρομές που διαμορφώνουν οι πελατειακές σχέσεις με τα πάσης φύσεως συμφέροντα και κατεστημένα. Με πολιτικές που εμπεδώνουν την ευνομία, την κοινωνική συνοχή, την κοινωνική δικαιοσύνη, κράτος δικαίου και επιτρέπουν την αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και του πλούτου της χώρας, ώστε να μην βρεθούμε ποτέ πια όμηροι, εξαρτημένοι από δανειστές και ξένες δυνάμεις. Έτσι ώστε, να διασφαλίζουμε δουλειές και όχι δουλείες.


Όλα αυτά δηλαδή, που επιχείρησε μεσούσης της κρίσης να αντιμετωπίσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, αναλαμβάνοντας την ευθύνη, προτάσσοντας το εθνικό, απέναντι στο παραταξιακό ή προσωπικό συμφέρον.

Παρασκευή, 7 Μαρτίου 2014

Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου σχετικά με τη Συνδιάσκεψη για την κεντροαριστερά


Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε σήμερα το βράδυ τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Ευάγγελο Βενιζέλο, με τον οποίο συζήτησαν, ενόψει και της προγραμματισμένης για αύριο και μεθαύριο Συνδιάσκεψης, τις εξελίξεις στον χώρο της κεντροαριστεράς.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, τόνισε ότι, είναι απολύτως αναγκαία η ανασυγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης, με την κινητοποίηση όλων των υγιών δημιουργικών και παραγωγικών δυνάμεων του τόπου, των δυνάμεων της προόδου, του δημοκρατικού σοσιαλισμού και της δημοκρατικής αριστεράς. Για το λόγο αυτό απαιτούνται σχετικές πρωτοβουλίες.
Πρωτοβουλίες, που εδράζονται σε ανοιχτές στην κοινωνία συμμετοχικές διαδικασίες.
Αυτές που εγγυώνται την ενότητα της Παράταξης στη βάση αρχών και αξιών. Της δημοκρατίας, της ισονομίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης, της ελευθερίας, για τις οποίες αγωνίστηκαν και αγωνίζονται πολίτες που πίστεψαν ότι, η Ελλάδα μπορεί πολύ καλύτερα. Πολίτες που απέρριψαν τον στείρο μικροκομματισμό και τον πολωτικό λόγο της δεξιάς και αριστερής συντήρησης.
Πρωτοβουλίες που θα τιμήσουν όσους πίστεψαν και στήριξαν το ΠΑΣΟΚ στην πιο δύσκολη στιγμή της Πατρίδας.
Όταν κλήθηκε να σηκώσει το βάρος για να μη χρεοκοπήσει η χώρα.
Όταν πήρε ριζοσπαστικές αποφάσεις για να χτυπηθούν πρακτικές του πολιτικού συστήματος, όπως της πελατειακής λαφυραγώγησης του κράτους.
Όταν δρομολόγησε βαθιές προοδευτικές μεταρρυθμίσεις, που πρέπει να αντέξουν στον χρόνο.
Είναι αυτή η μαγιά των αγωνιστών που θα συμβάλλουν καθοριστικά στην ανασυγκρότηση της μεγάλης Δημοκρατικής Παράταξης.
Ο Γιώργος Παπανδρέου, εξέφρασε τη θέλησή του να συνεχίσει να αγωνίζεται με όλες του τις δυνάμεις για την εμβάθυνση της Δημοκρατίας και την αλλαγή της χώρας με μεγάλες δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις, που θα υπηρετούν το δημόσιο συμφέρον και θα απαντούν στα μεγάλα διακυβεύματα που αντιμετωπίζει η Ελλάδα και η Ευρώπη.
Ωστόσο, το διακύβευμα στο οποίο έχει χρέος να ανταποκριθεί η Δημοκρατική Παράταξη, ούτε με την αυτοκατάργηση του ΠΑΣΟΚ μπορεί να επιτευχθεί, ούτε με συνεννοήσεις μεταξύ προσώπων, κινήσεων και ομάδων, όπως συνέβη στην πορεία προς την Συνδιάσκεψη, παρά τις καλές προθέσεις πολλών στην προσπάθεια αυτή.

Ως εκ τούτου, ο Γιώργος Παπανδρέου, ευχαρίστησε τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ για την πρόσκλησή του να παραβρεθεί στην Συνδιάσκεψη και τον ενημέρωσε ότι, δεν θα συμμετάσχει σε αυτήν.

«Ήταν διέξοδος το δημοψήφισμα» δηλώνει σε συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ»,ο Γ. Παπανδρέου


Της απόφασής του, τον Οκτώβριο του 2011, για τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στην Ελλάδα, υπεραμύνεται ο πρώην πρωθυπουργός της Ελλάδας, Γιώργος Παπανδρέου, σε σημερινή εκτενή συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Ντερ Στάνταρντ», που περιστρέφεται, σχεδόν αποκλειστικά, γύρω από αυτό το θέμα. Όπως σημειώνει, με την εξαγγελία δημοψηφίσματος ήθελε να δώσει στους Έλληνες την ευκαιρία να αποφασίσουν οι ίδιοι, καθώς είχε προηγηθεί το δεύτερο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής που είχε συμφωνηθεί τότε για τα 130 δισεκατομμύρια ευρώ, προβλέποντας νέες περικοπές σε μισθούς και συντάξεις και παραίτηση των τραπεζών από τις αξιώσεις τους απέναντι στο κράτος.

 Εκτός αυτών, υποστηρίζει, υπήρχαν πολλοί πολίτες που θεωρούσαν το πρόγραμμα τρομακτικό και πολλές ακραίες ομάδες που καταπολεμούσαν τις μεταρρυθμίσεις κατεβαίνοντας στους δρόμους και ισχυριζόμενες πως αντιπροσωπεύουν τον πληθυσμό, ενώ ο ίδιος θεωρούσε τις μεταρρυθμίσεις ως σωστές, και αν προέκυπτε ένα «ναι», προσθέτει, κανείς δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι η πολιτική επιβάλλεται από το εξωτερικό. Κατά την άποψή του, έπρεπε να δοθεί στους πολίτες το δικαίωμα να εκφραστούν κατά αυτής της πορείας και ένα δημοψήφισμα θα ήταν σημαντικό και για την οικονομία, καθώς οι τότε συζητήσεις ως προς το αν η Ελλάδα θέλει τις μεταρρυθμίσεις ή θα εγκαταλείψει το ευρώ, προκαλούσε ανασφάλεια στις επιχειρήσεις και με ένα «ναι» θα αποσαφηνιζόταν η υπόθεση.

Ο πρώην πρωθυπουργός αναφέρεται αναλυτικά στους λόγους που τον οδήγησαν στην απόσυρση της εξαγγελίας δημοψηφίσματος μόλις τέσσερις ημέρες αργότερα, τονίζοντας πως αρκετοί από τους Ευρωπαίους πολιτικούς ηγέτες είχαν εκφράσει δημόσια την έκπληξή τους μετά την εξαγγελία, κάτι που ενίσχυσε τους δικούς του αντιπάλους στην Ελλάδα, όπου η αντιπολίτευση δεν ήθελε τη διεξαγωγή του, καθώς θα της ήταν δύσκολο να καταστήσει πλέον μόνον υπεύθυνο για την κατάσταση τον ίδιο. Υπήρχαν, όπως αναφέρει, δυνάμεις τόσο στο εξωτερικό όσο και στην Ελλάδα που δεν ήταν υποστηρικτικές και αυτό του προκάλεσε ζημιά μέσα στο ίδιο το κόμμα του, και επειδή για ένα δημοψήφισμα ήταν απαραίτητη η απόφαση της Βουλής, βρέθηκαν ξαφνικά βουλευτές που ανακοίνωναν ότι δεν θα υποστήριζαν τη διεξαγωγή του και άρα προέκυπτε κίνδυνος απώλειας της κυβερνητικής πλειοψηφίας και ως εκ τούτου προκήρυξης εκλογών, με τα πάντα να πηγαίνουν χαμένα.

Στη συνέχεια αναφέρεται στη μετάβασή του στις Κάννες για να αποσπάσει την υποστήριξη των G-20, όπου ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί ήταν αντίθετος και η καγκελάριος Άγκελα Μέρκελ μάλλον θετική, ενώ δεν τον υποστήριξαν στις δημόσιες δηλώσεις τους και αν τον είχαν υποστηρίξει δεν θα είχε προκύψει κανένα πρόβλημα, υπογραμμίζει. Όπως επισημαίνει, είχε ενημερώσει τον πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζοσέ Μανουέλ Μπαρόζο, τον επικεφαλής του Eurogroup Γιούνκερ και μέλη της κυβέρνησης Σαρκοζί ότι εξετάζεται σοβαρά το ενδεχόμενο ενός δημοψηφίσματος, ενώ, όπως σημειώνει, στα τέλη Σεπτεμβρίου του 2011 είχε μια προσωπική συζήτηση στο Βερολίνο και με την κ. Μέρκελ, που μπορεί να μην της τηλεφώνησε μία ημέρα πριν την εξαγγελία του, αλλά δεν είχε βέβαια και μια τέτοια υποχρέωση ως πρωθυπουργός της Ελλάδας.

Σύμφωνα με τον πρώην πρωθυπουργό, οι δηλώσεις Σαρκοζί στις Κάννες προκάλεσαν στην Ελλάδα την εντύπωση ότι το δημοψήφισμα θα αφορούσε την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ, όμως δεν επρόκειτο για κάτι τέτοιο, διότι το ερώτημα προς τους πολίτες θα ήταν εάν δέχονταν τους όρους για την ευρωπαϊκή βοήθεια. Όταν ο ίδιος επέστρεψε στην Αθήνα, συνεχίζει, η συζήτηση στα ΜΜΕ περιστρεφόταν μόνον γύρω από το ερώτημα, γιατί χρειάζεται το δημοψήφισμα εφόσον κανείς δεν θέλει να εγκαταλείψει το ευρώ, δηλαδή είχε ήδη γίνει η ζημία.


Σε σχέση με την τρόικα, ο Γιώργος Παπανδρέου, σημειώνοντας πως της έχει παραχωρηθεί εξ ολοκλήρου η εξουσία, τονίζει πως απαιτείται στην ΕΕ περισσότερος δημοκρατικός έλεγχος, ωστόσο αυτό δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα με τα προγράμματα. Και αυτό διότι, όπως διευκρινίζει, το 2011 έπρεπε η διαπραγμάτευση των τεχνικών λεπτομερειών του να γίνει με 17 κοινοβούλια, με 17 κυβερνήσεις, με τρεις θεσμούς και με τις τράπεζες, κάτι εξαιρετικά περίπλοκο, που εξέλισσε το παραμικρό ερώτημα σε πολιτική διαμάχη, δηλητηριάζοντας την ατμόσφαιρα μεταξύ των χωρών και δημιουργώντας εθνικιστικές, ακόμη και ρατσιστικές τάσεις. Ο ίδιος ελπίζει πως δεν έχουν αποτύχει τα προγράμματα εξυγίανσης, ωστόσο παραδέχεται ότι πολλά έχουν γίνει στραβά και θεωρεί ότι για τις χώρες της περιφέρειας, όπως η Ελλάδα και η Πορτογαλία, εκτός από τις περικοπές, χρειάζεται ένα πρόγραμμα τόνωσης, όπως συνέβη στις ΗΠΑ. Για παράδειγμα, όπως προσθέτει, θα μπορούσαν να εκδοθούν ευρωπαϊκά ομόλογα για να χρηματοδοτηθούν με αυτά «πράσινες επενδύσεις» και να προσφέρονταν προγράμματα για τους ανέργους κατά το πρότυπο του «Εράσμους», διότι, όπως καταλήγει στη συνέντευξή του, «είναι προτιμότερο να έλθει ένας άνεργος Έλληνας στην Αυστρία και να μάθει κάτι το καινούριο, από το να κάθεται άπραγος στην Ελλάδα».

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2014

Γιώργος Α. Παπανδρέου: Η Κυβέρνηση έχει μία μόνο επιλογή. Να πάρει την απόφασή της πίσω.


Ανακοίνωση Γραφείου Τύπου του Γ. Παπανδρέου για τη τοποθέτηση νέου Προέδρου στα ΕΛΠΕ:

Η απόφαση της κυβέρνησης να τοποθετήσει Πρόεδρο στα Ελληνικά Πετρέλαια, τον κ. Γιάννη Παπαθανασίου, είναι μιά ακόμη απόφαση που έρχεται να προστεθεί σε μιά σειρά άλλων απαράδεκτων αποφάσεων, οι οποίες προκαλούν εντονότατο προβληματισμό ως προς τη στόχευσης τους, αλλά και αγανάκτηση, καθώς έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τις επίπονες προσπάθειες των Ελλήνων πολιτών, για να βγει η χώρα από τη κρίση και να αλλάξουν τα κακώς κείμενα.
Βεβαίως, το ζήτημα δεν είναι ο κ. Παπαθανασίου.
Είναι οι αντιλήψεις, οι νοοτροπίες και οι συμπεριφορές που επικράτησαν στη διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων επί των ημερών της κυβέρνησης Καραμανλή, με αποτέλεσμα τη δημιουργία ελλειμμάτων και τη διόγκωση του χρέους, τα ψευδή στατιστικά στοιχεία των δημοσιονομικών μεγεθών και βεβαίως, την αναξιοπιστία της χώρας διεθνώς, όλα αυτά δηλαδή, που οδήγησαν τη χώρα στην κρίση.
Ο κ. Παπαθανασίου, με τις επιλογές του και τις αποφάσεις του ως Υπουργός Οικονομικών, συνέβαλε σε αυτήν την καταστροφική πολιτική.
Μια πολιτική, που έπληξε το δημόσιο συμφέρον και δεν σεβάστηκε τα χρήματα των Ελλήνων πολιτών.
Σε αντίθεση με την διαφάνεια που προσπάθησε – παρά τις δυσκολίες λόγω της κρίσης -, να εμπεδώσει η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Όπως, για παράδειγμα, στην διαχείριση και την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων, με την διαμόρφωση σαφούς ρυθμιστικού περιβάλλοντος, με την εισαγωγή διαφανών κανόνων και διαδικασιών, που διασφαλίζουν τον πλούτο της χώρας και επιβάλλουν καθαρούς όρους στην αξιοποίηση του, κάτι που όλοι σήμερα αποδέχονται, παρά την σκόπιμη, αν και φαιδρή συνωμοσιολογία που αναπτύχθηκε.
Η κυβέρνηση Καραμανλή, της οποίας τελευταίος Υπουργός Οικονομικών ήταν ο κ. Παπαθανασίου, παρέδωσε έλλειμμα κοντά στο 16%, ενώ λίγα μόλις εικοσιτετράωρα πριν από τις εκλογές του 2009, με δική του ευθύνη, η αρμόδια Ελληνική Αρχή ενημέρωνε επισήμως την Eurostat, πως το έλλειμμα θα ανέρχονταν σε μόλις 6%.
Παρέδωσε χρέος διπλάσιο από αυτό που παρέλαβαν οι κυβερνήσεις Καραμανλή.
Κατέστησε τη χώρα διεθνώς αναξιόπιστη, με τα ψευδή στατιστικά στοιχεία, ενώ παράλληλα απέκρυπτε συνειδητά, μαζί με τον τότε πρωθυπουργό, την αλήθεια σχετικά με την κατάσταση της οικονομίας από τον Ελληνικό λαό.
Υπενθυμίζεται ότι, πλέον, τα πραγματικά στοιχεία των δημοσιονομικών μεγεθών, φέρουν την υπογραφή του σημερινού Πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά, στην εισηγητική έκθεση του περσινού προϋπολογισμού και την ψήφο του τότε Πρωθυπουργού, Κώστα Καραμανλή, κατά την ψήφιση του προϋπολογισμού.
Σήμερα, η κυβέρνηση, με την επιλογή της, επιχειρεί να οδηγήσει στη σιωπή της λήθης τις πραγματικές αιτίες της κρίσης, τους υπεύθυνους που με τις πράξεις τους έσπρωξαν τη χώρα στο χείλος μιας εθνικής καταστροφής και μαζί, να επιβραβεύσει ό,τι και όποιους έσπρωξαν την Ελλάδα στην ομηρία των δανειστών της.
Και είναι αδιανόητο, ότι το ΠΑΣΟΚ, ως κυβερνητικός εταίρος, επέτρεψε να υπάρξει αυτή η επιλογή. Το ΠΑΣΟΚ, που σήκωσε μόνο του το βάρος της αντιμετώπισης της κρίσης που άλλοι προκάλεσαν – και στη συνέχεια, ανερυθρίαστα, όχι μόνον ήταν απόντες αλλά και στέκονταν απέναντι στις προσπάθειες της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ.
Αν η κυβέρνηση κατανοεί τη σημασία της επιλογής της αλλά παρά ταύτα αδιαφορεί για αυτό, φέρει τεράστιες πολιτικές και ηθικές ευθύνες, οι οποίες πρέπει να της καταλογιστούν.
Αν δεν κατανοεί τη σημασία της επιλογής της, τότε εκθέτει τη χώρα σε νέους κινδύνους και έχουμε όλοι χρέος να την προειδοποιήσουμε.
Σε κάθε περίπτωση, δείχνει ότι αδιαφορεί για τους κόπους και τις θυσίες των Ελλήνων. Αναπαράγει αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές του παρελθόντος.

Έχει μόνον μία επιλογή. Να πάρει πίσω την απόφασή της.

πηγή ΕΔΩ