«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2013

Αναλυτική απάντηση Παπανδρέου για Μνημόνιο, δημοψήφισμα, βιβλίο Θαπατέρο

Από το γραφείο Τύπου του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, με αφορμή δημοσιεύματα που ακολούθησαν την προδημοσίευση του βιβλίου του πρώην πρωθυπουργόυ της Ισπανίας Χοσέ Θαπατέρο, δημοσιεύθηκε το παρακάτω αναλυτικό κείμενο του Γιώργου Ελενόπουλου:

Τις τελευταίες ημέρες γράφτηκαν και ακούστηκαν πολλά, σχετικά με την κρίσιμη περίοδο του Νοεμβρίου του 2011. Βεβαίως, ο δημόσιος λόγος επεκτάθηκε και σε άλλες περιόδους στις οποίες κυριάρχησαν σημαντικά γεγονότα, τα οποία συνδέονται με την πορεία της χώρας κατά την κρίση.

Ο καθένας παρουσιάζει τα πράγματα από την δική του σκοπιά. Είναι θεμιτό. Ωστόσο, όταν κανείς έχει την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας, οφείλει να αναζητήσει όλα τα πιθανά σενάρια για την λύση του προβλήματος, αλλά με μια προϋπόθεση, να λάβει υπόψη τα πραγματικά δεδομένα και τις υπάρχουσες δυνατότητες.

Μάλιστα, για αυτό το δεύτερο, τις δυνατότητες, θα ήταν καλό να πούμε ότι, χρειάστηκε να πάμε ακόμη πιο κει, καθώς υπήρξε ανάγκη να δημιουργήσουμε κάτι εκ του μηδενός. Τον μηχανισμό στήριξης. Για τη στήριξη μιας χώρας που λόγω της εκτόξευσης του ελλείμματος το 2009, είχε γίνει στόχος αφόρητων πιέσεων από τις διεθνείς χρηματαγορές. Το βέβαιο είναι ότι, κανείς δεν μπορεί να παίζει με την τύχη μιας ολόκληρης χώρας, με το μέλλον ενός λαού, πόσο μάλλον όταν έχει την ευθύνη να πάρει αποφάσεις για μια χώρα και έναν λαό.

Έχοντας αυτά υπόψη, ας δούμε ποια ήταν τα θέματα που τέθηκαν:

Πρώτον, το δημοψήφισμα.

Κατ' αρχάς, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε γιατί δεν έγινε δημοψήφισμα κάποια άλλη στιγμή, για παράδειγμα πριν από την υπογραφή του μνημονίου, όπως έχουν κάποιοι υποστηρίξει.

Τότε λοιπόν,

- Δεν υπήρχε κανένα απολύτως χρονικό περιθώριο ούτε για εκλογές ούτε για δημοψήφισμα, μπροστά στην αδήριτη εθνική ανάγκη να αποφευχθεί το ολοκαύτωμα της βίαιης χρεοκοπίας το Μάιο του 2010. Πολύ απλά, δεν θα προλαβαίναμε να στήσουμε τον Μηχανισμό, πριν χρεοκοπήσουμε.

Αρκεί να υπενθυμίσουμε ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός: η εκταμίευση της πρώτης δόσης του Μηχανισμού Στήριξης στην Ελλάδα, μετά από όλες τις απαραίτητες διαδικασίες έγκρισης (ΕΕ και ΔΝΤ), ολοκληρώθηκε μόλις στις 18 Μαΐου 2010 το μεσημέρι. Λίγες μόνο ώρες πριν από τη λήξη του ομολόγου των 8,5 δισ. στις 19 Μαΐου 2010.

Χωρίς την εκταμίευση της πρώτης δόσης, θα οδηγούμασταν στη βίαιη χρεοκοπία της χώρας. Πότε, λοιπόν, θα μπορούσαν να χωρέσουν χρονικά οι εκλογές ή το δημοψήφισμα;

- Η κυβέρνηση είχε νωπή λαϊκή εντολή, αυτή των εκλογών του Οκτωβρίου 2009. Η διαχείριση της ελληνικής κατάστασης άρχισε να βγαίνει εκτός ελέγχου, λόγω της αναβλητικότητας της ΕΕ και των επίμονων επιθέσεων των διεθνών αγορών, από τις αρχές Μαρτίου 2010.

- Δεδομένου ότι, στα μέσα Μαΐου του 2010 η χώρα θα αντιμετώπιζε αξεπέραστο πρόβλημα εξυπηρέτησης του χρέους της, από τη στιγμή που τα spreads δανεισμού από τις αγορές καθίσταντο κάθε μέρα και πιο απαγορευτικά, αυτό σήμαινε ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου είχε στη διάθεσή της μόνο δύο - τρεις μήνες για να πείσει την ΕΕ να δημιουργήσει μηχανισμό στήριξης που θα κάλυπτε το τεράστιο πρόβλημα δανειοδότησης του ελληνικού χρέους. Το γεγονός ότι αυτό τελικά επετεύχθη και στήθηκε σε σύντομο χρόνο - που δεν έχει ιστορικό προηγούμενο για τα δεδομένα της ΕΕ - ο Μηχανισμός Στήριξης, ο οποίος εξασφάλισε στην Ελλάδα το ιλιγγιώδες ποσό των 110 δισ. και μάλιστα, σε μία συντηρητικοκρατούμενη ΕΕ που στην αρχή δεν ήθελε να δώσει ούτε σεντ και θεωρούσε μια τέτοια πράξη παραβίαση της Συνθήκες του Μάαστριχτ, συνιστά ιστορική και σωτήρια για τη χώρα ελληνική επιτυχία.

- Προκήρυξη εκλογών ή διενέργεια δημοψηφίσματος θα συνεπαγόταν εκείνη τη στιγμή απαγορευτική απώλεια τεράστιου - και εξαιρετικά πολύτιμου - διαπραγματευτικού χρόνου.

- Και κάτι  εξίσου σημαντικό: παρότι το Σύνταγμα του 1975 προέβλεπε την δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος, αυτό θα μπορούσε να γίνει μόνο εάν υπήρχε νόμος που θα εξειδίκευε την εφαρμογή αυτής της Συνταγματικής πρόβλεψης. Κάτι που καμία Βουλή έως τότε δεν είχε κάνει. Άρα δημοψήφισμα για να πραγματοποιηθεί θα χρειαζόταν να ψηφιστεί ένας εφαρμοστικός νόμος, ιδιαίτερης βαρύτητας, απαιτώντας αξιόλογο χρόνο που δεν υπήρχε.
Αυτή την  νομοθετική υποχρέωση υλοποίησε τελικά η Κυβέρνηση Παπανδρέου το καλοκαίρι του 2011.

Γιατί, λοιπόν, δημοψήφισμα στα τέλη του 2011;

Γιατί υπήρξαν μια σειρά από γεγονότα που συνέβαλαν στη διαμόρφωση ενός κλίματος που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σχεδόν έκρυθμο.

Στις αρχές της Άνοιξης του 2011, και ενώ μέχρι τότε η εφαρμογή του προγράμματος προσαρμογής δέχεται τα εύσημα εχθρών και φίλων και η Ελλάδα εξασφαλίζει ευνοϊκότερους όρους αποπληρωμής των δανείων της στη Σύνοδο Κορυφής του Μαρτίου, οι αποφάσεις Μέρκελ - Σαρκοζί στη Ντοβίλ στα τέλη του 2010, σχετικά με τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα σε μελλοντικές αναδιαρθρώσεις χρέους κρατών -  μελών, πυροδοτούν εκ νέου την αντίδραση των αγορών. Το αποτέλεσμα είναι να επεκταθεί το πρόβλημα και σε άλλες χώρες και τα σπρέντ να εκτοξευθούν και πάλι στα ύψη τόσο για την Ελλάδα, όσο και για άλλες χώρες της Ευρωζώνης.

Τότε συνειδητοποιούν (ΕΚΤ, Ευρωπαϊκή Επιτροπή και ΔΝΤ) ότι, η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να δανειστεί αυτόνομα από τις αγορές το 2012, όπως είχε προγραμματιστεί. Άρα θα χρειαζόταν νέο πρόγραμμα η χώρα μας, νέα βοήθεια, αλλά και νέα προσέγγιση στην κρίση που περνά η Ευρωζώνη.

Παράλληλα, στην ΕΕ και στις διεθνείς αγορές η φημολογία, η αρθρογραφία αλλά και επίσημες δηλώσεις κάποιων αξιωματούχων, ανοίγουν διάπλατα το ενδεχόμενο να φύγει η Ελλάδα από το Ευρώ. Αυτή η φημολογία αντί να σταματήσει, εντείνεται.

Το αποτέλεσμα ήταν να δημιουργηθεί ακόμα μεγαλύτερη ανασφάλεια στην Ελλάδα αλλά και οικονομική δυσπραγία λόγω της παύσης επενδύσεων, του ακόμη μεγαλύτερου περιορισμού της ρευστότητας από το τραπεζικό σύστημα καθώς και της φυγής κεφαλαίων από τους καταθέτες.

Σε αυτή την δύσκολη καμπή ξεκινούν μεγάλες διαδηλώσεις, ενώ στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, ορισμένοι βουλευτές, μέλη της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, προχωρούν σε δηλώσεις που πυροδοτούν το κλίμα νευρικότητας.

Το Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα κινδυνεύει να μην περάσει από το Ελληνικό Κοινοβούλιο, πράγμα που θα στερούσε από την Ελλάδα τη δυνατότητα να αρχίσει τη μεγάλη και δύσκολη διαπραγμάτευση για την ελάφρυνση του χρέους της, ενώ θα κυριαρχούσε και το σενάριο GREXIT (εξόδου της Ελλάδας από την Ευρωζώνη).

Ο Γιώργος Παπανδρέου απευθύνεται στον τότε αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης και νυν Πρωθυπουργό, προτείνοντας συνεργασία με συγκεκριμένο πλαίσιο. Αξιοποιώντας τη σημαντική πλειοψηφία στην τότε Βουλή, να προχωρήσουν σε βαθιές τομές -από το πολιτικό σύστημα μέχρι την αντιμετώπιση κατεστημένων συμφερόντων- που εμπόδιζαν την πρόοδο στην Ελλάδα.
Δηλαδή, συμφωνία για μια σειρά πολιτικές, με συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα και με συζήτηση για τα πρόσωπα που θα μπορούσαν να υπηρετήσουν αυτές τις πολιτικές, κυρίως μεγάλες μεταρρυθμίσεις, ώστε να συγκροτηθεί κυβέρνηση συνεργασίας. Ο Γιώργος Παπανδρέου, τονίζει ότι, εφόσον υπάρξει κατάληξη σε όλα αυτά, τότε ο ίδιος μπορεί να συζητήσει ακόμη και το ενδεχόμενο να τοποθετηθεί άλλος πρωθυπουργός. Δυστυχώς, ο κ. Σαμαράς, το μόνον που κάνει, είναι δια των συνεργατών του να διαμορφώσει στα Μέσα Ενημέρωσης κλίμα παραίτησης του Πρωθυπουργού. Μια πρωτοβουλία που θα μπορούσε να οδηγήσει σε θετική για την χώρα εξέλιξη, δυναμιτίζεται.

[Στο σημείο αυτό, αν και το έχουμε πει πολλές φορές, αξίζει να σημειωθεί ότι:
Μια κυβέρνηση συνεργασίας, με αυτό το πλαίσιο, θα είχε μια σειρά από θετικές επιπτώσεις. Η συνεργασία θα διαμόρφωνε πεδίο συναίνεσης, θα μπορούσαν να προχωρήσουν και με μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, που με τη σειρά τους θα είχαν ευεργετικά αποτελέσματα και στα δημόσια οικονομικά (για παράδειγμα, ένα δίκαιο, αποτελεσματικό, διάφανο φορολογικό σύστημα), με κατάληξη να ελαφρυνθεί το βάρος από το πεδίο των όποιων οριζόντιων μέτρων, που ταλανίζουν τους πολίτες. Παράλληλα, θα είχαμε κερδίσει περισσότερο από ενάμιση χρόνο και δεν θα είχαν επιβαρυνθεί οικονομικά οι πολίτες με βαρύτερα μέτρα. Θα δινόταν και περισσότερος χώρος στην ανάπτυξη. Αλλά, και θα είχε ανοίξει ανεπίστρεπτα πλέον ο δρόμος για την ανατροπή των κακοδαιμονιών του πελατειακού κράτους. Αυτό δεν θα πρέπει να διαφεύγει ποτέ της προσοχής μας, γιατί ακόμη και σήμερα αυτή η ανάγκη είναι πρωτεύουσα.

Πολύ περισσότερο, που με τις θυσίες του Ελληνικού λαού, βρισκόμαστε κοντά στην επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, το οποίο μεν μπορεί να μην αποτελεί πανάκεια, αλλά μετά βεβαιότητας μπορεί να αξιοποιηθεί από τη χώρα, προκειμένου έστω και τώρα, παρά τον χρόνο που χάθηκε, να συνεχιστούν οι μεταρρυθμίσεις που είχαν ξεκινήσει, έναντι των όποιων μέτρων πλήττουν τους πολίτες.

Μάλιστα, και οι εταίροι μας οφείλουν να κατανοήσουν ότι, έχουν υποχρέωση μετά από αυτές τις εξελίξεις να πράξουν το αυτονόητο και να δώσουν τον απαραίτητο χρόνο για μεταρρυθμίσεις και μεγάλες αλλαγές. Με τον τρόπο αυτό, εκτός των άλλων, πέρα από τα καλά λόγια που εκφράζουν για τις προσπάθειες του Ελληνικού λαού, θα τις επιβραβεύσουν και εμπράκτως, δείχνοντας ότι, ενδιαφέρονται πραγματικά για τους Έλληνες.

Αυτή η ανάγκη επισημαίνεται συνεχώς από τον Γιώργο Παπανδρέου στις παρεμβάσεις του σε όλο τον κόσμο. Μεταρρυθμίσεις και αλλαγές παντού και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Και καλό είναι να τονιστεί ότι, όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται αυτήν την αναγκαιότητα, ακόμη και κάποιοι που μέχρι χθες δεν βρίσκονταν κοντά σε αυτήν την προοδευτική αντίληψη.]

Να επανέλθουμε όμως στα δεδομένα της τότε περιόδου.

Ακολουθεί ο ανασχηματισμός της κυβέρνησης και στα τέλη του καλοκαιριού η διαπραγμάτευση με την τρόϊκα, που αντιμετωπίζει προβλήματα, παρά το ότι αργότερα καθίσταται δυνατόν να διευρυνθεί η αρχική απόφαση του καλοκαιριού για ελάφρυνση του χρέους, από λίγο περισσότερα από 20 δισ., στα περίπου 100 δισ. Ευρώ.

Η εθνική επιτυχία της Συμφωνίας των Βρυξελλών του Οκτωβρίου του 2011, που προέβλεπε νέο πακέτο στήριξης με πολύ ευνοϊκούς όρους αποπληρωμής και χωρίς ιστορικό προηγούμενο ελάφρυνση χρέους για την Ελλάδα, απορρίπτεται μαζικά από τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα.

Το κλίμα παραμένει τεταμένο και ξεφεύγει από κάθε όριο ανήμερα της εθνικής επετείου της 28ης Οκτωβρίου.
Το ΠΑΣΟΚ και πάλι σηκώνει μόνο του το βάρος της ευθύνης εφαρμογής του δύσκολου προγράμματος. Που όμως, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά τις μεταρρυθμίσεις, προϋποθέτει ευρύτατη εθνική συναίνεση.

Όμως, η πόρτα της συνεργασίας και της απαραίτητης εθνικής συνεννόησης για να εφαρμοστεί η Συμφωνία των Βρυξελλών, έχει κλείσει με ευθύνη Σαμαρά. Μοναδική διέξοδος η διενέργεια ενός δημοψηφίσματος, καθώς μέχρι τότε η ΝΔ παρέμενε δήθεν αρνητής του μνημονίου.

Ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει την απόφασή του, για την οποία είχε προϊδεάσει από το καλοκαίρι όλους τους θεσμικούς Ευρωπαίους παράγοντες, όπως και ηγέτες μεταξύ των οποίων και την Καγκελάριο Μέρκελ.

Με την απόφαση του Γιώργου Παπανδρέου δεδομένη, οδηγούμαστε στη συνάντηση των Καννών, την παραμονή της συνεδρίασης του G20.

Στη συνάντηση, ο Γιώργος Παπανδρέου ενημερώνει για τις λεπτομέρειες της απόφασή του. Η αντίδραση Σαρκοζί, για τους δικούς του λόγους, είναι έντονη, αλλά δεν υπήρξε ο παραμικρός υβριστικός σχολιασμός εκ μέρους του. Η Μέρκελ πιο ψύχραιμη κατανοεί και στηρίζει την πρόταση. Σημειώνεται, επειδή είδαν το φως της δημοσιότητας διάφορα αβάσιμα και εκτός πραγματικότητας στοιχεία, ότι στη συνάντηση αυτή δεν παρίσταται ο Χ. Θαπατέρο.

Το ερώτημα του Δημοψηφίσματος; Ναι ή όχι στη συμφωνία - η εφαρμογή της οποίας εγγυάται την παραμονή μας στο Ευρώ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, επιμένει στην απόφασή του. Γνωρίζει ότι, το ζήτημα αυτό θα επηρεάσει ολόκληρη την Ευρώπη. Έτσι κι αλλιώς από την πρώτη στιγμή που ξέσπασε η κρίση, είχε τονίσει προς τους εταίρους μας ότι, το πρόβλημα δεν αφορά μόνον την Ελλάδα αλλά συνολικά την Ευρώπη. Αλλά είναι η ώρα της αλήθειας για όλους.

Πιστεύει ότι, με τα δεδομένα που υπήρχαν, με την παντελή απουσία πολιτικής συναίνεσης και σωφροσύνης - κάτι που δημιουργούσε ακόμα μεγαλύτερη δυσπιστία στους εταίρους μας και στις αγορές -, οι πολίτες έπρεπε να αποφασίσουν για το συγκεκριμένο, θεμελιώδες ζήτημα. Μόνο έτσι θα μπορούσε να διασφαλιστεί η εφαρμογή της Συμφωνίας των Βρυξελλών. Με μία ξεκάθαρη απόφαση των Ελλήνων πολιτών, πέρα από μικροκομματικά παιχνίδια και υπολογισμούς.

Οι εκλογές δεν θα μπορούσαν να δώσουν διέξοδο, καθώς όλοι, πέραν της κυβέρνησης, παρέμεναν στις αδιέξοδες θέσεις που είχαν διατυπώσει. Όλοι θα απέφευγαν να απαντήσουν ευθέως στο θεμελιώδες ερώτημα: “αν αποδέχονται τη Συμφωνία με ό,τι αυτή μας διασφαλίζει σε ευρωπαϊκό επίπεδο ή την απορρίπτουν όποιες και αν είναι οι συνέπειες”. Όλοι θα οχυρωνόντουσαν πίσω από μία Παράταξη και μία Κυβέρνηση που έκανε το εθνικό της καθήκον, για να την πετροβολούν εκ του ασφαλούς.

Η ώρα όμως απαιτούσε μια συγκεκριμένη και ξεκάθαρη απάντηση. Αφού το πολιτικό σύστημα αδυνατούσε να διαμορφώσει συνθήκες συναίνεσης, ο λόγος έπρεπε να δοθεί στους πολίτες.

Ήταν η ώρα να μιλήσει ο κάθε Έλληνας πολίτης.
Να ορίσει ο ίδιος την πορεία της χώρας.

Με όλα αυτά ξεκαθαρισμένα μέσα του, ο Γιώργος Παπανδρέου, δεν υποχωρεί και η συνάντηση των Καννών ολοκληρώνεται με αυτό το δεδομένο.

Μέρκελ και Σαρκοζί, στις δηλώσεις τους μετά τη συνάντηση μιλούν και αυτοί με δεδομένο το ότι θα γίνει δημοψήφισμα. (παρότι ο Σαρκοζί δίνει τη δική του ερμηνεία στο ερώτημα του δημοψηφίσματος).

Το δημοψήφισμα δεν θα πραγματοποιηθεί, αλλά μετά την ιλιγγιώδη στροφή Σαμαρά σε σχέση με τη Συμφωνία των Βρυξελλών, σχηματίζεται κυβέρνηση συνεργασίας.
Μια κυβέρνηση συνεργασίας για να στηριχθεί η Συμφωνία των Βρυξελλών.
Μια κυβέρνηση συνεργασίας που θα μπορούσε να σχηματιστεί νωρίτερα αν ο κ. Σαμαράς είχε συμφωνήσει.

Και δεν θα πραγματοποιηθεί το δημοψήφισμα, γιατί συνέτρεξαν μια σειρά λόγοι.
Ορκισμένοι εχθροί των εταίρων μας, που ξιφουλκούσαν εναντίον του μνημονίου, μετατρέπονται ξαφνικά σε θιασώτες του, τονίζοντας ότι ο Παπανδρέου οδηγεί τη χώρα στην καταστροφή. Αρκετά μέσα Ενημέρωσης και "ενδιαφερόμενοι" πάσης φύσεως, υπερασπίζονται ό,τι μέχρι εκείνη την ώρα ύβριζαν.

Ακόμη και ο οπαδός των δημοψηφισμάτων κατά το παρελθόν, Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, εκφράζει τη διαφωνία του. Κατά τα λοιπά, υπερασπίζεται τους πολίτες. Όμως, με αυτή του τη στάση, δεν επιδεικνύει σεβασμό, ούτε και εμπιστοσύνη στην κρίση τους.

Όλα αυτά δυναμιτίζουν το κλίμα, ενώ εκτός της δήλωσης του Ευάγγελου Βενιζέλου, στην οποία αναφέρθηκε ο ίδιος και πριν λίγες μέρες, μικρός αριθμός μελών της Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ, αλλά ικανός για να μην επιτρέψει την έγκρισή της από τη Βουλή, δεν συναινεί στην πρόταση για δημοψήφισμα και διατυπώνει δια δημοσίων δηλώσεων την διαφωνία αυτή. Γίνεται έτσι φανερό, ότι η πρόταση για δημοψήφισμα δεν είχε υπό τις συνθήκες που διαμορφώθηκαν δυνατότητα υλοποίησης.

Έτσι χάνεται μια ευκαιρία να αποφασίσουν οι πολίτες, όπως θέλει και η δημοκρατία, επί ενός μείζονος σημασίας ζητήματος για το μέλλον της χώρας και της Ελληνικής κοινωνίας.
Χάθηκε και μια ευκαιρία να ξεκαθαριστούν οριστικά μια σειρά από μυθοπλασίες, πίσω από τις οποίες ακόμη και σήμερα κάποιοι κρύβονται και συνεχίζουν να ομιλούν άκοπα και βεβαίως, ανεύθυνα.
Ένα "ναι" στο δημοψήφισμα θα έστελνε ένα διπλό μήνυμα στους δύσπιστους εταίρους μας: ο Ελληνικός λαός υπεύθυνα αναλαμβάνει την ευθύνη των μεγάλων μεταρρυθμίσεων και πια δεν υπάρχουν περιθώρια για εικασίες περί της εξόδου της Ελλάδας από το ΕΥΡΩ. Ένα μήνυμα που θα έφερνε σιγουριά και ταχύτερα αποτέλεσμα από την εφαρμογή του προγράμματος - αποφεύγοντας και κόστος και χρόνο που χάθηκε με τις εκλογικές μάχες που ακολούθησαν.

Ένα "όχι" στο ερώτημα του δημοψηφίσματος θα είχε συνέπειες, αλλά θα ήταν κυρίαρχη απόφαση του Ελληνικού λαού και άρα σεβαστή από όλους.

Και σε κάθε περίπτωση, ας σταματήσουμε να υποτιμούμε την ικανότητα του Ελληνικού λαού να παίρνει σωστές αποφασίσεις για καίριας σημασίας ζητήματα.

Μόνο, που μαζί με όλα αυτά αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά, ότι το πραγματικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει και η Ελλάδα, πέραν του δημοσιονομικού, και η Ευρώπη, πέραν των συστημικών αδυναμιών του Ευρώ και των θεσμικών αδυναμιών της ΕΕ, είναι η Δημοκρατία. Για τη χώρα μας προσθέτως, οι κακοδαιμονίες του πελατειακού κράτους.

Δεύτερον, το μνημόνιο.

Ας ξεκαθαρίσουμε εξ´ αρχής ότι, η κρίση, δεν αφορά μόνον την Ελλάδα, αλλά συνολικά την Ευρώπη και βεβαίως, περισσότερο τις χώρες που βρίσκονται σε προγράμματα προσαρμογής, όπως η Πορτογαλία και η Ιρλανδία ή ακολουθούν αυστηρά μέτρα λιτότητας, όπως η Ισπανία και η Ιταλία. Αλλά επίσης, ας ξεκαθαρίσουμε ότι, δεν είναι ίδιες όλες οι περιπτώσεις.

Με πιο απλά λόγια, η Ισπανία είχε πρόβλημα με τον τραπεζικό της τομέα, ως αποτέλεσμα της κρίσης στην αγορά ακινήτων. Δεν είχε παραβιάσει τις προβλέψεις του Συμφώνου Σταθερότητας, αντιθέτως ήταν υπόδειγμα σύμφωνα με τα κριτήριά του. Η Ελλάδα είχε βαθύτερο πρόβλημα, που αφορούσε συνολικά τα δημόσια οικονομικά της. Υπενθυμίζεται ότι, πρόβλημα αντίστοιχο με της Ισπανίας -τραπεζικού τομέα- είχαν και οι δύο χώρες του Βορρά, Ιρλανδία και Ισλανδία. Μιλάμε επομένως, για εντελώς διαφορετικές περιπτώσεις.

Επίσης, η Ελλάδα, παρουσίασε μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα δύο βαρύτατα συμπτώματα της κρίσης.
Το πρώτο, αφορούσε αυτά τα ίδια τα δημόσια οικονομικά που είχαν ως αποτέλεσμα να μην υπάρχει δυνατότητα χρηματοδότησης της χώρας, από τα τέλη του 2009 - αρχές του 2010.
Το δεύτερο, αφορούσε την έλλειψη εμπιστοσύνης αλλά και την επίθεση των αγορών στο Ευρώ μέσω της Ελλάδας που εκδηλώθηκε τον Φλεβάρη και τον Μάρτη του 2010.

Προσθέτως, σήμερα όλοι γνωρίζουν, ότι χρήματα διαθέσιμα με χαριστικούς όρους δεν υπήρχαν, ούτε από τη Ρωσία, η οποία μας προέτρεψε να πάμε στο ΔΝΤ και μάλιστα, με επίσημη δήλωση του τότε Πρόεδρου της, ούτε από Αραβικές χώρες, ούτε από οπουδήποτε αλλού.
Κατέπεσαν αυτοί οι μύθοι από τις εξελίξεις, με τελευταία την περίπτωση της Κύπρου, για την οποία ας σημειωθεί η αναγκαία χρηματοδότηση ήταν πολύ μικρή σε σχέση με τις ανάγκες της Ελλάδας.

Και όλα αυτά, με δεδομένο ότι, οι συστημικές αδυναμίες του κοινού νομίσματος είχαν καταστήσει είδος εν ανεπαρκεία ένα μηχανισμό βοήθειας προς τις χώρες που θα μπορούσαν να χτυπηθούν από μια κρίση.

Ας μην αγνοούμε ότι, η Ελλάδα αντιμετώπισε μια Ευρώπη που αρνιόταν κάθε παρέμβαση στις αγορές ενώ σήμερα η Ιταλία και η Ισπανία βρίσκονται εκτός μνημονίων διότι η ΕΚΤ (ειδικά ο Ντράγκι) ανακοίνωσε προ έτους ότι είναι διατεθειμένος να κάνει "ό,τι χρειαστεί" και να αγοράσει ομολόγα των κρατών που ακολουθούν ένα σοβαρό πρόγραμμα προσαρμογής από τη δευτερογενή αγορά, ώστε να πιέσει προς τα κάτω τα spread. Δηλαδή, η ΕΚΤ βοήθησε ενεργά, ώστε οι χώρες αυτές να συνεχίσουν να δανείζονται από τις αγορές, αντί να υποχρεωθούν να ζητήσουν δανειοδότηση από τον μηχανισμό στήριξης.

Και ας θυμίσουμε ότι, παραγνωρίζοντας το βάθος της κρίσης στη Ευρωζώνη, η ΕΕ δεν  έδωσε στην Ελλάδα παρόμοια στήριξη τον Μάρτιο του 2010. Παρά τις δικές μας ορθές επισημάνσεις και εκκλήσεις.

Μια ανάλογη στήριξη, θα είχε ουσιαστικά δώσει την δυνατότητα στη χώρα μας να αποφύγει την προσφυγή της στο μηχανισμό στήριξης.

Αυτό και μόνον το τελευταίο, εκείνη την περίοδο, θα αποτελούσε πιθανότατα ικανή παράμετρο αποφυγής της κρίσης. Με λιγότερο κόστος και για τον Έλληνα και τον Ευρωπαίο φορολογούμενο.

Και πρέπει να συμπεριλάβουμε στο σκεπτικό μας, τη διάσταση που αφορούσε τη συντηρητική αντίληψη που επικρατούσε στην ΕΕ. Αντίληψη που οδηγούσε τις λεγόμενες ισχυρές χώρες να επιχειρούν με κάθε τρόπο να αποτινάξουν τον... σατανά, λέγοντας ότι, το πρόβλημα αφορά την Ελλάδα - ας το λύσει, λοιπόν, μόνη της. Επικρατούσε δηλαδή η άποψη, ότι η εφαρμογή και μόνον ενός ικανού προγράμματος προσαρμογής από την Ελλάδα, θα ηρεμούσε τις αγορές. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε αντιτείνει ότι, παράλληλα χρειάζεται ισχυρή παρέμβαση της ΕΕ στις αγορές αλλά και απέναντι στην γενικευμένη ύφεση με επενδύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Δεν χρειάζεται περισσότερα γι' αυτό, ούτε και για το τι λέγεται ακόμη και σήμερα για τις χώρες του Νότου.

Να προστεθεί μόνον, για να ολοκληρωθεί αυτός ο κύκλος των δεδομένων, το γεγονός ότι, το ΔΝΤ, επειδή έχουν ακουστεί πολλά και κατά το μάλλον ανερμάτιστα, από μόνο του, ακόμη και αν υπήρχε δυνατότητα προσφυγής σε αυτό χωρίς συζήτηση στην Ευρώπη, δεν θα μπορούσε να καλύψει τις ανάγκες στης χώρας, παρά μόνον σε πολύ μικρό βαθμό.

Aς σημειωθεί ότι, στο πλαίσιο των προσπαθειών του Γιώργου Παπανδρέου για την εξεύρεση λύσης, το ενδεχόμενο μονομερούς προσφυγής στο ΔΝΤ, δεν ήταν επιλογή. Ήταν αρχικά -όσο δεν υπήρχε ευρωπαϊκός μηχανισμός- η μόνη πιθανή διέξοδος, έστω και εάν αυτή η λύση θα είχε κοντά ποδάρια λόγω του μεγέθους της βοήθειας που χρειαζόμασταν. Παράλληλα, αυτή η διαπίστωση, με την κατάλληλη αξιοποίηση της, συνέβαλε τα μέγιστα ώστε να ξυπνήσουν τα ευρωπαϊκά αντανακλαστικά. Λειτούργησε αποτελεσματικά ως μοχλός πίεσης, αν όχι σχεδόν διλημματικού ή ακόμη και "εκβιαστικού" τύπου χειρισμών προς τους Ευρωπαίους εταίρους, προκειμένου να αναγκαστούν να αντιδράσουν και να συζητήσουν μια ευρωπαϊκή λύση.

Ένα ακόμη στοιχείο για το ΔΝΤ. Η παρουσία του στην ΕΕ, προϋπήρχε της συμφωνίας για τη βοήθεια προς την Ελλάδα, καθώς κάποιες χώρες, με πρωταγωνίστρια την Γερμανία, δεν εμπιστεύονταν τις υπηρεσίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, τόσο στον ελεγκτικό τομέα, όσο και σε αυτόν της τεχνογνωσίας. Μάλιστα, μέχρι και λίγες ώρες πριν από την τελική απόφαση για τον ευρωπαϊκό μηχανισμό, υπήρχαν Πρωθυπουργοί της Ευρωζώνης που δημόσια παρέπεμπαν την Ελλάδα στο ΔΝΤ και μόνο.

Και βεβαίως, ας ξεκαθαρίσουμε ότι, δυνατότητα αναδιάρθρωσης του χρέους εκείνη την περίοδο δεν υπήρχε. Είχε τεθεί - ας το πούμε σήμερα - και από την ελληνική πλευρά κατά τις διαπραγματεύσεις, όχι δημοσίως, αλλά ούτε η ΕΚΤ, ούτε η Γερμανία, όπως και πολλές άλλες χώρες, ούτε συνολικά η ΕΕ ήταν έτοιμοι να αποδεχτούν κάτι τέτοιο. Παράλληλα, μια οποιαδήποτε τέτοια μονομερής απόφαση ή εξέλιξη, χωρίς προηγούμενη προετοιμασία, θα οδηγούσε σε βίαιη χρεοκοπία και έξοδο από τις αγορές για δεκαετίες. Υπενθυμίζεται ότι, ακόμη και ο κ. Σαμαράς, πολύ αργότερα, τον Μάρτιο του 2011, σε συνέντευξη του, ερωτηθείς να επιμείνει να αρνείται την αναδιάρθρωση του δημοσίου χρέους είχε απαντήσει: «Ασφαλώς και επιμένω! Οι συνέπειές της θα διαλύσουν και τις τράπεζες και την οικονομία. Σε μια τέτοια περίπτωση, η Ελλάδα θα κινδύνευε να βγει από τις διεθνείς αγορές για χρόνια. Και θα ανέβαινε το κόστος του μελλοντικού δανεισμού της».

Όπως επίσης, ας ξεκαθαρίσουμε ότι, τα επίσημα στοιχεία που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης, επιβεβαιώνουν ότι, οι ξένες τράπεζες δεν "ξεφόρτωσαν" όπως υποστηρίζουν κάποιοι πριν από το κούρεμα τα ελληνικά τους ομόλογα που ανέρχονταν σε δεκάδες δισ. ευρώ, παρά ένα μικρό μέρος.

Ας αναλογιστούμε τέλος, ένα από τα ουσιαστικότερα ζητήματα. Εάν κάναμε "παιχνίδια" με το χρέος, όπως κάποιοι απαιτούσαν, υπήρχε μεγάλη πιθανότητα και να οδηγηθούμε σε χρεοκοπία και παράλληλα, χωρίς καν να ρωτηθεί ο Ελληνικός λαός, να βρεθούμε ξαφνικά εκτός ευρωζώνης.

Γίνεται φανερό σιγά - σιγά, ότι αυτή η απλή παράθεση των δεδομένων, οδηγεί σχεδόν αβίαστα στην επιλογή που στη συνέχεια ακολουθήσαμε, δηλαδή την συμφωνία με τους εταίρους μας, αυτό που ονομάζουμε μνημόνιο.

Ποιες ήταν οι πραγματικές δυνατότητες δεδομένων όσων προεκτέθεισαν;

Μόνον δύο:
Παύση πληρωμών, δηλαδή βίαιη χρεοκοπία ή διασφάλιση της χρηματοδότησης της χώρας μέσω μιας συμφωνίας με τους εταίρους της.

Για να επιτευχθεί όμως, αυτή η ζωτικής σημασία τότε εξέλιξη, απαιτήθηκε μεγάλος κόπος και διπλωματικός "μαραθώνιος" χιλιάδων μιλίων.

Η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι ότι, οι εταίροι μας δεν ήθελαν να μας δώσουν τον μηχανισμό στήριξης. Επέμεναν ότι, το πρόβλημα είναι μόνο δικό μας. Μόνον μετά από σκληρές διαπραγματεύσεις κατέστη δυνατόν να συμφωνήσουν.

Και η διαπραγμάτευση και σκληρή ήταν και σε περιβάλλον εντάσεων πραγματοποιήθηκε. Πάντα έτσι γίνεται και αυτό το γνωρίζουν όσοι έχουν εμπειρία διαπραγματεύσεων.
Πόσο μάλλον, για ένα θέμα πρωτόγνωρο για τα ευρωπαϊκά αλλά και διεθνή δεδομένα - αφού αφορούσε χώρα - μέλος μιας ζώνης κοινού νομίσματος.
Και η διαπραγμάτευση έγινε πρωτίστως γι' αυτό.
Να στηθεί εξ´ αρχής κάτι που δεν υπήρχε.
Ένας μηχανισμός στήριξης που θα επέτρεπε μια συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και των εταίρων της και τη δανειοδότηση της πρώτης με πρωτόγνωρα ποσά.

Πολλοί δήθεν υπερπατριώτες, που... δεν σηκώνουν μύγα στο σπαθί τους, αγνοούν ότι, διαπραγμάτευση δεν γίνεται στα λόγια και σίγουρα όχι με κραυγές, αλλά στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Απαιτεί γνώση, στρατηγική, επιχειρήματα και διπλωματικές κινήσεις, πριν και κατά τη διαπραγμάτευση. Και στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, υπήρξαν πολλές δύσκολες στιγμές. Μια από αυτές διαδραματίστηκε στα τέλη Μαρτίου του 2010, στις Βρυξέλλες, όταν μετά από ένα μαραθώνιο συναντήσεων και διπλωματικών χειρισμών, κατέστη δυνατόν να επιτευχθεί η συμφωνία για την χρηματοδότηση της χώρας, προκειμένου να αποφευχθεί μια βίαιη χρεοκοπία, που θα ισοδυναμούσε με εθνική καταστροφή. Ήταν μια από τις πιο δύσκολες και πιο σκληρές διαπραγματεύσεις, σε περιβάλλον μεγάλης έντασης - για την οποία θα μιλήσουμε με άλλη ευκαιρία. Έγινε όμως, όπως έγιναν και πολλές άλλες. Ανάλογης έντασης διαπραγματεύσεις έχουν γίνει και στο παρελθόν, όταν η χώρα δεν βρισκόταν σε κρίση και έγιναν για μεγάλα εθνικά ζητήματα, όπως η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ, αλλά και κατά της διάρκεια αυτής της κρίσης υπήρξαν στιγμές μεγάλης ένταση, όπως για παράδειγμα όταν ετέθη θέμα στέρησης ψήφου - κρατών μελών που βρίσκονται σε προγράμματα προσαρμογής στις αποφάσεις της ΕΕ - επομένως και της Ελλάδας. Η σύγκρουση που υπήρξε στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Οκτωβρίου του 2010 για να διαφυλαχθεί η κατοχυρωμένη θεσμική ισοτιμία όλων των κρατών - μελών έχει μείνει στην ιστορία για την έντασή της και κάποια στιγμή θα δει το φως της δημοσιότητας.

Έτσι γίνεται στις διαπραγματεύσεις και πρέπει να παλεύεις μέχρι να κερδίσεις.


Τρίτον, τα "γαλλικά" του Σαρκοζί.

Πριν από οτιδήποτε άλλο πρέπει να σημειωθούν δύο πράγματα:
Πρώτον, δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς περιλαμβάνεται στο βιβλίο Θαπατέρο - θα το δούμε όταν το έχουμε στη διάθεσή μας.
Δεύτερον, ο Χ. Θαπατέρο δεν συμμετείχε στη συνάντηση των Καννών.

Σε αυτήν τη συνάντηση, ο Νικολά Σαρκοζί δεν εξέφρασε υβριστικού χαρακτήρα σχολιασμούς ενώπιον του Γιώργου Παπανδρέου. Αν το έκανε θα υπήρχε και η ανάλογη απάντηση.

Στη συνάντηση πράγματι υπήρξαν στιγμές έντασης αλλά αυτό δεν έχει ουδεμία σχέση με τα όσα είδαν το φως της δημοσιότητας. Πράγματι ήταν έντονη η αντίδραση Σαρκοζί, αλλά όχι και αυτή της Μέρκελ, όπως προαναφέραμε.

Σε κάθε περίπτωση, η αντίδραση του καθενός χαρακτηρίζει τον ίδιον.

Δεν γνωρίζουμε αν οι σχολιασμοί που αποδίδονται στον κ. Σαρκοζί, έγιναν κάπου αλλού και ως εκ τούτου δεν γνωρίζουμε αν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα.

Αν υπάρχουν και έχουν εκφραστεί σε κάποια άλλη συνάντηση, είναι προφανώς απαράδεκτοι.

Είναι όμως απορίας άξιο, πως κάποιοι που μιλούν για τα ανύπαρκτα ενώπιον του Γιώργου Παπανδρέου "γαλλικά" του Σαρκοζί, εντέλει συμφώνησαν με τον τελευταίο σε ό,τι αφορά το δημοψήφισμα. Είναι βέβαιο ότι, κατανοούν απολύτως την ανακολουθία τους και την ασυνέπειά τους έναντι των διακηρύξεών τους περί της υπεράσπισης των συμφερόντων της χώρας και του Ελληνικού λαού, αλλά μπροστά στους λόγους που τους επιβάλλουν να κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν, δεν ενδιαφέρονται και για την αξιοπιστία τους.

Ο Γιώργος Παπανδρέου πίστευε και πιστεύει στην ορθότητα της τότε απόφασής του, γιατί έπρεπε να δοθεί μια λύση ουσιαστική, που δεν θα σήκωνε ήξεις αφήξεις και λόγια του αέρα, ούτε και δήθεν λύσεις κατά πως βολεύουν τους άκαπνους παίκτες του πολιτικού τζόγου, οι οποίοι ενεργούν στο όνομα των σκοπιμοτήτων και των επιδιώξεών τους που ουδεμία σχέση έχουν με το συμφέρον της χώρας και των πολιτών.

Και πολύ περισσότερο, πίστευε και πιστεύει στην ορθότητα της απόφασής του, γιατί εμπιστεύεται τους πολίτες. Υπενθυμίζεται ότι και ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε ζητήσει να γίνει δημοψήφισμα για την τότε νέα Συνθήκη της Λισσαβώνας. Πιστεύει ότι, τα δημοψηφίσματα θα επέτρεπαν να ακουστεί ο Ελληνικός λαός και σε πολλά άλλα μείζονος σημασίας θέματα, όπως για παράδειγμα, της παιδείας, του πολιτικού συστήματος, των αλλαγών στο κράτος.

Αυτό κάνει και την διαφορά με τους δήθεν προστάτες των συμφερόντων του λαού. Τους illuminati.
Ας αναρωτηθούν, γιατί ταυτίστηκαν με τις επιλογές εκείνων με τους οποίους υποτίθεται ότι διαφωνούσαν και συνεχίζουν να διαφωνούν;

Και ας εξηγήσουν, γιατί μετετράπησαν εν μια νυκτί σε θεματοφύλακες των μέχρι τότε επιλογών με τις οποίες διαφωνούσαν, διακηρύσσοντας ότι ο Παπανδρέου μας οδηγεί στην καταστροφή με το Δημοψήφισμα;

"Και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ", δεν γίνεται, παρά μόνον για έναν λόγο. Για να μην επιλύεται τελικώς ένα μεγάλο ζήτημα και όλοι να κρύβονται πίσω από αυτό, εκτός από εκείνον που αναλαμβάνει την ευθύνη να το διαχειριστεί.

Έτσι όμως, και το ζήτημα δεν επιλύεται οριστικά επ' οφελεία της χώρας και των Ελλήνων και τα όποια συμφέροντα καταφέρνουν να αποκρύπτουν τις σκοπιμότητες τους, επιρρίπτοντας το ανάθεμα σε αυτόν που παλεύει για να το επιλύσει.


Αυτό κρύβεται πίσω από την κάθε τρεις και λίγο επαναφορά υποτιθέμενων ή ακόμη και κατασκευασμένων γεγονότων. Όλα τα αλλά είναι προφάσεις εν αμαρτίαις.
πηγή ΕΔΩ

Ανδρέας Παπανδρέου ο μαθητής

Του Αγίου Ανδρέα σήμερα και η σκέψη μου φεύγει με ευγνωμοσύνη και εκτίμηση στον Ανδρέα Παπανδρέου. Ας ρίξουμε μια ματιά στα "αθώα" χρόνια του ως μαθητής.


Το 1936 ο 17χρονος Ανδρέας Παπανδρέου είχε αποβληθεί από το Αμερικανικό Κολλέγιο Αθηνών, ήθελε να γίνει πολιτικός, κοινωνιολόγος ή καπετάνιος σε βαπόρι και φοβόταν τους κεραυνούς. Μπορεί να μην κυβέρνησε ποτέ βαπόρι, αλλά τα ντοκουμέντα δείχνουν πολλά από όσα ακολούθησαν.

O φάκελος του μαθητού Ανδρέα Παπανδρέου
Το 1936 ο 17χρονος Ανδρέας Παπανδρέου είχε αποβληθεί από το Αμερικανικό Κολλέγιο Αθηνών, ήθελε να γίνει πολιτικός, κοινωνιολόγος ή καπετάνιος σε βαπόρι και φοβόταν τους κεραυνούς. Μπορεί να μην κυβέρνησε ποτέ βαπόρι, αλλά τα ντοκουμέντα δείχνουν πολλά από όσα ακολούθησαν.
«Πολιτικός. κοινωνιολόγος. Καπετάνιος σε βαπόρι»: είναι τα τρία, γραμμένα κατά σειρά προτεραιότητας, επαγγέλματα που ήθελε να ακολουθήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου, ως 17χρονος μαθητής του Πειραματικού Σχολείου, το μακρινό 1936. Βρέθηκε εκεί καθώς έναν χρόνο νωρίτερα είχε αποβληθεί από το Αμερικανικό Κολλέγιο Αθηνών. Την αποβολή του προκάλεσαν τα τολμηρά, μαρξιστικά κείμενα που δημοσίευε στο περιοδικό «Ξεκίνημα», το οποίο εξέδιδε μαζί με τρεις συμμαθητές του. Το πιο πιθανό είναι ότι αναφέρεται στο παραπάνω περιστατικό απαντώντας «η δημοσίευση διαφόρων σκέψεών μου» στην ερώτηση «Τι πράγμα σε έκαμε να χαρής πιο πολύ έως τώρα;».
Τα χρόνια θα περνούσαν και ο Ανδρέας Παπανδρέου θα είχε ακόμη περισσότερα πράγματα που θα τον έκαναν χαρούμενο, καθώς θα βρισκόταν να ορίζει με την πολιτική δράση του την τύχη της Ελλάδας σε κρίσιμες στιγμές. Μα, σε ετούτο τον αποκαλυπτικό, σχολικό «Ατομικό φάκελο», εκτός από έναν τελειόφοιτο μαθητή με έντονο κοινωνικό ενδιαφέρον, μπορεί κάποιος να διακρίνει έναν τρυφερό έφηβο της εποχής που θα μπορούσε να έχει «ξεπηδήσει» μέσα από την «Eroica» του Κοσμά Πολίτη. Ο Ανδρέας ως παιδί φοβόταν τους κεραυνούς, έβλεπε όνειρα «ακαθόριστου είδους» και προτιμούσε τα παιχνίδια «του τραπεζιού». Τελικώς, αναφορικά με τα επαγγελματικά του, ακολούθησε την πρώτη επιλογή του, την πολιτική. Ως επιστήμονας, προτίμησε τα οικονομικά από την κοινωνιολογία. Και, τελικώς, δεν κυβέρνησε ποτέ βαπόρι. Τουλάχιστον όχι με την κυριολεκτική έννοια.

ΑΤΟΜΙΚΟΣ ΦΑΚΕΛΟΣ ΜΑΘΗΤΟΥ

ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

 (Τάξις: Στ΄ Γυμνασίου)

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΕΙΡΑ Α΄

Α. Γ. Παπανδρέου (ετών 17)

1. Τι πράγμα σε έκαμε να χαρής πιο πολύ έως τώρα; Η δημοσίευση διαφόρων σκέψεών μου.

2. Τι πράγμα σε έκαμε να λυπηθής πιο πολύ έως τώρα; Η εγκαθίδρυση του Χιτλερισμού στη Γερμανία.

3. Τι πράγμα σε έκανε να φοβηθής πιο πολύ έως τώρα; Κάποιος κεραυνός που έπεσε κοντά στο σπίτι μου όταν ήμουν πολύ μικρός.

4. Εις τι σου αρέσει να ασχολήσαι κατά τας ελευθέρας σου ώρας; Με την κοινωνιολογία.

5. Εχεις κανένα φίλον; διατί τον έχεις φίλον; Εχω. Τον έχω φίλο γιατί αισθανόμαστε τις ίδιες ανάγκες κι έχομε τα ίδια προβλήματα. Εχουμε δηλαδή ψυχική συννενόησιν. Εκτός από αυτό ο χαρακτήρας του είναι σταθερός για μία φιλία.

6. Πόσων ετών είναι ο φίλος σου; Ομοιος με μένα.

7. Βλέπεις συχνά όνειρα; Τι είδους; Βλέπω συχνά όνειρα ακαθόριστου είδους.

8. Ανάφερέ μου κανέν όνειρον, το οποίον βλέπεις συχνά και σου κάμει εντύπωσιν; Δεν έχω υπ’ όψιν μου.

9. Σου αρέσει να συλλέγης τίποτε; έχεις καμμίαν συλλογήν; Βιβλίων και άρθρων πάνω στη φιλοσοφία και την κοινωνιολογία.

10. Ποίον μάθημα σου αρέσει περισσότερον απ’ όλα; διατί; Η Ιστορία και τα Μαθηματικά. Το ένα συμβαδίζει με τα ενδιαφέροντά μου. Το άλλο μου αρέσει για τη λογική του (Μεθοδολογία του).

11. Ποίον μάθημα δεν σου αρέσει διόλου; διατί; Τα Θρησκευτικά. Γιατί είναι δογματικό. Περιορίζει την ελευθερία των σκέψεων. Δεν δίνει τίποτα γιατί η θρησκεία είναι πίστη και όχι μάθηση.

12. Ποία παιγνίδια παίζεις κατά τον ελεύθερόν σου χρόνον τον χειμώνα; το καλοκαίρι; Τον χειμώνα παίζω σκάκι και άλλα του τραπεζιού. Το καλοκαίρι μ’ αρέσουν τα παιγνίδια που έχουν ζωή και μάχη.

13. Ποίον από όλα αυτά τα παιγνίδια σου αρέσει περισσότερον; διατί; Το σκάκι, γιατί θέλει σκέψη.

14. Τι παιγνίδια σου ήρεσαν να παίζης, όταν ήσο μικρότερος;  «Κλέφτες κι αστυνόμοι». Θέλει πνεύμα οργανωτικό και επακολουθεί μάχη. Παιγνίδι πνευματικόν και διασκεδαστικόν.

15. Ποίον πρόσωπον έχεις ως ιδανικόν, που θα ήθελες να ομοιάσεις; διατί; Κανένα. Με οδηγούνε μονάχα ιδέες.

16. Γράψε τα τρία επαγγέλματα, που θα επροτίμας κατά σειράν να ακολούθησης εις τον βίον σου. Πολιτικός. Κοινωνιολόγος. Καπετάνιος σε βαπόρι.

17. Διατί τα προτιμάς αυτά; Το πρώτο εκπροσωπεί τη δράση. Αυτό με τραβάει το πιο πολύ. Το δεύτερο εκφράζει τα επιστημονικά μου ενδιαφέροντα. Αν και τα δύο θα ήταν αδύνατα, τότε δεν θα ήθελα άλλη επιστήμη, αλλά το ταξίδι και τη θάλασσα.

18. Γράψε το επάγγελμα που καθόλου δεν θα ήθελες να ακολουθήσης. Καθηγητής σε σχολείο.

19. Διατί δεν σου αρέσει το επάγγελμα αυτό; Είναι ωραίο, αλλά είναι εξαιρετικά κουραστικό.

20. Τι βιβλία σου αρέσουν να διαβάζης; διατί; (Κοινωνιολογικά) Τα έχοντα σχέση με φιλοσοφικά προβλήματα.

21. Τι σου έκαμε την μεγαλυτέραν εντύπωσιν έως τώρα (απ’ όσα είδες, ήκουσες ή έζησες); Το Ισπανικό ζήτημα.

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΣΕΙΡΑ Β΄

Α. Γ. Παπανδρέου, ΣΤ΄ Γυμνασίου

1. Τι πράγμα θα σε έκαμνε πολύ ευτυχή εις την ζωή σου; Η εφαρμογή του κοινωνικού συστήματος της αρεσκείας μου και η ανατροπή του σημερινού. Γενικώτερα η επιτυχία μου και η πραγματοποίηση των πολιτικών και κοινωνικών μου αντιλήψεων.

2. Αν επρόκειτο να κάμης οικονομίαν, πού θα την έκαμνες (τροφή, ενδυμασία, κατοικία, κινηματογράφος, βιβλία, γλυκίσματα κ.λπ.); διατί; Από τον κινηματογράφο, τα γλυκίσματα και την ενδυμασία. Μου είναι πολύ μικρότερες απολαύσεις από ό,τι τα άλλα τρία.

3. Τι θα έκαμες εάν σου έπεφτεν ο πρώτος αριθμός του Λαχείου (1.000.000 δρχ.); Θα τον χρησιμοποιούσα ολάκερο στην επιτυχία των πολιτικο-κοινωνικών μου ιδεωδών.

4. Ποίαν προσβολήν που θα σου έκαμναν θα συνεχώρεις πολύ δύσκολα ή δεν θα συνεχώρεις διόλου;

Να μου αποδώσουνε ιδιότητες που δεν έχω και κυριότερα απάθεια χαρακτήρος στην πείνα κ.τ.λ. (ασυνέπεια).

5. Γράψε τι προτέρημα ή τι προτερήματα θαυμάζης εις τους φίλους σου που δεν τα έχουν άλλοι;

1) Χαρακτήρος: Παλληκαριά, ετοιμότητα, αποφασιστικότητα, συνέπεια. 2) Πνεύματος: κρίση και φαντασία.

6. Ποία από τα ελαττώματα των συμμαθητών σου δεν δύνασαι να υποφέρης; διατί;

Η ψευτιά και η προδοσία.

7. Ποία νομίζεις ότι είναι η χειροτέρα τιμωρία δι’ ένα παιδί ωσάν εσένα;

Να με εξαναγκάσουν με τη βία να αποσυρθώ από την καλλιέργεια του πνεύματος και την εκπλήρωσιν του σκοπού μου.

8. Εδυσκολεύθης να απαντήσεις εις καμμίαν από τας ερωτήσεις αυτάς; Εάν εδυσκολευθής, εις ποίαν ή εις ποιας εδυσκολεύθης;

Εδυσκολεύθην στην 4η και στην 7η.

Π.Σ.Π.Α. – ΣΤ΄ Γυμνασίου, Σχολ. Ετος 1936-7 ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΜΑΘΗΤΟΥ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΑΝΔΡΕΑ (από τον καθηγητή Ιωάννη Σταματάκο)

Ιδού και νεοέλλην «κούρος», του οποίου τας αρετάς θα εζήλευον και οι «καλοί καγαθοί» κούροι του «άστεως». Η σωματική του διάπλασις φαίνεται ικανοποιητική, εν τούτοις η υγεία του είχε κάποτε κλονισθή. Αλλ’ οι διανοητικαί του δυνάμεις είναι ευρωστόταται. Φιλόπονος και φιλομαθής εις το έπακρον, συνδυάζων μνήμην και κρίσιν, ανήκει εις τας ελαχίστας, δυστυχώς, εξαιρέσεις των Ελλήνων μαθητών, οίτινες δεν αποβλέπουσιν εις μιαν αμφίβολον ημιμάθειαν, αλλ’ εις ουσιαστικήν συγκρότησιν προς θετικήν ενατένισιν των προβλημάτων της ζωής.

Ανήσυχος φύσις ζητεί να αγκαλιάση πάσαν την σύγχρονον πνευματικήν κίνησιν και να εμβαθύνη εις αυτήν διά μιας γενετικής και στατικής ερεύνης. Εις το σχολείον μας εφοίτησε μόνον κατά το λήξαν έτος, προελθών εκ του Αμερικανικού Κολλεγίου του Ψυχικού. Υπήρξεν άριστος εις πάντα τα μαθήματα.

Το μόνον μειονέκτημά του, οφειλόμενον αφ’ ενός εις κληρονομικότητα και αφ’ έτερου εις τους περί αυτόν παράγοντας της αγωγής, είναι ότι είναι πείσμων δημαγωγός, συνεπεία δε τούτου αποφασίζει ενίοτε να καταφεύγη ενσυνειδήτως εις σοφίσματα ή και εις κενήν λογοκοπίαν. Πείσμα ωσαύτως, αλλά και εμπάθειαν τινά, δεικνύει και εν τη υποστηρίξει των πολιτικών και πολιτειακών του αντιλήψεων.

Παρά ταύτα όμως, είναι τόση η ευγένεια της ψυχής του, ώστε ουδέποτε στενοχωρεί τον διδάσκοντα. Αγαπά τους συμμαθητάς του, ιδία τους ομόφρονας. Εν παντί και πάντοτε αναλαμβάνει την πρωτοπορείαν. Εάν η υγεία του τον βοηθήσει, ασφαλώς θα απασχολήση το Πανελλήνιον μίαν ημέραν.


* Τα ντοκουμέντα προέρχονται από το λεύκωμα «Οδοιπορικό μέσα στον χρόνο» (εκδ. Σμίλη), σε επιμέλεια Εύης Δ. Σκληράκη.

«Δεν με είχε ποτέ επισκεφθεί πρωθυπουργός»

Ο Γ. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΕΠΙΣΚΕΦΘΗΚΕ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΕΜΜ. ΚΡΙΑΡΑ ΣΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

«Είναι αλήθεια πως ποτέ άλλοτε δεν με έχει επισκεφθεί πρωθυπουργός», δήλωσε χθες ο Εμμανουήλ Κριαράς μετά την επίσκεψη του Γιώργου Παπανδρέου στο σπίτι του στη Θεσσαλονίκη. Ηταν μια ιδιωτική επίσκεψη για να τιμήσει ο πρωθυπουργός τον Εμμ. Κριαρά, ο οποίος είχε δεχτεί να μπει στην τιμητική 12η θέση του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΠΑΣΟΚ.
 Κριαράς: «Προκοπή δεν βλέπουμε αν δεν οργανώσουμε την παιδεία»
Κριαράς: «Προκοπή δεν βλέπουμε αν δεν οργανώσουμε την παιδεία»
Ο Εμμ. Κριαράς, παρά τα 103 χρόνια του, σηκώθηκε και υποδέχτηκε όρθιος τον πρωθυπουργό. Η επίσκεψη του Γ. Παπανδρέου διήρκεσε 40 λεπτά. Οταν ρωτήθηκε τι θα ήθελε να του προσφέρουν, ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε και του έκαναν έναν μέτριο ελληνικό καφέ.

Αρχικά συζήτησαν γενικότερα για τα ζητήματα του τόπου. Ο Εμμ. Κριαράς, έθεσε στον Γ. Παπανδρέου το ζήτημα της διδασκαλίας της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στο Γυμνάσιο.

«Τα παιδιά εισέρχονται στο Γυμνάσιο ακατάρτιστα στη σύγχρονη γλώσσα και καλούνται να διδαχθούν και τα αρχαία ελληνικά. Κάτι που τους δημιουργεί σύγχυση. Αυτό πρέπει να εκλείψει και να έρθει η στιγμή που θα αντιμετωπιστεί το ζήτημα», είπε ο στον πρωθυπουργό ο Εμμ. Κριαράς. «Ο Γ. Παπανδρέου φάνηκε πρόθυμος να αντιμετωπίσει το θέμα όταν έρθει η κατάλληλη ώρα», δήλωσε μετά τη συνάντηση ο Εμμ. Κριαράς.

Οπως είπε, η νέα ηγεσία του υπουργείου Παιδείας είναι ήδη ενημερωμένη για τις απόψεις του στο ζήτημα με επιστολή και δημοσιεύματα που έστειλε και στον ίδιο τον Γ. Παπανδρέου. «Αν δεν οργανώσουμε Παιδεία στον τόπο μας, προκοπή δεν βλέπουμε», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στην «Ε» (10/4/2009) ο Εμμ. Κριαράς.

Ο Εμμ. Κριαράς ζήτησε επίσης από τον πρωθυπουργό να βοηθήσει το έργο του Κέντρου Ελληνικής Γλώσσας.

«Ο Εμμανουήλ Κριαράς είναι πλούτος», δήλωσε κατά την αποχώρησή του ο πρωθυπουργός. Λίγο πριν μπει στο αυτοκίνητό του σήκωσε το βλέμμα και είδε τον Εμμ. Κριαρά που είχε βγει στο μπαλκόνι για να τον χαιρετήσει. Ο πρωθυπουργός ανταπέδωσε τον χαιρετισμό και μπήκε στο αυτοκίνητο.


Πριν ανεβεί στο διαμέρισμα του Εμμ. Κριαρά, με το σακάκι στον ώμο και γυρισμένα τα μανίκια από το πουκάμισο, μπήκε σε δύο καταστήματα που στεγάζονται στην ίδια οικοδομή και χαιρέτησε τους εργαζομένους.

Τετάρτη, 27 Νοεμβρίου 2013

Η ανάκτηση των δημοκρατικών πολιτικών θα έρθει από ΕΣΑΣ. ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ.


Μια ακόμη σκληρή απάντηση του πρώην πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου, αυτή τη φορά στα σχόλια των Πρετεντέρη-Καψή για την νύχτα των Καννών και τα γαλλικά του Σαρκοζί. Ο πρώην πρωθυπουργός όπως όλα δείχνουν είναι αποφασισμένος να «επιστρέψει» για τα καλά στην κεντρική πολιτική σκηνή.

«Οι επιλογές και οι αποφάσεις μιάς Κυβέρνησης και ενός Πρωθυπουργού δημοκρατικά εκλεγμένων, είναι προφανές ότι, υπόκεινται στην κριτική, όποια και αν είναι αυτή, των πολιτών, των δημοσιογράφων και των πάσης φύσεως σχολιαστών. Αυτό απαιτεί η Δημοκρατία.

Αντιθέτως, οι χυδαιολογίες και οι υβριστικοί χαρακτηρισμοί, όχι μόνο δεν εμπίπτουν στη σφαίρα των θεμιτών προσεγγίσεων, αλλά συνήθως υποκρύπτουν σκοπιμότητα εκ μέρους του εκφραστή τους.

Οι αρχές αυτές, ισχύουν και για την επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου να προχωρήσει σε δημοψήφισμα στα τέλη του 2011.

Επιλογή που εδραζόταν σε μια αυτονόητη αρχή της Δημοκρατίας, την άμεση έκφραση της βούλησης των πολιτών.

Αναγκαία προϋπόθεση, η εμπιστοσύνη του ηγέτη προς τους πολίτες.

Είναι προφανές ότι, αυτήν την αλήθεια επιχειρούν και σήμερα να συγκαλύψουν σχολιαστές που υβρίζουν.

Μόνον που έτσι, ταυτίζονται συνειδητά ή ασυνείδητα – ας το αποφασίσουν οι ίδιοι – με όσους τότε ενήργησαν υπό το πρίσμα είτε των πολιτικών σκοπιμοτήτων τους, είτε των συμφερόντων που έπαιζαν τα ρέστα τους – και που πάντως δεν ταυτίζονταν με το δημόσιο συμφέρον, το συμφέρον της χώρας και του Ελληνικού λαού.

Δεν είναι δυνατόν να υποστηρίζουν δήθεν τα συμφέροντα των πολιτών και να επιχειρούν να αποφύγουν πάση θυσία την επιλογή τους, όπως… ο διάβολος το λιβάνι.

Εκτίθενται».

Η «ΑΠΑΝΤΗΣΗ» ΣΤΟΝ ΣΑΡΚΟΖΙ

Όσο για τον τρόπο που ο ίδιος βίωσε την νύχτα των Καννών (και μια αντίστοιχη τον Απρίλιο του 2010), η  ομιλία του, (ύμνος στην άμεση Δημοκρατία) μπροστά σε νέους καινοτόμους στο συνέδριο του TED στο Εδιμβούργο, τα λέει όλα. Διαβάστε την>

Είναι τιμή μου να βρίσκομαι σήμερα εδώ μαζί σας.Δεν θα εκφωνήσω σήμερα, μπροστά σας, ένα λόγο σαν αυτούς που έχω εκφωνήσει στο παρελθόν.Θα σας μιλήσω για την αποτυχία της “Ηγεσίας” στα παγκόσμια πολιτικά δρώμενα.Δεν θα προβάλλω μία λίστα με εύκολες και ελάχιστης σημασίας λύσεις.Στο τέλος της ομιλίας μου, θα σας καλέσω να σκεφτείτε όλοι ξανά να ρισκάρετε και να διεκδικήσετε την εμπλοκή σας σε αυτό που συνηθίζω να λέω “παγκόσμια εξέλιξη της Δημοκρατίας”.

Ποια είναι λοιπόν η αποτυχία της “Ηγεσίας” σήμερα;Γιατί δεν λειτουργεί η Δημοκρατία; Δεν λειτουργεί γιατί έχουμε βγάλει ΕΣΑΣ έξω από τη διαδικασία. Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την προσωπική μου εμπειρία, ώστε να κατανοήσετε γιατί οι Ηγέτες δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τις σύγχρονες προκλήσεις και γιατί η Πολιτική οδηγείται σε αδιέξοδο.

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή, από τη Δημοκρατία.

Αν ανατρέξουμε, λοιπόν, στους αρχαίους Έλληνες θα ανακαλύψουμε πως, όλοι εμείς μαζί, έχουμε την εντυπωσιακή δύναμη, να είμαστε οι άρχοντες της δικής μας μοίρας.

Απελευθερωμένο από το φόβο, είτε του τυράννου, είτε του δόγματος, το ανθρώπινο μυαλό ήταν ελεύθερο να εξετάσει, να φανταστεί και κατόπιν να σχεδιάσει μια καλύτερη ζωή.

Και η Δημοκρατία έγινε η πολιτική καινοτομία που απελευθερώνει από το φόβο, προστατεύει αυτή την ελευθερία, από τη φυσική ροπή του κάθε τυράννου να συγκεντρώνει και να μεγιστοποιεί την εξουσία ή τον πλούτο του.

Άρχισα να το αντιλαμβάνομαι αυτό όταν ήμουν μόλις 14 ετών. Προσπαθούσα να αποφύγω το διάβασμα των μαθημάτων με το να κρύβομαι σε μία γωνιά του σπιτιού, όπου οι γονείς μου και οι φίλοι τους ανέπτυσσαν ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Την περίοδο εκείνη ένα τέτοιο καθεστώς, συγκέντρωσης της εξουσίας, ένα κατεστημένο έπνιγε την Ελλάδα. Και ο πατέρας μου ηγείτο μιας πολλά υποσχόμενης κίνησης που αποσκοπούσε στην εξισορρόπηση της εξουσίας αυτής. Αποσκοπούσε στο να ξαναφανταστούμε μια Ελλάδα της ελευθερίας, που οι πολίτες κυβερνούν τη χώρα τους.

Ακολουθούσα πολλές από τις περιοδείες του, μπορείτε να με δείτε στη σχετική φωτογραφία δίπλα του. Ίσως δυσκολευτείτε να με αναγνωρίσετε μιας και έκανα διαφορετική χωρίστρα τότε…

Το 1967, πλησίαζαν οι εκλογές. Η προεκλογική εκστρατεία πήγαινε καλά, στο σπίτι μας υπήρχε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Αισθανόμασταν την προοπτική μιας νέας, προοδευτικής Ελλάδας. Μία νύχτα αυτού του Απρίλη, στις 2 τα ξημερώματα, στρατιωτικά αυτοκίνητα στάθηκαν μπροστά στο σπίτι μας και οι στρατιώτες εισέβαλλαν στο σπίτι μας. Με βρήκαν στην οροφή του σπιτιού. Ένας λοχαγός, βάζοντας το αυτόματο όπλο του στο κεφάλι μου, με διέταξε να του πω που κρύβεται ο πατέρας μου, διαφορετικά θα με σκότωνε. Ο πατέρας μου, που κρυβόταν παραδίπλα εμφανίστηκε, παραδόθηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή.

Εμείς επιβιώσαμε αλλά η Δημοκρατία στη χώρα μας, όχι. Μια σκληρή δικτατορία κυρίευσε τη χώρα για 7 χρόνια, όσα πέρασε και η οικογένειά μου στην εξορία.

Σήμερα, ξανά, οι Δημοκρατίες που οικοδομήσαμε αντιμετωπίζουν μία στιγμή Αλήθειας.

Θα σας πω άλλη μία ιστορία.

Απρίλιος 2010, μια Κυριακή βράδυ, βρίσκομαι σε συνεδρίαση με τους Ευρωπαίους ομολόγους μου.

Είχα μόλις εκλεγεί Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Είχα όμως το θλιβερό προνόμιο να ανακαλύψω πως το έλλειμμα της χώρας μου δεν ήταν 6% του ΑΕΠ – όπως επίσημα είχε δηλωθεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση λίγες μέρες πριν τις εκλογές – αλλά πολύ μεγαλύτερο, έφτασε το 15,6%.

Αλλά αυτό το έλλειμμα στον προϋπολογισμό, ήταν μόνο το επιφανειακό σύμπτωμα βαθύτερων δομικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα μου.

Ανέλαβα στο τέλος του 2009, με μία εντολή, μία αποστολή: Να αντιμετωπίσω αυτά τα βαθύτερα προβλήματα. Την έλλειψη διαφάνειας και αξιοπιστίας στη διακυβέρνηση της χώρας. Την αιχμαλωσία της πολιτικής και των μέσων μαζικής ενημέρωσης από ισχυρά συμφέροντα. Ένα Κράτος πελατειακό, που επέτρεπε “ειδική μεταχείριση” και φοροδιαφυγή, που διευκολύνεται και από ένα παγκόσμιο σύστημα που την παρακινεί.

Παρά την εντολή που λάβαμε όμως για βαθιές μεταρρυθμίσεις, οι αγορές δεν μας εμπιστεύονταν. Το κόστος δανεισμού εκτοξεύτηκε στα ύψη και αντιμετωπίζαμε μία άμεση χρεοκοπία.

Πήγα στις Βρυξέλλες για να ζητήσω μια κοινή απάντηση από μια Ενωμένη Ευρώπη. Κάτι τέτοιο τότε θα ηρεμούσε τις αγορές και θα μας έδινε το χρόνο να προχωρήσουμε στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.

Αλλά χρόνος δεν μας δόθηκε….

Φανταστείτε τους εαυτούς σας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλλες. Εξαιρετικά δύσκολες διαπραγματεύσεις, η πρόοδος είναι εξαιρετικά αργή, η ένταση στα ύψη. Είναι πλέον 2 παρά 10 τα ξημερώματα.

Ένας Πρωθυπουργός φωνάζει

- “Γρήγορα, έχουμε μόνο 10 λεπτά”.

Τον ερωτώ:

- “Γιατί; Έχουμε σοβαρές αποφάσεις να λάβουμε, χρειαζόμαστε χρόνο… ”

Ένας άλλος Πρωθυπουργός παρεμβαίνει και λέει:

- “Χρειαζόμαστε μία συμφωνία τώρα. Σε 10 λεπτά ανοίγουν οι αγορές στην Ιαπωνία και θα έχουμε πανωλεθρία στην παγκόσμια οικονομία”.

Σε αυτά τα 10 λεπτά λοιπόν, γρήγορα, ήρθαμε σε συμφωνία.

Αυτή τη φορά δεν ήταν οι στρατιωτικοί αλλά “οι αγορές” που κρατούσαν το όπλο στα κεφάλια όλων μας.

Αυτά που ακολούθησαν, ήταν οι πιο δύσκολες και επίπονες αποφάσεις της ζωής μου, οδυνηρές για μένα, περισσότερο, όμως, για τους συμπατριώτες μου.

Ακολούθησε η επιβολή περικοπών και βαριάς λιτότητας, σε πολλές περιπτώσεις σε αυτούς που δεν έφταιγαν για την κρίση.

Με τις θυσίες αυτές η Ελλάδα απέφυγε τη χρεοκοπία και την έξοδο από το Ευρώ. Η Ευρωζώνη απέφυγε μια κατάρρευση.

Έλεγαν τότε πως η Ελλάδα πυροδότησε την κρίση του Ευρώ και κάποιοι κατηγορούν εμένα για το τράβηγμα της σκανδάλης.

Νομίζω όμως, πως σήμερα, 3 χρόνια μετά, οι περισσότεροι συμφωνούν πως η Ελλάδα ήταν το σύμπτωμα ευρύτερων προβλημάτων, βαθύτερων αδυναμιών στο διεθνές σύστημα.

Αδυναμίες των δημοκρατιών μας.

Οι δημοκρατίες μας είναι παγιδευμένες από συστήματα, πολύ μεγάλα για να αποτύχουν ή σωστότερα, πολύ μεγάλα για να ελεγχθούν.

Οι δημοκρατίες μας είναι ευάλωτες μπροστά σε παίκτες της παγκόσμιας οικονομίας που μπορούν να αποφεύγουν νόμους, να αποφεύγουν να εισφέρουν το μερίδιό τους στη φορολογία, να αποφεύγουν περιβαλλοντικά ή εργασιακά standards.

Οι δημοκρατίες μας υπονομεύονται από την διογκούμενη ανισότητα και την συγκέντρωση της εξουσίας και της ισχύος στους λίγους.

Ισχυρά λόμπυ, διαφθορά, η ταχύτητα των αγορών ή απλά ο φόβος μιας επικείμενης καταστροφής, έχουν επιβάλλει περιορισμούς στη Δημοκρατία και στην δυνατότητά μας να οραματιζόμαστε και να σχεδιάζουμε καλύτερες εναλλακτικές λύσεις για τη ζωή μας.

Η Ελλάδα, βλέπετε, ήταν μόνο μία πρόγευση από τα “προσεχώς” για όλους μας.

Παραμένοντας οπτιμιστής, πίστευα πως η κρίση ήταν συνάμα και μία ευκαιρία για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, να προβούν σε δραστικές, δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις των θεσμών μας. Αντ’ αυτού είχα μία δυσάρεστη εμπειρία

Στις Βρυξέλλες, ενώ προσπαθούσαμε απελπισμένα, ξανά και ξανά, να βρούμε κοινές λύσεις, συνειδητοποίησα πως απολύτως ΚΑΝΕΙΣ, ούτε ΈΝΑΣ ηγέτης, δεν έχει αντιμετωπίσει ξανά μία παρόμοια κατάσταση κρίσης. Ως Ευρώπη, ήμασταν όμηροι της συλλογικής μας άγνοιας. Και αφήσαμε τους φόβους μας να μας καθοδηγήσουν. Και οι φόβοι της Ευρώπης μας οδήγησαν στην τυφλή πίστη σε μια, δήθεν, ορθοδοξία της λιτότητας.

Αντί να φτάσουμε στη συλλογική σοφία των κοινωνιών μας και να επενδύσουμε σ’ αυτή, επανήλθαμε σε πολιτικές πόζες. Και εξεπλάγη η Ευρώπη, όταν κάθε νέο μέτρο δεν έφερνε το τέλος της κρίσης.

Και ήταν εύκολο φυσικά να βρεθεί ο αποδιοπομπαίος τράγος της συλλογικής αυτής αποτυχίας της Ευρώπης. Ήταν βέβαια η Ελλάδα.

“Τιμωρείστε αυτούς τους ανήθικους, τους τεμπέληδες που πίνουν ούζο και χορεύουν Ζορμπά, Έλληνες. ΑΥΤΟΙ είναι το πρόβλημα”, είπε τότε η Ευρώπη.

Βολική αλλά αβάσιμη και “στερεοτυπική” αντιμετώπιση. Και συχνά πονούσε περισσότερο από την ίδια τη λιτότητα.

Αλλά, σας προειδοποιώ, το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα. Αντίθετα, ότι έγινε στη χώρα μου, ίσως αποτελέσει την “πατέντα” για την αντιμετώπιση διασυνοριακών προκλήσεων: Από την κλιματική αλλαγή, τη μετανάστευση μέχρι τους δημοσιονομικούς κανονισμούς.

Με το να εγκαταλείπουμε τη συλλογική μας δυνατότητα να οραματιζόμαστε, με το να πέφτουμε θύματα των φόβων μας, των στερεότυπων και των δογμάτων, με το να βγάζουμε τους πολίτες μας εκτός των διαδικασιών αντί να χτίζουμε τις διαδικασίες πάνω σε αυτούς, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να δοκιμάζουμε την πίστη των λαών μας στους δημόσιους θεσμούς και την ίδια την δημοκρατική διαδικασία.

Δεν είναι συνεπώς παράξενο πως πολλοί πολιτικοί ηγέτες – και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου – έχασαν την εμπιστοσύνη των πολιτών τους.

Όταν ένα εθνικό Κοινοβούλιο πρέπει να προστατευθεί από την Αστυνομία – κοινή εικόνα σε πολλά μέρη του κόσμου – τότε ξεκάθαρα, κάτι δεν πάει καλά στη Δημοκρατία μας.

Για το λόγο αυτό ακριβώς ζήτησα να γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα, ώστε οι Έλληνες πολίτες να αποφασίσουν για τους όρους του πακέτου διάσωσης.

Πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες τότε αντέδρασαν έντονα. «Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, οι αγορές θα τρελαθούν», μου έλεγαν.

«Πριν ξανακερδίσουμε τη εμπιστοσύνη των αγορών, πρέπει να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών» ήταν η απάντησή μου.

Από τη στιγμή που έφυγα από την Πρωθυπουργία, είχα τον απαραίτητο καιρό για περισυλλογή. Έχουμε μετριάσει την καταιγίδα και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Και είμαι βέβαιος πως η Ελλάδα θα τα καταφέρει.

Η πρόκληση όμως για μας τους Ευρωπαίους παραμένει. Να κάνουμε πολλά περισσότερα. Να επαναφέρουμε τη σταθερότητα, την ελπίδα και την εμπιστοσύνη των πολιτών μας.

Αν πολιτική είναι η δυνατότητα να οραματιζόμαστε, η νεανική ανεργία στο 60% είναι η απτή απόδειξη πως μας λείπει το όραμα, αν όχι η συμπόνια.

Μέχρι σήμερα αντιμετωπίζουμε την κρίση με οικονομικά κριτήρια, κυρίως λιτότητα.

Βεβαίως και μπορούσαμε, ως Ευρώπη, να είχαμε διαφορετική στρατηγική, πράσινη ανάπτυξη για πράσινες δουλειές, αμοιβαίο χρέος, ευρωομόλογα για να υποστηρίξουν τις υπό πίεση χώρες.

Πιστεύω όμως πως το πρόβλημά μας δεν είναι τόσο οικονομικό, όσο δημοκρατικό.

Ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο. Ας δοκιμάσουμε να βάλουμε περισσότερη δημοκρατία στην εξίσωση που πρέπει να λύσουμε.

Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στη “σοφία των πολλών”. Η Δημοκρατία δεν μπορούσε να λειτουργήσει αν οι πολίτες δεν συμμετείχαν, αν δεν αναλάμβαναν δημόσιες ευθύνες στην καθημερινή άσκηση πολιτικής. Απλοί πολίτες, επιλεγμένοι με κλήρωση, απάρτιζαν δημόσιες επιτροπές που βοηθούσαν στη λήψη σημαντικών αποφάσεων καθημερινά. Η επιστήμη, το θέατρο, η φιλοσοφία, η εξάσκηση του νου και του σώματος αποτελούσαν στοιχεία της καθημερινότητας.

Ήταν μια συνεχής εκπαίδευση στη συμμετοχή.

Όσοι αποστρέφονταν την πολιτική, αποκαλούνταν “ιδιώτες” (idiots). Ιδιώτης ήταν αυτός που τον ενδιέφερε μόνο ο εαυτός του. Αποκλεισμένος και απομονωμένος, ήταν αυτός που δεν ενδιαφερόταν ή δεν συμμετείχε στα δημόσια πράγματα.

Το μέρος που οι πολίτες συμμετείχαν στα κοινά ονομαζόταν “Αγορά”. Και είχε διπλό νόημα. Ήταν και η αγορά με τη σημερινή έννοια αλλά και ένας τρόπος δημόσιας συνέλευσης – σύσκεψης. Οικονομία και πολιτική ήταν έννοιες ενωμένες, προσβάσιμες σε όλους τους πολίτες, γιατί κάθε μία έφερνε ισχύ στους πολίτες, στο “Δήμο”.

Δημοκρατία!

Πάνω από την Κυβέρνηση και πάνω από τις αγορές ήταν η διακυβέρνηση των πολιτών.

Σήμερα έχει παγκοσμιοποιηθεί η Οικονομία αλλά όχι και η Δημοκρατία και οι θεσμοί της. Οι πολιτικοί μας περιορίζονται στη στενή τοπικιστική άσκηση πολιτικής και οι πολίτες είναι η λεία δυνάμεων που ενεργούν πέρα από κάθε έλεγχο.

Πως, όμως, μπορούμε να επανενώσουμε τα δύο μισά της “Αγοράς”, την οικονομία και την πολιτική; Πως “εκδημοκρατίζουμε” την παγκοσμιοποίηση;

Πως εξασφαλίζουμε τη δυναμική του “Δήμου”;

Εδώ ακριβώς μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο η Ευρώπη. Η Ευρώπη, παρά τις ατέλειες και τις πρόσφατες αποτυχίες της, είναι παγκοσμίως το πιο επιτυχημένο διασυνοριακό πείραμα Ειρήνης.

Ας την οραματιστούμε ξανά ως το πεδίο μιας παγκοσμιοποιημένης Δημοκρατίας.

Να σχεδιάσουμε μια Ευρωπαϊκή “Αγορά”, όχι μόνο για αγαθά και υπηρεσίες αλλά και για τους πολίτες. Να μάθουμε από την ανταλλαγή ιδεών, καινοτομίας, διαπολιτισμικής τέχνης, συμμετοχής (online και offline) και δημιουργικών λύσεων.

Ας οραματιστούμε τους πολίτες της Ευρώπης να ψηφίζουν απευθείας τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιτροπές πολιτών, διαλεγμένους από κλήρωση να συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, έστω και πολύπλοκων. Πανευρωπαϊκά δημοψηφίσματα που οι πολίτες να ψηφίζουν ως νομοθέτες μελλοντικών συνθηκών.

Ας ενδυναμώσουμε τους ανέργους με υποτροφίες και κουπόνια για να σπουδάσουν ή και να μετεκπαιδευτούν, όπου αυτοί θέλουν στην Ευρώπη.

Να μια ιδέα: Γιατί να μην έχουμε τους πρώτους Ευρωπαίους πολίτες με το να δώσουμε στους μετανάστες Ευρωπαϊκή Ιθαγένεια και όχι Ελληνική, ή Γερμανική ή Γαλλική;

Η οικοδόμηση της κοινής μας ταυτότητας είναι η οικοδόμηση της δικής μας Δημοκρατίας.

Η πολιτική εκπαίδευση των πολιτών μας να είναι η συμμετοχή τους στα κοινά.

Η Ευρώπη να γίνει έργο των πολιτών της, όχι μιας αποκομμένης ελίτ.

Να ενισχύσουμε τη συμμετοχή, ώστε η ποικιλία εθνών, φυλών, φύλων και εθνικοτήτων, να οικοδομεί την εμπιστοσύνη και την αλληλεγγύη, ΟΧΙ τον αποκλεισμό και την ξενοφοβία.

Μια Ευρώπη ΑΠΟ και ΓΙΑ τους πολίτες, όχι για τις ελίτ. Ένα πείραμα εμβάθυνσης και εξάπλωσης Δημοκρατίας, πέρα από εθνικά σύνορα.

Κάποιοι μπορεί να με χαρακτηρίσουν ως ονειροπόλο γιατί τοποθετώ την πίστη μου στην ισχύ των πολιτών.

Μετά από δεκαετίες στην πολιτική είμαι και ρεαλιστής. Ήμουν και είμαι μέρος του σημερινού πολιτικού συστήματος. Τα πράγματα όμως πρέπει να αλλάξουν. Πρέπει να ανακτήσουμε την πολιτική ως τη συλλογική μας ισχύ, να οραματιστούμε ξανά και να σχεδιάσουμε ένα καλύτερο κόσμο.

Αυτή, όμως, η ανατρεπτική δύναμη της Αλλαγής δεν θα έρθει με τις πολιτικές του σήμερα.

Η ανάκτηση των δημοκρατικών πολιτικών θα έρθει από ΕΣΑΣ. ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ.

Από τον καθένα που συμμετέχει στην παγκόσμια ανταλλαγή ιδεών, είτε σε αυτό το χώρο, έξω από δω, online ή τοπικά, όπου ζει.

Από τον καθένα που στέκεται απέναντι στην αδικία και την ανισότητα.

Από τον καθένα που στέκεται απέναντι σε όποιον κηρύττει τον ρατσισμό αντί της αλληλεγγύης, τον δογματισμό αντί της κριτικής σκέψης, τον “ελιτισμό” αντί της Δημοκρατίας.

Από τον καθένα που στέκεται απέναντι στην ανεξέλεγκτη ισχύ, όπως κι αν αυτή εκφράζεται, είτε από απολυταρχικούς ηγέτες, είτε από μια πλουτοκρατία που αποκρύβει κεφάλαια σε φορολογικούς παραδείσους, είτε από ισχυρά λόμπι που προστατεύουν ισχυρά συμφέροντα.


Εκείνους, τους συμφέρει να είμαστε όλοι “ιδιώτες”. Ας μην γίνουμε!

Τρίτη, 26 Νοεμβρίου 2013

Τι "ξέχασαν" τα ελληνικά ΜΜΕ όσο αφορά το επεισόδιο στις Κάννες...

 Σε μια φρενίτιδα λασπώματος και διαστρέβλωσης της αλήθειας, σήμερα όλα τα εργολαβικά εργαλεία (παρα)πληροφόρησης, ιδιοκτησίας τραπεζιτών- εφοπλιστών- αφεντικών της ελληνικής πραγματικότητας… διαδίδουν περί των «γαλλικών» του Σαρκοζι το 2011, «ξεχνώντας» να μας πούνε όμως ότι:
-Την συγκεκριμένη πληροφορία την μετέδωσε τότε μια σατιρική εβδομαδιαία γαλλική εφημερίδα, οπού ο Σαρκοζι και η Κάρλα Μπρούνι (η τελευταία του σύζυγο) ήταν τα προτεινόμενα τους πρόσωπα προς σάτιρα, μιας και που διέδωσαν σε εβδομαδιαίο σίριαλ τα παραπτώματα τους, όπως πχ: την παράνομη επιδότηση του Σαρκοζί από την μαντάμ Μπετανκούρ, τα 50 εκατομμύρια ευρώ από τον στενό φίλο του Σαρκό, από τον Καντάφι, την εντολή εκ μέρος του πρώην Γάλλου προέδρου για κατασκοπεία των Γάλλων δημοσιογράφων, με σκοπό την τρομοκρατία τους και την λογοκρισία… όσο για το συγκεκριμένο επεισόδιο που έγινε στις Κάννες (και ΑΝ) μεταξύ Σαρκοζι και ΓΑΠ, φαντάζεστε ΤΙ ακριβώς ήθελε να δείξει η εφημερίδα- σε ότι αφορά το ψυχοσωματικό κόσμο ενός Γάλλου… ηγέτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μια εικόνα ενός κοντούλη που καβαλικεύει τις καρέκλες και τα τραπέζια των διαπραγματεύσεων, με αφρούς στο στόμα… ξεστομίζοντας σε άγριο αμόκ βαριές βρισιές του υποκόσμου… Σκέτη σχιζοφρένια… ένα είδος του «κοίτα ποιος μιλάει»… (αν και ο Σαρκοζί ξαναέδειξε τέτοιες τάσεις έως τότε, σε διάφορες καταστάσεις, όπως αναπαρήγαν οι γαλλικές εφημερίδες…).
Αυτό για να βάλουμε τα πράγματα στην πραγματική τους διάσταση. Όσο για το Θαπατέρο, εκτός που έδειξε τι τεράστια σημασία είχε η πρόταση του δημοψηφίσματος -που έκανε ο Παπανδρέου- για την σωτηρία του Νότου, επίσης ξεκαθάριζε ότι, αν θα είχε γίνει το δημοψήφισμα, ο Ελληνικός λαός θα είχε δείξει την αποφασιστικότητα του, ξεμπροστιάζοντας ταυτόχρονα τους Μερκοζι, οι οποίοι επέβαλαν άδικα τα πολύ σκληρά μέτρα λιτότητας , έτσι ώστε να «συμμορφώσουν τον ελληνικό λαό, ο οποίος αρέσκεται στην διαφθορά επί 20 χρόνια» όπως έλεγε ο Σαρκοζι. Το δημοψήφισμα θα είχε δώσει άλλη βαρύτητα στις διαπραγματεύσεις και θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για εντελώς άλλους όρους, σαν ίσο προς ίσο.
Τα ελληνικά ΜΜΕ «ξέχασαν» επίσης, να περιγράφουν και τα γραφόμενα του πρώην πρωθυπουργού της Ισπανίας, περί των σχόλιων των Μερκελ και Σαρκοζι στο δείπνο που ακολούθησε στις Κάννες τότε, βαριά σχόλια για τον Ομπάμα ( ο οποίος δεν ήταν παρόν) και για τις ΗΠΑ… λόγια ηγετών της ΕΕ που του θύμιζαν, όπως λέει, ξεχασμένες στιγμές από την μαύρη περίοδο της Ευρώπης στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο…
Αυτά για τους συντηρητικούς γερμανό- γάλλους ηγέτες της Ευρώπης των αγορών, οι οποίοι το μόνο που προσπάθησαν ήταν να γονατίζουν τους λαούς του Νότου και τους σοσιαλιστές υπερασπιστές των συμφερόντων τους λαών απέναντι στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Αξιοπερίεργο είναι ότι τα ελληνικά ΜΜΕ συμμερίζουν την ίδια άποψη με τους ξένους προστάτες των διεθνών αγορών… Η μάλλον απόλυτα λογικό, όταν οι έλληνες ιδιοκτήτες των εγχώριων ΜΜΕ δίνουν συγκεκριμένες εντολές παραπληροφόρησης και “πλύσιμο εγκεφάλου” του λαού, έτσι ώστε να υπερασπίζουν τα ίδια κέρδη… συμπεριφορά που μου θυμίζει επίσης μια μαύρη εποχή, το ίδιο μαύρη όπως και το κέρδος τους.

Όταν το Σύνταγμα χρησιμοποιείται ως πλυντήριο..#gpapak

Μετά από δυο χρόνια που δεν κάνετε ΤΙΠΟΤΑ για να αξιοποιήσετε ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΟΝΟΜΑ από ΟΛΕΣ τις ΛΙΣΤΕΣ που έχετε, είναι πια ολοφάνερο για όλους που έχουν έστω και ένα κουκούτσι μυαλό, ότι:
–για να καλύψετε την ανικανότητα και την δειλία σας, όπως και τους ημετέρους σας που έχουν την αδικαιολόγητη έως παράνομη τους περιουσία στο εξωτερικό… δεν μπορείτε να κάνετε κάτι άλλο παρά να στρέψετε τα βλέμματα του πεινασμένου όχλου προς ένα εξιλαστήριο θύμα. Που τον βρήκατε? Μα φυσικά στο πρόσωπο αυτού που ζήτησε τις λίστες (με τα ονόματα των φίλων σας που σας έκαναν κυβέρνηση) από το εξωτερικό…. Και για αυτό και τον μισείτε (όπως και τον ίδιο τον Παπανδρέου)!
Βρε ανίκανοι, θεωρείτε ότι χάβει κανείς ότι –όχι μόνο ο Παπακωνσταντίνου, αλλά οποιοσδήποτε, έστω και ένας καθυστερημένος- θα είχε βγάλει ΜΟΝΟ 3 ονόματα από μέσα??? Μόνο αυτό να έχεις υπόψην σου και καταλαβαίνεις πόσο πολύ τον μισείτε!!! Όπως και ότι την λίστα την έκρυψε κάποιος στο συρτάρι του σπιτιού του επί πενταπλάσιο χρόνο από αυτόν που την είχε παραδώσει ο Gpapak στο ΣΔΟΕ… Προς τα εκεί δεν πάει το… μυαλό σας??? Μα φυσικά, αν πέσει αυτός, πέφτετε όλοι μαζί… και με τέτοιο ΒΑΡΟΣ ποιος σας σώζει??!!!! Πράγμα που φαίνεται πολύ δελεαστικό για όλους εμάς, τους πολλούς.

Υ.Γ. Όταν λέω βάρος, εννοώ σε κιλά… αν νομίζετε κάτι… πολιτικό, χάρισμα σας το βαρίδι… στο λαιμό σας!

Το σχόλιο για την σημέρινη κυβέρνηση, το οποίο μου ήρθε στο μυαλό μετά το άρθρο «Όταν το Σύνταγμα χρησιμοποιείται ως πλυντήριο..#gpapak» - epikairo.gr

Ολόκληρο το άρθρο:
Σύμφωνα με πληροφορίες που μεταδίδει το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων, ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, Αναστάσιος Κανελλόπουλος, κατέθεσε την εξασέλιδη εισήγησή του στο Δικαστικό Συμβούλιο του Ειδικού Δικαστηρίου με την οποία υποστηρίζει ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γεώργιος Παπακωνσταντίνου πρέπει να παραπεμφθεί στο Ειδικό Δικαστήριο καθώς δεν έχουν παραγραφεί τα αδικήματα που τού αποδίδονται.
Σύμφωνα με τον κ. Κανελλόπουλο, η άσκηση ποινικής δίωξης σε βάρος του κ. Παπακωνσταντίνου για τα αδικήματα της νόθευσης εγγράφου, της απιστίας και της παράβασης καθήκοντος είναι νόμιμη και δεν έχει παρέλθει η αποσβεστική προθεσμία που δίνει το δικαίωμα στη Βουλή για να ασκήσει ποινική δίωξη.
Ο αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου συνεχίζει το σκεπτικό του, και υποστηρίζει ότι «ενόψει του ότι η, από τις εκλογές της 6ης Μαίου του 2012, προελθούσα Βουλή, της ΙΔ περιόδου, ουδόλως λειτούργησε και επομένως, αντικειμενικώς ήταν αδύνατον να ασκήσει την αρμόδιοτητά της, δηλαδή να επιληφθεί της περίπτωσης του υπουργού Οικονομικών, να συγκροτήσει την προς τούτο κοινοβουλευτική επιτροπή και εν συνεχεία η Ολομέλεια να ασκήσει την κατ΄αυτού ποινική δίωξη». [ysterografa]

Epikairo: Το άρθρο 86 παρ. 3 εδ. ε' του Συντάγματος προβλέπει: "Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά τη τέλεση του αδικήματος". Αυτή είναι η λεγόμενη αποσβεστική προθεσμία, που σημαίνει ότι η Βουλή δικαιούται να ασκήσει δίωξη εις βάρος πρώην υπουργού  μέχρι τη προθεσμία που ορίζει ρητά η παραπάνω συνταγματική διάταξη. Η αποσβεστική προθεσμία είναι διάφορο της παραγραφής, όπου η τελευταία συνδέεται με την παραγραφή του αδικήματος. Δηλαδή μπορεί ένα αδίκημα να μην έχει παραγραφεί (σε περίπτωση κακουργήματος π.χ. είναι 20 χρόνια), αλλά να έχει αποσβεστεί η αρμοδιότητα της Βουλής να ασκήσει την δίωξη που ορίζει το άρθρο 86 παρ. 1 του Συντάγματος. Το Σύνταγμα δεν προβλέπει εναλλακτική αρχή που να διώκει τους πρώην υπουργούς, πέρα από το Κοινοβούλιο, η οποία θα επιλαμβανόταν από τη στιγμή που επερχόταν η απόσβεση της αρμοδιότητας δίωξης της Βουλής. Επομένως, εφόσον επέλθει η αποσβεστική προθεσμία, καμία Βουλή δεν μπορεί να διώξει κανέναν. Ας μην ξεχνάμε ότι αρχιτέκτων της διάταξης αυτής, καθώς και του νόμου περί ευθύνης υπουργών στην Ζ' Αναθεωρητική Βουλή του 2001 ήταν ο εισηγητής της τότε πλειοψηφίας  Βαγγέλης Βενιζέλος..

Το παραπάνω σκεπτικό του δικαστικού λειτουργού θα ήταν σωστό, εφόσον είχε μεσολαβήσει μια εκλογική αναμέτρηση από την περίοδο που ο Παπακωνσταντίνου ήταν υπουργός Οικονομικών. Από τη στιγμή όμως που έχουν μεσολαβήσει δύο εκλογικές αναμετρήσεις (και με τη σύγκλιση της Βουλής σε σώμα ξεκινά η τακτική σύνοδός της), η αρμοδιότητα της Βουλής να ασκήσει δίωξη στον Παπακωνσταντίνου έχει αποσβεστεί, δηλαδή με όρους ειδησεογραφικούς "τα αδικήματα για τα οποία διώκεται ο Παπακωνσταντίνου έχουν παραγραφεί" (εξηγήσαμε παραπάνω τη διαφορά αποσβεστικής προθεσμίας-παραγραφής).

Ωστόσο τόσο η παρούσα Βουλή, όσο και η δικαιοσύνη αγνοούν επιδεικτικά το γεγονός ότι την 6η Μαϊου έγιναν εκλογές, ακολούθησε ορκομωσία βουλευτών και μάλιστα εκλογή προέδρου της Βουλής, του Βύρωνα του Πολύδωρα για μια ημέρα. Επομένως de facto, αλλά περισσότερο και de jure, είχαμε "τακτική σύνοδο". Παρ' όλα αυτά, η σκοπιμότητα της κυβέρνησης, την οποία δυστυχώς υποθάλπτουν και οι λειτουργοί της δικαιοσύνης, επέβαλλε τη δίωξη του Παπακωνσταντίνου και την παραπομπή του στο Ειδικό Δικαστήριο.

Είναι προφανές ότι για τους Σαμαρά-Βενιζέλο έπρεπε ο υπουργός Οικονομικών του πρώτου μνημονίου να πληρώσει τα σπασμένα, ώστε να μπορέσουν αμφότεροι να νομιμοποιήσουν τον από κοινού σφετερισμό εξουσίας που έκαναν το σκοτεινό εξάμηνο της κυβέρνησης Παπαδήμου. Ο Παπακωνσταντίνου έπρεπε να διωχθεί για τη λίστα Λαγκάρντ, για να ξεπλύνει στις "στικομαχίες" Βενιζέλου-Διώτη, αλλά και να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι το περιεχόμενο της λίστας Λαγκάρντ μένει αναξιοποίητο για σχεδόν τρία χρόνια. Έπρεπε να διωχθεί ο Παπακωνσταντίνου για να καταδικαστεί ηθικά η διετία Παπανδρέου, σε μια οργανωμένη προσπάθεια απαξίωσης του ιδίου και του πολιτικού του προϊσταμένου, με συνέργεια των κατά τόπους  "ψεκασμένων" (υπόθεση στοιχείων ΕΛΣΤΑΤ, CDS). Έπρεπε να διωχθεί ο άνθρωπος που και ανεξάρτητη την ΕΛΣΤΑΤ έκανε και οικονομικό εισαγγελέα θέσπισε και πρωτοφανή δημοσιονομική προσαρμογή προέβη, για να μην καταλογιστεί τίποτε το θετικό στο τιτάνιο αγώνα του ίδιου και της κυβέρνησης Παπανδρέου.

Σ' αυτούς που χρησιμοποιούν το Σύνταγμα για να νομιμοποιήσουν και να εξιλεώσουν τις φαύλες πολιτικές τους πρακτικές και όχι για να προστατευθούν τα δικαίωματα των πολιτών και να περιοριστεί η πολιτική εξουσία, εμείς απαντάμε με το πολιτικό ήθος που δίδαξε ο Παπακωνσταντίνου όσο ήταν "on stage" και την συμμετοχική δημοκρατία και την άμεση ανάμειξη του λαού στη λήψη αποφάσεων που λαμβάνονται με διαφανή τρόπο του Παπανδρέου.

όπως το βρήκα εδώ

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Παπανδρέου: Σημαντικό βήμα η συμφωνία για το ιρανικό πρόγραμμα


Καλωσόρισε τη συμφωνία για τα πυρηνικά του Ιράν στη Γενεύη ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς και πρώην πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, χαρακτηρίζοντάς τη σημαντικό βήμα στην κατεύθυνση της ενίσχυσης της σταθερότητας στην ευρύτερη περιοχή.
Όπως αναφέρει ο κ. Παπανδρέου: «Αυτή η κρίσιμη συμφωνία, που επιτεύχθηκε μετά από εντατικές διαπραγματεύσεις σε ένα κλίμα αμοιβαίου σεβασμού, ανοίγει το δρόμο για μια μακροπρόθεσμη και συνολική λύση. Η επιτυχής υλοποίηση αυτής της πρώτης συμφωνίας και η επίτευξη μιας συνολικής λύσης θα μπορέσουν να απαντήσουν και στους προβληματισμούς που εκφράζουν κάποιες χώρες της περιοχής.

Κατά συνέπεια, είναι θέμα ζωτικής σημασίας, όπως προβλέπει το κοινό σχέδιο δράσης, να προχωρήσουν τα πρώτα αμοιβαία μέτρα που συμφωνήθηκαν από τις δυο πλευρές, μέσα στους επόμενους έξι μήνες. Ιδιαίτερη βαρύτητα έχει στο πλαίσιο αυτό, η συνεργασία με την Διεθνή Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (IAEA)».

Κυριακή, 24 Νοεμβρίου 2013

Νέα παρέμβαση απο το Γραφείο του Γ. Παπανδρέου με αποδέκτες Σαμαρά και Καραμανλή : αφήστε τις μπουρδολογίες…

Με αφορμή ένα σχολιο του Ευ. Αντώναρου πρωην κυβερνητικού εκπροσώπου της κυβέρνησης του κ. Καραμανλή στο διαδύκτιο, απο το Γραφειο του πρώην πρωθυπουργού ο στενός συνεργάτης του Γ. Παπανδρέου κ. Γ. Ελενοπουλος έκανε το εξης σχολιο:

"Ο κ. Ευάγγελος Αντώναρος, εδώ και αρκετό καιρό, μας ενημερώνει δια των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ότι επίκεινται εξελίξεις που θα δημιουργήσουν αίσθηση.

Είναι προφανές ότι, ο κ. Αντώναρος, δεν γνωρίζει τη σημασία των δημοκρατικών διαδικασιών – πως άλλωστε; – και γι’ αυτό, μας προϊδεάζει για πράγματα που αποφασίζονται εν κρυπτώ, πίσω από κλειστές πόρτες, όπου δεν μπορούν να βρίσκονται παρά μόνον οι μυημένοι. Όλοι αυτοί, που δήθεν παλεύουν για το καλό της χώρας και του Ελληνικού λαού. Γιατί αυτοί, ξέρουν! Οι illuminati, οι πεφωτισμένοι, στους οποίους προφανώς εντάσσει και τον εαυτό του ο κ. Αντώναρος.

Αυτό που δεν ξέρει ο κ. Αντώναρος, είναι ότι και εμείς γνωρίζουμε. Τι γνωρίζουμε; Ό,τι γίνεται πίσω από τις κλειστές πόρτες. Με τη διαφορά ότι, δεν συμφωνούμε με αυτές τις πρακτικές. Γιατί αυτές οι πρακτικές είναι που οδήγησαν τη χώρα στο χείλος της καταστροφής. Γι’ αυτό και βρισκόμαστε σε διαρκή σύγκρουση με αυτές και με όσους τις υπηρετούν. Αλλά και με όσους σχεδιάζουν να επανακαθορίσουν κατεστημένα και να επανασχεδιάσουν ισορροπίες.

Και για να τα αλλάξουμε όλα αυτά, παλεύουμε για τη Δημοκρατία, για μεταρρυθμίσεις και μεγάλες αλλαγές, που θα βάλουν τέλος στο πελατειακό κράτος και τα συμφέροντα που βρίσκονται πίσω από τις κλειστές πόρτες.

Και είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο, ότι αυτές οι πόρτες θα ανοίξουν και τότε θα αποκαλυφθεί ότι, το έλλειμα των 36 δις Ευρώ το 2009 και το χρέος των περισσότερων των 300 δις Ευρώ, δεν είναι αποτέλεσμα μεταρρυθμίσεων, αλλά μιάς καταστροφικής πολιτικής για την οποία οι ευθύνες και του κ. Αντώναρου και του κ. Καραμανλή, είναι τεράστιες.

Θα αποκαλυφθεί, ποιοι είναι οι πραγματικοί εχθροί των μεταρρυθμίσεων. Θα αποκαλυφθεί, ποιοι πόνταραν τα ρέστα τους στο διαστρεβλωμένο “λεφτά υπάρχουν” για να πλήξουν την πολιτική των μεταρρυθμίσεων, ακριβώς γιατί – πράγματι – τα λεφτά υπάρχουν στην σκοτεινή διαδρομή που συνδέει πελατειακό κράτος και πάσης φύσεως συμφέροντα. Και όσοι αυτό αποκρύπτουν, προφανώς αυτά τα συμφέροντα υπηρετούν.

Είναι άραγε τυχαίο ότι, και ο κ. Σαμαράς από τη Γερμανία και ο κ. Αντώναρος από την Ελλάδα, θυμήθηκαν ξαφνικά την ίδια ώρα την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων; Που ήταν άραγε όταν ο Γιώργος Παπανδρέου φώναζε για την ανάγκη προώθησης μεταρρυθμίσεων και αυτοί πρότειναν Ζάππεια και 18 δις Ευρώ ισοδύναμα μέτρα;

Σήμερα κατάλαβαν ότι η χώρα έχει ανάγκη από μεταρρυθμίσεις; Και για ποιές μεταρρυθμίσεις μιλάμε;

Οι μεταρρυθμίσεις, δεν είναι δωράκια που τα βρίσκει κανείς – όπως τα παιδιά- στα σοκολατένια αυγά.

Μεταρρυθμίσεις, σημαίνουν σύγκρουση με το πελατειακό κράτος και με τα μεγάλα και μικρά συμφέροντα που οι ίδιοι υπηρέτησαν με σθένος. Σημαίνουν βούληση και αποφασιστικότητα να σπάσεις αυγά, και να υπηρετήσεις το δημόσιο συμφέρον.

Ό,τι δηλαδή δεν έκαναν όταν είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας. Τα έδωσαν όλα και δημιούργησαν ένα θυριώδες έλλειμμα και ένα ασφυκτικό χρέος.

Ας ζητήσουν συγνώμη, λοιπόν -είναι το λιγότερο που μπορούν να κάνουν και ας αφήσουν στην άκρη τις μπουρδολογίες.

Εκτίθενται. Και ό ίδιος και ο πρωθυπουργός που υπηρέτησε.

Κ. Αντώναρε, ευτυχώς δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Κάποιοι ξέρουν να αναλαμβάνουν τις ευθύνες τους ακόμη και όταν αυτές δεν τους αναλογούν. Ευθύνες, που δεν αναλάβατε εσείς. Γιατί φύγατε άρον – άρον. Γιατί επιλέξατε το μικροκομματικό και προσωπικό σας συμφέρον έναντι του εθνικού συμφέροντος. Πάντα αυτό κάνατε. Και πάντα αυτό είναι που μας κάνει τόσο διαφορετικούς.

Για μας, ανάληψη ευθύνης σημαίνει πολιτικό ήθος, για το οποίο η Δημοκρατική Παράταξη είναι υπερήφανη. Για εσάς, ευθύνη σημαίνει πολιτικό κόστος!

Αυτά επί του παρόντος. Και με τη σημείωση, ότι δεν θα υπάρξει ανταπάντηση.

Θα έρθει η ώρα και γι’ αυτό.


Γιώργος Ελενόπουλος"

Σάββατο, 23 Νοεμβρίου 2013

Περί σουπιών και… αρετών…

Το ξαναλέω προς κάθε δήθεν συμπορευτή μου:
Όταν λες «μπράβο στον κάθε λαμόγιο! Μαγκιά του!» με μεγάλο θαυμασμό, δεν μπορείς παρά μόνο να ψεύδεσαι και να υποκρίνεσαι, όταν υποστηρίζεις ότι αντιπροσωπεύεις «αρχές και αξίες» που δεν έχεις σαν τρόπο και σαν στάση ζωής. Δεν μπορεί να θαυμάζεις τα λαμόγια και τον τρόπο που τα τσέπωσαν εις βάρος των πολλών και να μιλάς για τις ανθρώπινες αρετές.
Σε λίγο θα τα βγάλω όλα στην φόρα, περί ανθρώπων και καταστάσεων, τσιράκια συμφερόντων της διαπλοκής και της διαφθοράς , όπως και τα πραγματικά τους αφεντικά-οι εκσυγχρονιστές και ΝΔ-ιτες. Και θα τα βγάλω όλα στην φόρα για να πάτε -μια και έξω μια ώρα νωρίτερα- εκεί οπού ανήκετε, εκεί οπού είναι ο φυσικός σας χώρος, ως αριστεροί ψάλτες με δεξιές τσέπες… να ακολουθήσετε τις τσέπες και τις… κενές συνειδήσεις σας...
Οι Ανθρώπινες Αξίες δεν έχουν καμία σχέση με το χρηματικό προσωπικό κέρδος, βασισμένο σε αριστερές κορόνες χωρίς ουσία.
Και βεβαίως τις Ανθρώπινες Αξίες μόνο οι Άνθρωποι τις έχουν! Εσάς, σαν πραγματικές σουπιές που καμαρώνετε ότι είστε, σας λείπουν εντελώς!


Υ.Γ. Λογικά, με τέτοια νοοτροπία και εξυπηρετώντας τα ίδια συμφέροντα, οι δήθεν εχθροί σας μπορεί κάλλιστα να είναι στην πραγματικότητα καλοί σας φίλοι υπό σκιά, μέλη της ίδιας σπείρας, ως παλιά σκηνοθεσία «καλού-κακού» του πολύ παιγμένου έργο των διαπλεκομένων «στατικών βομβών», οι οποίες διείσδυσαν στο κόμμα τόσα χρόνια τώρα, (προσβλέποντας σε συγκεκριμένες θέσεις και στηρίζοντας μόνο εξαγοράσιμα άτομα του τύπου «όπου φυσάει ο άνεμος»), με σκοπό την αλλαγή κατεύθυνσης του «τρένου». Καιρός να κατεβείτε από τα "βαγόνια"! Όπως και σίγουρα και οι φίλοι- «εχθροί» σας από το "τιμόνι" της "μηχανής"!!! (Χωρίς όμως να δώσουν την θέση τους των εκσυγχρονιστών τους οποίους στηρίζετε στην πραγματικότητα!)

Ηθική επανάσταση- η πραγματική αλλαγή είναι η αντικατάσταση των πολιτικάντων από Ανθρώπους με Ήθος

Επί έξι μήνες στην Βουλγαρία οι νεολαίοι διανοούμενοι, μαζί με τους εργαζομένους και τους ανέργους  διαδηλώνουν σε “Ηθική Επανάσταση” κατά της διαφθοράς, ζητώντας την παραίτηση της κυβέρνησης… Στην Ελλάδα οι… επίπλαστοι διανοούμενοι, ως άλλη πολιτικάντικη νεολέρα, βολεύονται σε υπουργεία ως γραμματείς, γενικοί και ειδικοί… ζητώντας μαζί με τους συνομηλίκους τους την «αλλαγή γενεών στην ελληνική βουλή»… προχωρημένες καταστάσεις… ελληνικού σύγχρονου «ήθους»… όπου ειδικά το σοσιαλιστικό κίνημα του (φιλασθενή) Βαγγέλη σερβίρει στην πραγματικότητα την «μετάλλαξη» στην θέση της αληθινής ηθικής «αλλαγής», ως μια “πιπίλα” για λαϊκή κατανάλωση και μόνο. Βλέπετε, το ήθος κάποιοι το χάσανε στην μάσα, ξεχνώντας ότι και οι “καραμέλες” λιώνουν κάποια στιγμή… όπως ακριβώς δηλαδή και η δήθεν «αλήθεια» που μας έριξαν στα μάτια ως στάχτες… Κύριοι, η Αλήθεια δεν μετριέται ούτε σε χρόνια που «υπηρετήσατε» το κίνημα με το αζημίωτο, ούτε με τα (όσο πιο λίγα) χρόνια των παιδιών σας που περιμένουν στην ουρά προς τις… κουτάλες… Η Αλήθεια είναι μια και απλά ΔΕΝ μετριέται, αλλά φτιάχνεται από αυτούς που θέλουν να γράψουν ιστορία, φέρνοντας ένα πραγματικό μέλλον για όλους και όχι για τους λίγους, που στην ουσία θέλουν να προσφέρουν μόνο στους εαυτούς τους! ΜΕΛΛΟΝ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ, ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΦΤΙΑΧΝΟΥΝ ΜΟΝΟ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕ ΗΘΟΣ (ήθος =δηλαδή αυτό ακριβώς που λείπει από σας, ανεξαρτήτων ηλικίας η χρόνων που κρατάτε τις ταμπέλες δίχως ουσία)!