«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Κυριακή, 30 Ιουνίου 2013

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΠΕΛΤΗΣ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ!


Από το γραφείο του Γιώργου Α. Παπανδρέου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Τα στελέχη της ΝΔ, το σύνολο των μελών της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του κόμματος, με την ψήφο τους για τον προϋπολογισμό στη Βουλή, αναγνώρισαν ότι, το έλλειμμα του 2009, ήταν 15,6%. Για την ιστορία, ο νυν Πρωθυπουργός το είχε αναγνωρίσει νωρίτερα.

Με την ψήφο τους, δηλαδή, αναγνώρισαν ποιος οδήγησε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού.

Σήμερα, μπορούν να υποστηρίζουν ό,τι θέλουν και να αναζητούν υπευθύνους όπου τους βολεύει.

Η αλήθεια είναι ότι, την ώρα των μεγάλων αποφάσεων για τη σωτηρία της χώρας, κάποιοι απουσίαζαν και κάποιοι έδωσαν τη μάχη και ανέλαβαν ευθύνες που δεν τους αναλογούσαν, για να μπορούν σήμερα να ομιλούν όλοι εκ του ασφαλούς.

Όσο για τον Ανδρέα Παπανδρέου, είναι βέβαιο ότι, κανείς δεν μπορεί να περιμένει τη δικαίωσή του από τους προαναφερθέντες. Πώς θα μπορούσε άλλωστε;

Όλοι γνωρίζουν ότι, ο Ανδρέας Παπανδρέου αγωνίστηκε για τη Δημοκρατία. Γι” αυτό συγκρούστηκε με το κράτος της δεξιάς και με ό,τι κρατούσε σε καθεστώς εξάρτησης την Πατρίδα μας.

Προς τι, λοιπόν, η έκπληξη από τη στάση τους;

Όλα αυτά θα έπρεπε να ανήκουν στους ιστορικούς.

Η χώρα χρειάζεται υπευθυνότητα, σοβαρότητα και ενωτικό λόγο. Δυστυχώς, ακούστηκαν πολλά μεγάλα λόγια για ενότητα αυτό το Σαββατοκύριακο, αλλά πίσω από τα λόγια φανερώθηκαν διχαστικές διαθέσεις.

Και αυτές δεν υπηρετούν τη χώρα.

Σήμερα χρειάζεται το θάρρος να αναγνωρίζει κανείς απλές αλήθειες, επάνω στις οποίες θα μπορέσουμε να κτίσουμε μια νέα εθνική ενότητα – για να αντιμετωπισθούν οριστικά όσα κρατούσαν τη χώρα πίσω.

Αν κάτι πρέπει να μείνει από όλα αυτά, είναι η πανηγυρική επαναβεβαίωση της ανάγκης για αλλαγές και μεταρρυθμίσεις παντού. Για εμβάθυνση της Δημοκρατίας, διαφάνεια, κοινωνική δικαιοσύνη, ισονομία και κράτος δικαίου.


Ό,τι δηλαδή δεν επιθυμούσε και φαίνεται ακόμα να μην επιθυμεί η συντήρηση.

Γιώργος Α. Παπανδρέου-Δήλωση για "Αριστερή Πρωτοβουλία"


"Η απόφαση των συντρόφων μας, μελών της Αριστερής Πρωτοβουλίας, που έρχεται ως αποτέλεσμα των εξελίξεων της τελευταίας περιόδου, να διακόψουν κάθε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, αποτελεί ένα πλήγμα για την Δημοκρατική Παράταξη.

Σε μια περίοδο κρίσιμη για την πορεία της χώρας και το μέλλον της Ελληνικής κοινωνίας, το ΠΑΣΟΚ πρέπει να διασφαλίζει την συμμετοχή, την ενεργό παρουσία κάθε μέλους του και ιδιαιτέρως συντρόφων που έχουν αγωνιστεί για πολλά χρόνια.

Είναι κρίμα αντί να πολλαπλασιάζει τις δυνάμεις του, να τις βλέπει να απομειώνονται.

Και σε κάθε περίπτωση, ανεξαρτήτως και των όποιων συμφωνιών ή διαφωνιών μπορούν να υπάρχουν με τα όσα υποστηρίζουν οι σύντροφοι της Αριστερής Πρωτοβουλίας, αυτό που απαιτείται είναι προσθέσεις και πολλαπλασιασμοί, όχι αφαιρέσεις και διαιρέσεις.

Η χώρα και η Ελληνική κοινωνία έχουν ανάγκη μια μεγάλη Δημοκρατική Παράταξη, που θα είναι απαλλαγμένη από αγκυλώσεις και εμμονές του παρελθόντος και θα βρίσκεται σε διαρκή ρήξη με πελατειακές αντιλήψεις και εξαρτησιακές συμπεριφορές. Μια παράταξη που θα ενώνει τις υγιείς παραγωγικές και δημιουργικές δυνάμεις και θα αποτελεί δύναμη ουσιαστικής Αλλαγής. Αλλαγής όλων όσων αποτέλεσαν τις αιτίες για την κρίση που αντιμετωπίζει σήμερα ο τόπος.

Απαραίτητη προϋπόθεση, ένα προοδευτικό προγραμματικό πολιτικό πλαίσιο, αιχμή του οποίου θα είναι η διασφάλιση του δημοσίου συμφέροντος και η προώθηση μεγάλων αλλαγών και μεταρρυθμίσεων παντού, στη διοίκηση, την τοπική αυτοδιοίκηση, το παραγωγικό μοντέλο και βεβαίως, το πολιτικό σύστημα.


Στόχος, όχι απλώς η επιβίωση της χώρας, ως απάντηση στην κρίση, αλλά η διαμόρφωση των απαραίτητων όρων και προϋποθέσεων για την οικοδόμηση μιας βιώσιμης οικονομίας, στο επίκεντρο της οποίας θα βρίσκεται ο άνθρωπος, με ισχυρούς θεσμούς δημοκρατίας που θα εμπεδώνουν καθημερινά το αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης, ισονομίας και κράτους δικαίου."
Αθήνα, 27 Ιουνίου 2013

Σάββατο, 22 Ιουνίου 2013

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία!


Ένα έχω να παραδεχτώ: όλοι οι δεξιοί είναι ενωμένοι, παρά τις τεράστιες γκάφες του Αντωνάκη… Δεν ακούγεται από τους βουλευτές τους ούτε ένα “κιχ”…
Ενώ επί Πρωθυπουργίας Γεωργίου Α. Παπανδρέου, όταν προσπάθησε πραγματικά για την πρόοδο- και σε εθνικό, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο- πέσανε πάνω του οι πολιτικοί κανίβαλοι, τους οποίους τώρα ήδη τους τρέχουν τα σάλια για τον μελλοντικό ανασχηματισμό, στηρίζοντας τα αστήριχτα του μονόφθαλμου. Βαγγέλα, σου παρουσιάστηκε η τελευταία ευκαιρία να “πεθάνεις” ξεντρόπιαστα (η πιο λίγο ξεδιάντροπα). Δεν την πήρες… Αντί για αυτό, μας τραβάς και εμάς στον κατήφορο για μια χούφτα «καρέκλες»...
Μια που το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πρώτα απ΄όλα η ιδέα της προσφοράς στην πρόοδο της κοινωνίας, που όλοι εμείς οι σοσιαλιστές την επιλέγουμε συνειδητά σαν τρόπο ζωής, πάνω από οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον, δεν μας εκφράζει (τουλάχιστον εμάς στην βάση αδίψαστη για "καρέκλες" δίχως ουσία αυτής της προσφοράς) μια ηγεσία που προσκυνάει έναν δεξιό και βαθιά αντί- δημοκρατικό πρωθυπουργό, επικίνδυνο για την πορεία της χώρας. Εκπρόσωποι όλων των κομμάτων τις τελευταίες ημέρες, όλο και πιο πολύ σας δείχνουν δημόσια, ότι είστε αυτοί που ρίξατε στην ουσία τον Παπανδρέου. Εμείς, ακόμα εδώ, σας ρωτάμε λοιπόν: αφού ρίξατε έναν Σοσιαλιστή και Δημοκράτη Πρωθυπουργό με πρόφαση το Δημοψήφισμα και αφού στηρίζετε έναν δεξιό και αντί- δημοκρατικό πρωθυπουργό, πώς να συνεχίζουμε εμείς να σας αναγνωρίζουμε σαν ηγεσία του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος??? Πως συνεχίζετε να μας αντιπροσωπεύετε?? Στο όνομα ποιας Δημοκρατίας και ποιου Σοσιαλισμού???
Το Κίνημα που έφτιαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου βασίζεται στο συμβόλαιο του με το λαό. Αυτό το συμβόλαιο δεν το σεβαστήκατε!
Το Κίνημα μας ανήκει. Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία!

18/06/2013

Υ.Γ. Η απόσταση μεταξύ βάσης και της σημερινής ηγεσίας έχει γίνει χαοτική.
Η στάση σας παραμένει αμετανόητη. Το πιστεύω μας παραμένει ακλόνητοκαι πιο ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΟ ΚΑΙ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ από ποτέ!
Μην προσπαθείτε να εμπαίζετε την νοημοσύνη μας και άλλο, μέσω των πληρωμένων (με τον ένα η με τον άλλο τρόπο) παπαγάλων σας, οι οποίοι βρίσκονται παντού…
Άλλο να βάζεις την πατρίδα πάνω από οποιοδήποτε θώκο… και άλλο να την αφήσεις έρμαιο διαφόρων συμφερόντων, για μια χούφτα «καρέκλες». Άλλο να ζητήσεις να πληρώσουν και οι μεγάλο-τραπεζίτες το μερίδιο τους προς την πατρίδα…και άλλο να ταΐζεις τους τραπεζίτες (μέσω καναλιών που έχουν στην ιδιοκτησίατους) για να έχουν ακόμα μεγαλύτερο κέρδος και μεγαλύτερη τράπεζα. Άλλο να θέλειςνα πληρώσουν αυτοί που έχουν κότερα και ακίνητα αδήλωτα στο εξωτερικό, για να μην κοπούν και άλλο οι μισθοί και οι συντάξεις του κοσμάκηκαι άλλο να κόβειςμισθούς και συντάξεις έως που δεν παίρνει άλλο, για να μην πληρώσουν τα μεγάλα λαμόγια. Άλλο να ζητάς λίστες μεγάλο- φοροφυγάδων από το εξωτερικό και να μην προλάβεις να τους φορολογήσεις όλους, επειδή σε διώχνουν κακήν- κακώςκαι άλλο να ρίχνεις εκείνον που τους εναντιώθηκε, έτσι ώστε να μην βάλεις τους μεγάλο- φοροφυγάδες ναπληρώνουν επί 2 χρόνια τώρα. Άλλο να σε βρίζουν επί χρόνια καθημερινά τα κανάλια τηλεοράσεων και οι εφημερίδες, επειδή κόβεις τις επιχορηγήσεις στους εφοπλιστές-τραπεζίτες -ιδιοκτήτες τουςκαι άλλο να σε λιβανίζουν επειδή δίνεις τις επιχορηγήσεις και τα θαλασσοδάνεια στην τσέπη ιδιοκτητών τους, που και σαν τραπεζίτες που είναι, αγοράζουν και άλλες τράπεζες, κάνοντας μας «περήφανοι σαν Έλληνες», όπως μας κάνουν πλύσιμο εγκεφάλου καθημερινώς τα τσιράκια τους, οι «αντικειμενικοί» πληρωμένοι δημοσιογράφοι. Άλλο να λες και να δείχνεις που υπάρχουν τα  λεφτά -και να τα παίρνεις από αυτούς που φοροδιαφεύγουν,η που τα έκλεψαν αποδεδειγμένα με τον ένα η με τον άλλο τρόποκαι άλλο να λες ότι δεν υπάρχουν λεφτά και να τα ζητήσεις από τους φτωχούς, έτσι ώστε να μην πληρώνουνοι πλούσιοι. Άλλο να είσαι πιστός στην αλήθεια και ας να σε λιθοβολούν τα λαμόγια,κλέβοντας σου την εξουσία, έτσι ώστε για να μην έχεις την δυνατότητα να τους αντιστέκεσαι και άλλο να ψεύδεσαι ασύστολα μένοντας πιστό λαμόγιο, παίρνοντας με δόλο την εξουσία ώστε να εξυπηρετήσεις τα μεγάλα λαμόγια. Άλλο να προσφέρεις στην κοινωνίακαι άλλο να προσφέρεις την ίδια την κοινωνία ως θυσία στο βωμό των συμφερόντων.  Άλλο να καθαρίζεις την βρομιάκαι άλλο να την υπερασπίζεσαι, παρουσιάζοντας το μαύρο- άσπρο με βρόμικες τακτικές.Άλλο να θέλεις το Φως για όλουςκαι άλλο να θέλεις το σκοτάδι ώστε να σε παρακαλούν, έστω για ένα κεράκι, οι τυφλοί.
Άλλο να είσαι σοσιαλιστής και δημοκράτης για την πραγματική πρόοδοτης κοινωνίας, άλλο να πολεμάς τα κακώς- κείμενα και άλλο να μας γυρίζεις δεκαετίες πίσω σε αυτά, κρατώντας μια δανειζόμενη «σοσιαλιστική» ταμπέλα που δεν σε αντιπροσωπεύειούτε σαν προσωπική ιδεολογία, ούτε σαν τρόπο ζωής.
Άλλο τι είπε ο ιδρυτής του σοσιαλιστικού κινήματος πριν 20 χρόνιακαι άλλο να εκμεταλλεύεσαι ΚΑΙ άλλο τα ΤΟΤΕ λεγόμενα του- διότι αν θα ζούσε τώρα,θα ήσασταν οι πρώτοι που θα είχε διαγράψει και εκείνος ο πρώτος που θα είχε διαλύσει αυτό το βρόμικο μόρφωμα, για να επικρατήσει το καθαρό.

Εμείς γεννηθήκαμε και θα πεθάνουμε σοσιαλιστές. Εσείς είδατε φως και μπήκατε για το προσωπικό σας όφελος ΚΑΙ  ΜΟΝΟ, παραμένοντας δεξιοί.
Εμείς ήμαστε πολλοί και εσείς λίγοι, όπως και οι μέρες σας στην πολιτική. Εμείς πορευόμαστε με την αλήθεια της ψυχής μας και εσείς προσαρμόζετε την «δική σας αλήθεια» στο οποιαδήποτε ψέμα σας παραγγέλνουν τα αφεντικά σας.Εμείς θέλουμε την πραγματική αλλαγή για την πρόοδο όλης της κοινωνίας και εσείς προσπαθείτε για την μετάλλαξη προς μια κέντρο- δεξιά που θα εξυπηρετήσει τους λίγους.
Κρατήστε λοιπόν την όποια υλική σφραγίδα (προς το παρόν...)… δεν μας χρειάζεται. Διότι αυτό που σφραγίζει ΑΛΗΘΙΝΑ το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι η καθαρή μας ψυχή και τα όνειρα μας για μια κοινωνία για τους πολλούς και όχι για τους λίγους. Και αυτή η ψυχή ΔΕΝ σας ανήκει. Διότι εμείς ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΟΥΛΑΜΕ!!! Μας ανήκει!!! Όπως μας ανήκουν και αυτά τα όνειρα!!
Και το μέλλον μας ανήκει, διότι το μέλλον ανήκει σε αυτούςπου πιστεύουν στην ομορφιά των ονείρων τους! Εσείς δεν υπάρχετε- απλά- παρά μόνο σαν σύντομος εφιάλτης που δεν θα θέλουμε να τον θυμόμαστε. Ποτέ!

Σήμερα πιο πολύ από ποτέ σας το ξαναλέω: Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία, εγώ κρατάω την ουσία κι ‘έτσι πορεύομαι:

22/06/2013

Κάρμεν- Λουκία Γλιγλή.

Απλό και καθαρό μέλος του πραγματικού Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος

Ιούνιος 2013. Σε ομαλές συνθήκες, θα είχαμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου.

Ιούνιος 2013. Σε ομαλές συνθήκες, θα είχαμε κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και Παπανδρέου.
Σε έστω ελάχιστα ομαλές συνθήκες, η κυβέρνηση Παπανδρέου θα διένυε τώρα τους τελευταίους μήνες της τετραετίας της.
Ομαλές συνθήκες όμως δεν υπήρξαν.

Και όσοι πρωτοστάτησαν στην ανωμαλία, τώρα κάνουν χειρότερα από αυτά που κατηγορούσαν την κυβέρνηση Παπανδρέου ότι έκανε και που ήταν αναγκαία για να μην μείνει ο τόπος στον τόπο.

Ένα και πλέον χρόνο τώρα, πραγματική μεταρρύθμιση που να βελτιώνει τη λειτουργία του κράτους και τη ζωή του πολίτη δεν έχει προχωρήσει καμία.

Καμία.

Από πότε έχουμε να ακούσουμε για μια θετική εξέλιξη στη «Διαύγεια», στην ηλεκτρονική συνταγογράφηση, στην ηλεκτρονική διακυβέρνηση, στο Ψηφιακό Σχολείο, στις ηλεκτρονικές προμήθειες των νοσοκομείων; Από πότε έχουμε να ακούσουμε για μια θετική εξέλιξη στη διανομή αγροτικής γης σε νέους, για προώθηση ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, στη λειτουργία των “one stop shop” για τις επιχειρήσεις; Από πότε έχουμε να ακούσουμε κάποια εξέλιξη για εκλογικό νόμο που χτυπάει το μαύρο πολιτικό χρήμα;

Από πότε έχουμε να ακούσουμε κάτι θετικό για το μέλλον αυτής της πατρίδας; Κάτι που να μας δίνει ελπίδα ότι όταν βγούμε από την κρίση, η χώρα θα έχει αποκτήσει υγιείς βάσεις για να μην ξανακυλήσει μετά από λίγα χρόνια πάλι στα ίδια;

Πάνω από ένα, ενάμιση χρόνο.

Ακόμα και στην υπόθεση της ΕΡΤ αναδείχθηκε το γεγονός ότι επί ενάμιση χρόνο είχαν στα χέρια τους πρόταση αναδιοργάνωσης που ξεκίνησε επί κυβέρνησης Παπανδρέου και κατατέθηκε επί κυβέρνησης Παπαδήμου και δεν έκαναν τίποτα.

Αντίθετα, ένα χρόνο τώρα, ακούμε κάτι περίεργα για «4-2-1» στη στελέχωση του κράτους, το Υπουργικό συνεδριάζει (;) όσο συνεδρίαζε και επί Καραμανλή, η χώρα “κυβερνιέται” συνεχώς με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου που έφτασαν 20 τον αριθμό, τώρα μάθαμε ότι Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου στέλνονται στο τυπογραφείο και χωρίς την πολιτική στήριξη των κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, κατεβαίνουν διακόπτες ραδιοτηλεόρασης σε μία νύχτα γιατί έτσι επιτάσσει ο “επικοινωνιακός σχεδιασμός”, ο δε κυβερνητικός εκπρόσωπος δεν έχει σταθεί στο βήμα του μπρίφινγκ ούτε μια φορά για να απαντήσει ερωτήσεις δημοσιογράφων – παρά μόνο για να ανακοινώσει τη σύνθεση της κυβέρνησης και το «μαύρο» στην ΕΡΤ.

Είναι δημοκρατική, θεσμική λειτουργία αυτή;

Είναι «συνεργασία» αυτή;

Είναι σοβαρά πράγματα αυτά;

Και το ακόμα χειρότερο είναι ότι για έναν πολιτικό, τις έννοιες «συνεργασία» και «θεσμική λειτουργία» είτε τις έχει μέσα του από τα “γενοφάσκια” του, είτε δεν τις έχει.

“You can’t teach an old dog, new tricks” λένε οι αγγλοσάξωνες.

Πόσο δίκιο έχουν.


Και πόσο θλιβερό για τη χώρα.

Κι ας φοβηθεί, το πολιτικό κατεστημένο.


"Στη ζωή μου, στην πολιτική, έκανα πάντα ένα βήμα μπροστά. Παίρνοντας κόστος και ρίσκο, αλλά πάντοτε με γνώμονα το συμφέρον της Δημοκρατίας, της πατρίδας και του πολίτη.
Και κάθε φορά άκουγα τα σχολιανά μου. κάθε φορά άκουγα οτι είμαι ανεύθυνος, επικίνδυνος, το θυμάμαι όταν μίλησα υπέρ της ελεύθερης ραδιοφωνίας και επισκέφτηκα το σταθμό, του δημάρχου τότε Μιλτιάδη Έβερτ, τα άκουσα... . Όταν νομοθετούσα το ανοιχτό πανεπιστήμιο και το Ι.Β. ήμουν τότε ανθέλληνας. Όταν μίλησα για την ανάγκη να απελευθερώσουμε τα πανεπιστήμια απο το κράτος και να μπορουν να γίνουν, μη κερδοσκοπικά, μη κρατικά πανεπιστήμια, όταν είπα να μην φυλακίζουμε εκείνους που χρησιμοποιούν ναρκωτικά, να τους θεραπεύουμε, και να πάμε σε μια αποποινικοποίηση ουσιών όπως της κάνναβης , βεβαίως τα άκουσα...
Οταν στο κίνημα μου είπα διαφάνεια να μπαίνουν τα Μ.Μ.Ε. , να δημιουργούνται επιτροπές , να ψηφίζονται οι σύνεδροι με διαδικασίες κάλπης, κάποιοι με κατηγόρησαν οτι προωθώ κάλπικο κόμμα. Οταν πρότεινα να εκλέγεται ο πρόεδρος του κόμματος απο τον πολίτη, πλατιά, πολλοί φοβήθηκαν και μιλούσαν για παρωδία. Σήμερα, η πρακτική αυτή υιοθετείται απο κόμματα σε όλη την Ευρώπη, όχι μόνο την αξιωματική αντιπολίτευση. Όταν νομοθετούσα το εγγυημένο ποσοστό των μουσουλμανοπαίδων στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, πολλοί εξέφρασαν φόβους, σήμερα είναι βασικός πυλώνας ένταξή τους στην κοινωνία μας. Όταν κουβαλούσα έναν υπολογιστή και μιλούσα για το διαδίκτυο, ως μια επανάσταση για τη δημοκρατία και τη διαφάνεια, πολλοί γελούσαν. Και όμως σήμερα εφαρμόζουμε ηλεκτρονικά τη διαύγεια και φέρνουμε το ψηφιακό σχολείο στο νέο μαθητή. Όταν μίλησα για άμεση εκλογή του προέδρου της Ε.Ε. είπαν αυτός είναι εκτός τόπου και χρόνου. Σήμερα πια συζητιέται σοβαρά. Όταν ξεκίνησα το άνοιγμα προς την Τουρκία, ήμουν και πάλι προδότης. Σε λίγο καιρό όμως όλοι χαιρέτησαν τις πολλές συμφωνίες με τη γείτονα χώρα. Και παρά τις δυσκολίες έχουμε 11 χρόνια μιας καλύτερης σχέσης, χωρίς συγκρούσεις. Όταν παλέψαμε για το Ελσίνκι και την ένταξη της Κύπρου λίγοι το πίστευαν. Όμως έγινε πραγματικότητα. όχι όλα αυτά δεν ήτανε τυχοδιωκτισμός. ήταν μια απλή απόφαση.
-Να μη μείνω στα τετριμμένα.
-Να μη μείνω στις νόρμες της συντήρησης!
-Να σπάω τα ταμπού για το καλό του τόπου!
Όπως και σπάω ταμπού με το δημοψήφισμα. Να φύγουμε απο τις παραδόσεις του Βυζαντινισμού, να πάμε στις παραδόσεις τις αρχαιοελληνικές της άμεσης δημοκρατίας. κι ας φοβηθεί, το πολιτικό κατεστημένο."

Γεώργιος Α. Παπανδρέου

Μόνο ο Γιώργος ήταν για την Ελλάδα – οι άλλοι για την πάρτη τους!

Μόνο ο Γιώργος ήταν για την Ελλάδα – οι άλλοι για την πάρτη τους!

Τελικά υπήρχε χρόνος για εκλογές (2 τον αριθμό), υπήρχαν περιθώρια για αλλαγές κυβερνήσεων (3 τον αριθμό), υπήρχαν δυνατότητες αλλαγής πρωθυπουργών (3 τον αριθμό) και δεκάδων υπουργών, αρκεί να έφευγε από την εξουσία ο Γιώργος Παπανδρέου και η αυτοδύναμη κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ και αρκεί να μην κινδυνεύσει η ηγεσία του «σπάνιου» Αντώνη Σαμαρά…

Ποιο είναι το μήνυμα από τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών, οι οποίες βέβαια βρίσκονται ακόμα σε εξέλιξη αλλά ήδη διαμορφώνεται ξεκάθαρα ο χάρτης των δεδομένων;

«Αντώνη, καταπάτα το σύνταγμα, τα ανθρώπινα δικαιώματα, ρίχνε πυροτεχνήματα όποτε σου κατέβει, παίζε με τις εργασίες και τις ζωές χιλιάδων ανθρώπων, τρομοκράτησε όσο θες την κοινωνία, ρίξε κατοχικό-χουντικό μαύρο στις οθόνες και στις ψυχές των ανθρώπων, πούλα επικοινωνιακά φύκια για κυβερνητικές μεταξωτές κορδέλες, κάνε ότι γουστάρεις τέλος πάντων αρκεί να μας δίνεις κι εμάς καμιά καρέκλα για αποκούμπι. Κανένα ρολάκι, έστω δευτερεύον και για εμάς, να έχουμε να εισπράττουμε, να κάνουμε και κάνα ρουσφετάκι μπας και βρούμε έστω και την ψήφο μας στις επόμενες εκλογές».

«Άνθρακες ο θησαυρός» φίλες και φίλοι, της «δημοκρατικής στροφής» του εναπομείναντος ΠΑΣΟΚ των τελευταίων ημερών. Θέατρο και υποκρισία η παρέλαση στελεχών του ΠΑΣΟΚ την περασμένη εβδομάδα, από το απεργιακό πρόγραμμα των ηρωικών απολυμένων-εργαζομένων της ΕΡΤ, οι οποίοι αποτελούν στοιχείο παγκόσμιου θαυμασμού και αγωνιστικό σύμβολο για την αξιοπρέπεια με την οποία αντιμετωπίζουν την δεινή κατάσταση στην οποία τους περιέπλεξε η πρωτόγνωρη αυταρχική απόφαση μιας κοινοβουλευτικής μειοψηφίας.

Τι αποδείχθηκε τελικά; Όλα γίνονταν για την «καλύτερη καρέκλα», για τον «ενισχυμένο ρόλο» για μια πιο καλή γωνία λήψης βρε αδελφέ, δίπλα στον «εθνικό ευεργέτη» Αντώνη Σαμαρά…

Κι όλα αυτά, από τον επικεφαλής αλλά και κομμάτι της κοινοβουλευτικής ομάδας, που ελαφρά τη καρδία, έριξε σε ένα απόγευμα τον εκλεγμένο πρωθυπουργό και δέχθηκε έτσι αδιαμαρτύρητα, τον εκβιασμό των εκλογών στην επόμενη συναινετική κυβέρνηση που προέκυψε, οδηγώντας τη χώρα σε απανωτές εκλογές που καταρράκωσαν την οικονομία, υπονόμευσαν τις θυσίες της διετίας και την επιτυχία του PSI και οδήγησαν –χωρίς εθνικό λόγο παρά μόνο με την προοπτική να καταλάβει την εξουσία ο Αντώνης- τη χώρα σε ένα γελοίο θέατρο παραλόγου, διασύροντας την διεθνώς και πριμοδοτώντας την εκλογή των άκρων στο κοινοβούλιο.

Σε όλο αυτό το σκοτάδι του τυχοδιωκτικού ξεπεσμού, της πολιτικής σκοπιμότητας και την επικράτηση «των εκλεκτών» της εγχώριας και εξωτερικής διαπλοκής, ένα μικρό κεράκι Φώτ-ισε δημοκρατική αξιοπρέπεια και συνέπεια πολιτικής αρχών.


Δεν ξέρουμε αν αυτό αρκεί παρότι γεννά κάποια ελπίδα, πως δεν είναι όλοι ίδιοι και πως δεν ισοπεδώθηκαν όλα σε αυτό τον τόπο. Ελπίδα την οποία γέννησε και η αυτοθυσία ενός ανθρώπου πριν από 1μιση περίπου χρόνο, όταν παραμέρισε χωρίς δεύτερη σκέψη, καρέκλες και αξιώματα, προκειμένου να συμβεί αυτό που θεωρούσε εκείνη τη στιγμή το πιο συμφέρον για την πατρίδα του. Η ιστορία ήδη τον δικαιώνει αλλά τώρα πια αντιλαμβάνεται και ο κάθε πολίτης τι συνέβη και τότε και τώρα. Γιατί το ψέμα, ο τυχοδιωκτισμός και η ιδιοτέλεια έχουν κοντά ποδάρια. Σε αντίθεση με το όραμα, την τόλμη τις αρχές και τις αξίες…

Τρίτη, 18 Ιουνίου 2013

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία!

Ένα έχω να παραδεχτώ: όλοι οι δεξιοί είναι ενωμένοι, παρά τις τεράστιες γκάφες του Αντωνάκη… Δεν ακούγεται από τους βουλευτές τους ούτε ένα “κιχ”… 
Ενώ επί Πρωθυπουργίας Γεωργίου Α. Παπανδρέου, όταν προσπάθησε πραγματικά για την πρόοδο- και σε εθνικό, αλλά και σε ευρωπαϊκό επίπεδο- πέσανε πάνω του οι πολιτικοί κανίβαλοι, τους οποίους τώρα ήδη τους τρέχουν τα σάλια για τον μελλοντικό ανασχηματισμό, στηρίζοντας τα αστήριχτα του μονόφθαλμου. Βαγγέλα, σου παρουσιάστηκε η τελευταία ευκαιρία να “πεθάνεις” ξεντρόπιαστα (η πιο λίγο ξεδιάντροπα). Δεν την πήρες… Αντί για αυτό, μας τραβάς και εμάς στον κατήφορο για μια χούφτα «καρέκλες»...
Μια που το Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό Κίνημα είναι πρώτα απ΄όλα η ιδέα της προσφοράς στην πρόοδο της κοινωνίας, που όλοι εμείς οι σοσιαλιστές την επιλέγουμε συνειδητά σαν τρόπο ζωής, πάνω από οποιοδήποτε προσωπικό συμφέρον, δεν μας εκφράζει (τουλάχιστον εμάς στην βάση αδίψαστη για "καρέκλες" δίχως ουσία αυτής της προσφοράς) μια ηγεσία που προσκυνάει έναν δεξιό και βαθιά αντί- δημοκρατικό πρωθυπουργό, επικίνδυνο για την πορεία της χώρας. Εκπρόσωποι όλων των κομμάτων τις τελευταίες ημέρες, όλο και πιο πολύ σας δείχνουν δημόσια, ότι είστε αυτοί που ρίξατε στην ουσία τον Παπανδρέου. Εμείς, ακόμα εδώ, σας ρωτάμε λοιπόν: αφού ρίξατε έναν Σοσιαλιστή και Δημοκράτη Πρωθυπουργό με πρόφαση το Δημοψήφισμα και αφού στηρίζετε έναν δεξιό και αντί- δημοκρατικό πρωθυπουργό, πώς να συνεχίζουμε εμείς να σας αναγνωρίζουμε σαν ηγεσία του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος??? Πως συνεχίζετε να μας αντιπροσωπεύετε?? Στο όνομα ποιας Δημοκρατίας και ποιου Σοσιαλισμού???
Το Κίνημα που έφτιαξε ο Ανδρέας Παπανδρέου βασίζεται στο συμβόλαιο του με το λαό. Αυτό το συμβόλαιο δεν το σεβαστήκατε!
Το Κίνημα μας ανήκει. Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία!

Κάρμεν Λουκία Γλιγλή

Απλό μέλος του Πα.Σο.Κ. 

Η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά;;;

Ειλικρινά δεν ξέρω αν η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά για ΜΕΡΙΚΑ απο τα πρόσωπα που υπάρχουν πίσω από αυτό το blog και την σελίδα στο fb (και όχι μόνο μια σελίδα- ομάδα ΤΟΥΣ…κάπου 3 έχουν… η μπορεί και περισσότερες… η παρέα φαίνεται αρκετά μεγάλη και οι μάσκες έσπασαν!!!), μια που δυστυχώς δεν ζητήθηκε μια ξεκάθαρη γνωμάτευση για αυτή την περίπτωση… αλλά σκέπτομαι αν οι δήθεν «φίλοι» Γ.Α.Π. καταλήγουν να γραφούν τέτοια σχόλια ("Ένας ολόκληρος χρόνος πέρασε από τη συγκεκριμένη δημοσίευση της Ισπανικής εφημερίδας, και η συγκυβέρνηση Σαμαρά, Βενιζέλου και Κουβελη συνεχίζει το ίδιο καταστροφικό έργο" όπως καταλήγουν στο άρθρο με αυτό το ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ σχόλιο, τον οποίο και να το σβήσουν, υπήρχαν και στο παρελθόν τέτοια δυστυχώς, από τι έμαθα), τι θα πρέπει να γράφουν οι εχθροί του…
Ας τα πω καθαρά, οι ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΙ  φίλοι –υποστηρικτές του Γ.Α.Π. ούτε δεν γράφουν τέτοια σχόλια, ούτε δεν θαυμάζουν Καιλή (και μάλιστα όχι μόνο την ίδια, αλλά και τα δυσμενή της σχόλια εναντίων των GPapak και Γ.Α.Π.), Σουλαδάκη, Αλ- Σαλέχ, Ν. Ανδρουλάκη, Καμμένο, κτλπ, (δηλαδή αυτούς που έχουν μίσος για το συγκεκριμένο θέμα... ούτε δεν εξηγείται πως αυτοί οι τελευταίοι βοηθάνε τον διαχειριστή να καταλαμβάνει θέσεις σαν πρόεδρος διαφόρων οργανισμών) ούτε δεν γράφουν στο fb ψέματα για το πόσο «αρεστοί της γνωστής οικογένειας» είναι, ώστε να κάνουν διαφήμιση στους εαυτούς τους...


Όσο αφορά την σελίδα αυτή - ενός φίλου τους- παραμένω εκεί για το λόγο του -να αποτρέψω το μπάχαλο και τις διάφορες ανεγκέφαλες περιτροπές, αποπροσανατολισμούς που άθελα η ηθελημένα συνέβησαν πριν να λάβω ενεργό δράση στην συγκεκριμένη σελίδα (και ας να μην έχω το κωδικό πρόσβασης…). Βέβαια, πάντα δίχως κωδικό, μπορεί να μην βρίσκουμε η ίδια την επόμενη στιγμή εκεί, έτσι ώστε να δημοσιεύσω τα σωστά και όχι αυτά που έχουν γίνει εκεί παλιά… αλλά για ένα είμαι σίγουρη για ότι αφορά τον κατόχου του κωδικού πρόσβασης της σελίδας: ένας άνθρωπος δεν μπορεί να είναι συγχρόνως σε δυο μέρη της γης… θέλω να πω την ίδια στιγμή άλλη χώρα και πόλη να δηλώνει σαν τοποθεσία στο fb και σε άλλη χώρα να απαντάει στο σταθερό του τηλέφωνο.
συνέχεια από εδώ

Δευτέρα, 17 Ιουνίου 2013

ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΕΙΤΕ

Μαντάμ Μερκέλ, σαν άλλη γνήσια κωλοτουμπα, πρώτα δηλώνεις ότι δεν ήθελε η ΕΕ το κλείσιμο της ΕΡΤ και μετά στηρίζεις τον ομοϊδεάτη σου τον Σαμαρά… Έτσι για να μην νομίζεις ότι ξεχνάμε ποιοι δεξιοί εντός και εκτός Ελλάδας, εντός και εκτός ΠΑ.ΣΟ.Κ. τον έριξαν. (Πες αλεύρι… ο Σαρκοζί από τα δικαστήρια σας γυρεύει…) 
Υ.Γ. Και που’στε εσείς οι «καλοθελητές» (πολυκομματικά…με φόντο τα πετρέλαια…) που βάζετε ψεύτικους τίτλους στα άρθρα σας ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΕΙΤΕ –δεν ήταν ο Γ.Α.Π. αυτός που αποφάσισε σε 10 λεπτά, όπως γραφούν τα ασπόνδυλα σας τσιράκια:
"Πήγα στις Βρυξέλλες για να ζητήσω κοινή απάντηση από μια Ενωμένη Ευρώπη."..
"Η μοιραία νύχτα στις Βρυξέλλες πριν από το Μνημόνιο
Απρίλιος 2010, μια Κυριακή βράδυ, βρίσκομαι σε συνεδρίαση με τους Ευρωπαίους ομολόγους μου.
Είχα μόλις εκλεγεί Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Είχα όμως το θλιβερό προνόμιο να ανακαλύψω πως το έλλειμμα της χώρας μου δεν ήταν 6% του ΑΕΠ - όπως επίσημα είχε δηλωθεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση λίγες μέρες πριν τις εκλογές - αλλά πολύ μεγαλύτερο, έφτασε το 15,6%.
Αλλά αυτό το έλλειμμα στον προϋπολογισμό, ήταν μόνο το επιφανειακό σύμπτωμα βαθύτερων δομικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα μου.
Ανέλαβα στο τέλος του 2009, με μία εντολή, μία αποστολή: Να αντιμετωπίσω αυτά τα βαθύτερα προβλήματα. Την έλλειψη διαφάνειας και αξιοπιστίας στη διακυβέρνηση της χώρας. Την αιχμαλωσία της πολιτικής και των μέσων μαζικής ενημέρωσης από ισχυρά συμφέροντα. Ένα Κράτος πελατειακό, που επέτρεπε "ειδική μεταχείριση" και φοροδιαφυγή, που διευκολύνεται και από ένα παγκόσμιο σύστημα που την παρακινεί.
Παρά την εντολή που λάβαμε όμως για βαθιές μεταρρυθμίσεις, οι αγορές δεν μας εμπιστεύονταν. Το κόστος δανεισμού εκτοξεύτηκε στα ύψη και αντιμετωπίζαμε μία άμεση χρεοκοπία.
Πήγα στις Βρυξέλλες για να ζητήσω μια κοινή απάντηση από μια Ενωμένη Ευρώπη. Κάτι τέτοιο τότε θα ηρεμούσε τις αγορές και θα μας έδινε το χρόνο να προχωρήσουμε στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.
Αλλά χρόνος δεν μας δόθηκε....Φανταστείτε τους εαυτούς σας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλλες. Εξαιρετικά δύσκολες διαπραγματεύσεις, η πρόοδος είναι εξαιρετικά αργή, η ένταση στα ύψη. Είναι πλέον 2 παρά 10 τα ξημερώματα.
Ένας Πρωθυπουργός φωνάζει
- "Γρήγορα, έχουμε μόνο 10 λεπτά".
Τον ερωτώ:
- "Γιατί; Έχουμε σοβαρές αποφάσεις να λάβουμε, χρειαζόμαστε χρόνο... "
Ένας άλλος Πρωθυπουργός παρεμβαίνει και λέει:
- "Χρειαζόμαστε μία συμφωνία τώρα. Σε 10 λεπτά ανοίγουν οι αγορές στην Ιαπωνία και θα έχουμε πανωλεθρία στην παγκόσμια οικονομία".
Σε αυτά τα 10 λεπτά λοιπόν, γρήγορα, ήρθαμε σε συμφωνία.

Αυτή τη φορά δεν ήταν οι στρατιωτικοί αλλά "οι αγορές" που κρατούσαν το όπλο στα κεφάλια όλων μας."
περισσότερα ΕΔΩ

Το μεγαλείο του Ανθρώπου και του Πολιτικού!

Δεν πρόλαβε να τα φτιάξει όλα. Ρίχτηκε με πρόφαση το Δημοψήφισμα, διότι η Δημοκρατία γεννιέται από την ευφυΐα και πεθαίνει από βλακεία. Αυτά είναι τώρα τα αποτελέσματα.
«Οι επιτυχίες μου, επιτυχίες όλων μας και τα λάθη σας, λάθη μου.” Το μεγαλείο του Ανθρώπου και του Πολιτικού! Αυτά τα λίγα για τους νόμους ΟΛΩΝ των υπουργών του που προσπαθούν τώρα να επωφεληθούν ενώ τότε τον άφησαν μόνο… όπως και για αυτούς που τον έριξαν, επειδή τα έβαλε με την διαπλοκή και με την διαφθορά που ρήμαξε τον τόπο επί χρόνια και μας έφερε τα χρέη που βρήκε το 2009, τα οποία έκρυψαν.
Και πάλι… Γεώργιος Α. Παπανδρέου, Πρωθυπουργός της Ελλάδας στις 2 Νοεμβρίου 2011:

"Τώρα δείχνουμε ότι δεν αστειευόμαστε, όταν λέμε για την ευθύνη των τραπεζών και τους θέτουμε προ των ευθυνών τους. Για πρώτη φορά, προχωράμε σε μια διαδικασία, που θα εξυγιάνει, θα φέρει διαφάνεια και ένα τραπεζικό σύστημα, το οποίο θα επενδύσει στην πραγματική οικονομία" προσθέτει ο κ. Παπανδρέου και συνεχίζει:
"Για πρώτη φορά, κάνουμε σοβαρές κινήσεις, συλλήψεις στο χώρο της λαθρεμπορίας των καυσίμων. Για πρώτη φορά, μιλάμε για Μέσα Ενημέρωσης που είναι χρεοκοπημένα, τα οποία παρόλα αυτά εξακολουθούν να λειτουργούν, χωρίς κανείς να καταλαβαίνει από πού βρίσκουν τα χρήματα.

Για πρώτη φορά, προχωράμε σε εξυγίανση στο χώρο του ποδοσφαίρου. Για πρώτη φορά, δημοσιοποιούμε λίστες με φοροφυγάδες και εξαπολύουμε ένα άγριο κυνηγητό για όσους φοροδιαφεύγουν. Για πρώτη φορά, βρίσκουμε τις καταθέσεις στο εξωτερικό, διαφόρων οι οποίοι φοροδιαφεύγουν. Για πρώτη φορά, μια Κυβέρνηση προσπαθεί να καθαρίσει τον τόπο από την δυσωδία και τα συμφέροντα που, επί χρόνια, θέλουν να τα λυμαίνονταν όλα. Και βέβαια, εκεί είναι όπου υπάρχει η πολύ μεγάλη αντίδραση".

ΜΑΣ ΕΙΣΤΕ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ!

Η πραγματική πρόοδος

Η Δημοκρατία γεννιέται από την ευφυΐα και πεθαίνει από βλακεία. Να αλλάζεις και να βελτιώνεσαι καμιά φορά μπορεί να είναι δυο διαφορετικά πράγματα. Κάθε μεταρρύθμιση, όσο απαραίτητη κι αν είναι, φτιαγμένη από τα αδύναμα μυαλά, θα φτάσει επικίνδυνα στα άκρα, έτσι ώστε θα χρειαστεί μεταρρύθμιση και η ίδια. Με αυτά τα αδύναμα μυαλά στο προσκήνιο η αλλαγή μπορεί να γίνει, όχι όμως η πρόοδος. Η πραγματική πρόοδος έρχεται μόνο όταν θα αλλάξετε τα αδύναμα μυαλά με τα δυνατά. Αλίμονο όμως όταν είχες αλλάξει τα σωστά μυαλά με τα αδύναμα, διότι εναντιώθηκες στην πρόοδο. Επακόλουθο είναι η απόλυτη διαστροφή. Το τελειωτικό και το ασάλευτο είναι κάτι αντίθετο με τη ζωή…αλλάξτε μυαλά διότι πέφτει πολύ μαύρο!

Ο Άδωνης για τον Βενιζέλο : “Ο Βενιζέλος και οι βενιζελικοί έριξαν τον Παπανδρέου!

ΔΙΟΤΙ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ ΠΟΛΛΟΙ ΑΓΑΠΗΣΑΝ, ΤΟΝ ΑΠΟΣΤΑΤΗ ΟΥΔΕΙΣ!!!
 Ο Άδωνης για τον Βενιζέλο : “Ο Βενιζέλος και οι βενιζελικοί έριξαν τον Παπανδρέου!!! Και αναρωτιέμαι τώρα που είπε ο Βενιζέλος «εμείς δεν συνηθίζαμε να ρίξουμε κυβερνήσεις», μου έκανε εντύπωση γιατί δεν σηκώθηκε ΚΑΝΕΙΣ από το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να του πει: «Μα εμείς ρίξαμε τον Παπανδρέου πριν από ένα χρόνο» και μάλιστα ήταν και πολλοί βενιζελικοί βουλευτές. Τον Παπανδρέου τον έριξαν οι συγκεκριμένοι βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που πήγαν στον πρόεδρο της βουλής με επιστολή τους και είπαν: «αν δεν φύγει αίρουμε την εμπιστοσύνη μας».…”

Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΟ ’ΧΕΙ ΤΟΥΜΠΑΝΟ ΚΑΙ ‘ΜΕΙΣ ΚΡΥΦΟ ΚΑΜΑΡΙ…
ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΩ! Οι αντίπαλοι βρίσκονται απέναντι, οι εχθροί εδώ…
Υ.Γ. Όσο για τον «καταλληλότερο» το ξαναείδαμε το έργο με τον καραμανλή…

Κυριακή, 16 Ιουνίου 2013

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΠΡΟΕΔΡΕ!

Άπειρα ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ στον ΜΟΝΑΔΙΚΟ και ΑΝΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΟ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΠΑ.ΣΟ.Κ. ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ! Μας είστε ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΟΣ!

Σάββατο, 15 Ιουνίου 2013

The Last Of The Mohicans

‘Ενα βράδυ ένας γέρος Ινδιάνος μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων.Είπε: “Γιέ μου”, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο “λύκων” που υπάρχουν σε όλους μας. Ο ένας λύκος είναι το Κακό.Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η ενοχή, η προσβολή,η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία και το “εγώ”.Ο άλλος είναι το Καλό.Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα, η ηρεμία,η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.”
Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό, και μετά ρώτησε τον παππού του:
“Ποιος λύκος νικάει?”
Ο γέρος Ινδιάνος απάντησε:
“Αυτός που ταΐζεις”.
Προσέξτε τι ταΐζετε!

Πάντα με Αγάπη για τις Ανθρώπινες Αξίες.

Ευχή



Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΧΕΙ ΑΝΤΟΧΗ!

Αγαπημένο μου blog, σήμερα χαίρομαι πιο πολύ από ποτέ διότι υπάρχεις και γράφω εδώ. Πριν από σένα έγραψα στο (ξέρεις εσύ) τα ίδια. Τελευταία μου πέφτει τουλάχιστον μισή Θεσσαλονίκη και λίγη Γιάννενα- Πρέβεζα- Μεσσηνία έως και πιο κάτω- Λακωνία (κ.α..) και ακόμα πιο κάτω... (λόγου συζύγων, η λόγου κοινού "κινεζικού" σωλήνας- βολέματος, με άλλους και τους γονείς τους).  Ελπίζω ότι είναι μόνο από μερικά τσιράκια προσκείμενα σε κάτι ξανθιές… και όχι κάτι πιο οργανωμένο (διότι θα γίνουμε "μπίλιες")!!! Δεν νομίζω ότι φταίει το χρώμα των μαλλιών τους… Για να μην αδικώ τα φύλα, τα "αγόρια" μπορεί να μην είναι και ξανθά… σίγουρα όμως έχουν το ίδιο λιγοστό αυτό που κρύβεται από κάτω… Επίσης σίγουρα όλοι αυτοί έχουν το δικό τους… "κοινό στόχο", πολύ διαφορετικό από το δικό μου. Γιατί πώς να το κάνουμε, άλλοι επιλέγουν να πάρουν- και ΣΙΓΟΥΡΑ ΔΕΝ  ανήκω σε αυτή την κατηγορία.
Το θέμα έχει πάρει διαστάσεις μέσα στην προσωπική μου ζωή και επίσης αυτό που προσπαθούν είναι να σταματήσουν το «αεροπλανοφόρο Καρμεν» όπως λένε, να γραφεί και να υποστηρίζει το πιστεύω της στο fb. Τους ενοχλεί ότι την διαβάζουν...
ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΑΩ!!!!!!!!! Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΧΕΙ ΑΝΤΟΧΗ!!!!!!!!!!!

Υ.Γ. Επειδή είναι η τρίτη φορά μέσα σε ένα μήνα που με «χτυπάτε» τόσο σοβαρά και ύπουλα, θεωρώ σωστό να προειδοποιώ ΟΛΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ότι θα αρχίζω να γράφω ονόματα και καταστάσεις.
Αφιερωμένο στους ΔΗΘΕΝ "μάγκες" : Όταν χτυπούσατε την πόρτα της μαγκιάς, ήμουν από μέσα και σας άνοιξα!

Η συνέχεια από ΕΔΩ
Υ.Γ. 2 Προσέξτε τι θα κάνετε με τα στοιχεία της ταυτότητας μας, για ΔΗΘΕΝ επίσκεψη στην βουλή... μην γίνει της καλτσοδέτας! και όχι μόνο (δες καμμένο& καλτσοδέτα)  (Και ψαχνόσαστε για νόμιμους οδούς…)
Αφού οι δειλές ξανθές ( Σ..δακη &νέο γραμμ.) όπως και η από πάνω δεν το έκαναν ΕΝΤΕΛΩΣ ΣΤΑ ΦΑΝΕΡΑ, έστειλαν τα τσιράκια... Κρίμα...
Μα τόσο μίσος για τον Γ.Α.Π.και για τους πραγματικούς του υποστυρικτές …μόνο αυτό σας ενώνει…ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ!!!

Παπανδρέου στο TED Global: Η Δημοκρατία δεν λειτουργεί γιατί οι ηγέτες έχουν βγάλει ΕΣΑΣ έξω από αυτή

«Είναι τιμή μου να βρίσκομαι σήμερα εδώ μαζί σας.
Δεν θα εκφωνήσω σήμερα, μπροστά σας, ένα λόγο σαν αυτούς που έχω εκφωνήσει στο παρελθόν.
Θα σας μιλήσω για την αποτυχία της "Ηγεσίας" στα παγκόσμια πολιτικά δρώμενα.
Δεν θα προβάλλω μία λίστα με εύκολες και ελάχιστης σημασίας λύσεις.
Στο τέλος της ομιλίας μου, θα σας καλέσω να σκεφτείτε όλοι ξανά να ρισκάρετε και να διεκδικήσετε την εμπλοκή σας σε αυτό που συνηθίζω να λέω "παγκόσμια εξέλιξη της Δημοκρατίας".
Ποια είναι λοιπόν η αποτυχία της "Ηγεσίας" σήμερα;
Γιατί δεν λειτουργεί η Δημοκρατία;
Δεν λειτουργεί γιατί έχουμε βγάλει ΕΣΑΣ έξω από τη διαδικασία.
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας την προσωπική μου εμπειρία, ώστε να κατανοήσετε γιατί οι Ηγέτες δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν τις σύγχρονες προκλήσεις και γιατί η Πολιτική οδηγείται σε αδιέξοδο.
Ας ξεκινήσουμε από την αρχή, από τη Δημοκρατία.
Αν ανατρέξουμε, λοιπόν, στους αρχαίους Έλληνες θα ανακαλύψουμε πως, όλοι εμείς μαζί, έχουμε την εντυπωσιακή δύναμη, να είμαστε οι άρχοντες της δικής μας μοίρας.
Απελευθερωμένο από το φόβο, είτε του τυράννου, είτε του δόγματος, το ανθρώπινο μυαλό ήταν ελεύθερο να εξετάσει, να φανταστεί και κατόπιν να σχεδιάσει μια καλύτερη ζωή.
Και η Δημοκρατία έγινε η πολιτική καινοτομία που απελευθερώνει από το φόβο, προστατεύει αυτή την ελευθερία, από τη φυσική ροπή του κάθε τυράννου να συγκεντρώνει και να μεγιστοποιεί την εξουσία ή τον πλούτο του.
Αναμνήσεις από την εποχή του Ανδρέα
Άρχισα να το αντιλαμβάνομαι αυτό όταν ήμουν μόλις 14 ετών. Προσπαθούσα να αποφύγω το διάβασμα των μαθημάτων με το να κρύβομαι σε μία γωνιά του σπιτιού, όπου οι γονείς μου και οι φίλοι τους ανέπτυσσαν ενδιαφέρουσες συζητήσεις.
Την περίοδο εκείνη ένα τέτοιο καθεστώς, συγκέντρωσης της εξουσίας, ένα κατεστημένο έπνιγε την Ελλάδα. Και ο πατέρας μου ηγείτο μιας πολλά υποσχόμενης κίνησης που αποσκοπούσε στην εξισορρόπηση της εξουσίας αυτής. Αποσκοπούσε στο να ξαναφανταστούμε μια Ελλάδα της ελευθερίας, που οι πολίτες κυβερνούν τη χώρα τους.
Ακολουθούσα πολλές από τις περιοδείες του, μπορείτε να με δείτε στη σχετική φωτογραφία δίπλα του. Ίσως δυσκολευτείτε να με αναγνωρίσετε μιας και έκανα διαφορετική χωρίστρα τότε...
Το 1967, πλησίαζαν οι εκλογές. Η προεκλογική εκστρατεία πήγαινε καλά, στο σπίτι μας υπήρχε ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα. Αισθανόμασταν την προοπτική μιας νέας, προοδευτικής Ελλάδας. Μία νύχτα αυτού του Απρίλη, στις 2 τα ξημερώματα, στρατιωτικά αυτοκίνητα στάθηκαν μπροστά στο σπίτι μας και οι στρατιώτες εισέβαλλαν στο σπίτι μας. Με βρήκαν στην οροφή του σπιτιού. Ένας λοχαγός, βάζοντας το αυτόματο όπλο του στο κεφάλι μου, με διέταξε να του πω που κρύβεται ο πατέρας μου, διαφορετικά θα με σκότωνε. Ο πατέρας μου, που κρυβόταν παραδίπλα εμφανίστηκε, παραδόθηκε και οδηγήθηκε στη φυλακή.
Εμείς επιβιώσαμε αλλά η Δημοκρατία στη χώρα μας, όχι. Μια σκληρή δικτατορία κυρίευσε τη χώρα για 7 χρόνια, όσα πέρασε και η οικογένειά μου στην εξορία.
Σήμερα, ξανά, οι Δημοκρατίες που οικοδομήσαμε αντιμετωπίζουν μία στιγμή Αλήθειας.
Θα σας πω άλλη μία ιστορία.
Η μοιραία νύχτα στις Βρυξέλλες πριν από το Μνημόνιο
Απρίλιος 2010, μια Κυριακή βράδυ, βρίσκομαι σε συνεδρίαση με τους Ευρωπαίους ομολόγους μου.
Είχα μόλις εκλεγεί Πρωθυπουργός της Ελλάδας. Είχα όμως το θλιβερό προνόμιο να ανακαλύψω πως το έλλειμμα της χώρας μου δεν ήταν 6% του ΑΕΠ - όπως επίσημα είχε δηλωθεί από την προηγούμενη Κυβέρνηση λίγες μέρες πριν τις εκλογές - αλλά πολύ μεγαλύτερο, έφτασε το 15,6%.
Αλλά αυτό το έλλειμμα στον προϋπολογισμό, ήταν μόνο το επιφανειακό σύμπτωμα βαθύτερων δομικών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η χώρα μου.
Ανέλαβα στο τέλος του 2009, με μία εντολή, μία αποστολή: Να αντιμετωπίσω αυτά τα βαθύτερα προβλήματα. Την έλλειψη διαφάνειας και αξιοπιστίας στη διακυβέρνηση της χώρας. Την αιχμαλωσία της πολιτικής και των μέσων μαζικής ενημέρωσης από ισχυρά συμφέροντα. Ένα Κράτος πελατειακό, που επέτρεπε "ειδική μεταχείριση" και φοροδιαφυγή, που διευκολύνεται και από ένα παγκόσμιο σύστημα που την παρακινεί.
Παρά την εντολή που λάβαμε όμως για βαθιές μεταρρυθμίσεις, οι αγορές δεν μας εμπιστεύονταν. Το κόστος δανεισμού εκτοξεύτηκε στα ύψη και αντιμετωπίζαμε μία άμεση χρεοκοπία.
Πήγα στις Βρυξέλλες για να ζητήσω μια κοινή απάντηση από μια Ενωμένη Ευρώπη. Κάτι τέτοιο τότε θα ηρεμούσε τις αγορές και θα μας έδινε το χρόνο να προχωρήσουμε στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις.
Αλλά χρόνος δεν μας δόθηκε....
Φανταστείτε τους εαυτούς σας στο τραπέζι της διαπραγμάτευσης στις Βρυξέλλες. Εξαιρετικά δύσκολες διαπραγματεύσεις, η πρόοδος είναι εξαιρετικά αργή, η ένταση στα ύψη. Είναι πλέον 2 παρά 10 τα ξημερώματα.
Ένας Πρωθυπουργός φωνάζει
- "Γρήγορα, έχουμε μόνο 10 λεπτά".
Τον ερωτώ:
- "Γιατί; Έχουμε σοβαρές αποφάσεις να λάβουμε, χρειαζόμαστε χρόνο... "
Ένας άλλος Πρωθυπουργός παρεμβαίνει και λέει:
- "Χρειαζόμαστε μία συμφωνία τώρα. Σε 10 λεπτά ανοίγουν οι αγορές στην Ιαπωνία και θα έχουμε πανωλεθρία στην παγκόσμια οικονομία".
Σε αυτά τα 10 λεπτά λοιπόν, γρήγορα, ήρθαμε σε συμφωνία.
Αυτή τη φορά δεν ήταν οι στρατιωτικοί αλλά "οι αγορές" που κρατούσαν το όπλο στα κεφάλια όλων μας.
Αυτά που ακολούθησαν, ήταν οι πιο δύσκολες και επίπονες αποφάσεις της ζωής μου, οδυνηρές για μένα, περισσότερο, όμως, για τους συμπατριώτες μου.
Ακολούθησε η επιβολή περικοπών και βαριάς λιτότητας, σε πολλές περιπτώσεις σε αυτούς που δεν έφταιγαν για την κρίση.
Με τις θυσίες αυτές η Ελλάδα απέφυγε τη χρεοκοπία και την έξοδο από το Ευρώ. Η Ευρωζώνη απέφυγε μια κατάρρευση.
Έλεγαν τότε πως η Ελλάδα πυροδότησε την κρίση του Ευρώ και κάποιοι κατηγορούν εμένα για το τράβηγμα της σκανδάλης.
Νομίζω όμως, πως σήμερα, 3 χρόνια μετά, οι περισσότεροι συμφωνούν πως η Ελλάδα ήταν το σύμπτωμα ευρύτερων προβλημάτων, βαθύτερων αδυναμιών στο διεθνές σύστημα.
Αδυναμίες των δημοκρατιών μας.
Οι δημοκρατίες μας είναι παγιδευμένες από συστήματα, πολύ μεγάλα για να αποτύχουν ή σωστότερα, πολύ μεγάλα για να ελεγχθούν.
Οι δημοκρατίες μας είναι ευάλωτες μπροστά σε παίκτες της παγκόσμιας οικονομίας που μπορούν να αποφεύγουν νόμους, να αποφεύγουν να εισφέρουν το μερίδιό τους στη φορολογία, να αποφεύγουν περιβαλλοντικά ή εργασιακά standards.
Οι δημοκρατίες μας υπονομεύονται από την διογκούμενη ανισότητα και την συγκέντρωση της εξουσίας και της ισχύος στους λίγους.
Ισχυρά λόμπυ, διαφθορά, η ταχύτητα των αγορών ή απλά ο φόβος μιας επικείμενης καταστροφής, έχουν επιβάλλει περιορισμούς στη Δημοκρατία και στην δυνατότητά μας να οραματιζόμαστε και να σχεδιάζουμε καλύτερες εναλλακτικές λύσεις για τη ζωή μας.
Η Ελλάδα, βλέπετε, ήταν μόνο μία πρόγευση από τα "προσεχώς" για όλους μας.
Παραμένοντας οπτιμιστής, πίστευα πως η κρίση ήταν συνάμα και μία ευκαιρία για την Ελλάδα, την Ευρώπη και τον κόσμο, να προβούν σε δραστικές, δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις των θεσμών μας. Αντ' αυτού είχα μία δυσάρεστη εμπειρία
Στις Βρυξέλλες, ενώ προσπαθούσαμε απελπισμένα, ξανά και ξανά, να βρούμε κοινές λύσεις, συνειδητοποίησα πως απολύτως ΚΑΝΕΙΣ, ούτε ΈΝΑΣ ηγέτης, δεν έχει αντιμετωπίσει ξανά μία παρόμοια κατάσταση κρίσης. Ως Ευρώπη, ήμασταν όμηροι της συλλογικής μας άγνοιας. Και αφήσαμε τους φόβους μας να μας καθοδηγήσουν. Και οι φόβοι της Ευρώπης μας οδήγησαν στην τυφλή πίστη σε μια, δήθεν, ορθοδοξία της λιτότητας.
Αντί να φτάσουμε στη συλλογική σοφία των κοινωνιών μας και να επενδύσουμε σ' αυτή, επανήλθαμε σε πολιτικές πόζες. Και εξεπλάγη η Ευρώπη, όταν κάθε νέο μέτρο δεν έφερνε το τέλος της κρίσης.
Και ήταν εύκολο φυσικά να βρεθεί ο αποδιοπομπαίος τράγος της συλλογικής αυτής αποτυχίας της Ευρώπης. Ήταν βέβαια η Ελλάδα.
"Τιμωρείστε αυτούς τους ανήθικους, τους τεμπέληδες που πίνουν ούζο και χορεύουν Ζορμπά, Έλληνες. ΑΥΤΟΙ είναι το πρόβλημα", είπε τότε η Ευρώπη.
Βολική αλλά αβάσιμη και "στερεοτυπική" αντιμετώπιση. Και συχνά πονούσε περισσότερο από την ίδια τη λιτότητα.
«Το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα»
Αλλά, σας προειδοποιώ, το πρόβλημα δεν είναι η Ελλάδα. Αντίθετα, ότι έγινε στη χώρα μου, ίσως αποτελέσει την "πατέντα" για την αντιμετώπιση διασυνοριακών προκλήσεων: Από την κλιματική αλλαγή, τη μετανάστευση μέχρι τους δημοσιονομικούς κανονισμούς.
Με το να εγκαταλείπουμε τη συλλογική μας δυνατότητα να οραματιζόμαστε, με το να πέφτουμε θύματα των φόβων μας, των στερεότυπων και των δογμάτων, με το να βγάζουμε τους πολίτες μας εκτός των διαδικασιών αντί να χτίζουμε τις διαδικασίες πάνω σε αυτούς, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι να δοκιμάζουμε την πίστη των λαών μας στους δημόσιους θεσμούς και την ίδια την δημοκρατική διαδικασία.
Δεν είναι συνεπώς παράξενο πως πολλοί πολιτικοί ηγέτες - και δεν εξαιρώ τον εαυτό μου - έχασαν την εμπιστοσύνη των πολιτών τους.
Όταν ένα εθνικό Κοινοβούλιο πρέπει να προστατευθεί από την Αστυνομία - κοινή εικόνα σε πολλά μέρη του κόσμου - τότε ξεκάθαρα, κάτι δεν πάει καλά στη Δημοκρατία μας.
Για το λόγο αυτό ακριβώς ζήτησα να γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα, ώστε οι Έλληνες πολίτες να αποφασίσουν για τους όρους του πακέτου διάσωσης.
Πολλοί Ευρωπαίοι ηγέτες τότε αντέδρασαν έντονα. «Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, οι αγορές θα τρελαθούν», μου έλεγαν.
«Πριν ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των αγορών, πρέπει να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών» ήταν η απάντησή μου.
Από τη στιγμή που έφυγα από την Πρωθυπουργία, είχα τον απαραίτητο καιρό για περισυλλογή. Έχουμε μετριάσει την καταιγίδα και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Και είμαι βέβαιος πως η Ελλάδα θα τα καταφέρει.
Η πρόκληση όμως για μας τους Ευρωπαίους παραμένει. Να κάνουμε πολλά περισσότερα. Να επαναφέρουμε τη σταθερότητα, την ελπίδα και την εμπιστοσύνη των πολιτών μας.
Αν πολιτική είναι η δυνατότητα να οραματιζόμαστε, η νεανική ανεργία στο 60% είναι η απτή απόδειξη πως μας λείπει το όραμα, αν όχι η συμπόνια.
Μέχρι σήμερα αντιμετωπίζουμε την κρίση με οικονομικά κριτήρια, κυρίως λιτότητα.
Βεβαίως και μπορούσαμε, ως Ευρώπη, να είχαμε διαφορετική στρατηγική, πράσινη ανάπτυξη για πράσινες δουλειές, αμοιβαίο χρέος, ευρωομόλογα για να υποστηρίξουν τις υπό πίεση χώρες.
Πιστεύω όμως πως το πρόβλημά μας δεν είναι τόσο οικονομικό, όσο δημοκρατικό.
Ας δοκιμάσουμε κάτι άλλο. Ας δοκιμάσουμε να βάλουμε περισσότερη δημοκρατία στην εξίσωση που πρέπει να λύσουμε.
Οι αρχαίοι Έλληνες πίστευαν στη "σοφία των πολλών". Η Δημοκρατία δεν μπορούσε να λειτουργήσει αν οι πολίτες δεν συμμετείχαν, αν δεν αναλάμβαναν δημόσιες ευθύνες στην καθημερινή άσκηση πολιτικής. Απλοί πολίτες, επιλεγμένοι με κλήρωση, απάρτιζαν δημόσιες επιτροπές που βοηθούσαν στη λήψη σημαντικών αποφάσεων καθημερινά. Η επιστήμη, το θέατρο, η φιλοσοφία, η εξάσκηση του νου και του σώματος αποτελούσαν στοιχεία της καθημερινότητας.
Ήταν μια συνεχής εκπαίδευση στη συμμετοχή.
Όσοι αποστρέφονταν την πολιτική, αποκαλούνταν "ιδιώτες" (idiots). Ιδιώτης ήταν αυτός που τον ενδιέφερε μόνο ο εαυτός του. Αποκλεισμένος και απομονωμένος, ήταν αυτός που δεν ενδιαφερόταν ή δεν συμμετείχε στα δημόσια πράγματα.
Το μέρος που οι πολίτες συμμετείχαν στα κοινά ονομαζόταν "Αγορά". Και είχε διπλό νόημα. Ήταν και η αγορά με τη σημερινή έννοια αλλά και ένας τρόπος δημόσιας συνέλευσης - σύσκεψης. Οικονομία και πολιτική ήταν έννοιες ενωμένες, προσβάσιμες σε όλους τους πολίτες, γιατί κάθε μία έφερνε ισχύ στους πολίτες, στο "Δήμο".
Δημοκρατία!
Πάνω από την Κυβέρνηση και πάνω από τις αγορές ήταν η διακυβέρνηση των πολιτών.
Σήμερα έχει παγκοσμιοποιηθεί η Οικονομία αλλά όχι και η Δημοκρατία και οι θεσμοί της. Οι πολιτικοί μας περιορίζονται στη στενή τοπικιστική άσκηση πολιτικής και οι πολίτες είναι η λεία δυνάμεων που ενεργούν πέρα από κάθε έλεγχο.
Πως, όμως, μπορούμε να επανενώσουμε τα δύο μισά της "Αγοράς", την οικονομία και την πολιτική; Πως "εκδημοκρατίζουμε" την παγκοσμιοποίηση;
Πως εξασφαλίζουμε τη δυναμική του "Δήμου";
Εδώ ακριβώς μπορεί να παίξει σημαντικό ρόλο η Ευρώπη. Η Ευρώπη, παρά τις ατέλειες και τις πρόσφατες αποτυχίες της, είναι παγκοσμίως το πιο επιτυχημένο διασυνοριακό πείραμα Ειρήνης.
Ας την οραματιστούμε ξανά ως το πεδίο μιας παγκοσμιοποιημένης Δημοκρατίας.
Να σχεδιάσουμε μια Ευρωπαϊκή "Αγορά", όχι μόνο για αγαθά και υπηρεσίες αλλά και για τους πολίτες. Να μάθουμε από την ανταλλαγή ιδεών, καινοτομίας, διαπολιτισμικής τέχνης, συμμετοχής (online και offline) και δημιουργικών λύσεων.
Ας οραματιστούμε τους πολίτες της Ευρώπης να ψηφίζουν απευθείας τον Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Επιτροπές πολιτών, διαλεγμένους από κλήρωση να συμμετέχουν στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, έστω και πολύπλοκων. Πανευρωπαϊκά δημοψηφίσματα που οι πολίτες να ψηφίζουν ως νομοθέτες μελλοντικών συνθηκών.
Ας ενδυναμώσουμε τους ανέργους με υποτροφίες και κουπόνια για να σπουδάσουν ή και να μετεκπαιδευτούν, όπου αυτοί θέλουν στην Ευρώπη.
Να μια ιδέα: Γιατί να μην έχουμε τους πρώτους Ευρωπαίους πολίτες με το να δώσουμε στους μετανάστες Ευρωπαϊκή Ιθαγένεια και όχι Ελληνική, ή Γερμανική ή Γαλλική;
Η οικοδόμηση της κοινής μας ταυτότητας είναι η οικοδόμηση της δικής μας Δημοκρατίας.
Η πολιτική εκπαίδευση των πολιτών μας να είναι η συμμετοχή τους στα κοινά.
Η Ευρώπη να γίνει έργο των πολιτών της, όχι μιας αποκομμένης ελίτ.
Να ενισχύσουμε τη συμμετοχή, ώστε η ποικιλία εθνών, φυλών, φύλων και εθνικοτήτων, να οικοδομεί την εμπιστοσύνη και την αλληλεγγύη, ΟΧΙ τον αποκλεισμό και την ξενοφοβία.
Μια Ευρώπη ΑΠΟ και ΓΙΑ τους πολίτες, όχι για τις ελίτ. Ένα πείραμα εμβάθυνσης και εξάπλωσης Δημοκρατίας, πέρα από εθνικά σύνορα.
Κάποιοι μπορεί να με χαρακτηρίσουν ως ονειροπόλο γιατί τοποθετώ την πίστη μου στην ισχύ των πολιτών.
Μετά από δεκαετίες στην πολιτική είμαι και ρεαλιστής. Ήμουν και είμαι μέρος του σημερινού πολιτικού συστήματος. Τα πράγματα όμως πρέπει να αλλάξουν. Πρέπει να ανακτήσουμε την πολιτική ως τη συλλογική μας ισχύ, να οραματιστούμε ξανά και να σχεδιάσουμε ένα καλύτερο κόσμο.
Αυτή, όμως, η ανατρεπτική δύναμη της Αλλαγής δεν θα έρθει με τις πολιτικές του σήμερα.
Η ανάκτηση των δημοκρατικών πολιτικών θα έρθει από ΕΣΑΣ. ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ.
Από τον καθένα που συμμετέχει στην παγκόσμια ανταλλαγή ιδεών, είτε σε αυτό το χώρο, έξω από δω, online ή τοπικά, όπου ζει.
Από τον καθένα που στέκεται απέναντι στην αδικία και την ανισότητα.
Από τον καθένα που στέκεται απέναντι σε όποιον κηρύττει τον ρατσισμό αντί της αλληλεγγύης, τον δογματισμό αντί της κριτικής σκέψης, τον "ελιτισμό" αντί της Δημοκρατίας.
Από τον καθένα που στέκεται απέναντι στην ανεξέλεγκτη ισχύ, όπως κι αν αυτή εκφράζεται, είτε από απολυταρχικούς ηγέτες, είτε από μια πλουτοκρατία που αποκρύβει κεφάλαια σε φορολογικούς παραδείσους, είτε από ισχυρά λόμπι που προστατεύουν ισχυρά συμφέροντα.

Εκείνους, τους συμφέρει να είμαστε όλοι "ιδιώτες". Ας μην γίνουμε!».

H τυραννία αυτή ζητεί το όνομά της

Η δημοκρατία, πριν και πάνω από όλα, είναι τρόπος.
Η κυβέρνηση έριξε το σήμα της δημόσιας τηλεόρασης.

Να το ξαναπώ, μπας και το χωρέσει ο νους μου: Η κυβέρνηση έριξε τη δημόσια τηλεόραση. Το αποφάσισε μόνη της, δίχως κοινοβούλιο, δίχως ανεξάρτητες αρχές, δίχως κοινωνική ζύμωση, στα κυβερνητικά ενδότερα, έτσι θέλησε, έτσι έκανε, κατέβασε τον διακόπτη. Μια εκτελεστική εξουσία κατήργησε μέχρι νεοτέρας, δίχως να ρωτήσει κανέναν, τη δημόσια ενημέρωση – δικαίωμα και περιουσία της κοινωνίας.
Μια κυβέρνηση που το κάνει αυτό δεν είναι δημοκρατική. Κι ας είναι εκλεγμένη, δεν είναι η πρώτη φορά που τα δύο αυτά δεν ταυτίζονται. Τη δημόσια τηλεόραση δεν την κλείνεις. Εκπονείς μελέτες, δημοσιοποιείς συγκεκριμένες προτάσεις, διαβουλεύεσαι, φέρνεις νομοσχέδια προς ψήφιση στο κοινοβούλιο. Δεν την κλείνεις.
Και κανένας –τουλάχιστον που δεν αυτοπροσδιορίζεται ως φανατικός οπαδός αυτής της κυβέρνησης– δεν θα έπρεπε να καταδεχτεί από σήμερα να κάνει οποιαδήποτε συζήτηση σχετικά με υπεράριθμους υπαλλήλους, κόστη της ΕΡΤ, ρουσφέτια και πάει λέγοντας, πόσο μάλλον συζήτηση για το τι σκοπεύει να κάνει η κυβέρνηση μετά. Αντιθέτως, κάθε δημοκράτης –κατηγορία από την οποία προδήλως πλέον εξαιρούνται οι φανατικοί οπαδοί αυτής της κυβέρνησης– οφείλει να συνταχθεί με το δημοκρατικά αυτονόητο: καμία συζήτηση δεν μπορεί να γίνει όταν μια κυβέρνηση ρίχνει το σήμα της δημόσιας τηλεόρασης. Με μια κυβέρνηση που δεν είναι δημοκρατική, δεν συζητάμε ποτέ αν τα θύματά της είχαν έστω κατά κάποια έννοια άδικο.
Διότι πρώτο και μεγαλύτερο θύμα μιας τέτοιας κυβέρνησης είναι η δημοκρατία. Και δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο το αντικείμενο των πολιτικών αλλά τη διαδικασία συγκρότησής τους, δημοκρατία δεν σημαίνει μόνο τι θα κάνουμε αλλά πώς θα το κάνουμε. Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό, δεν έχει καταλάβει τίποτε. Η δημοκρατία, πριν και πάνω από όλα, είναι τρόπος.

Εντάξει, ας μην την πούμε χούντα. Και όχι μόνο επειδή ο όρος ενοχλεί τις ευαισθησίες των κομψευόμενων θιασωτών του φαντασιακού κέντρου. Πράγματι, εγώ μπορώ και τα γράφω τώρα εδώ αυτά και υποθέτω ότι δεν θα σπάσει την πόρτα η αστυνομία. Αλλά ούτε δημοκρατία μπορούμε να την πούμε. Δεν έχω βρει τη λέξη αλλά η εισήγησή της επείγει, η τυραννία αυτή ζητεί το όνομά της.
πηγή

Να το ξαναπώ, για να θυμηθούμε την στιγμή που μετρικούς έχουν ρίξει εκλεγμένο Πρωθυπουργό με 44%, γιατί ήθελε δημοψήφισμα, διότι ήθελε να δώσει φωνή στο λαό του, να κάνει πράξη την άμεση δημοκρατία και το δικαίωμα μας να αποφασίζουμε για μας… Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΡΟΠΟΣ!

Υ.Γ. Καθόλου περίεργο ότι αυτοί που έριξαν τότε τον Παπανδρέου είναι οι ίδιοι που τώρα στηρίζουν τον σαμαρά, όπως και τα ασπόνδυλα τους τσιράκια στηρίζουν αυτούς, έστω και με ύπουλα τερτίπια. Και ας τελειώσουν τα παραμύθια! Και οι τελευταίες μάσκες έπεσαν! 

Τετάρτη, 12 Ιουνίου 2013

Επιστολή προς την Ελληνική Κυβέρνηση και προς την Ευρωπαϊκή Ένωση

Μετά την σημαία ενός κράτους, η ελεύθερη δημόσια φωνή είναι το σύμβολο του έθνους και της Δημοκρατίας. Το να την φιμώσεις και μάλιστα αστραπιαία είναι μια πράξη δίχως ιστορικό προηγούμενο.
Κύριοι της τρικομματικής κυβέρνησης,
Με τον “ξαφνικό θάνατο” τον οποίο πράξατε στην ουσία με το κλείσιμο της Δημόσιας Ελληνικής Ελεύθερης Τηλεόρασης, έχετε θίξει βάναυσα την εθνική περηφάνια ολόκληρου του Ελληνικού λαού και πληγώσατε θανάσιμα την ίδια την Ελληνική και Ευρωπαϊκή Δημοκρατία.
Ταυτόχρονα, με αυτή την προαποφασισμένη και πρωτόγνωρη πράξη σας στα παγκόσμια ιστορικά δεδομένα, έχετε άρει την πολιτική και κυβερνητική σας αξιοπιστία στα μάτια των Ελλήνων και μας ντροπιάσατε ανεπανόρθωτα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ακυρώνοντας μας σαν πολίτες ενός δημοκρατικού κράτους, που αποφασίζουν οι ίδιοι για τα σημαντικά θέματα της χώρας τους.
Είτε εκτελείτε εντολές, είτε από ανικανότητα, είστε επικίνδυνοι! Είτε το ξέρατε ΟΛΟΙ εδώ και μέρες -όπου και συμφωνήσατε- είτε όχι, αυτή την ύστατη στιγμή σας μένουν δυο δρόμοι : ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ Η ΕΚΛΟΓΕΣ! Μέση λύση ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!!


Επίσης, σαν ευρωπαίοι πολίτες απαιτούμε να λάβει απόφαση επί του θέματος και η Ευρωπαϊκή Ένωση, μια που με αυτή την πράξη ενός κράτους μέλους της ΕΕ -εναντίων της ελευθερίας της “τέταρτης δημόσιας εξουσίας” που ελέγχει τους θεσμούς του κράτους, σαν εγγύηση για την ελεύθερη έκφραση και για την ίδια την Δημοκρατία του κράτους- θίγεται η έννοια της Δημοκρατίας ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έχει υποχρέωση να μας δείξει ποιο δρόμο θέλει να πάρει : της Δημοκρατίας και τον λαών- η της φίμωσης και των απαιτήσεων των διεθνών αγορών! Επιτέλους!!

Κάρμεν- Λουκία Γλιγλή

Τρίτη, 11 Ιουνίου 2013

Ανακοίνωση του Γ. Παπανδρέου για το κλείσιμο της ΕΡΤ


Από το γραφείο του Γιώργου Α. Παπανδρέου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Σήμερα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την διακοπή λειτουργίας της  Δημόσιας Τηλεόρασης.

Η αλήθεια είναι, ότι η ΕΡΤ, έπρεπε να σχεδιαστεί εκ νέου προκειμένου  να ανταποκριθεί στις σύγχρονες ανάγκες ενημέρωσης και τις απαιτήσεις των Ελλήνων τηλεθεατών και προσθέτως, στις ανάγκες της χώρας και την προβολή της διεθνώς.

Αυτό όμως, απαιτεί σχέδιο και  βεβαίως, την αλήθεια προς την  Ελληνική κοινωνία και σεβασμό προς τους εργαζόμενους.

Η κυβέρνηση με τη σημερινή της απόφαση, επιβεβαιώνει για μία ακόμη φορά, με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο, την υποκρισία και την ανευθυνότητα με την οποία πολιτεύτηκε η Νέα Δημοκρατία.

Όταν η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ -που παρέλαβε την ΕΡΤ ελλειμματική και την κατέστησε άμεσα πλεονασματική-, επιχείρησε τολμηρές τομές στην ΕΡΤ, η Νέα Δημοκρατία και ο σημερινός Κυβερνητικός Εκπρόσωπος, αντέδρασαν με πύρινες δηλώσεις.

Αντί να συμβάλλουν, όπως είχαν  χρέος, στην ουσιαστική αλλαγή της ΕΡΤ, υπονόμευσαν την όλη προσπάθεια.

Σήμερα, αντί να ζητούν συγνώμη για την στάση τους και την υποκρισία τους, μιλούν χωρίς αιδώ, για βούληση και τόλμη.

Και βεβαίως, φτάνουν στο σημείο να σπηλώνουν αδικρίτως συνειδήσεις  και την αξιοπρέπεια των εργαζομένων.

Τότε, δεν θέλησαν να συμβάλλουν στην προσπάθεια, σήμερα, οδηγούν την ΕΡΤ σε κλείσιμο.

Η χώρα χρειάζεται Δημόσια Τηλεόραση  και Ραδιοφωνία, που να υπηρετεί χωρίς σκοπιμότητες το δημόσιο συμφέρον, να λειτουργεί δημοκρατικά και παράλληλα, να αναδεικνύει την σημασία των  δημοκρατικών διαδικασιών, με σεβασμό στους κανόνες της ουσιαστικής ενημέρωσης και της δεοντολογίας, λαμβάνοντας υπόψη τον εκπαιδευτικό της χαρακτήρα για το σύνολο της κοινωνίας, όπως και τις ανάγκες του απόδημου Ελληνισμού αλλά και των ακριτικών περιοχών της χώρας.


Η διασφάλιση αυτής της αποστολής, δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να δρομολογείται με σχεδιασμούς παρασκηνίου, με στόχους μικροπολιτικούς και βεβαίως, με ενέργειες που επιφέρουν πλήγμα στη Δημοκρατία.

Η ομιλία του Γεωργίου Α. Παπανδρέου στο TEDGlobal 2013


Ο π. Πρωθυπουργός της Ελλάδα, Γιώργος Παπανδρέου, ανεβαίνει στη σκηνή ως ο πρώτος ομιλητής σε TEDGlobal 2013. Έχουμε ήδη ένα μακρινό πρωινό, με λίγους διαδηλωτές νωρίτερα έξω από το συνεδριακό κέντρο. Και ο Παπανδρέου με σκεπτικό πρόσωπο δηλώνει ότι είχε έρθει για να κρατήσει μια ομιλία δίχως προηγούμενο έως τώρα.

Είναι εδώ, μας λέει, για να μιλήσουμε για την αποτυχία της ηγεσίας στην παγκόσμια πολιτική και την παγκοσμιοποιημένη οικονομία μας, και να προσπαθήσουμε να εξηγήσουμε που έχουν πάει στραβά τα πράγματα όσο αφορά τη δημοκρατία, από τη γέννησή της στην αρχαία Ελλάδα.

Πρώτον, μια προσωπική ιστορία του Παπανδρέου ως 14-χρόνο αγόρι. Μεγάλωσε σε μια ξεχωριστή πολιτική οικογένεια (τόσο ο πατέρας του, Ανδρέας, όσο και ο παππούς του, ο Γεώργιος, ήταν επίσης ο πρωθυπουργοί της χώρας), και θυμάται πως θα γλιστρούσε κάτω τα βράδια, για να ακούσει τους γονείς του και τους φίλους τους, να συζητούν έντονα για τα τότε ημερήσια θέματα.

Αλλά το 1967, με τις εκλογές προ των πυλών, οι ταραχές τον άγγιξαν προσωπικά, όταν οι στρατιώτες εισέβαλαν σε σπίτι Παπανδρέου, όταν τον νεαρό Γιώργο απείλησαν να τον σκοτώσουν για να πει που βρίσκεται ο πατέρας του,  ο οποίος παραδόθηκε και συνελήφθη. Για τους περισσότερους από εμάς, μια τέτοια εμπειρία είναι αφάνταστη. Για τον Παπανδρέου, υπήρχε μια βαρύνουσα επίδραση. «Εμείς επιβιώσαμε, αλλά η δημοκρατία όχι. Επτά βάναυση χρόνια της δικτατορίας, που περάσαμε στην εξορία. «Σήμερα», λέει, «η δημοκρατία βρίσκεται και πάλι αντιμέτωπη με την αλήθεια.|

Τώρα σε αυτό μας καθοδήγησαν όχι ο στρατός, αλλά οι αγορές.  Η Ελλάδα βεβαίως είναι δαχτυλοδειχτούμενη για τα οικονομικά προβλήματα της Ευρωζώνης. [Την περασμένη εβδομάδα, το Bloomberg ανέφερε ότι η οικονομία της χώρας συρρικνώθηκε για 19ο συνεχόμενο τρίμηνο κατά το πρώτο τρίμηνο του 2013.] Παπανδρέου διηγείται την ιστορία του Απριλίου 2010 στις Βρυξέλλες τον Απρίλιο, αμέσως μετά που είχε εκλεγεί Πρωθυπουργός. Στις συζητήσεις σχετικά με την οικονομική πολιτική της Ευρωζώνης πάνω σε τεντωμένο σκοινί, μέχρι που στις 01.50 π.μ. ένα πρωί, ένας από τους Ευρωπαίους ομολόγους του έσπασε, "Γρήγορα, έχουμε μόνο δέκα λεπτά." Γιατί; ρώτησε ο Παπανδρέου. Ένας άλλος ηγέτης απάντησε: «Σε δέκα λεπτά μέχρι να ανοίξουν οι αγορές στην Ιαπωνία. . Και θα υπάρξει χάος στην παγκόσμια οικονομία, αν δεν έχουμε μια συμφωνία “    
"Έτσι ήρθαν γρήγορα σε μια απόφαση», λέει ο κ. Παπανδρέου. Ακούγονται μουρμουρίσματα στο κοινό, στην διήγηση που φαίνεται ανέκδοτο. Μετά από όλα αυτά, γνωρίζουμε τι συνέβη στους Έλληνες τα επόμενα χρόνια, καθώς οι πολιτικές βασίζονταν στην επίφοβη "μια και μόνο" λέξη : "λιτότητα", η οποία επέβαλε περικοπές και τις κακουχίες για εκείνους που, όπως  αναγνωρίζει ο Παπανδρέου ήταν «αυτοί που δεν ευθύνονται για την κρίση. "

Το πραγματικό πρόβλημα, ο κ. Παπανδρέου υποστηρίζει, είναι μεγαλύτερο της μίας χώρας, και λέει ότι η Ελλάδα ήταν απλώς μια προεπισκόπηση του τι θα μπορούσε να είναι ακόμα να επανέρχεται. «Οι δημοκρατίες μας είναι παγιδευμένες  από τα συστήματα που είναι πάρα πολύ μεγάλο για να αποτύχουν, ή ακριβέστερα, πολύ μεγάλα για να ελέγχουν." Όπως δηλώνει ο Παπανδρέου, οι ηγέτες της Ευρώπης δεν έχουν μάθει τίποτα, και παραμένουν καθοδηγημένοι από τους φόβους τους και με την τυφλή πίστη σε αυτό που περιγράφει ως «ορθοδοξία της λιτότητας."

"Αντί να φτάσουμε στη συλλογική σοφία στις κοινωνίες μας, έτσι ώστε να επενδύουμε σε αυτές για να βρούμε περισσότερες δημιουργικές λύσεις, έχουμε επανέλθει σε πολιτικές τοποθετήσεις», λέει. Αυτές τις τοποθετήσεις περιλαμβάνουν στην «θεραπεία’ την  Ελλάδα ως αποδιοπομπαίος τράγος για την συλλογική αποτυχία. "Οι σπάταλοι,  οι τεμπέληδες οι πότες του ούζου, οι χορευτές του Ζορμπά the Greek," μιμείται Παπανδρέου. "Αυτοί, μας έλεγαν, είναι το πρόβλημα! Τιμωρήστε τους! Το λάθος!"

Μέχρι που οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης να αναγνωρίζουν τα βαθύτερα μοτίβα στο παιχνίδι, η ήπειρος είναι καταδικασμένη να αντιμετωπίσει περισσότερα από τα ίδια, ίσως και περισσότερο χειρότερα. «Δεν μας κάνει καμία κατάπληξη ότι πολλοί πολιτικοί ηγέτες (και δεν αποκλείω τον εαυτό μου) έχουν χάσει την εμπιστοσύνη του λαού μας», λέει ο Παπανδρέου. "Όταν τα ΜΑΤ πρέπει να προστατεύουν τα κοινοβούλια (μια σκηνή που είναι όλο και πιο κοινή σε όλο τον κόσμο) υπάρχει κάτι λάθος με τις δημοκρατίες μας."

«Όταν ένα εθνικό Κοινοβούλιο πρέπει να προστατευθεί από την Αστυνομία, κοινή εικόνα σε πολλά μέρη του κόσμου, τότε κάτι δεν πάει καλά στη Δημοκρατία μας…

Ζήτησα να γίνει δημοψήφισμα στην Ελλάδα, ώστε οι Έλληνες πολίτες να αποφασίσουν για τους όρους του πακέτου διάσωσης.


Κάποιοι Ευρωπαίοι ηγέτες αντέδρασαν: “Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, οι αγορές θα αναστατωθούν”, μου έλεγαν. «Πριν ξανακερδίσουμε τη εμπιστοσύνη των αγορών, πρέπει να ξανακερδίσουμε την εμπιστοσύνη των πολιτών” ήταν η απάντησή μου».

Έτσι, ενώ μπορεί να πιστεύουν ότι έχουν ξεπεράσει την καταιγίδα στην Ευρώπη, αυτό εξακολουθεί να αμφισβητηθεί. Περιγράφοντας ένα 60% ποσοστό ανεργίας των νέων ως "έλλειψη φαντασίας, αν όχι μια έλλειψη συμπόνιας" (όπως η Telegraph ανέφερε πρόσφατα, ορισμένα μέρη της Ελλάδα μπορούν να "καυχηθούν" για το υψηλότερο επίπεδο ανεργίας των νέων στην Ευρωπαϊκή Ένωση, σε 72,5%) . Ο Παπανδρέου υποστηρίζει ότι το πρόβλημα είναι λιγότερο οικονομική από ό, τι δημοκρατικό: "Πρέπει να δούμε πιο δημοκρατικά το πρόβλημα", αναφέρει. Μια σύντομη παρέκβαση γλωσσολογία - η λέξη "ηλίθιος", αναφέρει, αρχικά σήμαινε κάποιος εγωκεντρικός, κάποιον που δεν ενδιαφέρεται για τις δημόσιες υποθέσεις. Αλλά πώς να οικοδομήσουμε ένα φόρουμ που επιτρέπει στους πολίτες να συμμετέχουν στις δημόσιες υποθέσεις που εκτείνονται πολύ πέρα ​​από απλή γεωγραφικά σύνορα;

Κλείνει με μια έκκληση έτσι ώστε να φανταστεί ξανά η Ευρωπαϊκή Ένωση ως μια γνήσια δημοκρατία πέρα ​​από τα σύνορα, όπου οι πολίτες μπορούν να ψηφίζουν άμεσα για μια ευρωπαϊκή προέδρου, οπού μπορούν να αποφασίζουν σχετικά με αμφιλεγόμενα ζητήματα, οπού θα έχουν το δικαίωμα να ψηφίσουν σχετικά με τις μελλοντικές συνθήκες - και όπου οι νέοι άνθρωποι είναι ελεύθεροι να σπουδάζουν όπου θέλουν. Μια Ευρώπη όπου οι πολίτες δεν είναι «Γερμανοί» ή «Σουηδοί» ή «Έλληνες», αλλά είναι «Ευρωπαίοι», όπου η κοινή ταυτότητα είναι η Δημοκρατία.

"Κάποιοι μπορεί να με κατηγορήσει ότι είμαι αφελής, επειδή θέτω την πίστη μου στη δύναμη και τη σοφία των ανθρώπων», λέει ο κ. Παπανδρέου, αναγνωρίζοντας την σιωπηλή απάντηση ότι αυτό δεν αποτελεί νέα ιδέα, και ότι ποτέ δεν φαινόταν πιθανό να γίνει πραγματικότητα. "Μετά από δεκαετίες στην πολιτική, είμαι επίσης ένας πραγματιστής." Τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, λέει, και η αλλαγή πρέπει να προέλθει από τους ανθρώπους, όχι από τους πολιτικούς.”. «Από τον καθένα που στέκεται ενάντια στην αδικία και την ανισότητα. Απο τον καθένα που στέκεται επάντια σε εκείνους που κηρύττουν το ρατσισμό αντί να ενσυναίσθηση, ενάντια αυτών που προπαγανδίζουν το δόγμα και όχι την κριτική σκέψη, την τεχνοκρατία και όχι την δημοκρατία. Από τον καθένα που αντιστέκεται στην ανεξέλεγκτη εξουσία, είτε πρόκειται για τους αυταρχικούς ηγέτες, πλουτοκρατίας που κρύβει τους λογαριασμούς της σε φορολογικούς παραδείσους, ή ενάντια των ισχυρών λόμπι προστατεύουν τους λίγους ισχυρούς. "
«Είναι προς το συμφέρον τους, ότι όλοι μας είμαστε ηλίθιοι», καταλήγει. "Ας μην είμαστε."

Ο σκηνοθέτης Bruno Giussani του TEDGlobal έχει κάποιες ερωτήσεις για τον Παπανδρέου, ζητώντας του πρώτα για περιγράψει πώς ένιωσε για την απόφαση του περίφημου πρωινού στις Βρυξέλλες. Ακολουθούν ελαφρά τροποποιημένες οι απαντήσεις του:

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Προφανώς, υπήρχαν προβλήματα που δεν μου επιτρέπουν εμένα και στους άλλους να πάρουμε τις αποφάσεις που θέλαμε. Ήλπιζα ότι θα έχουμε χρόνο να ασχοληθούμε με το έλλειμμα, όχι με το κούρεμα, το οποίο ήταν το σύμπτωμα του προβλήματος.  Αυτό που πονάει πολύ είναι το πλήγμα για την νέα γενιά, για τους ανθρώπους που διαδηλώνουν έξω, και οι οποίοι ήταν στο (στα του εγκαίνια TED) Εθνικό Μουσείο χθες το βράδυ ... Κλείνουμε τον εαυτό μας στην πολιτική, και πρέπει να το αλλάξουμε αυτό, έτσι ώστε να βρούμε νέους τρόπους συμμετοχής, να βρούμε μεγαλύτερες δυνατότητες της τεχνολογίας, να χρησιμοποιούμε τα μυαλά που έχουμε, να βρούμε λύσεις που θα είναι πολύ καλύτερες. Πρέπει να είμαστε ανοιχτοί. Οι πολιτικοί, λόγω της κρίσης έχουν κλείσει τους εαυτούς τους σε έτοιμα κουτιά, και αυτό είναι πολύ βλαβερό για τη δημοκρατία.

BRUNO GIUSSANI: Στην ομιλία σας, κάνετε έκκληση για περισσότερη Ευρώπη. Αυτό έρχεται σε αντίθεση με πολλά από τα επιχειρήματα που βρίσκονται σε εξέλιξη, η οποία στην πραγματικότητα υποστηρίζουν λιγότερη συνεργασία, η και το κλείσιμο των συνόρων. Πώς μπορείτε να συμφιλιωθείτε με αυτές τις εντάσεις;

Γ. Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ: Ένα από τα χειρότερα πράγματα στην κρίση έχουν αρχίσει μαζί με το παιχνίδι του καταλογισμού ευθυνών. "Εσύ φταις, εσύ να κατηγορηθείς." Η βασική ιδέα της Ευρώπης είναι ότι μπορούμε να συνεργάζονται πέρα ​​από τα σύνορα, με διαφορετικές παραδόσεις, έθνη, ιστορίες, ότι μπορούμε να πάμε πέρα ​​από τις συγκρούσεις και να εργαστούμε μαζί. Το παράδοξο είναι ότι ακριβώς επειδή έχουμε αυτό το παιχνίδι της επίρριψης ευθυνών, έχουμε και λιγότερες πιθανότητες να πείσουμε τους πολίτες ότι πρέπει να συνεργαστούμε, ότι τώρα είναι η στιγμή για να συγκεντρώσουμε όλες τις δυνάμεις μαζί. Περισσότερη Ευρώπη για μένα δεν είναι να δίνουμε περισσότερη δύναμη στις Βρυξέλλες, αλλά να δώσουμε περισσότερη δύναμη στους πολίτες της Ευρώπης. Έτσι ώστε να καταστεί πραγματικά η Ευρώπη ένα σχέδιο από τους ανθρώπους- αυτό θα ήταν ο σωστός τρόπος για να απαντηθεί σε μερικές από τις ανησυχίες της κοινωνίας και να απελευθερωθούν τις δυνατότητες που έχουν οι ευρωπαίοι πολίτες.

BG: Στείλαμε μια ομάδα για να ζητήσει από κάποιους από τους διαδηλωτές έξω τις ερωτήσεις που έχουν για σας. Εδώ είναι Willie Black, ο οποίος ρωτά γιατί νομίζετε ότι έχετε απαντήσεις, όταν, όπως λέει, μέχρι τώρα οι απαντήσεις σας έχουν αποτύχει.

GP: Οι πολιτικές μας περιορίζονται στα σύνορά μας, στα εθνικά μας σύνορα, που αντιπροσωπεύουν τις δημοκρατίες μας. Η οικονομική κρίση δεν ήταν ένα εσωτερικό πρόβλημα της Ελλάδας μόνο. Ναι, είχαμε προβλήματα και έπρεπε να αλλάξουμε, αλλά η οικονομική κρίση δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, είναι ένα παγκόσμιο πρόβλημα. Υπήρχαν πιέσεις από την Ιαπωνία και ούτω καθεξής. Πρέπει να δούμε πώς θα συνεργαστούμε για τα όλα αυτά τα θέματα ...


Σήμερα οι άνθρωποι είναι απογοητευμένοι με την πολιτική, και θυμωμένοι με τους πολιτικούς. Υπάρχει λόγος για αυτό. Έχουμε μεγάλες δυνατότητες στις κοινωνίες μας, αυτή είναι μια στιγμή που υπάρχουν τόσες πολλές ιδέες και δυνατότητες, αλλά δεν έχουν αξιοποιηθεί έτσι ώστε να έχουν προοπτική. Οι πολιτικοί είναι πολύ πιο αδύναμοι από ό, τι νομίζουμε, παγιδευμένοι από τα λόμπι, από τα μεγάλα συμφέροντα. Αυτά είναι που καθοδηγούν τις πολιτικές μέσα στα σύνορα μιας χώρας. Αλλά εμείς πρέπει να έχουμε μια πραγματική δημοκρατική εξέλιξη ή επανάσταση, αν σας αρέσει. Πρέπει να φέρουμε στο προσκήνιο τους πολίτες μας, να δημιουργήσουμε θεσμοί, να δημιουργήσουμε μια ασφαλή πλατφόρμα αξιών. Υπάρχει μια βασική συμφωνία, αν υπάρχει ασφάλεια στην εργασία, την ελευθερία του λόγου, οι πολίτες μπορούν πραγματικά να καινοτομούν και να προτείνουν λύσεις, και αυτό θα μας δώσει τη δυνατότητα να κάνουμε αλλαγές. Χρειαζόμαστε μια ριζική αναθεώρηση της πολιτικής στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο, έτσι ώστε  να χρησιμοποιήσουμε την μεγάλη δύναμη που έχουμε, η οποία μπορεί να μας υποδουλώσει η να μας παιδεύσει, αλλά μπορεί επίσης να είναι απελευθερωτική, αν χρησιμοποιηθεί στο σωστό δρόμο. Στην ουσία είναι η ίδια η ιδέα της δημοκρατίας εδώ και πολλά χρόνια: να δοθεί η εξουσία στο λαό.

Καταχειροκροτήθηκε ο Παπανδρέου στο περίφημο TED

O Γιώργος Παπανδρέου στο Εδιμβούργο

Δεξίωση ενόψει της αυριανής εκδήλωσης που πραγματοποιείται στο Εδιμβούργο, στην οποία θα μιλήσει ο Γιώργος Παπανδρέου, διοργάνωσε χθες το περίφημο TED Global, προκειμένου να τιμήσει τους συμμετέχοντες ομιλητές.

Προσερχόμενος στη δεξίωση, ο Γιώργος Παπανδρέου, είδε μια ομάδα Ελλήνων φοιτητών που διαμαρτύρονταν για την κρίση.

Όπως πάντα δημοκρατικός και ανοιχτός σε διάλογο, αμέσως τους πλησίασε και ακολούθησε δεκαπεντάλεπτη συζήτηση για όλα. Για τα αίτια της κρίσης, για τα προβλήματα της νέας γενιάς στην Ελλάδα, για τη φοροδιαφυγή κλπ.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, πρότεινε να βρεθεί, σε συνεννόηση με τους διοργανωτές, ένας τρόπος να συζητήσουν τα ερωτήματά τους και στην αυριανή εκδήλωση του TED


Σήμερα, πριν από λίγο ολοκληρώθηκε η παρέμβαση Παπανδρέου στο συνέδριο του TED Global στο Εδιμβούργο μέσα σε παρατεταμένα χειροκροτήματα. Ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου μίλησε για την ανάγκη να δημιουργηθεί μια Ευρώπη για τους ανθρώπους, μια ομιλία γεμάτη πάθος για τον τρόπο με τον οποίο οι αγορές περιορίζουν την ελευθερία των πολιτών. 
Επίσης αναφέρθηκε στην εποχή που εισήλθε ο πατέρας του, Ανδρέας, στην πολιτική, την σύλληψη του πατέρα του από τα όργανα των συνταγματαρχών που στιγμάτισε τη ζωή της  οικογένειας του, όσο και για την κυβερνητική του εμπειρία από τις σκληρές διαπραγματεύσεις στις Βρυξέλλες, υπό την απειλή της χρεοκοπίας.

Κάποτε το πιστόλι στον κρόταφο το έστρεψαν οι στρατιώτες του καθεστώτος της 21ης Απριλίου, έπειτα το έστρεψαν οι Διεθνείς Αγορές

Ο Παπανδρέου δεν παρέλειψε να τονίσει ότι το πρόβλημα ήταν οτι η ΕΕ επέβαλε αυστηρή λιτότητα και μόνο χωρίς να κάνει παράλληλα ανοίγματα προς την πράσινη ανάπτυξη, το φόρο Τόμπιν, τα ευρωομόλογα κλπ.

Υπερασπίστηκε την επιλογή του Δημοψηφίσματος λέγοντας ότι στους εταίρους της ΕΕ εξήγησε τότε ότι πριν από τα μέτρα εμπιστοσύνης για τις αγορές έπρεπε να επαναποκτηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών.

Για τις «φιλίες»…

Υποκριτές συναντάς καθημερινά. Ανθρώπους που δεν σε συμπαθούν, όμως θα σε χαιρετίσουν, με ένα ψεύτικο χαμόγελο (μια ανώφελη προσπάθεια να μοιάσει με το πραγματικά τέλειο χαμόγελο τους), θα σε ρωτήσουν τι κάνεις, πως είσαι, πως περνάς, θα ''προσποιηθούν'' ότι χαίρονται με το πόσο καλά είσαι, πόσο γαμάτα περνάς, πόσο συχνά χαμογελάς! Και μόλις φύγεις, ''φτυάρια έξω παιδιά, έχουμε δουλειά, πάμε''. Άλλοι το κάνουν με κακία, άλλοι ''καλοπροαίρετα'', όσο καλοπροαίρετο μπορεί να είναι κάτι τέτοιο. Επίσης, άνθρωποι που υποκρίνονται ότι χαίρονται με την χαρά σου ή ότι λυπούνται με την στεναχώρια σου. Είναι πλέον γεγονός ότι το 10% δεν νοιάζεται αν είσαι λυπημένος πχ και το 80% χαίρεται. (Υπάρχει και ένα 10% που όντως νοιάζεται και λέγεται ''δικοί μου άνθρωποι''). Αλλά μήπως αυτός που υποκρίνεται κάτι, θεωρείται διπρόσωπος; Ή απλώς όλοι αυτοί υποκρίνονται κάτι, γιατί πολύ απλά -ίσως- είναι η καλύτερη «λύση»; Με εξαίρεση τους φανατικά υποκριτές που αγγίζουν την μυθομανία. Έχω γνωρίσει μυθομανή άνθρωπο, ίσως ένα από τα χειρότερα είδη ανθρώπου, όταν ξεπερνά τα όρια και οι ιστορίες-μύθοι του είναι πέραν κάθε φαντασίας φανταστικές!
Ας κοιτάξουμε λίγο αυτή την τελευταία επικίνδυνη μορφή ατόμων… Αυτά τα ανθρωπάκια που ψεύδονται για τις γνωριμίες τους, για τα κατορθώματα τους, «ξεχνώντας» ότι αν κατάφεραν κάτι, πάντα ήταν εις βάρος των άλλων που εκμεταλλεύτηκαν με τον ένα η με τον άλλο τρόπο. Αυτό ίσως να μην είναι τόσο υποκρισία όσο αυτοπροβολή, προσπάθεια να ''φανούν'', πάντα με τα μάτια στριφογυρισμένα μόνο στον κώλο τους… ειδήμονοι στις κωλοτούμπες. Άτομα που το μόνο που ξέρουν να κάνουν είναι να κλαίγονται, να σέρνονται και να γλύφουν μέχρι να αποκτήσουν αυτό που θέλουν… και αμέσως μετά φτύνουν και φεύγουν με ένα ειρωνικό χαμόγελο στα χείλη και με μια σκέψη στο κούφιο τους κεφάλι : «τον δούλεψα τον μ@λ@κ@». Υποκείμενα που πάντα έχουν να πουν ψέματα για τα “κονέ” τους, για τις τοποθεσίες οπού βρίσκονται, για τα μέρη όπου πάνε, για τις δήθεν «παρέες» τους, για την «σημασία» τους στο πραγματικό χωρόχρονο τέλος- πάντων, για να εντυπωσιάζουν και να επωφεληθούν επί προσωπικού, εκμεταλλεύοντας το αγνό σου ψυχικό κόσμο και τις καλές σου προθέσεις, η, ακόμα πιο σοβαρό, την ίδια σου στάση ζωής που θέλουν να την περάσουν σαν δικιά τους, σε μια παρανοϊκή προσπάθεια να επισκιάζουν το δικό σου εσωτερικό Φως… Που θα σου δώσουν το ένα χέρι με χειραψία «φιλίας» και από πίσω κρατάνε έτοιμο το μαχαίρι. Από αυτό το είδος που όταν εσύ βαράς γροθιά στο χώμα για να αναβλύζει η δική σου πηγή αθάνατου νερού, σε προσεγγίζουν για να αρπάξουν όσες περισσότερες γουλιές μπορούν και μένουν από κοντά, προσπαθώντας να σου την στερέψουν, αν δεν μπορούν να την κάνουν δικιά τους ιδιοκτησία. Φωνάζουν, κλαίνε, ανεβαίνουν στα σίδερα, δίνουν ψεύτικους όρκους αφοσίωσης για να πιστέψεις ότι είναι στην ίδια κατηγορία ανθρώπων με σένα, η όταν υποψιάζονται ότι είσαι σε θέση ισχύος, αλλά αμέσως που νομίζουν ότι σε κατεδάφισαν κοιτάζουν υπεροπτικά ρωτώντας : «ποιος είσαι εσύ;», γυρνώντας το βλέμμα στο αμέσως επόμενο θύμα. Θύτες που το παίζουν «θύματα». Φίδια που μπορεί να φτάσουν μέχρι και να σε ενοχοποιούν εσένα για τα δικά τους παραπτώματα, αρκεί να τους περάσει η μυθοπλασία. Με θράσος του απόλυτου ψεύδους και με την βρόμικη δύναμη μιας μαύρης και ύπουλης ψυχής. Από αυτό το είδος ανθρώπων που δηλώνουν «θρήσκοι» για να επωφεληθούν, για να δείξουν στην κοινωνία πόσο «καλά παιδιά» είναι, δίχως να κρατάνε ούτε μια στιγμή σαν στάση ζωής το πραγματικό λόγο της Αγάπης και της Αλήθειας, παρά μόνο του ψεύδους και του φθηνού θεατρισμού, στο βωμό του χρήματος και του προσωπικού βολέματος τους. Όχι, με αυτούς ούτε κοινούς στόχους δεν μπορεί να έχεις, ούτε κοινό δρόμο. Διότι ποτέ ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αλλά, με αυτά τα μέσα, απλά κολάζει και αυτός στην πορεία.
Σκουλήκια που, παρά να είναι ευγνώμων διότι αναπνέουν, προσπαθούν να πάρουν το οξυγόνο των άλλων, συνέχεια δυσαρεστημένοι με το μερίδιο που τους αναλογεί. Στην ουσία κομπλεξικά δυστυχισμένα ανθρωπάκια που μισούν το δώρο της ζωής που τους δόθηκε… που δεν θα ψάξουν και δεν θα καταλάβουν ποτέ το νόημα της προσφοράς, της αγάπης, της ειλικρινείας, του αλληλοσεβασμού και της ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ. Τόσο μικρόψυχα που μαζεύονται σε κοπάδια υαινών πατροναρισμένα από δυο- τρεις δειλές αγελάδες και βόδια που νομίζουν ότι είναι λιοντάρια… από τα οποία παίρνουν έγκριση μέχρι και να τους κατηγορούν, για να γίνονται πιστευτοί για το πραγματικό σκοπό που έχουν βασικά όλα αυτά τα αρπακτικά.
Θα είχα να πω πολλά ακόμα, αλλά ειλικρινά δεν αξίζουν ούτε μια λέξη παραπάνω… αρκετό χρόνο από την ζωή μου ξόδεψα με αυτή την ανάρτηση για κάποια «ζόμπι» που επιμένουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι ζουν.
Θα τους είχα πει μια λέξη ακόμα : “Ντροπή και ΑΙΣΧΟΣ!!!” Αλλά θα ακούσω την φωνή της σοφίας που λέει ότι αυτοί δεν γνωρίζουν παρά μόνο λέξεις συνδεδεμένες με την “μάσα”…

Υ.Γ. Δεν αξίζει όντως να τους κάνω και διάσημους, έστω και αρνητικά. Τους λέω απλά "Αντίο" -special αφιερωμένο σε μερικούς "φίλους" του fb! Ο κάθε κατεργάρης στο πάγκο του! Και ας να μην τους διαγράψω από «φίλους» θα τους διαγράφω σίγουρα από την μνήμη μου! Ο παθών μαθαίνοντας, μηδενίζει τα «νούμερα», δίνοντας τους την αληθινή «αξία» που τους αναλογεί… Ο νοών...νοείτω!

Υ.Γ. 2 Είμαστε αναγκασμένοι να υπάρχουμε σε έναν ψεύτικο κόσμο…αλλά το να είμαστε ψεύτικοι σε έναν υπάρχοντα κόσμο είναι ακόμη χειρότερο. Προτιμώ να μείνω αληθινή, έτσι ώστε ο κόσμος μου να παραμείνει πραγματικός.

συνέχεια ΕΔΩ

Παρασκευή, 7 Ιουνίου 2013

Παπανδρέου: Οι εταίροι μας επέβαλαν την λιτότητα. Απαραίτητη απόφαση το δημοψήφισμα.

ΕΧΕΙ ΕΥΘΥΝΕΣ Ο ΣΑΜΑΡΑΣ
Παπανδρέου: Οι εταίροι μας επέβαλαν την λιτότητα
Το μνημόνιο και η πολιτική που ακολούθησε η Ελλάδα για την αντιμετώπιση της κρίσης μας επιβλήθηκε από τους εταίρους, καθώς η Ευρωπαϊκή Ένωση αποδείχθηκε ότι ήταν ανέτοιμη να χειριστεί ένα τέτοιο θέμα, τονίζει ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, σε εφ' όλης της ύλης συνέντευξη που έδωσε στο τηλεοπτικό δίκτυο TVO του Οντάριο.

Μετά από την εισαγωγή οπού ο δημοσιογράφος δείχνει ότι όλοι είναι έκπληκτοι πως ο Παπανδρέου μιλάει άπταιστα αγγλικά και μετά τις διηγήσεις της παιδικής του ηλικίας μέχρι στα χρόνια που τα είχε περάσει στον Καναδά, αρχίζει η πολιτική συζήτηση. Ο δημοσιογράφος Στιβ Παικιν παρατηρεί ότι ως τρίτος Παπανδρέου Πρωθυπουργός της Ελλάδος, ο Γιώργος Παπανδρέου είχε την πιο ταραχώδη περίοδος. Ο π Πρωθυπουργός υπενθύμιζε ότι οι αγορές ήταν ήδη αποσταθεροποιημένες από την πτώση της Lehman Brothers και επίσης η Ελλάδα είχε να αντιμετωπίζει και την ανασφάλεια των αγορών για την αξιοπιστία της, λόγου ελλείμματος. Βεβαίως ότι σαν μέλος της ΕΕ και της ευρωζώνης, περίμενε μια αλληλεγγύη και αντιμετώπιση από κοινού των αγορών, έτσι ώστε να εγγυηθεί την λειτουργία του ελληνικού οικονομικού προγράμματος και που θα είχε καθησυχάζει τις διεθνείς αγορές, αλλά το μόνο που έχουν πάρει από την ΕΕ ήταν μια επιβαλλόμενη πολιτική λιτότητας, η οποία είχε σαν αποτέλεσμα μια ακόμα μεγαλύτερη ανησυχία των αγορών και μεγαλύτερο κόστος δανεισμού. Αντί της εγγύησης του χρέους και του χρόνου που ζήτησε, οι ευρωπαίοι εταίροι επέλεξαν για την Ελλάδα την «ορθοδοξία της λιτότητας», χαρακτηρίζοντας το ζήτημα «ελληνικό πρόβλημα», ενώ, όπως αποδείχθηκε ήταν ένα ευρωπαϊκό πρόβλημα.
Ο π. Πρωθυπουργός είπε ότι στην προεκλογική περίοδος πριν από το 6 Οκτωβρίου 2009, το κόμμα του είχε σαν σύνθημα “αλλάζουμε η βουλιάζουμε”, διότι κατάλαβε ότι το κράτος έχει ανάγκη από διαφάνεια, από οικονομικές μεταρρυθμίσεις, κα, αλλά δεν είχε ιδέα για το πραγματικό έλλειμμα που το κατάλαβε μετά που ανέλαβε και σοκαριστήκαν όλοι. Μάλιστα εξηγεί ότι στο τηλεοπτικό debate που είχε πριν τις εκλογές με τον κύριο αντίπαλο του, ο Παπανδρέου τον ρώτησε ευθέως πόσο είναι το έλλειμμα και δεν πήρε απάντηση. Επίσης, τρεις μέρες πριν τις εκλογές, η τότε κυβέρνηση είχε στείλει στην ΕΕ τα επίσημα έγγραφα με το έλλειμμα στο περίπου 6,5, αν και η ίδια η ΕΕ που είχε κάνει έλεγχο τόσα χρόνια, ήξερε καλύτερα ποιο ήταν. Αν και μπορούσαν να φανταστούν στην αρχή ότι το έλλειμμα μπορεί να ήταν 10, αποδείχτηκε ότι ήταν 16,5, το οποίο ήταν πολύ μεγαλύτερο από ότι μπορούσε να φανταστεί κανείς.
Το έλλειμμα, έστω και πολύ μεγάλο, προσπάθησε να το αντιμετωπίζει με έναν καλό συνδυασμό αναπτυξιακών πολιτικών, δημοσιονομικής πειθαρχίας, περιορισμού της σπατάλης και αναδιοργάνωσης του κράτους. αλλά για όλα αυτά νόμιζε ότι θα είχε το κατάλληλο χρόνο υλοποίησης, το οποίο χρόνο τελικά δεν είχε.

Τόνιζε ότι η Ευρώπη πρέπει να δώσει περισσότερο χρόνο στις χώρες του νότου που υποφέρουν και να τις στηρίξει μέσα από αλλαγές και μεταρρυθμίσεις ώστε να βελτιώσουν την οικονομία τους.

Σε ερώτηση για το δημοψήφισμα, συνδεδεμένη με μια δήλωση του Μπαρουφάκη πριν από ενάμιση χρόνο στην ίδια εκπομπή, ότι ο Παπανδρέου δεν είχε άλλη λύση παρά την βούληση του λαού, μια που «τον είχαν αδειάσει τότε όλοι οι Έλληνες πολιτικοί» όπως είπε ο οικονομολόγος, ο π Πρωθυπουργός  απάντησε ότι ήταν μια «απαραίτητη απόφαση», όπως και μια πράξη απόλυτα δημοκρατική που θα μπορούσε να δώσει φωνή στο λαό και στην βούληση του, επίσης τόνιζε ότι η λύση των εκλογών θα έφερνε πολλά προβλήματα και η λύση της κυβέρνησης συνεργασίας δεν προχώρησε γιατί τότε κανένας δεν ήταν πρόθυμος να βοηθήσει. Τόνισε επίσης ότι δεν είχε τη στήριξη των ισχυρών ευρωπαίων, κάτι που τον υπονόμευσε και εσωτερικά στην Ελλάδα.

Είπε ότι αποφάσισε να παραιτηθεί διότι όλα τα άλλα κόμματα το έθεσαν ως προϋπόθεση για να πάρουν μέρος σε μια κυβέρνηση συνεργασίας, προκειμένου να εφαρμοστεί η εφαρμογή του προγράμματος, αποκαλύπτοντας ότι και ο ίδιος διαφωνεί σε πολλά σημεία του. Ήξερε, όμως, όπως πρόσθεσε, ότι άλλη λύση δεν υπήρχε. Αυτό αποδεικνύεται και από το γεγονός ότι οι επόμενες κυβερνήσεις συνέχισαν στο δρόμο που εκείνος χάραξε, κάτι που το θεωρεί δική του επιτυχία.

Καταλογίζει ευθύνες στον κ. Σαμαρά διότι με τη μακρά εκλογική περίοδο, που επέλεξε ως αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι Έλληνες την πλήρωσαν με πολλά χρήματα. Επίσης αποκάλυψε ότι είχε προειδοποιήσει τον κ. Σαμαρά ότι πέραν του κόστους, αν η χώρα πήγαινε σε εκλογές, η Βουλή θα είχε πολλούς ακραίους, όπως και έγινε.

Αναφερόμενος στα «συμφέροντα» που υπάρχουν στην Ελλάδα τόνισε ότι παγκοσμίως οι Δημοκρατίες είναι αιχμάλωτες ειδικών συμφερόντων, που αγοράζουν, άμεσα ή έμμεσα, ΜΜΕ, πολιτικούς και δικαστές. Τόνισε επίσης ότι η Ελλάδα δεν είναι φτωχή χώρα, αλλά μια χώρα με κακοδιαχείριση. Ανέφερε την σωστή αντιμετώπιση της ανεργίας με κριτήριο την αξιοκρατία όπως και το πρόγραμμα ΑΣΕΠ, την πλήρη κάλυψη των θέσεων στο κράτος επί της θητείας του, με αξιοκρατικά κριτήρια, την μηχανογράφηση στην συνταγογράφηση φαρμάκων και μείωση της σπατάλης με 30% άμεσος σε πρώτες 2 εβδομάδες μετά την εφαρμογή, στην μεγάλη εργατικότητα των Ελλήνων, τους οποίους αδίκως τους χαρακτηρίζουν τεμπέληδες διάφορα ΜΜΕ, στο πρόγραμμα διαφάνειας στα οικονομικά όλων των κρατικών λειτουργών, οπού ο κάθε πολίτης μπορούσε να δει διαδικτυακά όλες τις οικονομικές κινήσεις υπουργείων, δήμων, κα.

Ο π.Πρωθυπουργός διαφώνησε με τη φράση «μαζί τα φάγαμε», αν και, όπως είπε, υπάρχει, σε αυτό, μια αίσθηση αλήθειας. Αυτό που φταίει, πρόσθεσε, είναι το σύστημα, το οποίο επιτρέπει στους πολιτικούς να πολιτεύονται με βασικό όπλο το ρουσφέτι και τους διορισμούς. Αναρωτήθηκε αν είναι σωστή μια δημοκρατία οπού κερδίζονται οι εκλογές σε πολλές περιπτώσεις με βάση την οικονομική δύναμη των υποψηφίων.


Για τη «Χρυσή Αυγή» είπε ότι πρόκειται για μια λανθασμένη αντίδραση στην κρίση και τόνισε ότι η Ευρώπη πρέπει να αντιληφθεί ότι οι πολιτικές λιτότητας πρέπει, τουλάχιστον, να συνοδεύονται από προγράμματα αντιμετώπισης της ανεργίας. Τόνισε επίσης ότι τα προβλήματα της ρατσιστικής βίας λύνονται με την ενσωμάτωση και όχι με τη ρητορική του μίσους και τη διαίρεση.

Τέλος, στην ερώτηση του δημοσιογράφου πόσο χρονών είναι απάντησε ότι θα κλείσει τα 61 του χρόνια. Στο οποίο ο δημοσιογράφος παρατήρησε ότι έχει άλλα 15 χρόνια για ενεργή δράση και τον ρώτησε αν θα συνεχίζει να ασχοληθεί με την πολιτική στο μέλλον. Η απάντηση ήταν ότι πάντα δρα έχοντας στο μυαλό του την Ελλάδα, θεωρεί πολύ σημαντικό να λειτουργεί σαν ενεργό μέλος της κοινωνίας, «και τι πιο ενεργό από την πολιτική» κλείνει την συνέντευξη του. 




Για πιο πολλές λεπτομέρειες ΕΔΩ