«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

ΓΕΩΡΓΑΝΤΑ ΚΑΙ ΠΕΠΟΝΗΣ «ΦΟΥΣΚΩΝΟΥΝ» ΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ ΕΛΣΤΑΤ


Είναι στιγμές που αναρωτιέμαι αν η χώρα έχει παραφρονήσει τελείως, κι αν τελικά θέλει, και μπορεί, να σωθεί.
Τελευταία αφορμή, η ποινική δίωξη που άσκησαν οι οικονομικοί εισαγγελείς, κατά του επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ Ανδρέα Γεωργίου, για υποτιθέμενη διόγκωση του ελλείμματος του 2009.
Ας ξεκινήσουμε με το επίδικο θέμα. Πρώτον, το έλλειμμα 15,6% του 2009 το έχει αποδεχτεί η Βουλή, εφόσον είναι η βάση του υπολογισμού της δημοσιονομικής πορείας της χώρας όπως αυτή αποτυπώνεται στον προϋπολογισμό. Όχι μόνο στους προϋπολογισμούς της κυβέρνησης Παπανδρέου και Παπαδήμου, αλλά και σε αυτόν της τρικομματικής κυβέρνησης. Δεύτερον, το έλλειμμα αυτό είναι η επίσημη βάση της δεύτερης και της τρίτης δανειακής σύμβασης της χώρας, άρα αποτελεί και παραδοχή στις διεθνείς της σχέσεις με τους δανειστές της. Τρίτον, το έχουν αποδεχθεί τα άλλα μέλη της ΕΕ, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η ΕΚΤ και το ΔΝΤ. Τέταρον, είναι ένα ποσοστό που έχει προέλθει από δουλειά των στελεχών της ΕΛΣΤΑΤ, υπό την επίβλεψη της Eurostat. Πέμπτον, η Eurostat όχι μόνον το αποδέχεται επισήμως, όπως παρεδέχθη χθες και η εκπρόσωπος της Κομισιόν, αλλά και έκτοτε έχει άρει όλες τις επιφυλάξεις και τους αστερίσκους που μέχρι τότε συνόδευαν τα στατιστικά στοιχεία της χώρας.
Πάμε τώρα στα πραγματικά, άμα και ιλαροτραγικά, περιστατικά αυτής της ιστορίας. Αφετηρία όλης της υπόθεσης είναι οι καταγγελίες της Ζωής Γεωργαντά, τέως μέλους του ΔΣ της ΕΛΣΤΑΤ, η οποία έχει κατηγορήσει τον Ανδρ. Γεωργίου για «φούσκωμα» των στοιχείων από 13,5% στο 15,6% με την συμπερίληψη των ΔΕΚΟ «για να μπει η χώρα στη Μνημόνιο». Πρώτη ένσταση: Πότε μπήκε η χώρα στο Μνημόνιο; Τον Μάιο του 2010. Με τι έλλειμμα για το 2009; Με 13,5%. Πότε ανέλαβε ο Ανδρ. Γεωργίου; Τον Αύγουστο του 2010, αφού δηλαδή είχαμε μπει στο Μνημόνιο! Και πότε έγινε η τελική αναθεώρηση από 13,5% στο 15,6%; Τον Οκτώβριο του 2010! Πως λοιπόν ο Ανδρ. Γεωργίου «φούσκωσε» το έλλειμμα για να μπούμε στο Μνημόνιο, αφού τότε δεν ήταν στην ΕΛΣΤΑΤ και η χώρα είχε ήδη μπει στο Μνημόνιο;
Αυτό το μυστήριο μόνον ο αξιότιμος εισαγγελέας Πεπόνης, η ερίτιμος Ζωή Γεωργαντά και ο συνήθης καχύποπτος Παν. Καμμένος μπορούν να το λύσουν. Α, υπάρχει και ο ΔΣΑ, όστις, άγνωστο για ποιό λόγο, αποφάσισε να διαγράψει το θεσμικό και επιστημονικό του κύρος, υποστηρίζοντας αυτή τη μπαρούφα. Είμαι σίγουρος ότι συνεχίζουν να υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι στον μεγαλύτερο δικηγορικό σύλλογο της χώρας, οι οποίοι θα ζητήσουν εξηγήσεις από τους υπευθύνους για τον εξευτελισμό του σωματείου τους.
Η ιστορία όμως δεν σταματά εδώ. Όταν οι ντετέκτιβ της συμφοράς αντιλαμβάνονται τη γκάφα τους, ορθώνουν μια πρώτη γραμμή άμυνας : «ναι, εντάξει, είχαμε μπει στο μνημόνιο, αλλά “φούσκωσαν” το έλλειμμα για να πάρουν κι άλλα μέτρα», λένε. Εδώ κάπου μας εγκαταλείπει η λογική και επέρχεται η παραφροσύνη. Γιατί να θέλει η τότε κυβέρνηση να πάρει κι άλλα μέτρα; Ήταν σαδιστές όσοι μετείχαν σ’ αυτήν; Μαζοχιστές; Ηλίθιοι; Κατάγονταν όλοι από τα Άβδηρα; Ήθελαν να τιμωρηθούν ακόμα περισσότερο από τους πολίτες;
«Επειδή τους το είπαν οι δυνάμεις της ξένης κατοχής», έρχεται η δεύτερη γραμμή άμυνας. Δηλαδή η Μέρκελ, ο Σαρκοζί, ο Μπαρόζο, ο Γιούνκερ, ο Τρισέ, η Λαγκάρντ  και οι λοιποί πρόεδροι, πρωθυπουργοί, υπουργοί και θεσμικοί παράγοντες της Ε.Ε. ήθελαν να φουσκώσουν κι άλλο το έλλειμμα, ώστε να χρειαστεί να μας δώσουν κι άλλα χρήματα -εφόσον όσα μας είχαν δώσει, προφανώς, δεν έφταναν πλέον με το υψηλότερο έλλειμμα; Ήθελαν να πάνε στις χώρες και στα κοινοβούλιά τους και να πείσουν τους πολίτες και τους αντιπροσώπους τους να συνεχίσουν να βοηθάνε την Ελλάδα, παρότι τελικά η δημοσιονομική κατάσταση ήταν ακόμα χειρότερη από ό,τι πίστευαν μέχρι τότε;
Κι αυτοί μαζοχιστές, σαδιστές, αβδηρίτες; Υπάρχει έστω και ένας εχέφρων άνθρωπος που μπορεί να υποστηρίξει σοβαρά ότι όλοι αυτοί ξαφνικά τρελάθηκαν; Είναι δυνατόν να πιστέψουμε ότι ολόκληρη η ευρωπαϊκή ηγεσία συνωμότησε κατά της χώρας μας και ευτυχώς που βρέθηκαν η Γεωργαντά, ο Πεπόνης και ο Καμμένος για να τους ξεσκεπάσουν;
Στο σημείο αυτό δεν μπορεί κανείς παρά να σχολιάσει και τη φερεγγυότητα και σοβαρότητα του θηλυκού Σέρλοκ Χόλμς. Σε πρόσφατο άρθρο της, η Ζωή Γεωργαντά παρουσιάζει ολόκληρη οικονομική ανάλυση για να ισχυριστεί ότι με τους δικούς της υπολογισμούς το έλλειμμα του 2009 ήταν τελικά 3,9%!!! Ναι, σωστά διαβάσατε, 3,9%!!! Δηλαδή, και ο Κ. Καραμανλής τελικά, που έλεγε 6%, κι αυτός προδότης, συνωμότης, μαζοχιστής, σαδιστής και αβδηρίτης ήταν;
Συνωμότης, προδότης, αβδηρίτης, σαδιστής και μαζοχιστής είναι και ο Γ. Προβόπουλος;   Ψέματα έλεγε, ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος, όταν υποστήριζε ότι το έλλειμμα είναι διψήφιο; Χαλκευμένα ήταν τα στοιχεία της ΤτΕ που στο 8μηνο του 2009 ανέβαζαν το έλλειμμα στο 8,3%; Όλοι είχαν παραφρονήσει, και μόνη η οποία έχει σώας τας φρένας είναι η ερίτιμος κυρία Γεωργαντά; Μάλιστα την άκουσα και χθες να επαναλαμβάνει ότι, σύμφωνα με τους δικούς της υπολογισμούς, το έλλειμμα ήταν 3,9%. Δηλαδή σωστή η μέθοδος της Γεωργαντά, και λάθος όλων των άλλων. Υπάρχουν οι γενικοί και αποδεκτοί, από όλα τα κράτη μέλη, κανόνες μέτρησης του ελλείμματος και υπάρχει και ο κανόνας της Γεωργαντά!!!
Αυτόν τον ισχυρισμό βρήκαν σωστό οι οικονομικοί εισαγγελείς; Απορώ για την ευθυκρισία τους. Είναι δυνατόν αυτές οι καταγγελίες να αποτελούν τη βάση της ποινικής δίωξης που ασκεί ο εισαγγελέας Πεπόνης; Μήπως θα πρέπει της υποθέσεως, επειδή είναι πολύ σοβαρή όπως δρομολογείται, να επιληφθεί κάποιος άλλος; Μήπως θα πρέπει να παρέμβουν οι προϊστάμενοι της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου για να ελέγξουν το πώς ακριβώς έχει η όλη υπόθεση;
Επιπροσθέτως, αφού το έλλειμμα, όπως λέγεται, ήταν πολύ μικρότερο -από τα μικρότερα στην Ε.Ε.- γιατί παιδευόμαστε; Τι τα θέλουμε τα μνημόνια και τις δανειακές συμβάσεις; Αφού έχουμε από τα χαμηλότερα ελλείμματα, γιατί μας γύρισαν την πλάτη οι αγορές; Γιατί οι εταίροι μας έπαιζαν τόσον καιρό κορώνα-γράμματα το ευρώ και την ευρωζώνη; Γιατί για τρία χρόνια τα παγκόσμια ΜΜΕ ασχολούνταν μαζί μας; Επειδή ήθελαν να μας …καθυποτάξουν, όπως οι Ρωμαίοι τους Γαλάτες, και να αρπάξουν το «καλύτερο οικόπεδο του πλανήτη»; Είναι μία άποψη. Την έχω ακούσει. Φευ, μόνον από τους «ψεκασμένους».
Αφήστε δε που -με βάση τα μέτρα που πάρθηκαν τα τελευταία τρία χρόνια, και μείωσαν το έλλειμμα περί τις έξι (6) ποσοστιαίες μονάδες- τώρα θα έπρεπε, κατά την τετραπέρατη κυρία Γεωργαντά, να έχουμε ήδη καθαρό πλεόνασμα. Μήπως έχουμε και μας το κρύβουν; Μήπως ο αδέκαστος κύριος Πεπόνης πρέπει να ελέγξει και τη σημερινή κυβέρνηση; Μήπως εξαπατά κι αυτή τον ελληνικό λαό; Δεν μπορεί να μην έχουμε πλεόνασμα, αφού η μείωση του ελλείμματος τα τρία τελευταία χρόνια είναι γεγονός που δεν αμφισβητείται από κανέναν. Μήπως θα πρέπει να ζητήσει από την κυρία Γεωργαντά να τον βοηθήσει στην επίλυση και αυτού του γρίφου;
Ας εξετάσουμε τώρα και την ουσία της υπόθεσης. Γιατί πήγε το έλλειμμα από το 13,5% στο 15,6%; Πρώτον, επειδή για πρώτη φορά υπολογίστηκε, και σωστά, η υποτιθέμενη «άσπρη τρύπα» των ασφαλιστικών ταμείων. Αυτή που, διαδοχικά όλες οι κυβερνήσεις, μεγάλωναν, κατά το δοκούν, για να εμφανίζεται μειωμένο το έλλειμμα και είναι μία από τις αιτίες που φτάσαμε εδώ που φτάσαμε. Και δεύτερον, επειδή συμπεριλήφθηκαν οι ζημιογόνες ΔΕΚΟ στο έλλειμμα. Έπρεπε; Ναι. Σαφέστατα, ναι.
Εκτός κι αν υπάρχει κάποιος, ο οποίος υποστηρίζει ότι το έλλειμμα, για παράδειγμα του ΟΣΕ, δεν το πληρώνουν οι φορολογούμενοι. Το πληρώνουν ή δεν το πληρώνουν; Το πληρώνουν. Αφού λοιπόν το πληρώνουν γιατί δεν πρέπει να περιληφθεί; Επειδή δήθεν υπάρχουν χώρες στην Ευρώπη που δεν το περιλαμβάνουν; Θέλουμε να εξυγιάνουμε την οικονομία ή να κρύβουμε τα προβλήματα κάτω από το χαλί; Αυτό δεν κάναμε τόσα χρόνια και το βρήκαμε μπροστά μας; Να συνεχίσουμε στο ίδιο βιολί;
Σε τελική δε ανάλυση: την οικονομική πολιτική θα την ασκούν οι δικαστές; Ο οικονομικός εισαγγελέας Πεπόνης θα κρίνει αν καλώς ή κακώς η Eurostat συνυπολογίζει με βάση, κοινούς για όλες τις χώρες, αυτά τα στοιχεία στα ελλείμματα; Ανήκουμε ή δεν ανήκουμε στην Ε.Ε. και την ευρωζώνη; Θα ακολουθούμε τις κοινοτικές νόρμες ή τις μεθόδους της Γεωργαντά και τις αποφάσεις του Πεπόνη; Επιτέλους, ας αποφασίσουμε τι θέλουμε. Ας σοβαρευτούμε.
Και για να καταλήξω. Αναρωτιέμαι γιατί η κυβέρνηση δεν αποκαθιστά τα πράγματα; Γιατί αφήνει να εξελίσσεται αυτή η φαρσοκωμωδία; Ο πρωθυπουργός και ο υπουργός Οικονομικών δεν καταλαβαίνουν ότι αυτή η συζήτηση όχι μόνον είναι άχαρη και έωλη, αλλά κρύβει και παγίδες για τη χώρα και την κυβέρνηση; Ο υπουργός Οικονομικών δεν αισθάνεται την ανάγκη να υπερασπιστεί τον προϋπολογισμό του και τη δανειακή συμφωνία που έχει υπογράψει; Αν η δίωξη έχει βάση, όλα αυτά είναι στον αέρα.
Ο πρωθυπουργός δεν πρέπει να παραδεχθεί και οίκαδε αυτό που παρεδέχθη στη Wall Street Journal, ό,τι δηλαδή το έλλειμμα ήταν 15%; Την σιωπηρή αποδοχή των στοιχείων, όπως έχουν αποτυπωθεί από την ΕΛΣΤΑΤ και την Eurostat, δεν πρέπει να την κάνει και δημόσιο λόγο; Σε τι τον ωφελούν πλέον τα κομματικά παίγνια με το παρελθόν; Δεν θέλει μήπως να «αδειάσει» την κυβέρνηση του Κ. Καραμανλή; Δεν επιθυμεί να φανεί ανακόλουθος με αυτά που υποστήριζε όταν ήταν ο ίδιος υπουργός;
Μα, αν έχει να κερδίσει κάτι και κάπου, και να διευρύνει το ακροατήριό του, είναι να μιλήσει όχι σαν κομματικός αρχηγός, αλλά σαν εθνικός ηγέτης που υπεράνω όλων τοποθετεί την αλήθεια και το εθνικό συμφέρον. Μόνον εφόσον κλείσει αμφιλεγόμενες υποθέσεις του παρελθόντος και κάνει γενναία αυτοκριτική για όποια σφάλματα της παράταξής του ή και δικά του μπορεί να ενώσει τους πολίτες.
Κάποιοι, μπορεί να θέλουν να ξεκαθαρίσουν με χρεωστικούς λογαριασμούς του παρελθόντος, όμως ο Αντ. Σαμαράς, για να κερδίσει το παιχνίδι, πρέπει να ανοίξει πιστώσεις στο μέλλον. Το πως μπήκαμε στο μνημόνιο είναι μία υπόθεση του παρελθόντος, όπου ευθύνες έχουν και η Ν.Δ. και το ΠΑΣΟΚ. Το θέμα είναι πώς θα βγούμε από το μνημόνιο. Κι αυτό δεν είναι υπόθεση μόνο των δύο κομμάτων….
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ: Εντυπωσιάζει πραγματικά η εμμονή των οικονομικών εισαγγελέων σε θέματα όπως τα CDS του Αντρίκου Παπανδρέου, η λίστα Λαγκάρντ, τα λεγόμενα του Τάκη Ρουμελιώτη και η ΕΛΣΤΑΤ. Για κανένα φοροφυγά θα ακούσουμε και θα δούμε κάτι ή μέχρι τον Ιούνιο θα ασχολούνται σχεδόν αποκλειστικά με τα «πολιτικά» θέματα της περιόδου Παπανδρέου;

H κατάθεση – ντοκουμέντο του επικεφαλής της Eurostat για το «μαγείρεμα» των σρατιστικών στοιχείων την περίοδο 2004-2009


«Κόλαφος» είναι για την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία  την περίοδο 2004-2009, η κατάθεση του επικεφαλής της Eurostat, στη Βουλή. Η έκθεση της Eurostat και η κατάθεση του επικεφαλής της Radermacher Walter μιλά για συνεχή προβλήματα στα ελληνικά δημοσιονομικά στατιστικά δεδομένα και περιγράφει μια κατάσταση όπου ούτε λίγο – ούτε πολύ έσοδα και δαπάνες εγγράφονταν στον προϋπολογισμό… κατά πως βόλευε την κάθε φορά. Οι Βρυξέλλες μάλιστα αφήνουν να εννοηθεί σαφέστατα ότι υπήρχαν και πολιτικές παρεμβάσεις. Τα κείμενα που εξασφάλισε και παρουσιάζει το matrix24.gr δεν αφήνουν περιθώρια για παρερμηνεύεις. Έχουν δε, κατατεθεί και στη Βουλή, τη διάρκεια της Εξεταστικής Επιτροπής της Βουλής για το έλλειμμα του 2009.
Συγκεκριμένα, στα κείμενα που παρουσιάζει το matrix24 διαπιστώνεται όργιο «μαγειρεμένων» στοιχείων σε ένα ρεσιτάλ αποτύπωσή τους πέρα και έξω από κάθε κανόνα. Είναι χαρακτηριστικό ότι:

- γίνεται λόγος για δαπάνες που ενώ θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνονται στο έλλειμμα έμεναν για πολλά χρόνια εκτός.

- Υπήρχαν έσοδα που εκκρεμούσαν στο Ελεγκτικό Συνέδριο και όμως εγγράφονταν κανονικά στον προϋπολογισμό.

- Διαπιστώθηκαν επιστροφές φόρων που ουδέποτε είχαν καταγραφεί και αποτυπωθεί ως δαπάνες της Κυβέρνησης

- Γίνεται αναφορά σε συναλλαγές που καταγράφονται στον Ισολογισμό κράτους κατά το έτος στο οποίο έχουν λάβει χώρα και εμφανίζονται ως έσοδα ή έξοδα στην Ετήσια Έκθεση Αποτελεσμάτων του προϋπολογισμού του επόμενου έτους.

- Παρατηρήθηκαν ορισμένες ασυνέπειες στις πληροφορίες σχετικά με τις ροές του λογαριασμού ιδιωτικοποιήσεων

- Διαπιστώθηκε ότι οι ελληνικές αρχές «έκρυβαν» το ακριβές ποσό εγγυήσεων που είχαν χορηγήσει σε μια σειρά από εταιρείες

- Ζητήθηκε να διερευνηθεί η καταγραφή της ανάληψης χρέους το 2001 από την κεντρική κυβέρνηση των υποχρεώσεων των νοσοκομείων στον τομέα της κοινωνικής ασφάλισης

- Ενόψει ενοποίησή τους πολλά ασφαλιστικά ταμεία είχαν δεν ανέφεραν το πλεόνασμα / έλλειμμα τους, δεν το κοινοποίησαν, ή το ανέφεραν λανθασμένα, ή υπήρχαν ακόμη και περιπτώσεις διπλής καταμέτρησης!

- Περιορισμένη η ροή των πληροφοριών από τους δήμους.

- Για τις ΔΕΚΟ είχε ζητηθεί από το 2001 τα αποτελέσματά τους να καταγράφονται στα στοιχεία Γενικής Κυβέρνησης, αλλά δεν άλλαξε κάτι

- Στο «μικροσκόπιο» μπήκαν και εκδόσεις swap
Τα … «greek statistics
Εδώ να σημειώσουμε ότι, όταν, προς τα τέλη του 2009 ακόμα (γύρω στα Χριστούγεννα και τον Γενάρη του 2010) άρχισαν να εκτοξεύονται τα spreads και ο τότε πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου περιόδευε στην Ευρώπη για να «υπάρξει ευρωπαϊκή απάντηση» και να δημιουργηθεί ένας «ευρωπαϊκός μηχανισμός οικονομικής βοήθειας» το κλίμα στην Ευρώπη ήταν τραγικό για την Ελλάδα, κυρίως λόγω αναξιοπιστίας στατιστικών στοιχείων.
Ήταν η περίοδος των «greek statistics» που είχε οδηγήσει ακόμη και σε αμφισβήτηση της ένταξής μας στην ΟΝΕ.
Γι αυτό το λόγο μάλιστα εκείνη την περίοδο που ο Παπανδρέου είχε αρχίσει να ζητάει βοήθεια, αρκετοί εταίροι και πολλοί ευρωβουλευτές βόρειων χωρών, αντιδρούσαν σφόδρα, λέγοντας ότι «αφού η χώρα με «μαϊμουδιές» μπήκε στην ΟΝΕ, δεν έχει θέση στην ΟΝΕ και να πάει να ζητήσει βοήθεια από το ΔΝΤ»!
Τότε λοιπόν, μέσα σ’ αυτό το κλίμα, άρχισαν να εξαπολύονται και σκληρές βολές εναντίον της Κομισιόν και της Eurostat, για «απαράδεκτη ολιγωρία» στον έλεγχο των ελληνικών στατιστικών στοιχείων.
Η Eurostat και η Κομισιόν, προκειμένου να αμυνθούν στις βολές που δέχονταν, θύμισαν τα εξής:
-Ότι εξαιτίας ακριβώς των πολλών και συχνών προβλημάτων με την αξιοπιστία των ελληνικών –και όχι μόνο- στατιστικών στοιχείων, η Κομισιόν είχε κατεβάσει το 2007 πρόταση στο Ecofin, ζητώντας την αναθεώρηση του ισχύοντος κανονισμού, με στόχο την ενίσχυση του ρόλου και των αρμοδιοτήτων της Eurostat, γιατί μέχρι τότε δεν είχαν τη δυνατότητα επιτόπιων μεθοδολογικών και άλλων ελέγχων και «ήταν υποχρεωμένοι να βασίζονται στα στοιχεία που τους έδιναν οι εθνικές στατιστικές αρχές».
Ωστόσο, η πρόταση απορρίφθηκε από το Ecofin, γιατί την καταψήφισαν ορισμένοι υπουργοί Οικονομικών, μεταξύ των οποίων και ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ. Αλογοσκούφης.
Όταν «έσκασε», το 2009, το «ελληνικό πρόβλημα» με τα στατιστικά, η πρώτη αλλαγή νομοθεσίας που έγινε στην Ευρώπη -πολύ πριν καν αποφασιστεί ο Μηχανισμός Στήριξης- ήταν η αυστηροποίηση των κανόνων για τα στατιστικά στοιχεία και η έγκριση, ομόφωνα πια, του ενισχυμένου ρόλου της Eurostat και της Κομισιόν…
Για να εκπονήσει αυτή την έκθεση η Eurostat πραγματοποίησε μια σειρά από μεθοδολογικές επισκέψεις στο πλαίσιο της Διαδικασίας Υπερβολικού Ελλείμματος στην Ελλάδα κατά τη διάρκεια του 2010: 29-31 Μαρτίου, 21-22 Ιουνίου 27-29 Σεπτεμβρίου και μια εκτεταμένη επίσκεψη από 11 Οκτωβρίου έως 9 Νοέμβριου. Το όργιο παραβάσεων, οι θολές πρακτικές και οι πολιτικές σκοπιμότητες όπως περιγράφονται αφορούν στην λειτουργία της (τότε) Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας κατά την περίοδο διακυβέρνησης της ΝΔ, υπό την πρωθυπουργία του Κώστα Καραμανλή.
Οι διαπιστώσεις των ελέγχων της αρμόδιας ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας, Eurostat αποτέλεσαν την αρχή του τέλους για την Στατιστική Υπηρεσία, που μετατράπηκε στη συνέχεια σε ανεξάρτητη αρχή ως Ελληνική Στατιστική Αρχή (ΕΛΣΤΑΤ)
Διαβάστε ΕΔΩ την έκθεση  κόλαφο που έστειλε η Eurostat στη Βουλή αλλά και την κατάθεση του επικεφαλής της Radermacher Walter.

Aνακοίνωση του Απόστολου Κακλαμάνη


Ο Απόστολος Κακλαμάνης, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Περιφ. Αθηνών και πρώην Πρόεδρος της Βουλής, εξέδωσε ανακοίνωση καταγγέλλοντας συνεχιζόμενη επίθεση που δέχεται από τον Σταύρο Ψυχάρη.
Αναλυτικά:
«Ένας από τους λόγους που η χώρα έφθασε ως εδώ, είναι και το γεγονός ότι αρκετοί πολιτικοί θεωρούσαν -και θεωρούν- ότι δεν αρκούσε –και δεν αρκεί- η θωράκισή τους με την εμπιστοσύνη του λαού αλλά ήταν –και είναι- αναγκαία και τα “διαπιστευτήριά” τους σε κάποιο ισχυρό συγκρότημα ΜΜΕ. Kατά προτίμηση στο κραταιό, άλλοτε, συγκρότημα Λαμπράκη που κατέληξε στον σημερινό ιδιοκτήτη του και συνιδιοκτήτη του Mega κ. Σταύρο Ψυχάρη.
Υπήρχε και εξακολουθεί να υπάρχει η αίσθηση ισχύος ενός dura lex: όποιος πολιτικός τον αγνοεί εξοντώνεται…
Φιλοδοξώ να συνεχίσω ν’ αγνοώ αυτό το “νόμο” της μιντιοκρατούμενης κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας μας! Και ο λαός της Β’ Περιφέρειας Αθήνας το εγκρίνει, καθώς με τιμά σε 15 εκλογικές αναμετρήσεις συνεχώς από το 1974, όσο κι αν ενοχλεί αυτό τους μιντιάρχες.
Γι’ αυτό τώρα, ο νεοδημοκράτης κ. Στ. Ψυχάρης και τα “Νέα” του ξαφνικά “αγωνίζονται” να μην ακυρωθούν ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ στη…Φθιώτιδα.
Ψευδολογώντας χθες για ανύπαρκτη ΠΡΟΣΦΥΓΗ μου, συνεχίζουν και σήμερα ν’ ανακατεύονται σε μια εκκρεμή δίκη στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο (Εκλογοδικείο) για να στηρίξουν την ΕΝΣΤΑΣΗ του πρώην υπουργού Οικονομικών κ. Γιάννη Παπαθανασίου. Αποσιωπούν ότι αυτή στηρίζεται στην ακύρωση 656 ψηφοδελτίων του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Αθήνας. Για τον κ. Ψυχάρη τα ψηφοδέλτια της Β’ Αθηνών “μυρίζουν”, τα άλλα, της Φθιώτιδας “μοσχοβολούν”. Αρκεί να χάσει τη βουλευτική έδρα στη Β’ Αθήνας το ΠΑΣΟΚ, να την πάρει η ΝΔ, να μπει στη Βουλή ο κ. Παπαθανασίου και κυρίως: “Ν’ απαλλαγούμε, βρε παιδιά, από τον Απόστολο Κακλαμάνη και να υπονομεύσουμε περισσότερο το ΠΑΣΟΚ που κάποιοι αφελείς οπαδοί του συνεχίζουν να θεωρούν τις εφημερίδες και τα κανάλια μας ότι, τάχα, είναι φιλοπασοκικά media!”
Ιδού η “ταμπακιέρα” του κ. Ψυχάρη».

Σημεία ομιλίας του Γιώργου Α. Παπανδρέου στην Ετήσια Συνέλευση του "Global Relations Forum"


Ο Γιώργος Α. Παπανδρέου, συναντήθηκε στις 25 Ιανουαρίου 2013 με τον Πρωθυπουργό της Τουρκίας, Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Η συνάντηση πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία του Τούρκου Πρωθυπουργού στις 5:30 μμ, στο γραφείο του, στην Κωνσταντινούπολη και διήρκεσε μια ώρα και ένα τέταρτο.
Κατά τη διάρκεια της συνάντησης αντάλλαξαν απόψεις για τις εξελίξεις, διεθνώς και στην ευρύτερη περιοχή μας, με έμφαση στην Συρία, τη Μέση Ανατολή, την Αφρική και ειδικότερα το Μάλι.
Επίσης, συζήτησαν για τις εξελίξεις στις δύο χώρες, την προετοιμασία της συνεδρίασης του Ανωτάτου Συμβουλίου Συνεργασίας μεταξύ των δύο χωρών, που θα γίνει στην Τουρκία αυτή τη φορά -η πρώτη συνεδρίαση είχε πραγματοποιηθεί τον Μάϊο του 2010, στην Αθήνα- όπως και τις δυνατότητες οικονομικής συνεργασίας σε τομείς κοινού ενδιαφέροντος, καθώς ο Γιώργος Παπανδρέου, το ίδιο βράδυ μίλησε στην Ετήσια Συνέλευση του GLOBAL RELATIONS FORUM, όπου παρίστανται και οικονομικοί παράγοντες της γειτονικής χώρας.
Ιδιαίτερη αναφορά έκαναν στις εξελίξεις στην ΕΕ και στην Ευρωπαϊκή προοπτική της Τουρκίας.

Σημεία της Ομιλίας του Γεωργίου Α. Παπανδρέου στην Ετήσια Συνέλευση του GLOBAL RELATIONS FORUM:


Για την πολιτική και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις:

Στην πολιτική, οι άνθρωποι συχνά επιλέγουν τον “ασφαλή” δρόμο. Να μην πάρουν κανένα ρίσκο, γιατί είναι εύκολο να κρυφτείς πίσω από την κρατούσα ρητορική, την συμβατική αφήγηση. Όταν έγινα Υπουργός Εξωτερικών, η συμβατική αφήγηση ήταν ότι δεν υπήρχε καμία ελπίδα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις. Ότι ήταν η μοίρα μας να είμαστε εχθροί και υπήρχαν και πολύ σοβαροί λόγοι για αυτό. Αλλά αποφάσισα να μην ακολουθήσω το συμβατικό δρόμο - γιατί πίστευα βαθειά ότι υπήρχε άλλος δρόμος. Γιατί πίστευα ότι όταν σου δίνεται η ευκαιρία να ηγηθείς από μία θέση ευθύνης, δεν πρέπει να την χαραμίσεις. Δεν πρέπει να κρυφτείς πίσω από το πρόβλημα – αλλά να το λύσεις. Και οι ελληνοτουρκικές σχέσεις ήταν το πρόβλημα. Πίστευα ότι έπρεπε να προσπαθήσουμε να βρούμε κοινό έδαφος, κοινά συμφέροντα. Πίστευα ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε μία κατάσταση επωφελή και για τους δύο, αντί για ένα παιχνίδι «μηδενικού αθροίσματος» με νικητές και ηττημένους. Πήρα το ρίσκο. Και ήμουνα τυχερός που βρήκα ένα χέρι βοηθείας και κατανόησης από την άλλη πλευρά, τον Ismael Cem, με τον οποίο γίναμε πραγματικοί φίλοι.

Για την ελληνική κρίση:
Η Τουρκία πέρασε μία περίοδο πολύ δραστικών μεταρρυθμίσεων στην οικονομία της. Η Ελλάδα χρειαζόταν και αυτή πολύ δραστικές αλλαγές στην οικονομία της, στο αναπτυξιακό της μοντέλο,στην λειτουργία του κράτους. Ως Πρωθυπουργός αποφάσισα να ξεκινήσω αυτές τις αλλαγές. Πήρα το ρίσκο να αντιπαρατεθώ με τα κατεστημένα συμφέροντα. Αλλά την ίδια στιγμή, η Ε.Ε. και οι αγορές ζητούσαν δραστικά μέτρα λιτότητας. Μεταξύ λιτότητας και μεταρρυθμίσεων, χρειάστηκε να χρησιμοποιήσω πολύτιμο μέρος από το πολιτικό μου κεφάλαιο για να μην καταρρεύσει η χώρα μου. Και παρά τον πόνο που προκάλεσε και προκαλεί η λιτότητα, σταθήκαμε όρθιοι ως χώρα και προχωράμε.

Για την αντιμετώπιση της κρίσης από την Ε.Ε.:
Ουσιαστικά, πρόκειται για μία κρίση στα θεμέλια της Ευρωζώνης. Έχουμε την μεγαλύτερη οικονομική μηχανή στον κόσμο, αλλά δεν μπορούμε να την πάμε μπροστά γιατί οι θεσμοί της είναι αδύναμοι. Ο δρόμος για να πάμε μπροστά είναι ξεκάθαρος: Χρειαζόμαστε πλήρη δημοσιονομική ένωση. Χρειαζόμαστε τραπεζική ένωση για να ελέγχουμε τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα και να αποκαταστήσουμε την αξιοπιστία τους. Χρειαζόμαστε κοινές κοινωνικές πολιτικές για την καταπολέμηση της ανεργίας. Χρειαζόμαστε επενδύσεις στις μεταφορές, στην ενέργεια και τις τηλεπικοινωνίες για να κάνουμε τις οικονομίες μας πιο ανταγωνιστικές. Χρειαζόμαστε ευρωομόλογα για προσέλκυση ιδιωτικών κεφαλαίων. Χρειαζόμαστε δημοσιονομική υπευθυνότητα – αλλά η επιμονή μόνο στη λιτότητα, χωρίς ένα πραγματικό αναπτυξιακό σχέδιο, δεν θα βάλει μπροστά τις οικονομίες μας, ούτε θα αποκαταστήσει την αξιοπιστία μας στις διεθνείς αγορές. Χρειαζόμαστε μια δημοκρατική Ευρώπη.

Για τις ευρωτουρκικές σχέσεις:
Πιστεύω ότι είναι προς το συμφέρον της Τουρκίας, και αυτά είναι τα προαπαιτούμενα για την Ε.Ε., να συνεχίσει ακόμη περισσότερο στο δρόμο της βαθύτερης δημοκρατικοποίησης, να δείχνει σεβασμό στα ανθρώπινα, θρησκευτικά δικαιώματα όπως και στα δικαιώματα των μειονοτήτων, να δουλέψει για μια δίκαιη λύση στη Κύπρο και φυσικά να επιμείνει στην πρόοδο των ελληνοτουρικικών σχέσεων. Αυτά θα προσδέσουν για τα καλά την Τουρκία στην ευρωπαϊκή οικογένεια. Η ίδια ιδέα που επέτρεψε την ελληνοτουρκική προσέγγιση είναι αυτή που έδεσε την Ευρώπη σαν ένα σύνολο. Είναι η αναγνώριση ότι είμαστε, όλοι, πιο ισχυροί ως φίλοι, παρά ως εχθροί. Ότι είμαστε, όλοι, πιο παραγωγικοί ως εταίροι, παρά ως ανταγωνιστές.

Επίσκεψη Γιώργου Παπανδρέου


Τα γραφεία της κοινότητας Σταυροδρομίου στην Αγ. Τριάδα επισκέφθηκε χθες, 24 Ιανουαρίου 2013, ο τέως πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ και νυν βουλευτής κ. Γεώργιος Παπανδρέου και ο πρώην Υπουργός κ. Γεώργιος Πεταλωτής όπου συναντήθηκε με εκπροσώπους των μη Μουσουλμανικών μειονοτήτων.
Στη συνάντηση την οποία συντόνισε ο εκπρόσωπος των Μη Μουσυλμανικών Βακουφίων στην Άγκυρα κ. Λάκης Βίγκας παρευρέθηκαν εκ μέρους της Αρμενικής κοινότητας το μέλος της εφορείας του Αρμενικού Νοσοκομείου Surp Pırgiç κ. Gabris Polat και ο Harutyan Harun Şanlı, εκ μέρους της Εβραϊκής κοινότητας η αντιπρόεδρος κ. Deniz Baler Saporta εκ μέρους της Συροϊακοβίτικης κοινότητας ο πρόεδρος κ. Sait Susin, εκ μέρους της Βουλγαρικής κοινότητας ο πρόεδρος κ. Βασίλης Liaze ενώ από τη ρωμαίικη κοινότητα τους υποδέχτηκε ο πρόεδρος της κοινότητας Σταυροδρομίου κ. Γεώργιος Παπαλιάρης και στη συνάντηση παρευρέθηκε η Γεν. Γραμματέας του Συνδέσμου Υποστήριξης Ρωμαίικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων κ. Αναστασία Καπούνταγ.
Την έναρξη της συνεδρίασης έκανε ο κ. Λάκης Βίγκας ο οποίος αφού ευχαρίστησε τον κ. Παπανδρέου και κ. Πεταλωτή για την επίσκεψη τους, αναφέρθηκε στον καταλυτικό ρόλο του κ. Παπανδρέου στην προσέγγιση των δύο χωρών την τελευταία δεκαετία προσκαλώντας τον να μοιραστεί αυτήν την εμεπιρία σε μια επόμενη ομιλία του στην Τουρκία. Έπειτα πήραν το λόγο όλοι οι εκπρόσωποι των μειονοτήτων οι οποίοι είχαν την ευκαιρία να παρουσιάσουν ιστορικά στοιχεία για τις κοινότητες τους αλλά και να μιλήσουν για τη σημερινή κατάσταση καθώς και τα θέματα που αντιμετωπίζουν.
Ο κ. Παπανδρέου άκουσε με ενδιαφέρον όλους τους ομιλητές λέγοντας ότι οι μειονότητες ανέκαθεν αποτελούσαν γέφυρες πολιτιστικές, θρησκευτικές ή και γέφυρες συνεργασίας, ρόλος που συχνά τους φέρνει σε δύσκολη θέση. Πρόσθεσε ότι πρέπει τα κράτη να επιτρέπουν στους πολίτες τους να αναλαμβάνουν τις υποχρεώσεις και ευθύνες για τους ίδιους.
Στη συνέχεια, απηύθυνε ερωτήσεις στους παριστάμενους για το πώς έχει αλλάξει η κατάσταση τα τελευταία χρόνια θέλοντας να μεταφέρει εμπειρίες των μειονοτήτων στα διάφορα διεθνή φόρα που συμμετέχει με την ιδιότητα του ως πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Ο κ. Βίγκας συνόψισε τα λεγόμενα των υπολοίπων λέγοντας πως «πλέον μας έχει δοθεί η δυνατότητα να μπορούμε να ελπίζουμε. Ενώ οι γενιές πριν από εμάς είχαν μια αμυντική στάση ζωής σήμερα η δική μας γενιά μπορεί να ελπίζει και σε ένα μέλλον» είπε.
Στο τέλος της συνάντησης, οι εκπρόσωποι προσέφεραν στους επισκέπτες βιβλία που αφορούν θέματα της ιστορίας και της πολιτιστικής κληρονομιάς των μειονοτήτων, τα οποία έχουν επιμεληθεί και εκδώσει οι ίδιες οι κοινότητες.

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Παπανδρέου: Να περιφρουρηθεί η ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ

Για κίνδυνο να θιγεί η ανεξαρτησία της ΕΛΣΤΑΤ "από τις βολές που δέχεται αυτές τις μέρες", κάνει λόγο ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος, όπως τονίζει σε δήλωσή του, θα περίμενε από όλους τους εκπροσώπους κάθε πολιτειακού πυλώνα να περιφρουρήσουν την ανεξαρτησία της ανεξάρτητης Αρχής, που αποτελεί κατάκτηση και επαινέθηκε ως δείγμα της αποφασιστικότητας της χώρας να εισέλθει στην εποχή της διαφάνειας, αντί να την υπονομεύουν. Και αναρωτιέται, σε τέτοια περίπτωση «ποιος από τους φύλακες θα φυλάττει;».
Η δήλωση του κ. Παπανδρέου έχει ως εξής:
 «Υπερασπίζομαι, εργάζομαι και υπηρετώ στη ζωή μου την δημοκρατική λειτουργία των θεσμών, στο πλαίσιο του Συντάγματος, καθώς και την πραγματική ανεξαρτησία κάθε θεσμού της πολιτείας στην εκτέλεση της αποστολής του.
 Επί της δικής μου Κυβέρνησης έγιναν θεσμικά άλματα και στη Δικαιοσύνη.
 Υπόσχεση και πράξη της Κυβέρνησής μου ήταν η ανάρτηση στο διαδίκτυο όλων των οικονομικών πράξεων του κράτους. Η "Διαύγεια" αποτέλεσε ένα ακόμα δείγμα της αποφασιστικότητας για διαφάνεια και ορθή, εύνομη λειτουργία των δημοκρατικών μας θεσμών.
 Πρώτη όμως παρόμοια πράξη ήταν η θέσπιση μιας ανεξάρτητης στατιστικής υπηρεσίας. Μιας υπηρεσίας που θα καταγράφει τα αληθινά δεδομένα και δεν θα παίζει παιχνίδια αλλοίωσης αυτών σύμφωνα με κομματικές ή άλλες βουλές σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος.
 Αυτή η πράξη χαιρετίστηκε ως σημαντικό βήμα αποκατάστασης της αξιοπιστίας της χώρας μας διεθνώς.
 Αυτή η υπηρεσία βάλλεται σήμερα και βάλλεται και η ανεξαρτησία της.
 Θα περίμενα από τους εκπροσώπους κάθε πολιτειακού πυλώνα, δηλαδή της εκτελεστικής, νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας, να περιφρουρήσουν αυτήν την κατάκτηση αντί να την υπονομεύουν.
 Διότι είναι πια επιταγή επιβίωσης και τελικά ανεξαρτησίας της πατρίδας μας η εύνομη λειτουργία όλων των θεσμών και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης του Ελληνικού λαού προς αυτούς.
 Αλλιώς ο ελληνικός λαός δικαίως θα αναρωτηθεί: "ποιος τους φύλακες θα φυλάττει;"»

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

ΔΗΛΩΣΗ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ECOFIN

Την ικανοποίησή του για τη σημερινή απόφαση του Συμβουλίου των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ (ECOFIN) για την εφαρμογή του φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών εξέφρασε ο πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Γιώργος Παπανδρέου.
Τη χαρακτηρίζει καθοριστικής σημασίας τονίζοντας παράλληλα ότι αποτελεί  ένα σημαντικό βήμα στις πολύχρονες προσπάθειες που έχουν καταβάλει η Σοσιαλιστική Διεθνής, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνησή του, όπως και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Συμπληρώνει δε ότι η εφαρμογή του μέτρου θα έχει αξιοσημείωτες θετικές επιπτώσεις για όλους τους πολίτες της ΕΕ.

Αναλυτικά η δήλωση του κ. Γιώργου Παπανδρέου έχει ως εξής:
«Η σημερινή απόφαση του Συμβουλίου των Υπουργών Οικονομικών της ΕΕ (ECOFIN) για την εφαρμογή του φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών από 11 κράτη – μέλη της ΕΕ με τη διαδικασία της ενισχυμένης συνεργασίας, είναι καθοριστικής σημασίας.
Αποτελεί ένα σημαντικό βήμα στις πολύχρονες προσπάθειες που έχουν καταβάλει η Σοσιαλιστική Διεθνής, το Ευρωπαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το ΠΑΣΟΚ και η κυβέρνησή του, όπως και η Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, αλλά και πολλές δημοκρατικές και προοδευτικές δυνάμεις σε ολόκληρο τον κόσμο.
Πρόκειται για μια από τις λίγες αποφάσεις στο πλαίσιο της ΕΕ, που κατά την περίοδο της κρίσης χαρακτηρίζεται από κοινωνικό πρόσημο. Και αυτό, γιατί με την εφαρμογή του μέτρου, θα υπάρξουν μια σειρά από αξιοσημείωτες θετικές επιπτώσεις για όλους τους πολίτες της ΕΕ, καθώς μεταξύ άλλων:
Στοχεύει τους κερδοσκόπους, η απληστία των οποίων είχε καταστροφικές συνέπειες για τις οικονομίες και τους πολίτες.
Παρεμβαίνει ρυθμιστικά σε έναν χώρο που ουσιαστικά δεν ελέγχεται επαρκώς και μάλιστα, σε ένα περιβάλλον με κατακερματισμένη διακυβέρνηση παγκοσμίως.
Διαμορφώνει δυνατότητες για την αποκατάσταση ορισμένων αδικιών από τις οποίες ευνοήθηκε ο χρηματοπιστωτικός τομέας την περίοδο της κρίσης, καθώς είναι ο βασικός υπεύθυνος για αυτήν.
Αποσκοπεί στη διασφάλιση εσόδων που θα συνεισφέρουν στην μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων των κρατών – μελών με πιο δίκαιο κοινωνικά τρόπο.
Επιδιώκει την επαναφορά του χρηματοπιστωτικού τομέα στον πραγματικό του ρόλο, την χρηματοδότηση της πραγματικής οικονομίας.
Η σημερινή απόφαση, ικανοποιεί ένα σημαντικό μέρος από τους στόχους που έθεσα και προωθήσαμε μαζί με όλα τα κόμματα – μέλη της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, για ρύθμιση και έλεγχο των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και των φορολογικών παραδείσων.
Χαιρετίζω τη σημερινή απόφαση, εκφράζω την ελπίδα μου για ταχεία ολοκλήρωση της διαδικασίας στην ΕΕ και καλώ και τις άλλες οικονομικές δυνάμεις, πέραν της Ευρώπης, να προχωρήσουν με τόλμη και βούληση στην υιοθέτηση αυτής της πρωτοβουλίας, ώστε να εφαρμοστεί σε παγκόσμιο επίπεδο, προς όφελος των εθνικών οικονομιών και των λαών.
Αποτελεί χρέος όλων των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων σε ολόκληρο τον κόσμο, να συνεχίσουμε την προσπάθεια, να προασπιστούμε το δημόσιο συμφέρον και να αποκαταστήσουμε το αίσθημα της κοινωνικής δικαιοσύνης.


Φόρος στις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές στην Ε.Ε: Μία ακόμα δικαίωση Παπανδρέου.


Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, υπάρχει σήμερα μια πολύ σημαντική εξέλιξη. Εγκρίθηκε από το Συμβούλιο Υπουργών Οικονομικών της Ε.Ε., η εφαρμογή του φόρου χρηματοπιστωτικών συναλλαγών . Έντεκα χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, θα τον εφαρμόσουν στη βάση πρότασης που θα καταθέσει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Γιατί όμως είναι σημαντικό; Και πώς φτάσαμε σε αυτή την απόφαση; Ποιος έθεσε πρώτος το ζήτημα στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και γιατί;
Για πολλά χρόνια, ο Γ. Παπανδρέου υποστήριζε την ιδέα ως Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Και στις 30/10/2009, στην πρώτη του κιόλας συμμετοχή ως Έλληνας πρωθυπουργός σε Ευρωπαϊκό Συμβούλιο είπε τα εξής:
«Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει χάσει σημαντικά σε ανταγωνιστικότητα διεθνώς. Το πέρασμα σε μια πράσινη τεχνολογία είναι και μία ευκαιρία να ξαναποκτήσει η Ευρώπη έναν πολύ σημαντικό οικονομικό και παραγωγικό ρόλο παγκοσμίως.
…Βέβαια, οι αλλαγές αυτές, αυτή η μετάβαση σε μια πράσινη οικονομία είναι πολύ δύσκολη και γι΄ αυτό ακριβώς έγινε πολλή συζήτηση στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο γύρω από τους χρηματοδοτικούς πόρους και τα εργαλεία τα οποία θα μπορεί να έχει κανείς στα χέρια του, για να μπορέσει να κάνει αυτή τη μετάβαση.
… Σε αυτό, έκανα μία συγκεκριμένη πρόταση χθες για νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, πέραν αυτών των οποίων συζητούσαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση μέχρι τώρα και, σήμερα, είχα την υποστήριξη της πρότασης αυτής και από τον Gordon Brown και από τον Αυστριακό Καγκελάριο, τον κ. Feynman, και από την Επιτροπή. Νέα χρηματοδοτικά εργαλεία, όπως είναι ο φόρος επί των συναλλαγών, που στα αγγλικά λέγεται transaction tax, ή αλλιώς, όπως παλαιότερα είχε ονομαστεί Τobin tax, φόρος του Tobin».
Η ιδέα είναι σαφέστατη και πολύ δίκαιη: η Ελλάδα και όλη η Ευρώπη χρειάζεται υγιή ανάπτυξη και ανταγωνιστικότητα βασισμένη στην επένδυση στον εργαζόμενο, στην καινοτομία και στην πράσινη τεχνολογία. Αυτά χρειάζονται επενδύσεις. Οι επενδύσεις χρειάζονται χρήματα, την ώρα που τα κράτη μέλη όμως της Ε.Ε. χρειάζεται ταυτόχρονα να μειώσουν τα ελλείμματά τους. Αυτά τα χρήματα μπορούν επομένως να βρεθούν από την επιβολή ενός ελάχιστου φόρου στα δισεκατομμύρια των διεθνών χρηματοπιστωτικών συναλλαγών που πραγματοποιούνται κάθε μέρα και σήμερα δεν υφίστανται καμία απολύτως επιβάρυνση. Αυτή θα μπορούσε να είναι και η συνεισφορά του λεγόμενου “ιδιωτικού τομέα” του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος (funds, τράπεζες κλπ) – που σήμερα δεν συνεισφέρουν τίποτα – στην αντιμετώπιση της ευρωπαϊκής και της παγκόσμιας κρίσης.
Το συντηρητικό Ευρωπαϊκό Συμβούλιο δεν ακούει όμως. Αντίθετα, αντί για την πρόταση για άμεση και ήπια συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στη χρηματοδότηση της ανάπτυξης και την αντιμετώπιση της κρίσης μέσω ενός φόρου, Γερμανία και Γαλλία υιοθετούν στις 18 Οκτωβρίου 2010 στην Deauville την πρόταση υποχρεωτικής συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα σε περιπτώσεις αναδιαρθρώσεων χρέους και πακέτων σωτηρίας για κράτη μέλη της Ευρωζώνης στο μέλλον. Με λίγα λόγια, οι ιδιώτες (τράπεζες, επενδυτές, funds κλπ) κατάλαβαν ότι κινδύνευαν να χάσουν πολλά λεφτά στο μέλλον.
Αποτέλεσμα; Ζήτησαν να βγάλουν περισσότερα χρήματα άμεσα για να καλύψουν ενδεχόμενη μελλοντική χασούρα. Ουσιαστικά, δηλαδή, τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα, μπροστά και μόνο στο ενδεχόμενο να χάσουν στο μέλλον χρήματα έκαναν άμεσα ακριβότερο τον δανεισμό.
Αποτέλεσμα; Τινάχτηκαν και πάλι στον αέρα τα επιτόκια δανεισμού όλων των χωρών του ευρωπαϊκού Νότου.
Αποτέλεσμα; Πανικός και αστάθεια στις χρηματαγορές.
Αποτέλεσμα; Ένα μήνα μετά η Ιρλανδία υποχρεώνεται και αποφασίζει να μπει στο Μηχανισμό Στήριξης.
Αποτέλεσμα; Η ηρεμία που είχε αρχίσει να κερδίζει η Ελλάδα με την αποκλιμάκωση των spreads και την επιτυχή εφαρμογή του Προγράμματος Προσαρμογής επί ένα 6μηνο, πηγαίνει στράφι. Η έξοδος της Ελλάδας στις αγορές το 2011 άρχισε να απομακρύνεται.
Σε ομιλία του στις 15 Νοεμβρίου 2010 στο Παρίσι, ο Γ. Παπανδρέου έρχεται σε σύγκρουση με την – κυρίως γερμανική – πρόταση και την Μέρκελ που επέμενε σε αυτή, υπογραμμίζοντας ότι «δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο» για τις ήδη υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού νότου. «Με τον τρόπο αυτό, οδηγούνται οι οικονομίες σε χρεοκοπία», λέει.
Και συμπληρώνει: «Χρειαζόμαστε νέες προσεγγίσεις, που δεν θα τιμωρούν τους πολίτες μας, αυτούς που δεν φέρουν καμία ή φέρουν έστω κάποια περιορισμένη ευθύνη, αλλά προσεγγίσεις που θα δημιουργούν βιώσιμες λύσεις. Να δημιουργήσουμε το φόρο επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και να δημιουργήσουμε ένα ασφαλιστικό συμβόλαιο, ένα Ταμείο, για να αποφύγουμε τα haircuts και τις αναδιαρθρώσεις. Ένα Ταμείο που θα μπορούσε να χρηματοδοτηθεί μέσω του φόρου επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών και θα μπορούσε να βοηθήσει τις επενδύσεις, να προωθήσει την ανάπτυξη και να δημιουργήσει θέσεις απασχόλησης, σε μια περίοδο αναγκαίων δημοσιονομικών περικοπών, εξασφαλίζοντας τη βιωσιμότητα της ανάκαμψης για όλους».
Ταυτόχρονα, ο Γ. Παπανδρέου και η ομάδα των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο προωθούν την ιδέα για το φόρο επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών παντού στις Βρυξέλλες.
Την 1η Φεβρουαρίου 2011 υπερψηφίζεται στην Οικονομική Επιτροπή του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου έκθεση της ευρωβουλευτού του ΠΑΣΟΚ, Άννυς Ποδηματά, για τα νέα μέσα χρηματοδότησης σε πανευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, όπως είναι το ευρωομόλογο, ο φόρος στον άνθρακα και ο φόρος επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών. Η εκπρόσωπος της Ν.Δ. καταψηφίζει το φόρο επί των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών.
Και στις 11 Μαρτίου 2011, στο έκτακτο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ο Γ. Παπανδρέου καταφέρνει με την στήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να “περάσει” στα Συμπεράσματα της Συνόδου για πρώτη φορά την εξής φράση: «Οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων συμφωνούν ότι θα πρέπει να μελετηθεί και να αναπτυχθεί περαιτέρω η φορολόγηση των χρηματοπιστωτικών συναλλαγών στη ζώνη του ευρώ, στην ΕΕ και σε διεθνές επίπεδο».
Το νερό είχε μπει πλέον στο αυλάκι. Και σήμερα ακόμη μία πρωτοβουλία του Γ. Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ δικαιώνεται, έστω και με μεγάλη καθυστέρηση. Σίγουρα η Ευρώπη θα είχε διαχειριστεί πολύ καλύτερα την κρίση, αν τον είχαν ακούσει εξαρχής…

Ανακοίνωση καταπέλτης του Γιώργου Παπανδρέου


Από το γραφείο του Γιώργου Α. Παπανδρέου εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Η εισηγητική έκθεση του  Προϋπολογισμού για το 2013 της τρικομματικής  κυβέρνησης συνεργασίας με Πρωθυπουργό  τον κ. Σαμαρά, μας διαβεβαιώνει ότι, η εκτέλεση τόσο του Προϋπολογισμού όσο και του Προγράμματος Προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας, στηρίζονται στην παραδοχή, ότι το έλλειμμα του 2009, έφτασε το 15,6%.
 Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, σε απάντησή της σε σχετικό με τα στατιστικά στοιχεία ερώτημα, στις 26 Απριλίου 2012, τονίζει ότι:
“Η Επιτροπή (Eurostat) έχει δημοσιεύσει τα ελληνικά στοιχεία για τη ΔΥΕ (Διαδικασία Υπερβολικού Ελλείμματος) σε τρεις διαδοχικές περιπτώσεις, από τον Νοέμβριο του 2010 και μετά, χωρίς επιφυλάξεις, κάτι που αντικατοπτρίζει τη σημαντική βελτίωση των ελληνικών δημοσιονομικών στατιστικών και τη συμμόρφωση με τους κανόνες του ΕΣΛ95.”
 Και στη συνέχεια υπογραμμίζει:
 “Κατά το παρελθόν υπήρχαν σημαντικά προβλήματα με την κοινοποίηση της  ελληνικής ΔΥΕ. Τα προβλήματα αυτά οδηγούσαν την Επιτροπή (Eurostat), σε πολλές περιπτώσεις, να δημοσιεύει τα ελληνικά δημοσιονομικά στοιχεία με επιφυλάξεις.”
 Σήμερα, οι οικονομικοί εισαγγελείς, άσκησαν δίωξη εναντίον της ηγεσίας  της ΕΛΣΤΑΤ, που κατέβαλε προσπάθειες  προκειμένου να συμμορφωθεί με τους κανόνες και να αποκαστήσει τη διαφάνεια και την αξιοπιστία σε έναν τομέα καθοριστιστικό για την χώρα και τους Έλληνες.
 Σήμερα, λοιπόν, αυτή η προσπάθεια μετατρέπεται σε μια ποινική διαδικασία, ενώ όσοι δημιούργησαν το πρόβλημα και οδήγησαν τη χώρα στο δημοσιονομικό  γκρεμό με τις πράξεις και τις παραλείψεις τους μέχρι τον Οκτώβριο του 2009, παραμένουν στο απυρόβλητο.
 Φαίνεται ότι, οι οικονομικοί  εισαγγελείς “βλέπουν” πρόβλημα, μόνο όταν κάποια υπόθεση μπορεί να συνδεθεί με την κυβέρνηση του  ΠΑΣΟΚ και τη μεγάλη προσπάθεια για  τη διάσωση της χώρας.
 Έτσι υπηρετούν τη δικαιοκρατία.

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2013

"Eλευθερία του τύπου", η διατεταγμένη υπηρεσία...


Ας μιλήσουμε λίγο για την γαλλική εφημερίδα Le Monde. Μια δεξιά πια εφημερίδα, παρόλο το παρελθόν της. Το 2009-2010 φουντώνει στην Γαλλία το σκάνδαλο Bettencourt (ο Σαρκοζί φαίνεται να είχε δεχτεί το 2007 παράνομη χρηματοδότηση  για την προεκλογική του εκστρατεία, από την πιο πλούσια Γαλλίδα, την madam Bettencourt, ιδιοκτήτρια, ανάμεσα σε άλλα, και της εταιρίας LOreal). Το σκάνδαλο ξεσκεπάζεται από την δημοσιογραφική ερεύνα ενός συντάκτη της εφημερίδας Le Monde. Το 2010 μια από τις μεγαλύτερες και κερδοφόρες εφημερίδες της Ευρώπης και του κόσμου, βρίσκεται ξαφνικά επί τον κίνδυνο της χρεοκοπίας. Ο πρόεδρος Σαρκοζί σπεύδει να διασώσει την εφημερίδα με 20 εκατομμύρια δολάρια από το δημόσιο, με αντάλλαγμα μετοχών. Επίσης φαίνεται ότι το υπόλοιπο διασώζεται με αγορά μετοχών  από άλλον πολύ πλούσιο (πλούσια) Γάλλο (Γαλλίδα), σαν καινούργιος ιδιοκτήτης (ιδιοκτήτρια). Έτσι η Le Monde αποκτά καινούργιους ιδιοκτήτες μετά το καλοκαίρι του 2010. Το Σεπτέμβρη 2010 η Le Monde, μέσω του Δ.Σ. της, υποβάλει μήνυση κατά αγνώστου, για "παραβίαση του απορρήτου των πηγών" (τα οποία τα προστατεύει το διεθνές δίκαιο), καταγγέλλοντας παρέμβαση των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών (DCRI), οι οποίες φαίνεται ότι έχουν κληθεί από την εκτελεστική εξουσία για τον εντοπισμό της πηγής του σκανδάλου Bettencourt. Όντως, ο Εκτελεστικός Διευθυντής της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών διατάζει έρευνα για διαρροές από το Υπουργείο Δικαιοσύνης για το θέμα Woerth-Bettencourt, μια έρευνα η οποία μπορεί να θεωρηθεί ως παραβίαση της εμπιστευτικότητας των πηγών, προστατευμένα από το νόμο, και ως εκ τούτου παραβίαση της ελευθερίας του Τύπου. Ο διευθυντής της Δ.Σ. της Le Monde απομακρύνεται από την θέση του, μετά από την μήνυση κατά αγνώστου για "παραβίαση του απορρήτου των πηγών". Η ανακοίνωση που δόθηκε από την εφημερίδα λέει ότι η απομάκρυνση του έγινε λόγου «αντιθέτων συμφερόντων με τους ιδιοκτήτες».
Τα συμπεράσματα πολλά…. Ένα από αυτά ότι μάλλον ο Σαρκοζί ζήλεψε τον Μπερλουσκόνη, ο οποίος είναι ιδιοκτήτης περισσοτέρων ΜΜΕ της Ιταλίας. Άλλο συμπέρασμα είναι ότι όλα δείχνουν προς μια συγκεκριμένη στιγμή, μετά την ερεύνα του σκανδάλου στο οποίο εμπλέκεται. Άλλο συμπέρασμα επίσης, είναι ότι δεν μπορούμε πια να μιλάμε για ελευθερία του τύπου, αλλά για διατεταγμένη υπηρεσία!
Δεν είναι λοιπόν περίεργο πως τα άρθρα γράφονται κατ΄ εντολή των δεξιών ιδιοκτητών, οι οποίοι, πανικόβλητοι και γεμάτοι άρρωστη ζήλια, ολοτυχαίος χτυπάνε στην στιγμή παγκόσμιας αναγνώρισης των πολιτικών τους αντιπάλων. Επίσης δεν είναι τυχαίο πως αυτό το άρθρο το φέρνει ο σύσσωμος πανικόβλητος «ελεύθερος» δεξιός ελληνικός τύπος εδώ,  στην χώρα της εισαγγελίας, για να χτυπήσει τον τρομερό αντίπαλο στον τόπο του.
Από την άλλη για έναν μικρόψυχο δεξιό άτομο είναι φυσιολογικό να ζηλεύει την διεθνής αναγνώριση του Προέδρου της Διεθνούς Σοσιαλιστικής ανάμεσα στους πρώτους 100 Global Thinkers… και μάλιστα όταν τις μόνες διαλέξεις που δίνει ο ίδιος ο Σαρκοζι είναι στα δικαστήρια και κάθε δυο εβδομάδες στο αστυνομικό τμήμα. Άντε βρε και στα δικά σας, εσείς τα ντόπια φιλαράκια του.

Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2013

Ο "καλός" και ο "κακός"

Έστω και αν θυμάμαι τα παλιά, δεν παύω να διαβάζω τα καινούργια (σε ένα συγκεκριμένο blog, ο οποίος έδινε πληροφορίες πάρα πολύ λανθασμένες σε μια πολύ δύσκολη περίοδο).
Και…λέω τώρα… ΑΝ δυο καλοί φίλοι σκέφτηκαν να γράφουν μια σκηνοθεσία και να παίζουν οι ίδιοι μέσα στο έργο τους- ένας να παίζει τον "κακό" και ο άλλος τον "καλό", έτσι για να κερδίζει ένας από την "παρέα" μπόνους??? Μια σκέψη κάνω... (μια που δεν θα ξεχάσω επίσης πως υπεράσπιζε, μπροστά στις κάμερες, το δικαίωμα να είναι στην συγκέντρωση του φίλου του: "εμείς εδώ "συγκατοικούμε" με έναν Καρατσαφέρη και εγώ να μην πάω για να τιμήσω έναν πολύ καλό μου φίλο και σύντροφο?" Όταν μίλησε μάλιστα για τον Καρατσαφέρης, θυμάμαι και το ύφος... Δεν ξεχνιέται.)  Λογικά... ο ένας από τους δυο, δεν μαζεύει τίποτα εκεί, όσο και δόλωμα να "ρίξει"... μήπως και μπορεί ο άλλος....; Μία σκέψη κάνω, και πάλι. Τίποτα δεν αποκλείεται.
Sorry, διάβαζα τον τίτλο και ομολογώ ότι με μπέρδεψε για λίγο...τώρα που το διάβασα καλύτερα, το στρογγυλοποιεί και αυτός, για να υπερασπίζει και τον φίλο του… "ήμουν κι εγώ αντίθετος σε προσφυγή της Ελλάδας αποκλειστικά στο ΔΝΤ."
Μετά συνεχίζει: "Ταυτόχρονα ήμουν και παραμένω απολύτως σύμφωνος με την μοναδική εφικτή λύση του ευρωπαϊκού τριμερούς μηχανισμού στήριξης (Ε.Ε.- Δ.Ν.Τ.- Ε.Κ.Τ. ) στον οποίο, αφού πέτυχε τη σύστασή του, αναγκαστικά προσέφυγε η Ελλάδα τον Μάιο του 2010."
Και συνεχίζει με κάτι άλλο ενδιαφέρον:  "Προσωπικά ποτέ δεν ζήτησα υποκριτικά συγγνώμη γι αυτήν την απόφαση, όπως έκανε η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ τον Απρίλιο του 2012 εκμηδενίζοντας κάθε ίχνος πολιτικής αξιοπιστίας που της είχε απομείνει."

Μπερδεμένα αυτά τα (συν?)αισθήματα (?)… της στρογγυλοποίησης… 

Προσωπικά δεν άκουσα ΚΑΝΕΝΑΝ απ' όλους να ζητήσει συγνώμη για αυτά που έχει κάνει στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό με 44%, στην ίδια την Ελλάδα και στο Κίνημα για τα οποία τώρα όλοι "κόπτεστε". (Και να ζητήσετε τώρα, βασικά δεν ωφελεί... παρά μόνο την καρδιά σας- ΑΝ έχετε...) 


Καμιά φορά η Ελευθερία είναι απλά η ΣΩΣΤΗ Αλλαγή


Η προτεραιότητα μιας πολιτικής ένωσης χώρων, θα έπρεπε να ήταν, κοινή οικονομική πολιτική- με ότι αυτή συνεπάγεται για τους λαούς, δηλαδή εξομοίωση μισθών, συντάξεων και τιμών- πριν να εφαρμόζουν κοινό νόμισμα σε χώρες με «δυνατή» οικονομία. Γιατί μόνο έτσι εννοείται ο όρος «δυνατή οικονομία» για ολόκληρη την ένωση. Βέβαια, αυτό ισχύει και για την φορολογική πολιτική αδιαμφισβήτητα. Όλα τα άλλα, μαζί με τα κέρδη των παγκοσμίων αγορών, είναι απλά κέρδη, προσκείμενα σε διάφορα άλλα νομίσματα, εις βάρος αυτού της ένωσης. Αδυνατώ να πιστεύω ότι παγκόσμιοι οικονομολόγοι και έμπειροι πολιτικοί σε καίριες θέσεις, δεν το κατάλαβαν από την αρχή, έτσι ώστε να κάνουν όλο το εγχείρημα βιώσιμο… Εμπάς περιπτώσει, το Όραμα μιας καλός εννοούμενης ένωσης της ανθρωπότητας, θα πρέπει να έχει άλλες βάσεις και οπωσδήποτε άλλα πρόσωπα και προπάντων, ΑΛΛΟΣ ΣΚΟΠΟΣ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΜΕΘΟΔΟΥΣ από αυτά που μας οδήγησαν εδώ, τουλάχιστον στον οικονομικό τομέα!!! Έτσι ώστε αυτό το φιλόδοξο σχέδιο να έχει όντως το μέλλον που θέλουμε οι πολλοί και ΟΧΙ οι λίγοι!!! Και βεβαίως επίσης χρειάζεται να είμαστε πολύ προσεκτικοί έτσι ώστε να μην μπούμε σε άλλο (πολύ υποσχόμενο) «κλουβί», προσπαθώντας να «ελευθερωθούμε» από εδώ που είμαστε… καμιά φορά η Ελευθερία είναι απλά η ΣΩΣΤΗ Αλλαγή!!! Σκεφτείτε το.

Εντωμεταξύ ο εκτροχιασμός συνεχίζεται…


Μια που ακούμε τελευταία σκοτεινές συνεντεύξεις ανθρώπων που μέχρι χθες υπεράσπισαν με μανία αυτά που απαρνούνται τώρα, ας θυμηθούμε λίγο τα γεγονότα…
Από το Οκτώβριο 2009 μέχρι και τον Ιούνιο 2010 ο Παπανδρέου απευθύνθηκε στην ΕΕ, η οποία δεν ήθελε να δείξει αλληλεγγύη στην πράξη τότε, ούτε να αποδέχεται πως το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό, δηλαδή αυτά που είχε την διορατικότητα ο Παπανδρέου να επισημάνει από τότε, μαζί με την αναγκαιότητα δημιουργίας από την ΕΕ ενός μηχανισμού στήριξης, τον οποίο η Ευρώπη (με τους Μερκοζί) καθυστέρησε εγκληματικά. Παράλληλα ο π. Πρωθυπουργός είχε απευθυνθεί και σε άλλες χώρες για οικονομική στήριξη. Αλλά δυστυχώς, τα επιτόκια και οι ίδιες οι χώρες τον ώθησαν προς το ΔΝΤ. Η απόφαση πάρθηκε από όλο το Υπουργικό Συμβούλιο της κυβέρνησης και την στήριξαν όλοι οι υπουργοί σε όλα τα μέσα. Ένας από αυτούς και ο Λοβέρδος. Για να γυρίζουμε ακόμα πιο πίσω και να δούμε πως ακριβώς οδηγηθήκαμε στο ΔΝΤ, θα πάω- για τους πιο «ξεχασιάρηδες»- στην προεκλογική περίοδο του 2007. Και θα μιλήσω ανοιχτά για τα «παπαγαλάκια» της διαπλοκής, τα οποία πέρασαν τότε- σε όλα τα καφενεία και πεζοδρομία-  το μήνυμα: «ας δώσουμε και την δεύτερη ευκαιρία στον Καραμανλή, για να ολοκληρώσει»… ήταν τα ίδια «στελέχη» και τσιράκια ενός παλαιού μηχανισμού που έκρυβε το κομματικό πρόγραμμα στα πατάρια για να μην το μοιράζει… ενός μηχανισμού που κρατούσε από το 1996 και όταν μίλαγε για «αλλαγή με καινούργια πρόσωπα», αυτό ήταν, στην ουσία, αλλαγή με έμπιστα τσιράκια, η και συγγενείς, έτσι ώστε να διατηρηθεί ο έλεγχος… διαχρονικά… για τότε και για το μέλλον… Είναι όλοι αυτοί που τους ονόμαζα- μετά το βιαστικό «Ζάππειο»-  «στατικές βόμβες», που είχαν ένα και μοναδικό στόχο μέσα σε ένα σοσιαλιστικό κόμμα- ενός δικού τους προορισμού, η αν όχι, έστω και διάλυση… γιατί όχι??? Βέβαια και, επόμενο ήταν να δω αρκετά από τα μέτρα που πάρθηκαν, κιόλας από τότε, διατυπωμένα στην πολιτική πλατφόρμα του Βενιζέλου, στην κούρσα του 2007 για την προεδρία. Μια πολιτική πλατφόρμα που στήριξε και ο ίδιος ο Λοβερδος, σθεναρά, από τότε. Βέβαια ότι τα κίνητρα που είχαμε όταν πήραμε τα μέτρα το 2010 ήταν τελείως άλλα, από επιβλητική ανάγκη να κρατήσουμε όρθια την χώρα.
Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι, αν θα ήμασταν κυβέρνηση από το 2007, δεν θα είχαμε φτάσει στο χείλος του γκρεμού και ούτε δεν θα είχαμε απευθυνθεί στο ΔΝΤ!!!
Ούτε ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΩ ότι είναι ΟΙ ΙΔΙΟΙ που ζητούσαν το 2007 (στα κρυφά, μεσώ δούλικων στελεχών που ροκάνιζαν το κίνημα και την προεδρική θέση) «να δώσουμε την δεύτερη ευκαιρία στον Καραμανλή για να ολοκληρώσει»!  Το ΤΙ να ολοκληρώσει και το ΓΙΑΤΙ ειδικά, το καταλαβαίνουμε τώρα, όταν μερικοί από αυτούς μας ζητάνε και τα ρέστα… και μας το παίζουν «αντιμνημονιακοι» και «αντί ΔΝΤ». Οι ίδιοι δηλαδή που μας έσπρωξαν με τις «πολιτικές» τους κινήσεις, εκεί.
Επίσης, δεν μπορώ να ξεχάσω πως χτυπήσαν το χέρι στο τραπέζι στον εκλεγμένο Πρωθυπουργό με 44%, και του έλεγαν «παραιτήσου τώρα!» σαν άλλη μια καλά μελετημένη αποστασία. Και μάλιστα, με πρόφαση την απόφαση για ένα δημοψήφισμα που θα είχε δώσει φωνή σε έναν περήφανο λαό, ξεχασμένο από μια κακόβουλη συντιριτική ηγεσία της ΕΕ. (Βεβαία είναι οι ίδιοι που στηρίζουν από ΠΡΙΝ ΤΙΣ ΕΚΛΟΓΕΣ τον δεξιό Σαμαρά, τον οποίο συνέχιζουν να στηρίζουν, με όλες τις καθυστερήσεις και τις μεγάλες αδικίες που πράττει αυτή η κυβέρνηση εις βάρος του λαού.)
Γεμάτοι θράσος – βασισμένο μάλλον στην «μνήμη της κατσαρίδας» που λένε οι ίδιοι ότι έχει ο λαός- απαρνούνται τον παρελθόν τους, αντιλαμβάνονταν ότι οι ίδιοι δεν έχουν χώρο στο μέλλον. Οι συνεντεύξεις στα φιλικά τους ελληνικά ΜΜΕ, είναι το «κύκνειο άσμα» των ασχημόπαπων που ήθελαν να περάσουν για κύκνοι… Βέβαια, ο λαός έχει μια παροιμία για αυτούς «εκεί που μας χρωστούσαν, μας ζήτησαν και το βόδι»…
Όταν έναν θεωρείται «κουτσό άλογο» (βλέπε ΒΒ), όλη η γνωστή συμμορία μεριμνά για άλλο «πουλέν». Στην προκειμένου περίπτωση το νούμερο 2 του Σημίτη- ο Λοβερδος. Ο οποίος «ξέχασε» ότι παλιά υποστήριζε με πάθος, και έγινε ξαφνικά «αντιμνημονιακός». Οφείλω να ομολογήσω ότι τέτοια γελοία κωλοτούμπα δεν είδα ούτε στον Σαμαρά, (τον οποίο Σαμαρά στηρίζει τώρα με νύχια και με δόντια ο «αντιμνημονιακός" Λοβέρδος…) Βέβαια, υποψιάζομαι ότι η δημιουργία πολλών «κέντρο- αριστερών» κομμάτων, στην ουσία, αποσκοπεί στο να «τσιμπήσουν» καινούργιους «πελάτες», τώρα που «ξεμείνανε». Όπως και μια μάχη ανάμεσα φίλων για το ποιος θα κρατήσει το μεγαλύτερο κομμάτι της «πίτας» (προεδρία) μετά από μια μελλοντική ένωση των κομματιών της όποιας «μεταρρύθμισης»- “gr” κιόλας.
Όσα κόμματα δήθεν "κέντρο- αριστερά" και να κάνουν, όσες "σοσιαλιστικές" και "δημοκρατικές" ταμπέλες και να χρησιμοποιούν, όσα πολλά ψέματα και να λένε, όσες σβούρες και κωλοτούμπες και αν κάνουν, όσα τραπεζικά λεφτά & ρουσφέτια και αν μοιράζουν σε στελέχη και στελεχάρες όλων των κομμάτων, ο κόσμος τους σιχάθηκε! Απλά και καθαρά!

Υ.Γ. Τελευταία παρατηρώ μια έντονη προσπάθεια στήριξης τρίτου «πουλέν» του συγκροτήματος, ο οποίος ακούει στο όνομα Στουρνάρα. Μαζί με δημοσιεύσεις βιβλίων και ανακοινώσεις «ομίλων προβληματισμού» μάλλον, με την γνωστή συνταγή… με την ίδια που χρησιμοποιούν τα ΜΜΕ τώρα, όπως και οι «δημοσκοπήσεις» έτσι ώστε να μας (υπό)δείξουν ότι ο πιο «πετυχημένος» υπουργός της κυβέρνησης Σαμαράς είναι ο Στουρνάρας… Να "χαρώ" «πετυχημένη» κυβέρνηση αν αυτός είναι ο πιο "πετυχημένος"… Απλά, όπως είπαμε και άλλη φορά, "ο μονόφθαλμος βασιλεύει ανάμεσα στους τυφλούς"…

Και εντωμεταξύ ο εκτροχιασμός αυτών συνεχίζεται… και δεν το παίρνουν καν χαμπάρι…

Απάντηση Παπανδρέου στον Λοβέρδο:"Γιατί τέτοια ρήξη με την αλήθεια;"


Στις δηλώσεις του Ανδρέα Λοβέρδου, απάντησε με ανακοίνωσή του ο Γιώργος Παπανδρέου, ο οποίος του υπενθυμίζει ότι ήταν μέλος της κυβέρνησης, όταν η Ελλάδα μπήκε στο ΔΝΤ.
Αναλυτικά η ανακοίνωση:

“Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, μέλος της οποίας υπήρξε ο Ανδρέας Λοβέρδος, με ομόφωνες, ιστορικές, δύκολες αλλά γενναίες αποφάσεις, έκανε το πατριωτικό της καθήκον και έσωσε τη χώρα και την ελληνική οικογένεια από το ολοκαύτωμα της βίαιης χρεοκοπίας τον Μάϊο του 2010.
Σήμερα, οι βασικές πολιτικές επιλογές εκείνης της περιόδου έχουν πλέον υιοθετηθεί και από πολιτικές δυνάμεις που πριν τις πολεμούσαν λυσσαλέα και τις απέρριπταν.
Την ώρα, λοιπόν, που η πολιτική μας δικαιώνεται πλέον και από τους τότε πολιτικούς αντιπάλους της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, ο Ανδρέας Λοβέρδος "θυμήθηκε" σήμερα να αποποιηθεί τον αγώνα μας. Αγώνα στον οποίο συμμετείχε ο ίδιος ως υπουργός με όλες του τις δυνάμεις.
Γιατί τέτοια ρήξη με την αλήθεια;
Θα περιμέναμε περισσότερη γενναιότητα και λιγότερη υποκρισία.
Υποτίθεται ότι ο Ανδρέας Λοβέρδος ηγείται "κίνησης". Φαίνεται ότι για λίγη δημοσιότητα θέλει να την οικοδομήσει πάνω στις σαθρές βάσεις που διαμορφώνει η παραποίηση της αλήθειας. Είναι σίγουρο ότι δύσκολα θα ορθοποδήσει -όπως και όλες εκείνες που στηρίζονται στην παραποίηση των αληθινών γεγονότων εκείνης της εποχής.
Αποτελεί, δυστυχώς, κρίμα για την πολιτική ζωή του τόπου η υποκρισία, η οποία μάλιστα έρχεται στη δημοσιότητα με τόση ευκολία.
Και είναι βέβαιο ότι, τέτοιου είδους αντιλήψεις, νοοτροπίες και συμπεριφορές, ούτε την ανανέωση, ούτε την προοδευτική μεταρρύθμιση της χώρας μπορούν να σηματοδοτήσουν.
Και ας επαναλάβουμε τα αυτονόητα. Ολόκληρο το Υπουργικό Συμβούλιο, πρωτοστατούντος του Πρωθυπουργού θέλησε, όλοι θελήσαμε, να αποφύγουμε την ένταξη μας στον μηχανισμό στήριξης. Και αγωνιστήκαμε σκληρά γι' αυτό. Όμως, αυτή η απόφαση αποτέλεσε την καλύτερη επιλογή, την πατριωτική επιλογή υπό τις κρατούσες τότε συνθήκες.
Συνθήκες που είχαν ήδη διαμορφωθεί και χαρακτηρίζονταν από το βάρος ενός πρωτόγνωρου ελλείμματος που κληρονόμησε η τότε κυβερνηση, την αναξιοπιστία μας στη ευρωπαϊκή κοινότητα και τον ουσιαστικό αποκλεισμό της χώρας μας απο τις αγορές λόγω των ανακολουθιών και της αλλοίωσης των πραγματικών στοιχείων της οικονομίας απο την προηγούμενη κυβέρνηση.
Τέλος, θυμίζουμε ότι, η απόφαση για την ένταξη της χώρας στον μηχανισμό στήριξης, ελήφθη ομόφωνα από το Υπουργικό Συμβούλιο.
Κρίμα, Αντρέα”.

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Στους 100 παγκόσμιους κορυφαίους στοχαστές ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου

Και άλλη μια διεθνής διάκριση για τον Γιώργο Παπανδρέου! Ο Έλληνας Πρωθυπουργός δρέπει τις δάφνες της αναγνώρισης του ως ένας από τους 100 μεγαλύτερους στοχαστές σε όλο τον κόσμο. Όπως ανακοινώθηκε στο περιοδικό Foreign Policy ο Γ. Παπανδρέου συμπεριλήφθηκε στη λίστα με τους 100 κορυφαίους στοχαστές (global thinkers), πάνω από τους Μαντλίν Ολμπράιτ, ο Μπρους Άκερμαν, ο Ντέιβιντ Γκρόσμαν και άλλοι.
Σύμφωνα με την αφιέρωση του Foreign Policy, ο Έλληνας πρωθυπουργός «έκανε ότι καλύτερο για τη χειρότερη χρονιά που πέρασε η Ελλάδα». Το άρθρο αναγνωρίζει ότι «ακόμα πριν από το 2008, η ελληνική οικονομία έτρεχε με δανεικό χρόνο» και κινδύνεψε «να λυγίσει, επί το βάρους της συντριβής. Όταν ο Γιώργος Παπανδρέου ανέλαβε τα καθήκοντά του ως πρωθυπουργός στην Ελλάδα τον Οκτώβριο του 2009, ανακάλυψε ότι το έλλειμμα του προϋπολογισμού δεν ήταν 6 τοις εκατό, όπως και ο προκάτοχός του είχε ανακοινώσει, αλλά 12,7 τοις εκατό, τέσσερις φορές παραπάνω από τα επιτρεπτά όρια της ΕΕ.» Στο άρθρο ακόμα επισημαίνεται ότι ο Έλληνας Πρωθυπουργός είχε την ευφυΐα από τότε να προβλέψει πρώτος και να προειδοποιήσει την Ευρωπαϊκή Ένωση ότι το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό. Επίσης, ότι είχε την γενναιότητα να λέει όλο το 2010 σκληρές αλήθειες, έστω και μην αρεστές για τα αυτιά των Ελλήνων, μαζί με την εφαρμογή ενός οικονομικού πακέτου αρκετά φιλόδοξο για να πείσει την Ευρώπη να κρατήσει την Ελλάδα στη Ευρωζώνη, ακόμη και αν είχε προκαλέσει ταραχές στην Αθήνα. Το άρθρο κλείνει με τα λόγια του Παπανδρέου, ότι η κρίση που περνάμε θα πρέπει να αφυπνίσει όλους, ακόμα και πιο πέρα από τα σύνορα της Ευρώπης, διότι οι χώρες δεν μπορούν και δεν πρέπει να ενεργούν μόνες, αλλά  ότι «Χρειαζόμαστε μια πιο συντονισμένη στρατηγική όχι μόνο στην Ευρώπη αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.»
Ο Έλληνας Πρωθυπουργός θα ανοίξει, το 26 Φεβρουαρίου, τον κύκλο διαλέξεων «Introducing the World Affairs Council of Oregon's 2013 International Speaker Series: The World in the Balance», στο επίσημο πρόγραμμα του WorldAffairs Council. Συγκεκριμένα ο Γεώργιος Α. Παπανδρέου, ως πρώτος ομιλητής, θα αναφερθεί στην “Οικονομική κρίση και την μοίρα της Ευρώπης». Τον κύκλο διαλέξεων θα τον κλείσει ο Dalai Lama.
Αξίζει να σημειωθεί ότι σήμερα έγινε γνωστό επίσης, ότι ο πρώην πρωθυπουργός συμφώνησε να συμμετάσχει ως ένας από τους κεντρικούς ομιλητές σε ένα συνέδριο για hedge funds στο Λας Βέγκας τον ερχόμενο Μάιο, που θα είναι η «αφρόκρεμα» της Wall Street.

Δεν είναι αρμοδιότητα των βουλευτών να διαλέξουν ενοχους κι αθώους


Ακούω τον τελευταίο καιρό αρκετούς βουλευτές της συμπολίτευσης να (μου) λένε το εξής λογικοφανές «μα ο Βενιζέλος δεν φαίνεται να έχει κάνει, γιατί να ψηφίσω την παραπομπή του;». Στην πλάνη αυτή οι βουλευτές δεν έχουν οδηγηθεί τυχαία, η καθοδήγηση τους ήταν...κεντρική κι απόλυτα συνειδητή. Η πραγματικότητα όμως είναι εντελώς διαφορετική.Οι βουλευτές δεν καλούνται να αποφασίσουν σήμερα αν κάποιος είναι αθώος ή ένοχος. Καλούνται να αποφασίσουν αν θα πρέπει να διερευνηθεί το ενδεχόμενο πιθανών ποινικών ευθυνών των εμπλεκόμενων πολιτικών προσώπων.
Προσωπικά, αν δεν ήμουν βέβαιος για τις ευθύνες κάποιου, θα ψήφιζα την παραπομπή του, ώστε να του προσφέρω τη δυνατότητα με τρόπο εμφατικό να αποδείξει την αθωότητα του, απομακρύνοντας κάθε σκιά.
Σήμερα, όσοι αντικαταστήσουν τους δικαστές κρίνοντας οριστικά αθώο τον Ευάγγελο Βενιζέλου, θα κάνουν ένα πολύ μεγάλο λάθος, θα αποδειχθούν πιόνια σε ένα παιχνίδι που δεν τους αφορά. Παίρνουν στις πλάτες τους τις αμαρτίες άλλων.

ΠΡΩΤΟΦΑΝΗΣ ΓΚΑΦΑ Ε.ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ : "Έχω στο σπίτι μου τα απόρρητα σχέδια άμυνας της χώρας" είπε για να δικαιολογήσει το USB


Tεράστιο ζήτημα παράβασης στοιχειωδών κανόνων ασφάλειας της χώρας έθεσε από μόνο τους για τον ... εαυτό του ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ε.Βενιζέλος, ομολογώντας ότι έχει "δανειστεί" και πιθανότατα έχει υπεξαιρέσει απόρρητα σχέδια άμυνας της χώρας: Είπε συγκεκριμένα ότι στο σπίτι του έχει αντίγραφα των σχεδίων άμυνας της χώρας, όπως είχε αντίγραφο με την λίστα Λαγκάρντ, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ε.Βενιζέλος!
Αυτό ομολόγησε ο ίδιος μιλώντας πριν λίγο στην Βουλή, θέτοντας άλλο, μεγαλύτερο ζήτημα: Δεν γνωρίζει ότι απαγορεύεται διά νόμου η διακίνηση εκτός του υπουργείου Εθνικής Άμυνας των σχεδίων άμυνας της χώρας; Δεν γνωρίζει ότι υπάρχει ειδικός έλεγχος σε όλους όσους έχουν πρόσβαση σε απόρρητα σχέδια για να μην υπάρχει διαρροή των άκρως απόρρητων σχεδίων εκτός του υπουργείου και μάλιστα έλεγχος για να μην υπάρξει διαρροή σχεδίων με USB;
"Μου λέτε γιατί πήρα αντίγραφο της λίστας στο σπίτι μου. Γιατί να μην το πάρω; Όταν ήμουν υπουργός Εθνικής Άμυνας δεν έπαιρνα αντίγραφα με τα αμυντικά σχέδια της χώρας στο σπίτι μου να τα μελετήσω για να ξέρω τι θα πω στο ΝΑΤΟ. Πως έχω αντίγραφα της άμυνας της χώρας στο σπίτι μου;" είπε σε ένα εμβρόντητο Κοινοβούλιο θέτοντας τις βάσεις για μια νέα διαδικασία παραπομπής, βάσει της ίδιας του της ομολογίας.

"Μου λέτε γιατί πήρα αντίγραφο της λίστας στο σπίτι μου. Γιατί να μην το πάρω; Όταν ήμουν υπουργός Εθνικής Άμυνας δεν έπαιρνα αντίγραφα με τα αμυντικά σχέδια της χώρας στο σπίτι μου να τα μελετήσω για να ξέρω τι θα πω στο ΝΑΤΟ. Πως έχω αντίγραφα της άμυνας της χώρας στο σπίτι μου;" Είπε ο ΒΒ στην εμβρόντητη βουλή…
Σε ότι αφορά την λίστα Λαγκάρντ, το θέμα είναι ότι από πολύ μελέτη ξέχασε ότι την πήρε σπίτι να την μελετά… και μάλιστα εναντίων του νόμου Σημίτη που απαγορεύει στους υπουργούς να πάρουν μαζί τους έγγραφα από τις υπηρεσίες τους, μετά την λήξη της θητείας τους.

Ομιλία Γιώργου Παπακωνσταντίνου &προσωπικό συμπέρασμα

Χθές στην βουλή άκουσα μια άρτια ομιλία -του Παπακωνσταντίνου- με πλήρη στοιχεία απενεχοποίησης του- ευτυχώς… και μια ξέφρενη, ζαλιστική και χαώδης ομιλία, δίχως συνέπεια και συνέχεια -του ΒΒ- από την πλευρά των κύριων κατηγορουμένων. Γενικά από τους αρχηγούς των δυο κομμάτων: πασοκ και συριζα, ακούσαμε προεκλογικό λόγο και ΤΙΠΟΤΑ στοιχειωμένο περί της ουσίας της υπόθεσης… Δυστυχώς.

Ομιλία Γιώργου Παπακωνσταντίνου στην Ολομέλεια της Βουλής στην συζήτηση και λήψη απόφασης για σύσταση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής προς διενέργεια προανακριτικής εξέτασης:


Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές

Θέλω να ξεκινήσω από τα ίδια τα γεγονότα.
Στις αρχές του καλοκαιριού του 2010 ο τότε Διοικητής της ΕΥΠ με ενημέρωσε ότι οι Γαλλικές αρχές είχαν στην κατοχή τους στοιχεία που είχαν υποκλαπεί για καταθέσεις Ελλήνων πολιτών σε συγκεκριμένη Ελβετική τράπεζα.
Και ότι θα ήταν διατεθειμένες να στείλουν τις πληροφορίες αυτές στις Ελληνικές αρχές, κατόπιν συνεννόησης μεταξύ των αρμοδίων Υπουργείων.
Σε ένα από τα επόμενα συμβούλια Υπουργών Οικονομικών, ζήτησα από τη Γαλλίδα Υπουργό Οικονομικών να στείλει στις Ελληνικές Αρχές τα εν λόγω στοιχεία.
Εκείνη επιφυλάχθηκε να εξετάσει το θέμα, και σε επόμενη συνάντηση, αφού μου επεσήμανε το ευαίσθητο του ζητήματος, συμφώνησε να σταλούν και μας παρέπεμψε στο Γενικό Γραμματέα του υπουργείου της.
Ζήτησα από τον Γενικό Γραμματέα του Υπουργείου Οικονομικών να έρθει σε επαφή με τον Γάλλο ομόλογό του και τον Οκτώβριο του 2010 τα στοιχεία αυτά έφτασαν στην Αθήνα αφού προηγουμένως ο Έλληνας Πρέσβης τα είχε παραλάβει από το Γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών.
Επρόκειτο για πληροφορίες αποθηκευμένες σε ψηφιακό δίσκο – ένα CD χωρίς διακριτικά, με ένα σύνολο περίπου 2000 αρχείων τύπου Excel, το καθένα από τα οποία αντιστοιχούσε σε ένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο, και περιείχε τα στοιχεία του προσώπου αυτού και τα οικονομικά στοιχεία που το αφορούσαν κατά το χρόνο που η πληροφορία υπεκλάπη από την Ελβετική τράπεζα.
Ζήτησα από συνεργάτη μου να μου δώσει μία εικόνα του συνολικού ποσού των καταθέσεων και να καταγράψει τους μεγαλύτερους καταθέτες.
Μου ανέφερε ότι οι καταγεγραμμένες καταθέσεις στα αρχεία άθροιζαν περί τα 2 δις δολάρια, ότι από τις περίπου 2000 περιπτώσεις, πάνω από τις μισές φαίνονταν με μηδενικές καταθέσεις, και ότι το άθροισμα των καταθέσεων 20 περίπου ατόμων αντιστοιχούσε στο ήμισυ του συνόλου. Ενδεικτικά, η μεγαλύτερη ήταν το γνωστό πλέον ποσό των 550 εκ. δολαρίων.
Ο συνεργάτης μου, μου έδωσε σε χαρτί τα 20 περίπου ονόματα με τις μεγαλύτερες καταθέσεις και μου επέστρεψε το CD. Ζήτησα από το γραφείο μου να γίνει ένα αντίτυπο του ηλεκτρονικού φακέλου με τα περίπου 2000 αρχεία σε usb και να φυλαχθεί το CD χωρίς να ενημερώσω για το περιεχόμενό του.
Κάλεσα στο γραφείο μου τον Ειδικό Γραμματέα του ΣΔΟΕ κ. Καπελέρη και του έδωσα τα εν λόγω περίπου 20 ονόματα με τις μεγαλύτερες καταθέσεις, ζητώντας του να κάνει έναν πρώτο έλεγχο στα στοιχεία αυτά για να αξιολογηθεί αν υπάρχει φορολογικό ενδιαφέρον.
Ο κ. Καπελέρης διεξήγαγε σχετική έρευνα και στη συνέχεια με ενημέρωσε, ότι από τα πρώτα στοιχεία που είχε συλλέξει, προέκυπταν ενδείξεις ότι για συγκεκριμένα πρόσωπα, παρόμοιου είδους καταθέσεις δεν μπορούσαν να δικαιολογηθούν από το φορολογικό τους προφίλ.
Με βάση τα πρώτα αυτά στοιχεία ήταν σαφής για μένα, η ανάγκη για την συνέχιση της έρευνας από το ΣΔΟΕ και η ανάγκη να γίνουν οι σχετικοί έλεγχοι. Κάτι το οποίο και ζήτησα από τον κ. Καπελέρη.
Επειδή το ζήτημα ήταν ευαίσθητο από πλευράς χειρισμού απορρήτου αλλά και νομιμότητας, στις 24 Ιανουαρίου 2011, συγκάλεσα σύσκεψη με θέμα τις καταθέσεις Ελλήνων στο εξωτερικό.
Στη σύσκεψη συζητήθηκαν διεξοδικά όλα τα θέματα σχετικά με τις καταθέσεις Ελλήνων σε ξένες χώρες, ιδιαίτερα στην Ελβετία, και τη δυνατότητα της πολιτείας να αντλήσει πληροφορίες και να διεξάγει έρευνες για τη σύλληψη της φοροδιαφυγής. Εκεί έγινε ιδιαίτερη αναφορά στα στοιχεία που είχαμε παραλάβει από τη Γαλλία και στα αποτελέσματα του πρώτου ελέγχου.
Στη σύσκεψη αυτή, αποφασίστηκε αφενός ο Γενικός Γραμματέας του Υπουργείου να αναλάβει τις διαπραγματεύσεις με τις Ελβετικές Αρχές, σχετικά με την ανταλλαγή πληροφοριών, και αφετέρου το ΣΔΟΕ να συνεχίσει την έρευνα, κάνοντας κάθε δυνατή χρήση των υπαρχουσών πληροφοριών – και έδωσα εντολές προς αυτή την κατεύθυνση.
Στο τέλος Ιανουαρίου του 2011 συμμετείχα στο Οικονομικό Φόρουμ του Νταβός στην Ελβετία. Εκεί συναντήθηκα με την ομόλογό μου Ελβετή Υπουργό Οικονομικών.
Η συνάντηση ήταν προγραμματισμένη και το θέμα της ήταν η εκκίνηση διαπραγμάτευσης για σύναψη διμερούς συμφωνίας Ελλάδος-Ελβετίας, για τη μεταβίβαση πληροφοριών σχετικά με το σύνολο των Ελλήνων με καταθέσεις σε όλες τις Ελβετικές τράπεζες, αντίστοιχης με τις συμφωνίες που διαπραγματεύονταν ήδη χώρες όπως η Γερμανία και Μεγάλη Βρετανία.
Συμφωνήσαμε να αρχίσει η επίσημη διαπραγμάτευση στο επίπεδο των Γενικών Γραμματέων των δύο Υπουργείων, όπως κι έγινε. Η συμφωνία αυτή παραμένει μέχρι σήμερα σε διαπραγμάτευση και δεν έχει ακόμη υπογραφεί.
Είναι αυτονόητο ότι οι διαπραγματεύσεις αυτές με δέσμευαν ως προς τον χειρισμό των στοιχείων.
Η προσπάθεια αυτή θα μπορούσε να τιναχτεί στον αέρα αν γινόταν γνωστό ότι κατείχαμε στοιχεία από μία Ελβετική τράπεζα τα οποία ήταν παράνομα και είχαν υποκλαπεί.
Τον Μάρτιο του 2011 ο κ. Καπελέρης αντικατέστησε τον μέχρι τότε Γενικό Γραμματέα Φορολογίας κ. Γεωργακόπουλο και τον Μάιο επελέγη ως Ειδικός Γραμματέας του ΣΔΟΕ ο τ. Εισαγγελέας κ. Διώτης.
Στις αρχές Ιουνίου του 2011, σε συνεργασία με τον κ. Διώτη συζητήσαμε τα στοιχεία που είχαμε λάβει από τη Γαλλία. Τον ενημέρωσα ότι τα στοιχεία αυτά αφορούν σε καταθέσεις Ελλήνων σε Ελβετική τράπεζα και έχουν έλθει στην κατοχή μας από τη Γαλλία, όπως και για το ότι ο προκάτοχός του είχε ξεκινήσει έρευνα στα ονόματα με τις μεγαλύτερες καταθέσεις.
Και του παρέδωσα τα πλήρη ηλεκτρονικά στοιχεία, σε μορφή usb, για να συνεχιστούν οι έρευνες σε όλα τα φυσικά και νομικά πρόσωπα.
Με τον ανασχηματισμό που έγινε στη συνέχεια μετακινήθηκα σε άλλο Υπουργείο, και ως εκ τούτου εκεί τελειώνει και η όποια ανάμειξή μου με το θέμα αυτό.
Είναι συνεπώς δεδομένο ότι εγώ ζήτησα τα στοιχεία από τις γαλλικές αρχές, ότι εγώ τα παρέλαβα, ότι εγώ έδωσα τις μεγαλύτερες καταθέσεις για έρευνα και για πρώτο έλεγχο και ότι εγώ παρέδωσα στη συνέχεια στον κ. Διώτη ως διάδοχο του κ. Καπελέρη όλα τα στοιχεία για έλεγχο.
Αυτά είναι τα περιστατικά όπως συνέβησαν. Έρχομαι τώρα στα ερωτήματα τα οποία έχουν τεθεί σχετικά με την υπόθεση αυτή.
Υπάρχουν δύο ζητήματα: αυτό του χειρισμού των στοιχείων, και αυτό της «αλλοίωσης». Ξεκινώ από το πρώτο.
Ερώτημα: Γιατί δεν πρωτοκόλλησα τα στοιχεία όταν τα έλαβα από τη Γαλλία;
Καταρχήν, τι ακριβώς να πρωτοκολλήσω; Να βάλω σφραγίδα πρωτοκόλλου στο CD με τα 2000 αρχεία; Να βάλω σφραγίδα πρωτοκόλλου σε εκτύπωση όλων των αρχείων;
Αλλά υπάρχει κάτι πολύ σοβαρότερο. Πρωτοκόλληση σημαίνει επισημοποίηση κατοχής. Και εγώ εγνώριζα ότι τα στοιχεία αυτά μας είχαν δοθεί ως απόρρητα, και ότι οι ίδιες οι Γαλλικές Αρχές δεν τα είχαν λάβει με επίσημο τρόπο. Δεν ήθελα να διακινδυνεύσω τη διαρροή της έλευσής τους, ακυρώνοντας ουσιαστικά τη δυνατότητα αξιοποίησής τους.
Ήταν ο φόβος διαρροών υπερβολικός; Αν ναι, τότε γιατί διέρρευσαν τα στοιχεία αυτά αργότερα και δημοσιοποιήθηκαν; Γιατί διέρρευσαν και άλλες παρόμοιες λίστες; Γιατί αποκαλύφθηκε πριν μερικές ημέρες ότι ιδιωτική εταιρία εμπορεύεται πλήθος παρόμοιων στοιχείων;
Με όλα τα παραπάνω, ήμουν και είμαι βέβαιος ότι μη δίνοντας επίσημο χαρακτήρα στα εν λόγω στοιχεία έπραξα το καλύτερο δυνατό για να προστατεύσω τη δυνατότητα αξιοποίησής τους χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα με ξένες αρχές.
Εξάλλου η μη πρωτοκόλληση σε τι εμποδίζει την αξιοποίηση; Ειδικά μάλιστα όταν τα στοιχεία αυτά δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν με επίσημο τρόπο; Και δεδομένου ότι το ΣΔΟΕ υποχρεούται να αξιοποιεί και όλες τις ανεπίσημες πληροφορίες, ακόμα και ανώνυμες καταγγελίες.
Και αν έπρεπε να πρωτοκολληθούν, γιατί δεν τα πρωτοκόλλησαν και όλοι όσοι τα έλαβαν στη συνέχεια; Προφανώς, για τον ίδιο λόγο που δεν τα πρωτοκόλλησα και εγώ.
Ερώτημα: Γιατί στην αρχή επελέγησαν 20 ονόματα; Γιατί δεν έδωσα όλα τα στοιχεία στον Ειδικό Γραμματέα του ΣΔΟΕ κ. Καπελέρη; Έγινε διακριτική επιλογή;
Απάντηση: τα περίπου 20 ονόματα που έδωσα ήταν για μία πρώτη φάση ελέγχου. Αυτό το δείγμα από μόνο του εξάλλου κάλυπτε τις μισές περίπου συνολικές καταθέσεις. Και επέλεξα να ξεκινήσω έτσι και γιατί γνώριζα τη δυσκολία του ΣΔΟΕ σε παρόμοιες πολύπλοκες περιπτώσεις με χρήματα στο εξωτερικό.
Παράδειγμα τα στοιχεία της λίστας του Λιχτενστάιν που είχαν παραδοθεί, υπηρεσιακά και επίσημα από τη Γερμανία πριν πάω εγώ στο Υπουργείο και είχαν δοθεί στο ΣΔΟΕ για έλεγχο επί της Υπουργείας μου. Τα πρώτα αποτελέσματα της έρευνας του ΣΔΟΕ ήρθαν τον Ιούνιο του 2011, 14 μήνες αφού τα παρέλαβε το ΣΔΟΕ.
Ερώτημα: Γιατί αντιγράφηκε το cd σε usb;
Επειδή είναι πιο ασφαλές μέσο αποθήκευσης. Και για να υπάρχει ένα αντίγραφο των στοιχείων που λάβαμε.
Και εδώ να τονίσω κάτι, γιατί υπάρχει μια ολόκληρη φιλολογία για συνεργάτες μου. Αν υπάρχει ευθύνη – όποια ευθύνη – αυτή βαρύνει αποκλειστικά εμένα. Κανέναν άλλο. Τόσο ο συνεργάτης μου που μου έφερε τα 20 ονόματα, όσον και όποιος έκανε το αντίγραφο σε usb, ενήργησαν αυστηρά υπό τις οδηγίες μου.
Ερώτημα: Είναι δυνατόν να μην είδα εγώ τη λίστα; Να μην δω τα ονόματα των συγγενών μου;
Απάντηση: Δεν υπήρχε μία λίστα. Υπήρχαν 2000 περίπου αρχεία. Και δεν ήταν δουλειά μου να ανοίξω 2.000 αρχεία. Που άλλωστε και να ήθελα δεν θα μπορούσα να το κάνω, γιατί θα χρειαζόμουν μέρες.
Αυτό που είδα ήταν τα 20 ονόματα με τα μεγαλύτερα ποσά που μου προσκόμισε ο συνεργάτης μου σε χαρτί και τα οποία και έδωσα στον κ. Καπελέρη. Μέσα δε σε αυτά τα 20 ονόματα δεν υπάρχουν οι συγγενείς μου.
Ερώτημα: Πώς είναι δυνατόν να «έχασα» το πρωτότυπο CD;
Απάντηση: δεν «έχασα» το CD. Το έδωσα στη γραμματεία μου για φύλαξη. Και δεν γνωρίζω πού είναι σήμερα – αν δηλαδή παραμένει κάπου στο Υπουργείο, ή τι άλλο συνέβη. Σε μία περίοδο όπου όλοι γνωρίζουν την τεράστια καθημερινή πίεση και δουλειά που υπήρχε.
Είναι προφανές ότι αντικειμενικά – πολιτικά – πράγματι φέρω ευθύνη γι αυτό. Είναι προφανές ότι έπρεπε να υπάρξει καλύτερη διαχείριση και μεγαλύτερη επιμέλεια. Και λυπάμαι πολύ που αυτή η αστοχία μου έχει δώσει λαβή και στο να αμφισβητηθεί συνολικά η μεγάλη προσπάθεια που έκανε εκείνη την περίοδο η κυβέρνηση.
Όμως στη δική μου αντίληψη σημασία είχαν τα ηλεκτρονικά στοιχεία – τα οποία και έδωσα στον κ. Διώτη, και όχι το μέσο αποθήκευσης. Εξάλλου τα «αυθεντικά» και «πρωτότυπα» στοιχεία ήταν στη Γαλλία – όχι στο όποιο cd που μας είχε έρθει.
Ερώτημα: Μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν τα στοιχεία που έφερα από τη Γαλλία;
Πιστεύω πως ναι, και αυτό επεδίωξα. Όχι φυσικά να σταθούν σε δικαστήριο. Ούτε να χρησιμοποιηθούν για να γίνει φορολογικός καταλογισμός. Ούτε για να ζητηθεί δικαστική συνδρομή από την Ελβετία –το εξετάσαμε και αυτό ως ενδεχόμενο. Ούτε καν η ύπαρξη τους να ανακοινωθεί στα εμπλεκόμενα πρόσωπα. Για όλα αυτά είναι σαφές: δεν μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν.
Μπορούσαν όμως να χρησιμοποιηθούν ως έναυσμα έρευνας, όπως μία ανώνυμη καταγγελία. Για να στοχεύσουν σε άτομα που πιθανώς φοροδιαφεύγουν, και να συλλεγούν άλλα πιθανά πρόσθετα στοιχεία για μια έρευνα φοροδιαφυγής. Αυτό περίμενα να κάνει το ΣΔΟΕ στο πλαίσιο της αρμοδιότητάς του – και έδωσα παράλληλα και τα κατάλληλα νομοθετικά εργαλεία για να κάνουν οι διωκτικές αρχές αυτή τη δουλειά.
Και άλλες χώρες που με αφορμή τη «λίστα Λαγκάρντ» ή άλλες αντίστοιχες λίστες έκαναν ελέγχους είχαν προβλήματα. Στη Γαλλία, για παράδειγμα, το ανώτατο ακυρωτικό δικαστήριο καταδίκασε την Γαλλική κυβέρνηση και ακύρωσε τις διοικητικές και δικαστικές πράξεις που έγιναν με βάση τα στοιχεία αυτά – γιατί ήταν παράνομα.
Ερώτημα: ‘Εδωσα ή δεν έδωσα εντολές για να γίνει αυτή η έρευνα;
Απάντηση: και βέβαια έδωσα. Στην αρχή τα 20 ονόματα με τις μεγαλύτερες καταθέσεις, στη συνέχεια επανέλαβα τις εντολές για έρευνα σε σύσκεψη παρουσία πολλών, και τέλος έδωσα όλα τα ηλεκτρονικά στοιχεία στο νέο Ειδικό Γραμματέα του ΣΔΟΕ για να συνεχιστεί η έρευνα και ο έλεγχος.
Εξάλλου, το ΣΔΟΕ δεν είχε καν ανάγκη για εντολές για να κάνει τη δουλειά του. Αντίθετα έχει υποχρέωση να ερευνά παρόμοια στοιχεία στο πλαίσιο της επιχειρησιακής αυτονομίας που έχει και πρέπει να διαφυλάττει απέναντι σε κάθε πολιτική ηγεσία. Αυτονομία την οποία εγώ νομοθετικά ενίσχυσα.
Και να θυμίσω ότι την περίοδο εκείνη – τον Ιούνιο του 2011 – είχε ήδη οριστεί και αναλάβει καθήκοντα ο Οικονομικός Εισαγγελέας, στον οποίο θα μπορούσε να απευθυνθεί το ΣΔΟΕ για βοήθεια, αν υπήρχε οποιοδήποτε πρόβλημα στις έρευνές του.
Οι απαντήσεις σε όλα αυτά τα ερωτήματα δεν είναι στον αέρα – έχουν συγκεκριμένες ημερομηνίες, περιστατικά, μαρτυρίες που τις στηρίζουν. Και δείχνουν ότι υπήρχε από εμένα η βούληση αλλά και οι συγκεκριμένες ενέργειες για να αξιοποιηθούν τα στοιχεία από τη Γαλλία.
Έρχομαι τώρα στο δεύτερο θέμα, αυτό της «αλλοίωσης».
Θεωρώ ότι οι εξελίξεις των τελευταίων ημερών από την έρευνα των Οικονομικών Εισαγγελέων διαμορφώνουν μία τελείως διαφορετική εικόνα από αυτή που υπήρχε όταν έγινε η πρόταση της προανακριτικής.
Με απλά λόγια, δεν εμπλέκομαι για τον πολύ απλό λόγο ότι το usb από το οποίο λείπουν τα ονόματα δεν είναι αυτό που εγώ παρέδωσα. Παρ’όλα αυτά, προφανώς και οφείλω να απαντήσω στα ερωτήματα που τίθενται.
Ερώτημα: Αλλοίωσα τα αρχεία; «Έσβησα» τα ονόματα συγγενικών μου προσώπων;
Δεν αλλοίωσα απολύτως τίποτα. Εκτός από το γεγονός ότι μία παρόμοια πράξη θα ήταν αντίθετη στις δικές μου αρχές και αξίες, θα ήταν παράλογο και βλακώδες αν γινόταν με τον τρόπο που φέρεται ότι έγινε.
Πρώτον, δεν είχα λόγο να το κάνω, αφού στις καταθέσεις τους στον οικονομικό εισαγγελέα οι συγγενείς μου προσκόμισαν στοιχεία ότι τα χρήματα αυτά ήταν νόμιμα και φορολογημένα.
Και λυπάμαι ειλικρινά που υποβλήθηκαν και αυτοί τις τελευταίες εβδομάδες σε έναν απίστευτο καννιβαλισμό από ορισμένα μέσα.
Δεύτερο, αν παραταύτα, ήθελα να κάνω τέτοια λαθροχειρία, δεν θα το έκανα με τρόπο που να με ενοχοποιεί τόσο εξόφθαλμα. Δεν θα μπορούσα για παράδειγμα να είχα αφαιρέσει όχι τα 3 ονόματα συγγενών μου αλλά 10, 20, 50, ώστε να θολώσω τα νερά; Ονόματα που να παραπέμπουν σε άλλους, όχι μόνο σε μένα;
Επιπλέον, όταν δημοσιοποιήθηκε η λίστα και τέθηκε θέμα σύγκρισης με τα «αυθεντικά» στοιχεία, αν πράγματι είχα αφαιρέσει τα ονόματα αυτά, δεν θα μπορούσα να βγω και να πω πως λείπουν ονόματα; Να καταγγείλω δηλαδή την απουσία των ονομάτων με δική μου πρωτοβουλία και πριν τεκμηριωθεί από συγκρίσεις;
Αντιθέτως, η διαγραφή των 3 και μόνο ονομάτων των συγγενών μου παραπέμπει σε προσπάθεια ενοχοποίησής μου.
Αυτό που πραγματικά συνέβη είναι πως έμαθα για τα 3 αυτά ονόματα που έλειπαν την ίδια ημέρα που το έμαθε όλος ο κόσμος, δηλαδή στις 28 Δεκεμβρίου 2012.
Είμαι σίγουρος ότι στο τέλος της όποιας διαδικασίας οι ευθύνες θα αποδοθούν εκεί που ανήκουν. Και αυτό το λέω, χωρίς να θέλω να ρίξω σκιά σε κανέναν. Αν και στη δική μου περίπτωση, το τεκμήριο αθωότητας έχει καταπατηθεί βάναυσα, εγώ θα το σεβαστώ και δεν θα κατασκευάσω εκ των προτέρων σενάρια ενοχοποίησης κανενός.
Υπάρχει όμως ένα μείζον ζήτημα στο οποίο ήδη αναφέρθηκα.
Η πρόταση για τη σύσταση προανακριτικής επιτροπής όσο με αφορά βασίζεται σε μία σύγκριση: αυτή ανάμεσα στα στοιχεία που ζητήθηκαν εκ νέου και παρελήφθησαν από την Γαλλία τον Δεκέμβριο του 2012, με το – όπως ρητά αναφέρεται – «παραδοθέν από τον κ. Παπακωνσταντίνου usb».
Μόνο που σήμερα όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν είναι το usb που εγώ παρέδωσα. Είναι ένα άλλο που έχει δημιουργηθεί σχεδόν ένα μήνα αφότου είχα αποχωρήσει από το Υπουργείο.
Ποιες είναι συνεπώς οι «ενδείξεις» που οδηγούν στη διατύπωση της πρότασης για προανακριτική; Πού είμαι εγώ σε αυτή την ιστορία; Πού είναι το «αναμφισβήτητο» γεγονός που αναφέρεται στην πρόταση που βιάστηκαν τα κόμματα να καταθέσουν;
Με αυτά τα δεδομένα η πρόταση για άσκηση δίωξης εις βάρος μου για δήθεν νόθευση εγγράφου δεν στέκει. Υποψιάζομαι δε ότι αυτό το ξέρουν πολλοί σε αυτή την αίθουσα. Και φοβάμαι πως αντί να στοχεύει στη διερεύνηση του τι πράγματι έγινε, προδίδει την βιασύνη κατασκευής ενόχου.
Κυρίες και κύριοι βουλευτές,
Είμαι εδώ σήμερα για να απαντήσω σε όσα μου προσάπτονται για το χειρισμό των πληροφοριών που ζήτησα και πήραμε από τη Γαλλία, και για τα περί αλλοίωσης.
Όμως είμαι εδώ και για να απαντήσω σε ένα ευρύτερο ερώτημα, που εξηγεί γιατί αυτή η υπόθεση έχει καταστεί κεντρικό πολιτικό ζήτημα τους τελευταίους μήνες.
Προφανώς αυτό οφείλεται στην αίσθηση που έχει πολύς κόσμος ότι «μας έκοβαν μισθούς και συντάξεις, και την ίδια ώρα κάλυπταν φοροφυγάδες».
Δεν αναφέρομαι εδώ σε όλους όσους από την αρχή πολέμησαν την πολιτική που ακολουθήσαμε – τη μόνη πολιτική που μπορούσε να κρατήσει τη χώρα όρθια, την πολιτική που έχει πια επιβεβαιωθεί καθώς την ίδια πολιτική ακολουθεί στο ακέραιο και η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση.
Δεν αναφέρομαι σε όλους όσους δεν μπορούν να κρύψουν τις πολιτικές τους επιδιώξεις – μιλώντας ανοιχτά για την «τιμωρία του Υπουργού του Μνημονίου, εκείνου που κατέστρεψε τη χώρα».
Αναφέρομαι σε όλους όσους δικαίως πιστεύουν ότι υπήρχε διαχρονικά έλλειψη βούλησης του πολιτικού συστήματος να κυνηγήσει τη φοροδιαφυγή. Αλλά και σε όσους αμφιβάλλουν για τη βούληση της κυβέρνησης της οποίας ήμουν Υπουργός Οικονομικών.
Και τους λέω, με απλά λόγια: όσα θετικά αποτελέσματα βλέπετε σήμερα για τη φοροδιαφυγή είναι αποτέλεσμα των αλλαγών που κάναμε από το 2010. Αλλαγές που έγιναν με μεγάλες συγκρούσεις, και με πάρα πολλές δυνάμεις απέναντι.
Με βάση αυτές τις αλλαγές, σήμερα, για πρώτη φορά, υπάρχουν πολλοί στη φυλακή κατηγορούμενοι για φορολογικά αδικήματα, για φοροδιαφυγή και ξέπλυμα βρώμικου χρήματος. Επιχειρηματίες, πολιτικοί, άνθρωποι ισχυροί που μέχρι πρότινος είχαν τη βεβαιότητα ότι είναι στο απυρόβλητο.
Για πρώτη φορά ελέγχονται όσοι έβγαλαν χρήματα στο εξωτερικό για το αν μπορούν να τα δικαιολογήσουν.
Γιατί γίνονται αυτά σήμερα ενώ δεν γινόντουσαν πριν;
Επειδή τον Μάρτιο του 2010, ψηφίσαμε διάταξη στο ν. 3833 για τη συγκρότηση Ειδικών Κλιμακίων Ελέγχων με αυξημένες αρμοδιότητες για επικεντρωμένο έλεγχο.
Επειδή τον Απρίλιο του 2010, θεσπίσαμε διατάξεις στο ν. 3842 για την αποτελεσματική λειτουργία του ΣΔΟΕ με τη συγκρότηση Ειδικού Τμήματος Ανάκτησης Περιουσιακών Στοιχείων και Κεφαλαίων που προέρχονται από εγκληματικές δραστηριότητες.
Επειδή τα ποινικά αδικήματα της φοροδιαφυγής, όπως είναι η απόκρυψη εισοδήματος συμπεριλήφθηκαν ρητά στα αδικήματα που διερευνώνται από την Αρχή για το ξέπλυμα μαύρου χρήματος και τιμωρούνται μέχρι και με δήμευση περιουσιών.
Επειδή τον Απρίλιο του 2010 κάναμε άρση του τραπεζικού απορρήτου προβλέποντας υποχρέωση των τραπεζών, να διαβιβάζουν στο Υπουργείο Οικονομικών κάθε στοιχείο οικονομικού και φορολογικού ενδιαφέροντος.
Επειδή διευκολύνθηκαν οι δυνατότητες αναγκαστικής είσπραξης με ειδικές νομοθετικές προβλέψεις, όπως είναι οι μαζικές κατασχέσεις εις χείρας τραπεζών και τρίτων.
Επειδή τον Σεπτέμβριο του 2010 με τον ν.3888, άλλαξε το βάρος της απόδειξης και μεταφέρθηκε στον φορολογούμενο, ο οποίος οφείλει πλέον να αποδείξει ότι όταν προκύπτει προσαύξηση περιουσίας από άνοιγμα λογαριασμών, αυτή έχει ήδη φορολογηθεί, αλλιώς επιβάλλεται φόρος.
Μέχρι τότε, οι ελεγκτικές υπηρεσίες ισχυρίζονταν ότι αν ανοίξουν λογαριασμούς και βρουν αδικαιολόγητες καταθέσεις, δεν είχαν το δικαίωμα να ελέγξουν και να φορολογηθούν οι αδήλωτες προσαυξήσεις περιουσίας.
Επειδή με δική μου πρωτοβουλία επιβλήθηκε φόρος 15% στα ακίνητα των offshore εταιρειών, κάτι που οδήγησε στο να ξετυλιχτεί το κουβάρι στην υπόθεση Τσοχατζόπουλου.
Επειδή με τρίτη νομοθετική παρέμβαση, Ν.3943 τον Μάρτιο του 2011, τα αδικήματα της φοροδιαφυγής τιμωρούνται πλέον με πολύ αυστηρότερες ποινές, ισχύει αυτόφωρο, και είναι δυνατή, για τα σοβαρότερα από αυτά, η προφυλάκιση.
Και να θυμίσω ότι η συγκεκριμένη διάταξη πέρασε μετά από ονομαστική ψηφοφορία με όλα τα κόμματα της τότε αντιπολίτευσης να την καταψηφίζουν.
Επειδή θεσπίσαμε τον «Εισαγγελέα Οικονομικού Εγκλήματος», προκειμένου οι ελεγκτικές αρμοδιότητες στο πεδίο του οικονομικού εγκλήματος να καθοδηγούνται αποτελεσματικά και το ΣΔΟΕ να αποκτήσει ακόμα μεγαλύτερη επιχειρησιακή αυτοτέλεια.
Μια νομοθετική παρέμβαση, την οποία πολέμησαν πολλοί ακόμη και στο Υπουργικό Συμβούλιο της εποχής, και καταψήφισαν στη Βουλή κόμματα που σήμερα υποκριτικά ομνύουν στο όνομα του θεσμού.
Επειδή προβλέψαμε την αντικατάσταση του μη ικανού ή ακατάλληλου ελεγκτικού προσωπικού και την παραμονή του στις θέσεις, εφόσον επιτυγχάνονται συγκεκριμένοι ποσοτικοί στόχοι, και, ταυτόχρονα, την ανανέωση του προσωπικού του ΣΔΟΕ.
Επειδή συστήσαμε Υπηρεσία Εσωτερικών Υποθέσεων, με σκοπό την αποκάλυψη επίορκων υπαλλήλων, που όλοι ξέρουμε ότι υπάρχουν.
Επειδή συστήσαμε Τμήμα Διεθνούς Διοικητικής Συνεργασίας, με αρμοδιότητα την ανταλλαγή φορολογικών πληροφοριών με άλλα κράτη και την άμεση προώθηση και αξιοποίηση των πληροφοριών που προωθούνται από αλλοδαπές αρχές.
Επειδή για πρώτη φορά η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής έγινε αντικείμενο συνεργασίας όλων των εμπλεκομένων αρχών, του Υπουργείου Οικονομικών, της ΕΥΠ, του Οικονομικού Εισαγγελέα, της Αρχής για το ξέπλυμα του βρώμικου χρήματος, και του Υπουργείου της Προστασίας του Πολίτη.
Και είναι αλήθεια ότι θα ήθελα όλα αυτά να είχαν φέρει πιο γρήγορα αποτελέσματα στη διάρκεια της 20μηνης θητείας μου ως Υπουργού Οικονομικών. Αλλά σε ποια άλλη περίοδο έχουν γίνει τόσα κατά της φοροδιαφυγής – και δη της επώνυμης φοροδιαφυγής – σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα;
Λύσαμε το πρόβλημα; Όχι. Αλλά για πρώτη φορά έγιναν τόσες τομές στον τρόπο αντιμετώπισης της φοροδιαφυγής. Και με ορατό αποτέλεσμα στην αύξηση της φορολογικής συμμόρφωσης, παρά τις δύσκολες οικονομικές συνθήκες.
Δεν κάναμε επικοινωνιακά παιχνίδια. Κάναμε ουσιαστικές αλλαγές. Αλλαγές που σήμερα έχουν δημιουργήσει ένα άλλο τοπίο.
Ίσως τελικά, εξαιτίας όλων αυτών να βρίσκομαι σε αυτή τη θέση που βρίσκομαι σήμερα. Γιατί οι αλλαγές αυτές ενόχλησαν πολλούς.
Ποτέ δεν είχα προστάτες, πελατεία ή εξαρτήσεις. Ποτέ δεν έδωσα δικαιώματα σε κανέναν σε θέματα διαφάνειας, ποτέ δεν ενέδωσα σε πρακτικές πελατειακών διευθετήσεων.
Αντιθέτως υπάρχουν πολλοί στους οποίους δεν έκανα τη χάρη ως Υπουργός Οικονομικών. Πολλοί με τους οποίους συγκρούστηκα.
Κυρίες και κύριοι βουλευτές
Δεν εύχομαι στο χειρότερο εχθρό μου να ζήσει αυτό που βιώνω εγώ και η οικογένειά μου τις τελευταίες εβδομάδες. Δεν το εύχομαι σε κανέναν.
Καταδικαστικοί οι τίτλοι των εφημερίδων: «Ένοχος», «Καταζητείται – απο τ’αφτί στον Κορυδαλλό». Το ίδιο και στα κανάλια – συνοπτική δίκη από αυτόκλητους τηλεοπτικούς εισαγγελείς, και άμεση καταδίκη.
Για ποιο τεκμήριο αθωότητας μιλάμε; Καταδίκη άμεση και συντριπτική, χωρίς να τίθενται ερωτηματικά ούτε καν για τα προσχήματα.
Η πολιτική και προσωπική μου διαδρομή μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει κανένα απολύτως δικαίωμα σε θέματα ηθικής τάξης. Και όσοι με γνωρίζουν προσωπικά γνωρίζουν και την οικονομική μου κατάσταση και τον ηθικό κώδικα με τον οποίο έχω πορευτεί.
Ούτε περιουσία έκανα με την πολιτική, ούτε λογαριασμούς σε ελβετικές τράπεζες έχω, ούτε off shore εταιρίες. Έχω μόνο δάνεια. Πόσοι από αυτούς που με εκτέλεσαν δημοσίως με συνοπτικές διαδικασίες μπορούν να πουν το ίδιο;
Είναι φανερό ότι κάποιοι με θέλουν αποδιοπομπαίο τράγο -  ο άνθρωπος στον οποίον θα χρεώσουν όλες τις αμαρτίες της μεταπολίτευσης. Την οργή του κόσμου για τις δυσκολίες που περνάει.
Εδώ και αρκετό καιρό, έχω στοχοποιηθεί προσωπικά όπως δεν έχει στοχοποιηθεί κανένας άλλος.
Και αυτή η συστηματική προσπάθεια εις βάρος μου έχει ξεφύγει πλέον από το στόχο της πολιτικής ευθύνης και εδώ και καιρό έχει λάβει χαρακτηριστικά επιδίωξης ποινικής ενοχοποίησης, με προαναγγελία παραπομπής σε Ειδικό Δικαστήριο και φυλάκισης.
Πρώτα ήταν η μομφή για δήθεν φούσκωμα του ελλείμματος. Αντί να κληθούν να δώσουν εξηγήσεις αυτοί που εμφάνιζαν το έλλειμμα κατά 10 μονάδες του ΑΕΠ μικρότερο από ό,τι πραγματικά ήταν, εγκάλεσαν εμένα που δεν απέκρυψα την αλήθεια. Μια αλήθεια που αποδέχεται πλέον και η σημερινή τρικομματική κυβέρνηση.
Στη συνέχεια ήταν η μομφή για την υπογραφή του μνημονίου και οι κραυγές περί «προδοσίας». Τι σημασία έχει που αντίστοιχα μνημόνια υπογράφηκαν στην Πορτογαλία και στην Ιρλανδία, στην Κύπρο σήμερα – ήταν μήπως και εκεί προδότες;
Τι σημασία έχει που μετά το πρώτο μνημόνιο που υπέγραψα εγώ ακολούθησε δεύτερο και τρίτο – πιο επαχθή – και ότι αυτή την πολιτική ακολουθεί σήμερα και η τριτοκομματική κυβέρνηση;
Για όλα αυτά, φταίει ο Υπουργός Οικονομικών των 20 μηνών.
Δεν φταίει το πολιτικό, επιχειρηματικό και μιντιακό κατεστημένο της μεταπολίτευσης. Δεν φταίνε όλοι αυτοί που ήταν οι βασικοί συντελεστές της παθογένειας που μας έφερε στο χείλος της χρεοκοπίας. Φταίνε αυτοί που κλήθηκαν να βγάλουν τα κάστανα από τη φωτιά για να αποφύγει η χώρα τα χειρότερα.
Και έτσι φτάνουμε στο αποκορύφωμα της επιχείρησης ποινικής ενοχοποίησής μου με τη λεγόμενη «λίστα Λαγκάρντ».
Επαναλαμβάνω: εγώ ήμουν εκείνος που ζήτησα τη «λίστα Λαγκάρντ»! Το επιβεβαίωσε εξάλλου και χθες η ίδια η κυρία Λαγκάρντ. Εγώ ήμουν εκείνος που την έφερα στην Ελλάδα.  Και όποια ενέργεια έγινε για τη διερεύνηση της λίστας έγινε επί δικών μου ημερών.
Αν δεν είχα ζητήσει τη λίστα, σήμερα δεν θα ήμουν εδώ για να δίνω εξηγήσεις. Αν την είχα δε πρωτοκολλήσει, θα είχε προ πολλού γίνει φεϊγ βολάν. Θα είχε ακυρωθεί η αξία της, αλλά και πάλι δεν θα χρειαζόταν σήμερα να δώσω εξηγήσεις.
Κυρίες και κύριοι Βουλευτές,
Το λιγότερο που χρειάζεται η χώρα αυτή τη στιγμή είναι διαδικασίες που θα την εκθέσουν για άλλη μια φορά.
Κάνουν λάθος όσοι νομίζουν ότι το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης θα ξεπλυθεί στην πλάτη μου μέσω ειδικών δικαστηρίων, και με βάση χονδροειδώς αβάσιμες σε βάρος μου κατηγορίες.
Για τι πράγμα ακριβώς μιλάμε; Υπάρχει προσωπικό όφελος; Όχι. Ζημίωσα το δημόσιο; Όχι. Έκανα λαθροχειρία; Όχι.
Ας αναλογιστούν λοιπόν τις ευθύνες τους σε αυτή τη κορυφαία στιγμή για τη δημόσια ζωή της χώρας όλοι.
Δεν είμαι απλώς αθώος. Είμαι το αντικείμενο μιας χοντροκομμένης και εξόφθαλμης προσπάθειας ενοχοποίησης.
Δεν με ενδιαφέρουν οι παραγραφές. Με ενδιαφέρει το όνομά μου να είναι καθαρό – και να αποδοθούν οι ευθύνες όπου ανήκουν.
Και στο τέλος η αλήθεια θα δικαιωθεί. Κι αυτή την αλήθεια πρέπει να τη βλέπουμε κατάματα, αντί να κατασκευάζουμε ενόχους.
Σας ευχαριστώ που με ακούσατε.