«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Πέμπτη, 31 Μαρτίου 2011

Μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.



"Δηλαδή, λόγω ανισότητας, οι κοινωνίες, για να διατηρήσουν ένα ορισμένο βιοτικό επίπεδο, ήταν αναγκασμένες να δανείζονται υπερβολικά, με αποτέλεσμα να δημιουργείται μεγάλο χρέος.

Υπάρχει όμως κι ένα βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα. Αυτές οι τεράστιες ανισότητες δημιούργησαν και τεράστια ανισότητα εξουσίας, πόνο, έγκλημα, διαφθορά ακόμα και των δημοκρατικών μας θεσμών, λόγω της συγκέντρωσης εξουσιών.

Θα σας δώσω ορισμένες στατιστικές. Υπάρχει ένας ενδιαφέρων συγγραφέας, ο Rothkopf, που έγραψε, μόλις πριν από ένα χρόνο, για τη νέα τάξη που έχει αναδυθεί, την «superclass». Αναφέρει ότι υπάρχουν ουσιαστικά 6.000 άτομα που ελέγχουν τον κόσμο σήμερα και αυτό το ονομάζει «Richistan» - χώρα των πλουσίων - όπου το 10% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το 85% του παγκόσμιου πλούτου, το 2% ελέγχει το 50% του παγκόσμιου πλούτου, όπου το ΑΕΠ 60 χωρών ανέρχεται σε πάνω από 50 δις, ενώ υπάρχουν 166 εταιρείες, οι οποίες έχουν ετήσιο όγκο συναλλαγών πάνω από 50 δις. Στις αγορές παραγώγων, στα CDS, μιλάμε για τρισεκατομμύρια.

Τι σημαίνει αυτό; Έρχομαι σε ένα θέμα, το οποίο γνωρίζω ότι πρόσφατα υπήρξε σημαντικό και για το δικό μου κόμμα. Πρόκειται για τη διαφθορά. Η διαφθορά είναι θέμα δεοντολογίας; Προφανώς, είναι και θέμα δεοντολογίας. Είναι όμως περισσότερο θέμα Δημοκρατίας, δύναμης των θεσμών μας απέναντι στη συγκέντρωση πλούτου, εξουσίας και ΜΜΕ στα χέρια λίγων."

...


"Και βλέπουμε, λόγω των προβλημάτων, μία εσωστρέφεια σε εθνικό επίπεδο, μια πιο ξενοφοβική και εθνικιστική προσέγγιση, η οποία μας υπονομεύει ως σοσιαλιστές. Δεν έχει να κάνει με το εάν συμφωνούμε ή όχι με τη μετανάστευση ή με το πώς την αντιμετωπίζουμε. Εμείς θα πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη, ως άνθρωποι που αντιμετωπίζουμε προβλήματα, τα οποία είναι κοινά. Το πρόβλημα του πυρηνικού αντιδραστήρα στην Ιαπωνία, δεν είναι ιαπωνικό ζήτημα, αλλά θέμα που αφορά σε όλη την ανθρωπότητα. Δεν είναι πρόβλημα μόνο ιαπωνικό ή καθαρά ελληνικό.

Το πρόβλημα της ανόδου της θερμοκρασίας του πλανήτη, η κλιματική αλλαγή είναι κοινό πρόβλημα, που μας αφορά όλους. Η οικονομική κρίση, η χρηματοπιστωτική κρίση, η Δημοκρατία, είναι ζητήματα που μας αφορούν όλους, που ξεπερνούν τα σύνορα και τις εθνοτικές διαχωριστικές γραμμές και, επομένως, δεν είναι δυνατό να αφήσουμε αυτούς που θέλουν να παίξουν το χαρτί της ξενοφοβίας και των εθνοτικών διαφορών, να διαμελίσουν την Ευρώπη και να χωρίσουν τους λαούς της.

Γι' αυτό, όταν είχα μιλήσει στην Πολωνία, κλείνοντας είπα: «ναι, είμαι υπερήφανος που είμαι Ιρλανδός. Είμαι υπερήφανος γιατί είμαι Πορτογάλος, είμαι υπερήφανος γιατί είμαι Ισπανός, είμαι υπερήφανος γιατί είμαι Γερμανός, γιατί είμαι Πολωνός, γιατί είμαι Σουηδός, γιατί είμαι Έλληνας».

Εμείς πρέπει να δείξουμε τι σημαίνει Ευρώπη. Συνεργαζόμενοι, θα καταφέρουμε να αντιπαρέλθουμε όλες τις μείζονες κρίσεις. Έχουμε δύναμη, όσο είμαστε ενωμένοι ως Ε.Ε., και έτσι προσφέρουμε νέο όραμα στους λαούς μας.

Ναι, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή. Ναι, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη χρηματοπιστωτική κρίση. Ναι, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την ανισότητα. Ναι, μπορούμε να κάνουμε την κοινωνία μας πιο δίκαιη, δημοκρατική, ισότιμη. Ναι, μπορούμε να βοηθήσουμε τα αδέρφια μας στον αραβικό κόσμο, που επίσης επιθυμούν ό,τι και εμείς. Βεβαίως, η Ευρώπη μπορεί να διαδραματίσει μείζονα ρόλο. Και έχει καταδειχθεί ότι η Δημοκρατία δεν είναι θέμα κουλτούρας. Είναι μία βαθιά ανθρώπινη αξία, την οποία επίσης συμμερίζεται ο αραβικός κόσμος.

Είναι κάτι το οποίο είχε χρησιμοποιηθεί από τους συντηρητικούς, οι οποίοι έχουν πει «αυτοί είναι μουσουλμάνοι, τι ξέρουν; Δεν καταλαβαίνουν από αυτά». Ισχυρίστηκαν ότι μόνο οι δικές μας κοινωνίες εκτιμούν τη Δημοκρατία. Αντιθέτως, όλες οι κοινωνίες ξέρουν και γνωρίζουν τη Δημοκρατία.

Πρόκειται για καθολικές, πανανθρώπινες αξίες, για τις οποίες αγωνιζόμαστε όλοι. Αυτός είναι και ο λόγος, για τον οποίο πιστεύω ότι εμείς μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά.

Έχουμε μπροστά μας έναν πολύ μεγάλο αγώνα, μια μεγάλη μάχη, αν και βρισκόμαστε στην εξουσία σε λίγες χώρες, αυτή τη στιγμή. Μπορούμε να τα καταφέρουμε, όμως. Ας αλλάξουμε, λοιπόν, την Ευρώπη."

Διαβάστε ολόκληρη την Ομιλία Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου στη συνεδρίαση της Ομάδας των Σοσιαλιστών και Δημοκρατών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στην Αθήνα ΕΔΩ.

Τετάρτη, 30 Μαρτίου 2011

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΣΥΓΓΡΟΥ ΜΕ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ

Μαθαίνουμε ότι ο αρχηγός της Ν.Δ. είπε σήμερα κατηγορηματικό «όχι» στη συγκυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ!

- Και ποιος του το πρότεινε; Δεν βαρέθηκαν να φαντασιώνονται εκεί στη Συγγρού; Θα ασχοληθούν καθόλου με τον πολίτη; Θα προτείνουν τίποτα ρεαλιστικό πέρα από μαγικές συνταγές για μηδενισμό του ελλείμματος σε ένα χρόνο χωρίς κόπο και πόνο; Γιατί αυτό είναι το βαθύτερο πρόβλημά τους, ότι δεν ασχολούνται καθόλου με τον πολίτη, και όχι οι ανεμόμυλοι που πλάθουν στον ξύπνιο τους. Όταν το καταλάβουν, θα έχουν κάνει ένα μεγάλο βήμα για να αποκτήσουν στοιχειώδη σοβαρότητα...

Αυτό ήταν το σχόλιο από το Βασικό Σχολιασμό Επικαιρότητας 29/03/2011.

Και το δικό μου σχόλιο για αυτό, με το «φτωχό» μου μυαλό:

Άκουσα στην T.V. ότι ο αρχηγός της Ν.Δ. είπε ότι δεν συνεργάζεται με αυτούς που είπαν «Ναι» στο μνημόνιο. Η καινούργια ηγεσία της Ν.Δ. μας έδειξε επί 5 μισή χρόνια ότι ξέρει να συνεργάζεται με αυτούς που μας οδήγησαν στο σταυροδρόμι που είχε μόνο δυο δρόμους: της χρεοκοπίας η του μνημονίου. Και δεν μπορώ παρά να σχολιάσω ότι αν θα ήταν και πάλι κυβέρνηση η Ν.Δ. (έστω και «κουρασμένη», για τρίτη θητεία στη σειρά) τώρα θα είχαμε βρεθεί στην θέση της Αργεντινής πριν χρόνια, χωρίς μισθούς, δίχως συντάξεις και πολλά άλλα πραγματικά επώδυνα, τουλάχιστον για τους πολλούς. Ο νοών νοείτω…

Πέσανε ΚΑΙ ΠΑΛΙ οι μάσκες, κύριοι της Ν.Δ., έστω και αν πέρασε το καρναβάλι προ πολλού.

ΕΒΓΑΙΝΕ; ΟΧΙ. ΤΩΡΑ, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΓΕΙ.

1. Να τες πάλι οι Κασσάνδρες...Νέο τροπάριο: «Δεν βγαίνει ο λογαριασμός» λένε, αναφερόμενες στο έργο της κυβέρνησης και την τιτάνια προσπάθεια όλων των Ελλήνων.

2. Αλλά δεν απαντάνε σε ένα βασικό ερώτημα: Έβγαινε; Έβγαινε ο λογαριασμός πριν; Μήπως θα έβγαινε ο λογαριασμός πριν και τώρα δεν βγαίνει; Και μερικά συναφή ερωτήματα:

- Μήπως ο λογαριασμός θα έβγαινε αν συνεχίζαμε και εμείς να γονατίζουμε το δημόσιο με ανεξέλεγκτες προσλήψεις και ρουσφέτια;

- Μήπως ο λογαριασμός θα έβγαινε αν συνεχίζαμε και εμείς να αντιμετωπίζουμε την Εθνική Στατιστική Υπηρεσία ως μαγειρείο, για να μας λέει πόσο λίγους ανέργους έχουμε και πόσο χαμηλό είναι το έλλειμμά μας;

- Μήπως ο λογαριασμός θα έβγαινε αν δεν παίρναμε ιστορικές αποφάσεις για το ασφαλιστικό σύστημα; Μήπως ο λογαριασμός θα έβγαινε αν το δημόσιο συνέχιζε να σπαταλάει όσα σπαταλούσε μέχρι το 2009; Και μάλιστα χωρίς καμία, μα καμία διαφάνεια; Εκτοξεύοντας το δημόσιο χρέος πάνω από 150 δισ., σχεδόν διπλασιάζοντάς το, μέσα σε 6 χρόνια;

- Μήπως θα έβγαινε ο λογαριασμός αν διατηρούσαμε 52 νομαρχίες, 1034 δήμους και κοινότητες, 6.000 δημοτικές επιχειρήσεις και 50.000 αιρετούς στην αυτοδιοοίκηση;

- Μήπως ο λογαριασμός θα έβγαινε αν κρατούσαμε και εμείς δεκάδες επαγγέλματα θεόκλειστα;

- Μήπως ο λογαριασμός θα έβγαινε αν δεν είχαν γίνει ήδη τους τελευταίους μήνες τα πρώτα βήματα για την ηλεκτρονική συνταγογράφηση στα Ταμεία;

- Και γενικά, μήπως ο λογαριασμός θα έβγαινε αν ο ελληνικός λαός δεν είχε επιλέξει με την ψήφο του αλλαγή πορείας στις 4 Οκτωβρίου του 2009;

3. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο: Ο λογαριασμός σίγουρα δεν έβγαινε αν συνεχίζαμε όπως πηγαίναμε μέχρι τον Οκτώβριο του 2009. Για αυτό άλλωστε και οι προηγούμενοι την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια. Αυτό είναι κάτι που λησμονούν συστηματικά όσοι σήμερα λένε «ο λογαριασμός δεν βγαίνει».

- Όπως άλλωστε «ξεχνούν» ότι η ύφεση δεν ξεκίνησε το 2010 και με το Μνημόνιο, αλλά προϋπήρχε (πάνω από -2% το 2009) και ήταν από τους παράγοντες που οδήγησαν στο Μνημόνιο. Όπως άλλωστε «ξεχνούν» ότι ο αριθμός των ανέργων μαγειρεύονταν επί προηγούμενης κυβέρνησης και τώρα έχουμε τα πιο αντικειμενικά στοιχεία που είχαμε ποτέ. Όπως επίσης ξεχνούν ότι οι προηγούμενοι έκλειναν άρον άρον υποθέσεις σκανδάλων, έφευγαν από τη Βουλή και την έκλειναν νύχτα, ενώ σήμερα, παρά τα προβλήματα που δημιούργησαν οι εγκληματικές ενέργειες των προηγούμενων, γίνεται ό,τι μπορεί να γίνει για να πέσει φως.

4. Τώρα ο λογαριασμός μπορεί να βγει. Και πρέπει να βγει. Αποφύγαμε τη χρεοκοπία πέρσι, κρατήσαμε ζωντανή την ελπίδα και τώρα μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι ο λογαριασμός θα βγει. Και θα αποφύγουμε οριστικά τον κίνδυνο και θα αλλάξουμε οριστικά την Ελλάδα. Αρκεί να στρατευτούμε όλοι σε αυτό το σκοπό. Αρκεί να κάνουμε όλοι μας ό,τι περνάει από το χέρι μας για να βγει ο λογαριασμός.

- Κάποιοι έχουν επιλέξει να μην βοηθήσουν καθόλου. Γιατί το να προφητεύεις την καταστροφή είναι εύκολο αλλά διόλου χρήσιμο για τον τόπο. Θα επιμείνουν, είναι σίγουρο. Επενδύουν πολιτικά στην καταστροφή. Έχουν βλέπετε το περιθώριο, χάρις στις θυσίες των Ελλήνων, να προφητεύουν τι θα γίνει το 2012, το 2013 και μετά, ενώ θα μπορούσαμε να είχαμε καταστραφεί από το 2010.

- Αυτοί οι λίγοι θα επιμείνουν, εμείς οι πολλοί θα τους διαψεύσουμε. Γιατί αντί να κλαίμε τη μοίρα μας, προτιμάμε να την πάρουμε στα χέρια μας. Και αντί για ιδιοτελή μοιρολόγια, προτιμάμε την ειλικρινή προσπάθεια.

5. Φυσικά, οι εγχώριες Κασσάνδρες τροφοδοτούν τις διεθνείς Κασσάνδρες. Εκείνες που στην αρχή έλεγαν «πάρτε μέτρα» και υποβάθμιζαν την ελληνική οικονομία επειδή ήταν σίγουρες ότι δεν θα είχαμε το σθένος να πάρουμε, και τώρα που κάνουμε πρωτοφανείς θυσίες για να βάλουμε τάξη στα του οίκου μας, υποβαθμίζουν την ελληνική οικονομία επειδή πήραμε μέτρα! Παραγνωρίζοντας την προσπάθεια, τις αποφάσεις-ανάσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συνεχίζοντας να παίζουν παιχνίδια κερδοσκοπίας στην πλάτη μας.

- Εμείς συνεχίζουμε. Θα διαψεύσουμε και αυτές τις Κασσάνδρες, όπως κάναμε μέχρι τώρα. Τα στοιχεία ήδη δείχνουν ότι το βαθύτερο σημείο της ύφεσης είναι πίσω μας. Ο ρυθμός ανάπτυξης, έστω και αρνητικός, σε σχέση με το προηγούμενο τρίμηνο βελτιώνεται συνεχώς από τα μέσα του 2010 και περιμένουμε θετικούς ρυθμούς στα τρίμηνα στο τέλος του 2011. Το 2012 θα είναι η χρονιά της επιστροφής της ανάπτυξης. Η αξία των εξαγωγών μας τους τελευταίους 3 μήνες αναπτύσσεται με ρυθμούς που έφτασαν τον Ιανουάριο το 40%. Το εξωτερικό έλλειμμα της χώρας μειώνεται σημαντικά. Ο δείκτης οικονομικού κλίματος έχει αρχίσει να ανεβαίνει.

- Έτσι θα συνεχίσουμε. Βήμα βήμα, με σχέδιο. Δεν θα καταθέσουμε ποτέ τα όπλα. Θα συνεχίσουμε τον αγώνα, κερδίζοντας μία μία τις μάχες, μέχρι να κερδίσουμε τον πόλεμο.

Περισσότερα εδώ.


Σάββατο, 26 Μαρτίου 2011

Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μας χαρίστηκε.

Συνέντευξη Τύπου Πρωθυπουργού Γιώργου Α. Παπανδρέου μετά τη λήξη των εργασιών του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου στις Βρυξέλλες


"Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν μας χαρίστηκε. Τίποτα δεν είχε προεξοφληθεί. Φτάσαμε στη σημερινή απόφαση, με τη σταθερή μας διεκδίκηση, με τα αποτελέσματα της προσπάθειάς μας, με την ανάδειξη της ευρωπαϊκής διάστασης του προβλήματος και, βεβαίως, των ευρωπαϊκών προοπτικών, με την ενίσχυση του κύρους της χώρας μας και με την οικοδόμηση των απαραίτητων συμμαχιών.

Σήμερα, ολοκληρώσαμε με επιτυχία μια προσπάθεια μηνών. Οι αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ενισχύουν καθοριστικά και δίνουν μια νέα δυναμική και προοπτική στη συλλογική προσπάθεια του Ελληνικού λαού.
Δεν πρέπει, όμως, ποτέ να ξεχνάμε ότι, η επιτυχία εξαρτάται από το δικό μας αγώνα, από τις μάχες που δίνουμε καθημερινά στη χώρα μας.
Σήμερα, είναι η μέρα που τιμούμε την Επανάσταση του 1821, τον αγώνα για την ελευθερία, για την ανεξαρτησία της πατρίδας μας. Ο Ελληνικός λαός, και σήμερα, με τη δύναμη, την υπερηφάνια και την αποφασιστικότητα που τον χαρακτηρίζει, δίνει και θα κερδίσει και αυτή τη μάχη.
Η Ελλάδα που αγωνίζεται, η Ελλάδα που είναι ενωμένη, είναι η Ελλάδα που διαχρονικά ξεπερνά τις δυσκολίες και πετυχαίνει το στόχο της. Αυτή την Ελλάδα αναδεικνύουμε καθημερινά, με τις μάχες όλων μας."

Περισσότερα εδώ.

Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2011

Κυριακή, 13 Μαρτίου 2011

ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΑΜΕ, ΑΓΩΝΙΣΤΗΚΑΜΕ, ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑΜΕ


Οι σημερινές αποφάσεις είναι μία ξεκάθαρη, τρανή απόδειξη ότι επιβραβεύεται η προσπάθεια που καταβάλλουν οι Έλληνες και αναγνωρίζεται το αποτέλεσμα των κόπων τους. Ας μην αδικούμε λοιπόν την εθνική προσπάθεια.
- Τι έγινε σήμερα τα ξημερώματα στις Βρυξέλλες στο συμβούλιο κορυφής της Ευρωζώνης
- Ποιο ήταν το όπλα της χώρα μας και του Γιώργου Παπανδρέου σε αυτή τη μάχη
- Τι διεκδικήσαμε, καταφέραμε
- Τι συμφωνήθηκε για το ευρώ, την ανταγωνιστικότητα, την σύγκλιση και την ανάπτυξη
- Τι πρέπει να κάνει η Ελλάδα
- Ποια τα πολιτικά συμπεράσματα από όλα αυτά. Διαβάστε περισσότερα.







Κυριακή, 6 Μαρτίου 2011

Αν με πίστευες λιγάκι, θα’τάν ολ’αληθινά…


Σαν σήμερα «έφυγε» η Μελίνα...
Δεν είναι πια δίπλα μας. Αλλά είναι μέσα μας, μέσα στις καρδιές μας, τουλάχιστον αυτών που ονειρεύονται μια άλλη Ελλάδα.
«Όπου και να πάω η Ελλάδα με πληγώνει» λέει η Μελίνα στους στίχους του Σεφέρη. Αυτή η Ελλάδα της διαφθοράς, του ρουσφετιού, της γραφειοκρατίας, της αναξίας, της ανισότητας, του λασπώματος και παραγκωνισμού των αξιών, της αδιαφορίας, της κακίας, του ψέματος, του πατήματος επί πτωμάτων και πάνω απ’όλα του ατομικισμού. Τόσα χρόνια ακούω συνέχεια γονείς που λένε στα παιδιά τους: Όπως βολεύτηκα εγώ θα βολευτείς και εσύ.» Χρόνια τους λέω πως στο τέλος θα μείνουν μόνοι και έρημοι, μαζί με τα βλαστάρια τους, ότι πρέπει να σκεφτούν και να δράσουν συλλογικά, ότι τα παιδιά τους είναι αναπόσπαστο κομμάτι των «όλων». Στου κουφού την πόρτα όσο θέλεις βρόντα. Τώρα, αυτή την ύστατη στιγμή που δεν πάει άλλο με το «εγώ» αντί για «εμείς», αρκετοί εθελοτυφλούν εκ νέου, ακούγοντας διάφορα «παπαγαλάκια» οι οποίοι αναπολούν τις «καλές» μέρες της μίζας, του διορισμού από το παράθυρο των ανάξιων και το μοίρασμα θέσεων για να γεμίσουν τα «τσουβάλια με τους ψήφους», όπως χαρακτηριστικά λένε μεταξύ τους. Αυτοί που δεν βλέπουν ανθρώπους, αλλά κοροΐδα έτοιμα να τεντώσουν τα χέρια των παιδιών τους για να τους περάσουν της αλυσίδες της αβεβαιότητας ενός σκληρού μέλλον, με αντάλλαγμα ένα προσωρινό εμπόριο μιας φρούδας ελπίδας. Ας το πάρουμε χαμπάρι πια, μια για πάντα. Δεν πάει άλλο έτσι… σε λίγο η αγελάδα που αρμέγεις συνέχεια, χωρίς φαΐ, μπορεί και να ψοφίζει. Ναι, όλοι υποφέρουμε διότι μικραίνουν οι μισθοί και οι συντάξεις μας, αλλά τουλάχιστον ακόμα ΤΟΥΣ ΕΧΟΥΜΕ. Βλέπω έναν άνθρωπο εκεί ψηλά, ο οποίος με γενναιότητα 6 μήνες στην αρχή της θητείας του πάλεψε με θεούς και με δαίμονες κάνοντας το γύρο του κόσμου για να αποφευχθεί το μοιραίο. Δύσκολο, πιο δύσκολο από τι υπολόγιζε, αλλά τουλάχιστον δεν έγινε «της Αργεντινής», όπου οι άνθρωποι έγιναν κανίβαλοι… Τον βλέπω επίσης ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ στην ιστορία της Ελλάδας να ζητάει αποζημιώσεις από τα γερμανικά στρατεύματα για τα χωριά που ξεκλήρισαν εδώ, να περικόπτει των αβάσταχτο αμυντικό εξοπλισμό, να κάνει συμφωνίες με τις ελβετικές τράπεζες για να φορολογήσει τις ελληνικές καταθέσεις. Ναι, είναι σε αυτό το δύσκολο σταυροδρόμι, πήρε για άλλη μια φορά μια «καυτή πατάτα», τόσο «καυτή» όσο ποτέ τίποτα άλλο στον κόσμο. Και τόσο πιο σημαντικό. «Είναι η μοίρα του» λένε μερικοί… εγώ λέω ότι ποτέ άλλοτε η μοίρα δεν διάλεξε πιο σωστά έναν πιο γενναίο και ο μόνος Έλληνας με τόση διεθνή αναγνώριση για Πρωθυπουργός, Ακριβώς σε μια τέτοια στιγμή. Η μάλλον Εκείνος διάλεξε την μοίρα του να κουβαλάει την γη πάνω στις πλάτες του. Νιώθω ότι πρέπει να είμαστε περήφανοι και τυχεροί διότι τον έχουμε και ειδικά ΤΩΡΑ. Να μην αφήσουμε κανέναν «προφήτη» να μας μιλάει για την «αλήθεια» των καναλαρχών, εκδοτικών η άλλων συμφερόντων, για καταστροφολογίες και διάφορα σενάρια επιστημονικής φαντασίας. Μην τον σταυρώσετε άλλο. Φτάνει πια! Είναι άδικο. Εμείς δεν είμαστε αυτοί που μέχρι τώρα φωνάζαμε για το φακελάκι που πρέπει να δώσουμε στον γιατρό, για το γρηγορόσημο στην πολεοδομία, για το μέσων στην εφορία, για τον υπάλληλο στο γκισέ που παίζει πάσιεντσες αντί να μας εξυπηρετήσει; Εμείς δεν λέγαμε για τον γείτονα μας ότι πηρέ θέση στο δημόσιο, γιατί στην Ελλάδα περνάνε τα «3 Μ» και γελάγαμε, κάποιοι από μας δεν αλλάζανε βουλευτές όταν δεν μας κάνανε το πιο μικρό ρουσφέτι από πολλά άλλα, με τα λόγια: «Αρκετά έφαγε, άσε να φάει και άλλος», με την κρυφή σκέψη ότι δίπλα του μπορούν να “πιάσουν” και αυτοί το “κοκαλάκι” που πέφτει από “τραπέζι” του? Ναι, αυτοί πρώτοι ένιωσαν προσβολή στο άκουσμα της λέξης «κοπρίτες» που ΔΕΝ αντιπροσώπευε όλους τους άλλους έντιμους Έλληνες. Εμείς δεν λέγαμε πολλά, πάμπολλα άλλα, τα οποία αν θα τα γράφω δεν θα μου φτάσει ένα blog ολόκληρο? Εμείς, αυτή η κοινωνία, αυτοί που δεν καταλαβαίνουν ότι έφτασαν την Ελλάδα στο χείλος του γκρεμού, όλοι προσπαθούν να την τραβάνε ακόμα πιο κάτω και πιο πίσω, σε έναν ακόμη πιο σκοτεινό παρελθόν αντί για μέλλον. Αυτοί που κραυγάζουν λαϊκίστικα, ανεύθυνα και ψεύτικα αριστερό- δεξιάς παραφροσύνης τσιτάτα, χωρίς άλλη ρεαλιστική πρόταση αντί του μνημονίου, παρά μόνο μια στείρα αντιπολίτευση μέσα και έξω από τα κόμματα, με μοναδικό σκοπό και στόχο προσωπικά οφέλη και προνόμια. Αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξουν στην ουσία καταστάσεις, αλλά μόνο κόλους στις διάφορες καρέκλες της «εξουσίας».
Είμαι σίγουρη ότι αν η Μελίνα θα είχε ζήσει σήμερα θα είχε πει «Πρόεδρε, δεν αρέσουμε. Δεν αρέσουμε εγώ και εσύ. Εσύ γιατί προσπαθείς να αλλάζεις την Ελλάδα και τις μνησικακίες των Ελλήνων και εγώ γιατί σκέφτομαι ότι έχεις δίκιο, ότι μόνο αν αλλάζουμε τον κακό μας εαυτό μπορούμε να δώσουμε ανάσα και πραγματικό Μέλλον στις καινούργιες γενιές. Αλλά ξέρεις, Πρόεδρε σε ποιους δεν αρέσουμε? Ακριβώς σε αυτούς που μας έφεραν σε αυτή την κατάσταση, επί τόσα χρόνια και με τις ίδιες μεθόδους. Αυτούς που τρέχουν πίσω στα δύσκολα και παραμονεύουν στην γωνία για να βάλουνε και πάλι τρικλοποδιές όταν περνάει η μπόρα. Αυτούς που δεν κατάλαβαν ακόμα ότι όχι, δεν είναι η Ελλάδα αυτή που τρώει τα παιδιά της, αλλά αυτοί, αμετανόητοι εκμεταλλευτές που προσπαθούν να της μασάνε και τα κόκαλα.» Αυτά και πολλά άλλα θα είχε πει η Μελίνα. Μπορεί όχι ακριβώς έτσι, μπορεί ακόμα πιο καυστικά. Μπορεί μερικοί από σας να διαφωνείτε, ανώνυμα η μη, και εγώ να αναρωτιέμαι, χωρίς να ξέρω πρόσωπα πίσω από το γυαλί του υπολογιστή, αν όποιος έχει την μύγα μυγιάζεται…
Σε ένα πράγμα νομίζω όμως ότι δεν μπορεί να μην συμφωνήσουμε. Ότι, όπως είπε και ο Ανδρέας Παπανδρέου, θα δώσουμε τον αγώνα μας «για μια Ελλάδα που αγαπάμε και για μια Ευρώπη που θέλουμε». Αυτή την Ελλάδα που έχει σαν Όραμα έναν άλλον Παπανδρέου, μετά που θα ξεπεράσει αυτό το δύσκολο σταυροδρόμι της ζωής τους, μια Ελλάδα που μαζί του προσπαθεί να δώσει τα φώτα για μια άλλη Ευρώπη, για όλα αυτά που πρέπει να πρεσβεύει ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ…και όχι αυτή την Ευρώπη των αγορών και του κέρδους, μια Ευρώπη που δεν ήταν άμοιρη ευθηνών για ότι μας συμβαίνει τώρα. Όχι, η Ευρώπη δεν πρέπει και δεν είναι δυνατόν να γυρίζει τις πλάτες στην χώρα που την γέννησε… μια Γερμανία που βοηθήσαμε και εμείς μαζί με τους άλλους ευρωπαίους στις δυσκολίες της επανένωσης της, δεν μπορεί να θυσιάζει την Ευρώπη στο βωμό των επόμενων κρατικών της εκλογών. Όλοι οι ευρωπαίοι είναι έτοιμοι να δώσουν αυτό τον αγώνα μαζί μας, γιατί ξερόυν ότι όλα μπορούν να γυρίζουν σαν μπούμερανγκ πίσω. Ότι την μοίρα μας μπορεί να την ακολουθήσουν και άλλοι μετά. Τώρα όλοι οι ευρωπαίοι, όπως είπε ο Ράσμουσεν, ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος, είναι Έλληνες. Και Εμείς πρέπει να σταθούμε με ελληνική αθάνατη ψυχή (που καλούμαστε να αποδείξουμε τώρα πιο πολύ από ποτέ, ότι την κληρονομήσαμε) δίπλα τους, όρθιοι, στον αγώνα για την Ελλάδα. Ο αγώνας είναι δύσκολος και για αυτό, όλοι εμείς που Αισθανόμαστε Πραγματικά Έλληνες, πρέπει να είμαστε ενωμένοι όπως ποτέ άλλοτε. Σε έναν αγώνα μοναδικό, για τις αρχές και τις αξίες της ζωής, της ελευθερίας, δημοκρατίας, αλήθειας, αγάπης, δικαιοσύνης, ισότητας, διαφάνειας, αξιοπρέπειας, σεβασμού και ανθρώπινης αλληλεγγύης στο παγκόσμιο χωριό, έναν άλλο είδους αγώνα για έναν αλλιώτικο μέλλον που δεν τολμήσαμε να το δούμε μέχρι τώρα παρά στα πιο τρελά και κρυφά μας όνειρα. Και πρώτα απ’ όλα αυτός ο αγώνας πρέπει να γίνει έτσι ώστε να αλλάξει κάτι – η όλα, μέσα μας! Όπως μάλλον θα έλεγε και η Μελίνα, ας να μην είμαστε οπαδοί της παροιμίας: « Σε ξένο κόλο χίλιες ξυλιές, στο δικό μου καμιά.» Ας αρχίσουμε με μια καλή και βαθήστοχη αυτοκριτική, για να μπορέσουμε να κοιτάξουμε στα μάτια τα παιδιά μας και να τους περάσουμε τις αληθινές αξίες της ζωής!
Για την Ελλάδα που θα μας ανυψώνει! Εμάς και όλη την Ευρώπη.
Η Μελίνα έμεινε αθάνατη. Ας αποδείξουμε και εμείς ότι ξέρουμε να μείνουμε αθάνατοι σαν Έλληνες!