«Να μην προσπαθείς να γίνεις άνθρωπος επιτυχίας, αλλά άνθρωπος αξίας.»

Αλβέρτος Αϊνστάιν

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2008

Ημέρα της Επανάστασης


Όρνιο περιμένει να πεθάνει το παιδί που καταρρέει στην Αφρική.

Κατά την διάρκεια του λοιμού στο Σουδάν το 1993, ο Kevin Carter (φωτογράφος) έβγαλε αυτή την φωτογραφία, ενός κοριτσιού που είχε καταρεύσει πηγαίνοντας σε ένα καταυλισμό σίτισης τον Ενωμένων Εθνών που ήταν ένα χιλιόμετρο μακριά και ένος γύπα που πέριμενε να πεθάνει το κορίτσι για να το φάει. Ο Carter περίμενε για 20 λεπτά το πουλί να ανοίξει τα φτερά του, αλλά αυτό δεν το έκανε. Τελικά έβγαλε την φωτογραφία, έδιωξε το όρνιο και έφυγε χωρίς να βοηθήσει το μικρό κορίτσι. Τον Μάιο του 1994 κέρδισε το Pulitzer για αυτή τη φωτογραφία και τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου αυτοκτόνησε δένοντας με ταινία την άκρη ενός σωλήνα στην εξάτμιση του αυτοκινήτου του και βάζοντας την άλλη άκρη από το παράθυρο του συνοδηγού.

Το δίδαγμα είναι ότι δεν φτάνει να διώχνεις το «όρνιο», πρέπει να βοηθάς και το κατατρεγμένο.

Αλλιώς την συνείδηση και την ψυχή σου δεν την σώζει κανένα «βραβείο» στο κόσμο.

“Μπορεί να ακούγεται χαζό, αλλά θα το πω: ο πραγματικός επαναστάτης παροτρύνεται από αισθήματα αγάπης”, όπως είχε πει αυτός που δεν δεχότανε καμιά ιθαγένεια άλλη εκτός απο αυτή του Ανθρώπου- Guevara Ernesto.

Μην ξεχνάτε την αγάπη για τον συνάνθρωπο, αν θέλετε να είναι αληθινή η επανάσταση.

Tα τελευταία χρόνια έχει αναζωπυρωθεί το ενδιαφέρον για τη ζωή και τις ιδέες του Che Guevara. Aυτό το ανανεωμένο ενδιαφέρον για τον Che εμφανίζεται σε μια περίοδο, όπου οι αριστεροί και μη, προσπαθούν να κατανοήσουν τις συνέπειες της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου και τα αποτελέσματά της σε όλους τους τομείς. Oι περιπτώσεις της σύμπλευσης της κριτικής θεωρίας με το μεταμοντερνισμό έχουν δείξει ότι το μεταμοντέρνο δεν μπορεί να γονιμοποιήσει την επικριτική σκέψη και ορθή πράξη, ώστε αυτή να αποκρούσει αποτελεσματικά τη διάλυση των δημόσιων αγαθών από το νεοφιλελευθερισμό. Aυτό υποστηρίζει ότι η σύνδεση της κριτικής θεωρίας με τον ιστορικό υλισμό και την επαναστατική πολιτική δράση, που θα διαφοροποιείται από το ρεβιζιονισμό του «αριστερού» μεταμοντερνισμού, είναι το αποτελεσματικότερο μέσο για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Oι πολιτικοί πρέπει να ενθαρρυνθούν ώστε να κινηθούν πέρα από τη λογική των «μεταρρυθμίσεων», στην κατεύθυνση μιας νέας επαναστατικής πολιτικής, που θα έχει στο κέντρο τον Άνθρωπο. Παραδείγματα μιας τέτοιας κατεύθυνσης μπορούμε να πάρουμε από τη ζωή και τη διαλεκτική σκέψη του Che Guevara.

Γιατί ο Che; Γιατί τώρα;

Για εκείνους που παρακολουθούν τα παγκόσμια γεγονότα και γνωρίζουν την κατάσταση που επικρατεί στις πόλεις και τα χωριά του κόσμου, είναι προφανές ότι η «δημοκρατία» έχει γίνει όρος κενός περιεχομένου. Έχει μεταμορφωθεί σε κάτι αντίθετο με τις αρχές της. Oι πολίτες έχουν γίνει υποτακτικοί στους μηχανισμούς της συσσώρευσης κεφαλαίου και της κατανάλωσης, που τους εξουσιάζουν προκαλώντας τους «κοινωνική αμνησία». Tην ίδια στιγμή, ο μονοπωλιακός καπιταλισμός βρίσκεται σε κρίση την οποία προσπαθεί να υπερβεί, μέσα από ακόμα μεγαλύτερη ασυδοσία-πάγωμα των μισθών, ακρίβεια, συνδεδεμένες με υπερδανεισμός των νοικοκυριών στις τράπεζες. Oι Che (ασυμβίβαστοι) είναι αναγκαίοι σε αυτή τη συγκυρία περισσότερο από ποτέ. Δε χρειάζεται να αναλύσει κάποιος το πολιτικό τοπίο με κοινωνιολογικούς όρους ή με το εκπαιδευμένο μάτι του ακαδημαϊκού, για να καταλάβει ότι η καταπίεση όχι μόνο δεν έχει συντριβεί από την καπιταλιστική δημοκρατία, αλλά γίνεται όλο και μεγαλύτερη, εμφανίζεται σε νέες μορφές, χρησιμοποιεί νέα μέσα, όπως η νέα τεχνολογία των media, η ιδεολογική επίθεση στα συνδικάτα και το κράτος πρόνοιας, η επίθεση σε κάθε μορφής αντίστασης και ελεύθερης έκφρασης (π.χ. στα μπλογκς), η ξενοφοβία και η διαρκώς επεκτεινόμενη «βιομηχανία των φυλακών», η ανεργία και η νοοτροπία «Για όλα φταίνε οι μετανάστες», που θέλουν να διαδίδουν διάφορα βολεμένα «παπαγαλάκια».

Δε χρειάζεται μεγάλη ανάλυση για να καταλάβει κάποιος προς τα πού πηγαίνει η κατάσταση. H πλεονεξία των εταιριών, η δίψα τους για κέρδος, έχει μεγαλώσει το χάσμα πλουσίων και φτωχών. Oι 300 μεγαλύτερες εταιρίες κατέχουν το 70 % του συνόλου των επενδύσεων διεθνώς.

Τώρα πιο πολύ από ποτέ, σε αυτό το καθεστώς «κοινωνικής σκιζοφρένειας», όταν ο κάθε «πολιτικάντης» που κρατάει μια «ακαδημαϊκή» και «φιλοσοφική» ρητορεία, με σκοπό να δικαιολογήσει «πολιτικά» τα κοινωνικά προβλήματα και να ενισχύσει την κοινωνική αμνησία του πλήθους, η να αναδειχτεί προσωπικά σε έναν κόσμο που οι αληθινές αξίες είναι στο περιθώριο (η προσπαθούν να τις έχουν στο περιθώριο), Τώρα, πιο πολύ από ποτέ, έχουμε ανάγκη το Όραμα.

Έχουμε ανάγκη τις ιδέες του Τσε (ψιτ… Το όνομα που είχε διαλέξει γιατί ένιωσε ένας από τους πολλούς), την ασυμβιβατικότητα του τόσο σε έναν σκληρό καπιταλισμό, όσο και στον ψεύτικο «κομμουνισμό» (το 1967 ο Τσε αποκάλεσε τα κομμουνιστικά τότε κράτη-Ε.ΣΣ.Δ. κ.λ.π. “σιωπηρούς συνένοχους του ιμπεριαλισμού”, η αλλιώς το δεκανίκι της δεξιάς, όπως αποδείχτηκε τώρα), έχουμε ανάγκη το Όραμα της αληθινής Επανάστασης, μέσα από τον ανθρωπισμό. Τώρα, που αισθανόμαστε απομονωμένοι σε ένα πλήθος που συμβιβάζεται η αδιαφορεί, περιμένοντας λύσεις από Ένα πρόσωπο με μαγικό ραβδί, τώρα, βαθιά μέσα μας, καταλαβαίνουμε ότι το Όραμα του επαναστάτη που δεν έσκυψε ποτέ κεφάλι, δεν συμβιβάστηκε ούτε μια στιγμή και δεν πρόδωσε ποτέ τους ανθρώπους, αυτό το Όραμα ζει βαθιά μέσα μας. Και όπως είπε και ο Τσε στον δολοφόνο του «Σκότωσε με, δειλέ, αυτό που θα σκοτώσεις δεν είναι παρά μόνο ένας άνθρωπος».

Το Όραμα του, αυτό το «Θέλω να αλλάξω τον κόσμο», που έμεινε σαν φωτιά στα μάτια του και μετά θάνατο, είναι η ανάγκη για να κάνουμε πράξη και όχι να μείνει θεωρία, την διαδικασία του εξανθρωπισμού σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης. Η Αλλαγή πρέπει να γίνει από μας, από μέσα μας και από τους διπλανούς. Αυτή είναι η απάντηση στην ασυδοσία και στην αδιαφορία. Γιατί οι νέοι άνθρωποι που αναζητούν ένα «νέο ανθρωπισμό» για να ξεφύγουν από την απομόνωση, το συναισθηματικό κενό, την απουσία νοήματος ζωής, που δεν ικανοποιούνται από τα «σκουπίδια» του καταναλωτισμού, μπορούν να δουν στη ζωή και το έργο του Che, παραδείγματα αυτού του «νέου ανθρωπισμού».

"Αγωνιστείτε, οργανωθείτε, ξεσηκωθείτε". Σήμερα, πιο πολύ από ποτέ. Για να αλλάξουμε τον κόσμο.

Και κλείνω με τα λόγια ενός άλλου μεγάλου επαναστάτη για την ειρήνη και το ανθρώπινο δίκαιο «Γίνε εσύ η Αλλαγή που θες να δεις στον κόσμο».- Μαχάτμα Γκάντι.






Πέμπτη, 1 Μαΐου 2008

Μήνυμα Γιώργου Α. Παπανδρέου για την Εργατική Πρωτομαγιά

Μήνυμα Γιώργου Α. Παπανδρέου για την Εργατική Πρωτομαγιά

30.04.2008

ΜΗΝΥΜΑ

ΓΙΩΡΓΟΥ Α. ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΟΚ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Το μήνυμα της Εργατικής Πρωτομαγιάς είναι πάντα επίκαιρο. Σήμερα, ακόμα περισσότερο, που οι εργαζόμενοι βρίσκονται στη δυσκολότερη θέση των τελευταίων χρόνων. Η περιορισμένη αγοραστική τους δύναμη, το αδιέξοδο της οικονομίας της χώρας και, το κυριότερο, η αβεβαιότητα στο εργασιακό τους περιβάλλον, είναι αυτά που χαρακτηρίζουν την σημερινή πραγματικότητα.

Τα ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα των εργαζομένων έχουν υπονομευθεί. Φέτος το καλοκαίρι, οι εργαζόμενοι θα αντιμετωπίσουν την εφαρμογή του πιο εχθρικού για τα συμφέροντά τους ασφαλιστικού νόμου.

Χιλιάδες εργαζόμενοι ημιαπασχολούνται, γιατί δεν μπορούν να βρουν πλήρη απασχόληση και πολλοί άλλοι δεν έχουν πρόσβαση στην αγορά εργασίας.

Συμπολίτες μας όλων των ηλικιών, ιδιαίτερα όμως οι νέοι, ωθούνται στο περιθώριο, ενώ όλο και περισσότεροι αντιμετωπίζουν το φάσμα της ανεργίας.

Εδώ και τέσσερα χρόνια, το μόνο που έχει καταφέρει η κυβέρνηση Καραμανλή, είναι η συμπίεση των εισοδημάτων των οικογενειών, η υπονόμευση των ασφαλιστικών και συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, των δικαιωμάτων των πολιτών για καλύτερη ζωή.

Οι εργαζόμενοι είναι αντιμέτωποι με την πιο επιθετική ακρίβεια της Ευρώπης. Το κόστος διαβίωσης μιας τετραμελούς οικογένειας έχει αυξηθεί κατά 1000 ευρώ από το 2004.

Οι εργαζόμενοι είναι αντιμέτωποι με την υπερχρέωση. Η Ελλάδα είναι η χώρα με το υψηλότερο ποσοστό καταναλωτικών δανείων, σε ποσοστό του ΑΕΠ, ανάμεσα στις χώρες του ΟΟΣΑ. Παράλληλα, χιλιάδες οικογένειες αδυνατούν να ανταποκριθούν στις δόσεις των στεγαστικών δανείων. Το ΠΑΣΟΚ παρουσίασε πρόσφατα πέντε συγκεκριμένες προτάσεις για την αντιμετώπιση αυτού του μεγάλου προβλήματος. Θα επιμείνουμε σε αυτές και θα τις καταθέσουμε ως πρόταση νόμου στη Βουλή τις επόμενες ημέρες.

Οι εργαζόμενοι είναι αντιμέτωποι με μια οικονομία σε πολύπλευρη κρίση, όπως άλλωστε καταγράφει και η τελευταία έκθεση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής:

Η σημερινή κυβέρνηση κατάφερε, τέσσερα χρόνια τώρα, να εκτροχιάζει τους προϋπολογισμούς. Το δημοσιονομικό έλλειμμα ξεπέρασε ήδη το όριο του 3%, η ανάπτυξη επιβραδύνεται, το Γ´ ΚΠΣ έχει δραματική καθυστέρηση, η έναρξη του ΕΣΠΑ 2007-2013 μετατίθεται για το 2009, οι ξένες επενδύσεις υποχωρούν, το έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών συναλλαγών κινείται σε πρωτόγνωρα αρνητικά επίπεδα - ρεκόρ και ο πληθωρισμός τρέχει με ρυθμό 4,5%, επίπεδα που είχε να δει η χώρα μας εδώ και πολλά χρόνια.

Η στέρηση της προοπτικής και η ανασφάλεια αγγίζει κάθε πολίτη. Ανασφάλεια για το πώς θα τα βγάλει πέρα σήμερα.

Απέτυχε η κυβέρνηση στην οικονομία. Και μόνον οι λίγοι και οι «ημέτεροι» βολεύονται.

Η Πρωτομαγιά είναι γιορτή για τις αξίες της αλληλεγγύης και της παραγωγικής, της δημιουργικής Ελλάδας. Οι εργαζόμενοι, αλλά και οι πολίτες, είναι αλληλέγγυοι. Το απέδειξαν το καλοκαίρι, όταν ανταποκρίθηκαν και παρά τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, έδειξαν την αμέριστη συμπαράστασή τους στους πυρόπληκτους συμπολίτες μας, την ώρα μάλιστα, που η κυβέρνηση δεν έχει καν την ικανότητα να διαθέσει τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν.

Σήμερα, η Ελλάδα χρειάζεται μια κυβέρνηση, που θα είναι αλληλέγγυα με τον πολίτη και τα προβλήματά του.

Η φετινή Πρωτομαγιά ας σηματοδοτήσει μια νέα αρχή για τους αγώνες των εργαζομένων για μια Δίκαιη Κοινωνία, για μια Δυνατή Ελλάδα.

Οι εργαζόμενοι χρειάζονται μία ολοκληρωμένη εναλλακτική πολιτική και οικονομική πρόταση, που να αποκαθιστά την αγοραστική τους δύναμη, να ενισχύει τους μισθούς, να μειώνει το φορολογικό τους βάρος και το κόστος για υπηρεσίες παιδείας και υγείας, να ενισχύει την απασχόληση και να εμπεδώνει την ασφάλεια για όλους τους πολίτες.

Μία τέτοια πολιτική, μόνο το ΠΑΣΟΚ μπορεί να εφαρμόσει.

Με γενναία αναδιανομή του εισοδήματος

Με την προώθηση πραγματικών μεταρρυθμίσεων στους θεσμούς, ώστε να αποκατασταθεί η αποτελεσματικότητα, η αξιοκρατία, η διαφάνεια και η λογοδοσία.

Με την πρόταξη ενός νέου αναπτυξιακού μοντέλου για την αύξηση του πλούτου σε βιώσιμη και ανταγωνιστική βάση.

Το ΠΑΣΟΚ είναι δύναμη Αλλαγής. Εγγυάται την κοινωνική συνοχή και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Μαζί με όλους τους εργαζόμενους, με όλες τις δημιουργικές δυνάμεις του τόπου αγωνιζόμαστε για μια δίκαιη κοινωνία, με αξιοπρέπεια στην εργασία, τον μισθό, την σύνταξη, για την Ελλάδα των Αξιών.